แค้นรัก

แค้นรัก

last updateLast Updated : 2025-10-24
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
258Chapters
23.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอต้องมารับผิดชอบกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทั้งที่เธอไม่ใช่คนผิด แต่ที่ผิดคงเป็นเพราะเธอ… เป็นแค่เด็กที่ครอบครัวเขาเก็บมาเลี้ยง

View More

Chapter 1

บทที่ 1

"Joyce! Get off the damn train right now, you stupid girl! You won't marry a perfectly good accountant for a husband, but you'll run off to some godforsaken island. Why did I have to give birth to such a troublesome child…"

Watching my mother chase the train, yelling, her voice tight with fury and helplessness, I felt a dull ache rise in my chest. But I told myself—this time, I wasn't wrong.

Scholcher Island was remote. Blake Malcolm wasn't exactly easy to live with, either. But so what? If we could make it work, great. If not, we'd part ways cleanly. I was a grown woman—was I supposed to not survive without a man?

But my cousin, Sarah Cameron... she couldn't. In our last lives, she married Blake, and the two of them were trapped in a lifetime of misunderstanding because of someone else. She was the gentlest soul you could meet, and even she couldn't escape being worn down by him.

So this time, after being reborn, I looked at Sarah's worried face, her furrowed brow, and started packing without hesitation.

"Sarah, I'll marry Blake. John Ridgewood might not look like much, but he's got a good temper. You two should be able to make it work."

At my words, her face lit up with relief, but then she bit her lip and shook her head with resolve. "Joyce, Blake isn't easy to live with. And then there's that childhood friend of his... I can't let you take on my sufferings."

"Sarah, it's an arranged marriage we can't shake off. What does it matter who marries him? Grandpa never said which granddaughter it had to be. And just because Blake isn't easy to live with, doesn't mean I can't handle him. If I get to Scholcher Island and we can make it work, we make it work. If not, I'll fight. If there's a grudge, I'll settle it. No hesitation, no regrets. Living freely is what matters most!"

I threw a few punches in the air right then and there, putting on a bit of a show.

Sarah couldn't help but laugh through her tears, tapping me lightly on the forehead. "Joyce…"

Unlike her, graceful and soft-spoken, I'd been doing MMA since elementary school. I never bothered with unnecessary words if I could settle something with action. That's why John and I never got along. He fancied himself a scholar, always quoting books and spouting theories. I hated how pretentious he was, and he hated how little I resembled a proper woman.

Our life together hadn't been any better than hers with Blake. Within a year, we split.

So this time, I figured—why not let Sarah marry John? John lived close to home, and even if things didn't work out, at least she'd have family nearby. That was still better than being stranded alone on Scholcher Island, mistreated with no one to turn to, slowly wasting away in silence.

As I thought this, I clung to her hand, pestering her with all the charm I could muster. In the end, she let out a sigh and nodded.

"Fine. We'll switch."

And just like that, I boarded the train to Scholcher Island, suitcase in hand.

What I didn't expect was how fast my mother would catch up.

I'd left a letter behind—clear and thorough. What was there to worry about?

"I'm going to Scholcher Island to get married. If it doesn't work out, I'll come back!" I shouted at my mom as she ran after the train.

I slept and ate my way through the three-day, two-night journey. Before I knew it, I was in Grangerdeen.

I grabbed my bags and squeezed onto the boat to Scholcher Island. I'd thought I could sleep through that too, but I hadn't considered one thing—seasickness.

By the time we docked, my face was pale as paper and my whole body reeked of something awful.

Sitting at the military checkpoint, waiting for Blake to come pick me up, I couldn't help thinking of myself just minutes ago, puking my guts out. I felt oddly thankful. At least it was me, not my delicate cousin. She would've never survived that kind of misery.

