มีคำผญาหลายบทจากอีสานที่ยัง
สะกิดใจฉันทุกครั้งที่ได้ยิน พูดง่าย ๆ ว่าไม่ต้องเป็นคำสอนยาวเหยียด แต่แค่ประโยคสั้น ๆ ก็ทำให้คิดได้ทั้งวัน
ฉันโตมากับเสียงผู้เฒ่าผู้แก่ที่ชอบย้ำเรื่องการไม่ยกตนวางตัว เรื่องการรู้จักพอ เช่นคำผญาที่เตือนว่าอย่าเอาความ
มั่งมีมาเป็นมาตรวัดคุณค่าคน ซึ่งมันไม่ใช่แค่คำขวัญ แต่เป็นบทเรียนการใช้ชีวิตในชุมชนเล็ก ๆ ที่พึ่งพากัน การเห็นคนช่วยคนในงานบุญหรือนาช่วยกันทำนาเป็นภาพที่ผูกกับผญาเหล่านั้นอย่างแนบแน่น
เวลาผ่านไป ผญาเตือนสติเหล่านี้ยังทำหน้าที่เป็นเข็มทิศให้ฉันเวลาต้องตัดสินใจ บางบทสั้น ๆ แต่กลับชัดเจน จนฉันมักหยิบมาคิดเมื่อต้องเลือกระหว่างความโลภกับความยั่งยืน มันทำให้ยอมชะลอความอยากและมองผลระยะยาวแทน เป็นคำสอนที่อบอุ่นและเข้าถึงง่าย เหมือนการถูกบอกด้วยเสียงนุ่ม ๆ จากคนที่รักกันมาก่อนแล้ว