แค้นรัก

แค้นรัก

last updateLast Updated : 2025-10-24
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
4 ratings. 4 reviews
258Chapters
24.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เธอต้องมารับผิดชอบกับเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทั้งที่เธอไม่ใช่คนผิด แต่ที่ผิดคงเป็นเพราะเธอ… เป็นแค่เด็กที่ครอบครัวเขาเก็บมาเลี้ยง

View More

Chapter 1

บทที่ 1

事故の後、恋人の柏原諒助(かしわら りょうすけ)が記憶喪失になった。

朗報:それは嘘。

凶報:諒助の仕組んだドッキリだった。

「茜、俺たちのことは全部忘れた。忘れられるってことは、それだけどうでもいいってことだろ?

分かった?」

諒助はベッドにもたれかかり、端正な顔立ちには苛立ちが滲んでいた。まるで、西園寺茜(さいおんじ あかね)がまだしつこく縋りついてくるのではないかと、心配しているかのようだ。

部屋に吹き込む風が、茜の青白い頬を刺し、神経の全てを逆撫でする。

「分かったわ」

茜の返事は驚くほど平静だった。

なぜなら、諒助が芝居をしていることを、彼女は知っていたからだ。

十五分前。

茜が目を覚ますと、医者から諒助が重傷で記憶喪失だと告げられた。

彼女は虚弱な体を引きずり、彼の病室へ駆けつけた。

しかし、病室のドアの外で、重傷のはずの諒助が、窓辺にだらんと寄りかかり、タバコをふかしながら電話しているのを目撃したのだ。

声色は、これまでにないほど甘ったるい。「まだ合コン行く気か?俺が茜との関係を公表すると脅したらどうなる?」

「ごめんって。もう行かないから」女の甘えた声が、妙に色っぽい。

諒助は喉仏を鳴らし、低く問い返した。「それで終わり?」

「今夜は......何してもいいから......」女の声は低くなり、際どい雰囲気に変わった。

残りの言葉は、茜には届かなかった。

だが、諒助の熱っぽい眼差しを見れば、何を話していたかは推して知るべしだった。

女が急に声を張り上げた。「諒助さん、茜さんはどうするの?私、浮気相手なんて嫌よ。もし噂になったら、私、どうやって生きていけばいいの?」

諒助は無造作にタバコの灰を払い、自信に満ちた笑みを浮かべた。「心配するな。医者には記憶喪失の診断書を偽造させた。俺が認めなきゃ、誰も茜の言うことを信じないさ」

女は一瞬黙り込んだが、まだ不満そうだ。「もし彼女がしつこく縋りついてきたら?私があの立場なら、絶対に手放さないけど」

「茜に縋る隙なんて与えないさ」諒助は笑った。まるでこのゲームの支配者のように。

茜は壁に張り付き、両手を強く握りしめた。指の肉に食い込む痛みすら感じない。

頭の中で、いくつかのシーンがフラッシュバックした。

諒助とは幼馴染だった。でも、柏原家に気に入れられないかったため、諒助とは四年もの間、秘密の関係を続けなければならなかった。

昨夜、諒助はついに柏原家に二人の関係を打ち明けることに同意したはずだった。

だが、柏原家に向かう道中で事故に遭ったのだ。

茜が四年待ち望んだ「承認」は、諒助が他の女とイチャつくための口実に過ぎなかった。彼はとっくに別の女を愛していたのだ。

昨夜、諒助が運転中に頻繁にスマホを見ていたわけだ。

茜が注意しても、彼は「仕事の連絡を待っている」としか言わなかった。

要するに、この女が嫉妬するのを待っていたのだ。

医者の足音で茜の思考は途切れた。茜は、ちょうど今到着したかのように装い、医者と一緒に病室に入った。

諒助はすでにベッドに戻り、茜を一瞥もせず、医者の前で記憶喪失の芝居を完璧に演じていた。そして最後に、冷たく茜に退去命令を下した。

「分かったなら、もう出てけ」

茜は諒助の演技に心の中で拍手喝采を送りたい気分だった。あの柏原家のお坊ちゃまが、自分を捨てるために随分と骨を折ったものだ。