"Blake, why does this place smell so weird? I feel sick…"

Just as I was lost in thought, a syrupy sweet voice rang out in front of me. I looked up.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

อรพิมล สุระชัย
อรพิมล สุระชัย
สนุกมากๆ เลยค่ะ ยังเรื่องคุณคริสเตียนใช่ไหมค่ะรออ่านนะคะ
2025-12-12 19:21:24
0
0
Katae Phatchareeya
Katae Phatchareeya
สนุกมาก อ่านแล้วชวนติดตามทุกตอน
2025-11-07 21:22:08
1
0
ขวัญฤดี
ขวัญฤดี
สนุกค่ะ เนื้อเรื่องดี
2025-11-04 21:31:10
1
0
Lola
Lola
สนุกมากค่ะ
2025-10-05 03:08:53
3
0
258 Chapters
บทที่ 1
ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูล เซน สาวน้อยวัย 14 ปี ผู้ที่เป็นเจ้าของรอยยิ้มสดใส ที่ทุกคนในบ้านต่างก็รักใคร่เอ็นดู และอดที่จะยิ้มตามความน่ารักสดใสของเธอไม่ได้ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูน่าทะนุถนอมไปซะหมด และไม่มีวันไหนเลยที่คฤหาสน์หลังใหญ่หลังนี้จะขาดเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ทั้งที่รอบนอกตัวบ้านนั้นเต็มไปด้วยเหล่าบอดี้การ์ดชุดดำจนดูน่ากลัว แต่ภายในบ้านกลับเต็มไปด้วยความสดใส จากเจ้าของรอยยิ้มอย่าง ณดา ก๊อก ก๊อก ก๊อก "พี่อลันคะ น้องเข้าไปได้ไหม" มือเล็กยกขึ้นเคาะประตูห้อง ก่อนจะถือวิสาสะเปิดมันเข้าไปทันทีที่พูดจบโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต แล้วยื่นหน้าเข้าไปภายในห้องเพื่อมองสำรวจ ก่อนที่เธอจะพาตัวเองแทรกตัวก้าวเข้าไปด้านในทันทีที่มองไปเห็นคนที่นั่งทำงานอยู่ "เข้ามาแล้วจะถามทำไม" เสียงเรียบนิ่งเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาจากงานในมือแล้วเจอกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ที่เป็นที่รักของคนในบ้านหลังนี้… แต่ยกเว้นกับเขา! "วันหยุดนี้คุณพ่อกับคุณแม่สัญญาว่าจะพาน้องไปเที่ยว พี่อลันไปเที่ยวกับน้องนะคะ" เสียงหวานใสของณดาเอ่ยชวนผู้เป็นพี่ชายด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะพ่อกับแม่สัญญากับเธอว่า ถ้าเธอสอบได
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 2
ณ ปัจจุบัน 07 : 45 น. "เสร็จแล้ว" เสียงหวานใสของณดาเอ่ยพูดกับตัวเองด้วยรอยยิ้มอย่างภูมิใจ เมื่ออาหารที่เธอทำเองกับมือนั้นเสร็จเรียบร้อยพร้อมทาน "คุณหนูคะ คุณท่านให้ตามไปพบค่ะ" แม่บ้านใหญ่ประจำตระกูล เดินเข้ามาเอ่ยบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและนอบน้อม "ค่ะ ณดาฝากดูต่อด้วยนะคะ" วันนี้เป็นวันที่ค่อนข้างจะพิเศษ เธอถึงได้ตื่นมาเข้าครัวเตรียมอาหารแต่เช้า เพราะว่าวันนี้จะเป็นวันที่เธอได้เจอหน้าพี่ชายอีกครั้งในรอบเกือบสองปี เธอเลยตั้งใจจะทำเมนูโปรดของพี่ชายไว้เป็นพิเศษ เพื่อต้อนรับการกลับมาเจอกันอีกครั้ง ในรอบเกือบสองปีเต็ม ๆ ที่เธอไม่ได้เจอหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายเลย ก๊อก ก๊อก ก๊อก "คุณพ่อเรียกน้องเหรอคะ" ณดาเดินเข้ามาในห้อง พร้อมเอ่ยพูดกับคนเป็นพ่อด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่า ของคนที่เธอไม่ได้เจอหน้ามานานเกือบสองปี กำลังนั่งหันหลังให้เธออยู่ "มานั่งก่อนสิลูก พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย" โอลิเวอร์เอ่ยบอกลูกสาวเสียงทุ้ม ณดาพยักหน้ารับแล้วเดินมานั่งลงที่โซฟาข้าง ๆ กับร่างสูงสง่าของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายอย่างอลัน ที่นั่งนิ่งขรึมไม่สนใจแม้จะทักทายเธอด้วยซ้ำ เขาทำเ
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 3
@อิตาลี คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากผู้คน รอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้และภูเขาจนดูน่ากลัวและวังเวงไม่น้อย ไหนจะบรรยากาศที่แสนจะเย็นยะเยือกและเงียบเชียบนี้อีก "พี่อลันคะ ให้น้องนอนด้วยได้ไหม น้องไม่กล้านอนคนเดียว" ณดารีบเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ เมื่อมองดูบรรยากาศตลอดสองข้างทางที่รถยนต์ขับผ่านมานั้น ทำให้เธอรู้สึกกลัวกับบรรยากาศยามค่ำคืนของที่นี่ไม่น้อย มันนานมากแล้วที่เธอห่างหายจากบ้านหลังนี้ไป นานจนทุกอย่างดูเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม "....." แต่คำตอบที่เธอได้กลับมาจากเขา ก็ยังคงมีเพียงความเงียบเท่านั้น เพราะเจ้าของชื่อที่เธอคุยด้วยกำลังก้าวขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างไม่คิดจะรอหรือสนใจเธอด้วยซ้ำ "พี่อลันรอน้องด้วย!" ร่างบางของณดารีบวิ่งตามเข้าบ้านทันทีด้วยความรู้สึกกลัวและไม่ชินกับบรรยากาศของที่นี่ ไหนจะชายชุดดำที่ยืนประจำอยู่ตามทุกจุดรอบบ้านอีก มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจ แม้จะคุยเคยกับภาพแบบนี้ แต่ด้วยบรรยากาศที่เย็นยะเยือกทำให้ที่นี่ดูน่ากลัวขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว "ห้องคุณหนูอยู่ทางด้านนี้ครับ" ณดาที่ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตามหลังของอลันเข้ามาในบ้าน ถูกลูกน้องคนสนิทข
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 4
เช้าวันต่อมา 7 : 25 น. "ป้าคะ พี่อลันออกไปไหนแต่เช้าเหรอคะ" ณดาเอ่ยถามหนึ่งในแม่บ้านที่กำลังจัดเตรียมอาหารเช้ากันอยู่ในครัวด้วยความสงสัย เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับทั้งคืน อาจจะเพราะแปลกที่ แปลกทาง เช้านี้เลยทำให้เธอดูไม่ค่อยจะสดใสเท่าไหร่นัก ก่อนจะเข้ามาในครัวเธอแอบเห็นพี่ชายของตัวเองออกจากบ้านไปด้วยความเร่งรีบทั้งที่ยังเช้าขนาดนี้ จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะรีบไปไหน "คุณอลันออกไปทำงานค่ะ คุณหนูจะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ ดิฉันจะได้ตั้งโต๊ะให้เลย" "ไม่เป็นไรค่ะณดายังไม่หิว แล้ว…พี่อลันไม่ทานข้าวก่อนออกไปทำงานเหรอคะ?" เสียงใสเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนจะตั้งคำถามกลับอย่างสงสัยอีกครั้ง "ไม่ค่ะ คุณอลันไม่ทานข้าวเช้าค่ะ" แม่บ้านเอ่ยตอบไขข้อสงสัยให้เธอทันที พอได้คำตอบณดาก็ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมเขาถึงไม่ทานข้าวเช้า แล้วแบบนี้จะมีแรงทำงานได้ยังไง ไม่ห่วงสุขภาพของตัวเองเลยจริง ๆ ณดาได้แต่บ่นในใจให้กับพี่ชายจอมเย็นชาของเธอ ที่ไม่ว่าจะไม่เจอกันนานแค่ไหนก็ยังเย็นชาไม่เปลี่ยน ร่างบางเดินออกมาจากห้องครัว เดินสำรวจไปจนทั่วทั้งบ้านที่มันเปลี่ยนไปเยอะจนแทบไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมเลย ก่อนจะมาหยุดอยู