何度か口を開きかけたが、苦いものが喉を詰まらせ、顔に浮かぶのは屈辱だけだった。

あまりにも屈辱的だった。

四年間の交際。彼女がどれだけ諒助を愛していたか。

彼は知っていた。友人たちも知っていた。

名誉なんて求めず、まるで専属のメイドのように彼を支えてきた。

彼が少しでも不機嫌になれば、眠らずに機嫌を取った。彼女の世界は全て諒助で満たされていた。

なのに、今、彼はこんな極端な方法で彼女に諦めさせようとしている。

ハッ。皮肉なものだ。

茜は麻痺しながらも、はっきりと理解し、最後にただ頷いた。「分かった。じゃあ、私はこれで失礼するわ」

彼の望み通りに。

懇願して手に入れた愛など、結局は続かないものだ。

彼女ももう疲れた。

茜は俯いて部屋を出た。

諒助は茜の背中を一瞥し、わずかに眉を上げた。まさか、こんなにあっさり受け入れるとは思っていなかったようだ。

ついにアシスタントを呼びつけた。「茜の動向を監視しろ。今平静を装っても、すぐに俺に記憶を戻してくれと泣きついてくるだろう。病院は人が多いから、見られるのはまずい」

そう言って、諒助は眉をひそめた。茜が泣きついてくる光景が、すでに彼の頭の中に浮かんでいるようだった。

アシスタントは頷き、病室を出て行った。

......

茜がどうやって自室に戻ったのか覚えていない。

彼女はベッドの端に座り込み、置き去りにされた子供のように虚ろだった。

目に涙が浮かんだり消えたりしたが、涙は流れなかった。

四年間の愛を、即座に「ポイ」できるわけがない。

結局、彼女は疲れ果ててベッドに倒れ込んだ。その時、手が体の横にあるスマホに触れた。

スマホの画面のヒビが、彼女の胸を締め付けた。

事故の時、スマホはバッグの中にあったはず。無傷のはずなのに、なぜこんなにボロボロなのか?

茜は震えながらスマホを拾い上げた。

スマホにははっきりとした圧迫痕があり、画面は粉々に砕け、電源が入る様子もない。

そして、スマホの中にあった、諒助との恋愛の証も、きっと消えただろう。

誰がやったか、茜はすでに察しがついた。

彼女が縋るのを恐れて、諒助は完璧な後始末をしたのだ。

茜は冷笑し、スマホケースの柄を見た。それは彼女と諒助を模したデフォルメキャラだった。

あの時の幸せは本物だったが、今の彼の冷酷さも本物だ。

分かれたいなら、従ってあげる。

カチリと音を立てて、茜はスマホをゴミ箱に投げ捨て、看護師に頼んで退院手続きを済ませた。

退院する際、看護師が彼女を呼び止めた。病室の隅に積み重ねられた荷物を指差した。「西園寺様、ここにお荷物もありますよ。お持ち帰りになりませんか?」

茜は振り返り、それを見た。それは諒助の実家訪問のために用意した、様々なプレゼントだった。

男は捨てても、プレゼントは持ち帰るべきだ。メルカリで売れば、少しは小遣いになる。

売れそうなものだけを選び、残りの手作りのお菓子を看護師たちに分けた。「皆さん、お疲れ様です。どうぞ召し上がってください」

そう言って、茜は病院を後にした。

......

茜が去った後、諒助は少し眠った。

目覚めると、ベッドサイドに出前のお粥が置いてあった。

諒助は目元を押さえ、「ちぇっ」と舌打ちした。

やっぱり、あのガムテープ女を振り切るのは簡単じゃない。

表面上は平静を装うが、裏ではいつもこうだ。彼女のご機嫌取りにはもう飽き飽きしていた。

諒助は身を起こした。「このお粥は......捨てろ」

「諒助さん、お目覚めですか!お粥を召し上がりますか?急いで特注で買ってきたんですよ!」アシスタントが熱心にスプーンを差し出した。

諒助は眉をひそめた。「お前か?」

「はい!あ、それと、お医者様から、西園寺さんは帰ったらすぐ退院されるそうで、記憶喪失と別れを受け入れたんでしょうね」

諒助は平然とお粥を食べながら、鼻で笑った。「受け入れた?茜がそんなタイプなわけないだろ。だから俺がこんな手を使ったんだ。俺が仕組んで壊したスマホだと彼女が気づいただろ。顔を上げられないから、意地張ってるだけさ」

「それなら、監視は続けますか?」アシスタントが尋ねた。

「いや、いい。どうせすぐ、口実つけて俺に会いに来る。それより、俺の退院手続きを急げ」

「かしこまりました」

......