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 5
"พี่อลันน้องขอโทษ" ด้วยความกลัวจนตัวสั่น ทำให้ณดาได้แต่ยืนอยู่กับที่พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า พลางคิดในใจว่าทำไมพี่ชายของเธอถึงได้น่ากลัวขนาดนี้กัน "ฉันบอกให้ออกไปไงวะ! ออกไป!!" เสียงตะคอกดังลั่นจนลูกน้องของเขาที่อยู่ด้านนอกยังได้ยิน แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของเขา พรึบ!! มือหนาผลักเธอออกไปสุดแรงอย่างไม่ใยดี ส่งผลให้ร่างบางเสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างจัง ปึก! "อ่ะ โอ๊ยยย!" ณดาร้องออกมาด้วยความตกใจ และเจ็บแปล๊บบริเวณฝ่ามือที่ค้ำยันลงกับพื้น เพราะโดนเศษกระจกจากกรอบรูปที่แตกละเอียดเกลื่อนพื้นปักเข้าที่ฝ่ามือเล็กอย่างจัง เลือดสีแดงเข้มค่อย ๆ ไหลซึมออกมาช้า ๆ อลันปลายตามองตามผลงานของตัวเองด้วยความสะใจ และไม่คิดแม้แต่จะช่วยเธอด้วยซ้ำ ยิ่งเห็นเธอเจ็บเขายิ่งรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก "อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน ออกไปเดี๋ยวนี้!" เขายังคงตะคอกใส่เธอเสียงดังไม่หยุด พลางหันหน้าหนีไปทางอื่น เพราะเขาไม่อยากจะเห็นน้ำตามารยาของเธอ เขาเกลียดเธอ! เกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอ ร่างบางของณดาพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนทั้งน้ำตา ใช้มืออีกข้างกำรอบมือข้างที่เป็นแผลไว้แน่น ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 6
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ผ่านมากว่าหนึ่งอาทิตย์ ที่อลันเอาแต่ทำงานและวุ่นวายอยู่กับการพบปะสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อน โดยไม่คิดที่จะสนใจใยดีคนที่รอเขาอยู่ที่บ้านสักนิด เพราะตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาไม่ได้กลับเข้าบ้านอีกเลยตั้งแต่วันที่เขาสั่งกักขังณดาให้อยู่แต่ในห้อง และเขาก็ได้รับรายงานจากลูกน้องทุกวันในเรื่องต่าง ๆ ของเธอ ตั้งแต่ที่ถูกเขาสั่งกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้อง ก็รู้สึกว่าเธอจะซึมเศร้าไร้รอยยิ้มไปมาก นั่นคือสิ่งที่ลูกน้องเขารายงานทุกวัน แต่แล้วยังไงล่ะ เขาจำเป็นต้องสนใจกาฝากแบบเธอด้วยงั้นเหรอ? "ได้ข่าวว่ามึงสั่งขังน้องสาวตัวเองเหรอวะ" น้ำเสียงนิ่ง ๆ ของไบรอันต์ เพื่อนสนิทในแก๊งของเขาเอ่ยถามขึ้น เมื่อรับรู้มาว่าเพื่อนรักสั่งขังสาวน้อยเจ้าของรอยยิ้มสดใสอย่างณดา "กูไม่มีน้องสาว!" อลันตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงดุดัน เขาไม่เคยนับเธอเป็นน้องสาว หรือเป็นคนในครอบครัว และก็ไม่คิดที่จะนับด้วย "แต่น้องเขาก็คิดว่ามึงเป็นพี่ชายอยู่ดี" ไบรอันต์ยังคงพูดต่อในสิ่งที่เห็นมา และแอบนึกเห็นใจณดาอยู่ไม่น้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ต้องมาถูกเพื่อนรักของเขาคิดแก้แค้นแบบนี้ "นั่นมันเรื่องของเธอ" เขาไ
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 7
"ก็เหมือนทุกวันนั่นแหละ คุณหนูแทบจะไม่ยอมทานอะไรเลยสักอย่าง เอาแต่นั่งซึมและโทษแต่ตัวเองว่าทำให้พี่ชายไม่พอใจ ทำให้เขาโกรธตัวเองอยู่แบบนั้น" "เอากลับเข้าไป!" เสียงดุดันของเจ้าของบ้านอย่างอลันดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาแม่บ้านทั้งสองคนที่คุยกันอยู่หน้าห้อง ถึงกับสะดุ้งตกใจหน้าซีดขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบลนลานตอบรับแล้วยกอาหารกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง "ค่ะๆๆ" แกร๊ก~ เสียงประตูเปิดเข้ามาอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งถูกปิดลงไปได้ไม่กี่นาที ทำให้ร่างบางที่เอาแต่นั่งฟุบหน้าลงบนเตียงนอนตัวนั่งอยู่ที่พื้นห้อง ต้องรีบเอ่ยบอกในประโยคเดิม ๆ ออกมาอีกทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูและเดินเข้ามาภายในห้อง "ณดาไม่หิวค่ะ" เสียงหวานปนเศร้าเอ่ยขึ้นทั้งที่ไม่หันกลับมามอง คงจะหนีไม่พ้นแม่บ้านที่ยกอาหารมาให้เธออีกตามเคย เพราะนอกจากแม่บ้านแล้วก็ไม่มีใครเข้ามาในห้องของเธอแล้ว "แต่เธอต้องกิน!" น้ำเสียงดุดันของอลันเอ่ยขึ้นทันทีที่เธอพูดจบ ทำเอาณดาที่ฟุบหน้าอยู่บนเตียงต้องรีบเงยหน้าขึ้นมามองยังต้นเสียงทันที เมื่อได้ยินเสียงเข้มดุดันที่คุ้นเคยของพี่ชายที่ไม่ได้เจอหน้ามาเป็นอาทิตย์แล้ว "พี่อลัน!" ณดาเงยหน้า
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 8
เช้าวันต่อมา ณดารีบตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า เพื่อรอที่จะออกไปข้างนอกพร้อมกับพี่ชายของเธอด้วยความดีใจ วันนี้ดูเธอจะสดใสและยิ้มไม่หุบ เพราะตั้งแต่วันที่แอบเข้าห้องของเขาวันนั้น ก็ไม่มีใครได้เห็นรอยยิ้มสดใสของเธออีกเลย รวมถึงตัวเธอเองก็ด้วย "ทำไมคุณหนูมาอยู่นี่ครับ แล้วนี่คุณหนูจะไปไหนเหรอครับ?" เดลลูกน้องคนสนิทของอลันที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย ที่เห็นร่างบางของณดามานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก แถมยังแต่งตัวซะสวยเลย แล้วเธอออกมาจากห้องได้ยังไงกัน? "พี่อลันบอกว่าจะพาณดาไปซื้อของค่ะ" ณดาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างดีใจ "ห๊ะ!/ห๊ะ!" คำตอบของเธอทำเอาเดลและฟาโรห์ต่างร้องอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เพราะไม่คิดว่าผู้เป็นนายของตนจะพาคนที่ตัวเองเกลียดนักเกลียดหนาไปซื้อของ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? แถมยังไม่ได้สั่งกักบริเวณเธอแล้วด้วย "ไปเตรียมรถ" ก่อนที่เดลและฟาโรห์จะได้ถามอะไรต่อ น้ำเสียงเรียบนิ่งของเจ้าของบ้านอย่างอลัน ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง "ปะ..ไปไหนครับนาย" เป็นเดลที่เอ่ยถามขึ้นด้วยความที่ยังมึนงงอยู่บ้าง เพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินน
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 9
หลายอาทิตย์ต่อมา ตั้งแต่วันนั้นนี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว ทุกอย่างสำหรับณดาดูจะลงตัวไปหมด ทุกคนที่นี่ก็เริ่มดีกับเธอ เหมือนอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ไม่มีผิด จนเธอสามารถไว้วางใจได้หมดทุกอย่าง พี่ชายของเธอทำหน้าที่ดูแลเธอได้เป็นอย่างดีไม่มีขาด ดีจนบางครั้งเธอก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย "เลิกคลาสแล้วไปไหนต่อ" เคท เพื่อนเพียงคนเดียวของณดาที่นี่ ที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานเอ่ยถามขึ้น "ก็คงกลับบ้านเลย พี่อลันให้คนมารอรับแล้ว" ณดาตอบไปตามความจริง เธอเข้ามาเรียนได้เกือบสามอาทิตย์แล้ว และก็จะมีคนของพี่ชายมารับมาส่งทุกวันไม่มีขาด "วันๆเธอได้ออกไปไหนบ้างไหมเนี่ยณดา" พอได้คำตอบเคทถึงกลับกลอกตาไปมา ชีวิตเพื่อนเธอคนนี้ดูจะอยู่ในกรอบจนน่าอึดอัดเกินไปหรือเปล่า "....." ณดาส่ายหัวไปมาเบา ๆ แทนคำตอบ จริง ๆ เธอก็อยากจะออกไปไหนมาไหนบ้าง แต่ก็ไม่กล้าขออนุญาตจากพี่ชายของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้อะไรนะ เพราะอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว "งั้นวันนี้ไปเที่ยวกัน เดี๋ยวฉันพาเที่ยวเอง" เคทเสนอความคิดเห็น "ฉันขอคุยกับคนของพี่อลันก่อนได้ไหม ให้เขาเป็นคนพาเราไปก็น่าจะได้อยู่นะ" ถ้าไปแบบไม่บอกมีหวังเธอคงโดนกักบริเวณอีกแน่ ๆ แถมบางทีคราว
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
บทที่ 10
วันนี้พวกเขาทั้งสี่คนไม่ได้มีงานที่ไหน และเป็นวันที่ว่างตรงกัน ก็เลยนัดกันออกมานั่งดื่ม ที่ตอนแรกจะไปคาสิโนของไบรอันต์ แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเพื่อน ๆ เขานึกยังไงถึงได้ขนกันมาที่บ้านของเขาแทน แถมยังให้ลูกน้องเรียกผู้หญิงมาเล่นสนุกปรนนิบัติถึงที่นี่อีก "หึ! กูยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" อลันกระตุกยิ้มร้ายกาจ พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะอารมณ์ดี ทั้งที่เมื่อกี้นี้ยังรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์อยู่เลยแท้ ๆ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจและเล่ห์เหลี่ยมของเขานั้น มันดูน่ากลัวจนคนที่ได้พบเห็นต่างก็ขนลุกซู่ขึ้นมาได้ไม่ยาก "แรงอีกคนสวย อ่าาส์ อื้ม~ ดูดแรงๆ ซี๊ดดดดด!!" เสียงครางกระเส่าของคริสเตียน ก็ยังคงดังขึ้นมาไม่หยุด ไม่ได้สนใจสถานการณ์ตอนนี้เลยสักนิดว่าใครจะเป็นอะไรยังไง "ไอ้เหี้ยคริส! มึงแหกตาดูบ้างว่าเขากำลังซีเรียสกันอยู่ ครางซะกูอยากจะร่วมด้วยเลยสัส!" แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่สายตาของแดเนียลก็ไม่ยอมลดละจากหน้าอกอวบใหญ่ของสาวสวยข้างกาย ที่ตอนนี้เปลือยเปล่าไปทั้งตัว ไม่ต่างจากหญิงสาวที่กำลังใช้ริมฝีปากปรนเปรอความเป็นชายให้คริสเตียนอยู่ "อ่าาส์~ กูก็ไม่ได้ห้ามนะครับเพื่อน หึ!" คริสเตีย
last updateLast Updated : 2025-09-01
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status