茜は実家には戻らず、諒助の別荘へ向かった。きっぱりと縁を切るには、ケジメが必要だ。

玄関のドアの前で、彼女はインターホンを押した。

四年間の交際。彼女は諒助の別荘に百回以上訪れ、百回以上食事を作ってやった。

その度に彼は彼女を抱きしめ、囁いたものだ。

「茜、結婚したら、俺は世界一の幸せ者になる」

だが、結婚を約束した男は、彼女に一度も鍵を渡してくれなかった。

指紋認証ロックに変わった今も、使用人たちは登録されているのに、彼女は部外者のままだった。

ピンポーン。

その時、使用人の中井がドアを開ける音がした。

「手塚さん、また指紋が認識されないのですか......」

手塚さん?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

อรพิมล สุระชัย
อรพิมล สุระชัย
สนุกมากๆ เลยค่ะ ยังเรื่องคุณคริสเตียนใช่ไหมค่ะรออ่านนะคะ
2025-12-12 19:21:24
1
0
Katae Phatchareeya
Katae Phatchareeya
สนุกมาก อ่านแล้วชวนติดตามทุกตอน
2025-11-07 21:22:08
1
0
ขวัญฤดี
ขวัญฤดี
สนุกค่ะ เนื้อเรื่องดี
2025-11-04 21:31:10
1
0
Lola
Lola
สนุกมากค่ะ
2025-10-05 03:08:53
3
0
258 Chapters
บทที่ 1
ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูล เซน สาวน้อยวัย 14 ปี ผู้ที่เป็นเจ้าของรอยยิ้มสดใส ที่ทุกคนในบ้านต่างก็รักใคร่เอ็นดู และอดที่จะยิ้มตามความน่ารักสดใสของเธอไม่ได้ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูน่าทะนุถนอมไปซะหมด และไม่มีวันไหนเลยที่คฤหาสน์หลังใหญ่หลังนี้จะขาดเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ทั้งที่รอบนอกตัวบ้านนั้นเต็มไปด้วยเหล่าบอดี้การ์ดชุดดำจนดูน่ากลัว แต่ภายในบ้านกลับเต็มไปด้วยความสดใส จากเจ้าของรอยยิ้มอย่าง ณดา ก๊อก ก๊อก ก๊อก "พี่อลันคะ น้องเข้าไปได้ไหม" มือเล็กยกขึ้นเคาะประตูห้อง ก่อนจะถือวิสาสะเปิดมันเข้าไปทันทีที่พูดจบโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต แล้วยื่นหน้าเข้าไปภายในห้องเพื่อมองสำรวจ ก่อนที่เธอจะพาตัวเองแทรกตัวก้าวเข้าไปด้านในทันทีที่มองไปเห็นคนที่นั่งทำงานอยู่ "เข้ามาแล้วจะถามทำไม" เสียงเรียบนิ่งเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาจากงานในมือแล้วเจอกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ที่เป็นที่รักของคนในบ้านหลังนี้… แต่ยกเว้นกับเขา! "วันหยุดนี้คุณพ่อกับคุณแม่สัญญาว่าจะพาน้องไปเที่ยว พี่อลันไปเที่ยวกับน้องนะคะ" เสียงหวานใสของณดาเอ่ยชวนผู้เป็นพี่ชายด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะพ่อกับแม่สัญญากับเธอว่า ถ้าเธอสอบได
Read more
บทที่ 2
ณ ปัจจุบัน 07 : 45 น. "เสร็จแล้ว" เสียงหวานใสของณดาเอ่ยพูดกับตัวเองด้วยรอยยิ้มอย่างภูมิใจ เมื่ออาหารที่เธอทำเองกับมือนั้นเสร็จเรียบร้อยพร้อมทาน "คุณหนูคะ คุณท่านให้ตามไปพบค่ะ" แม่บ้านใหญ่ประจำตระกูล เดินเข้ามาเอ่ยบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและนอบน้อม "ค่ะ ณดาฝากดูต่อด้วยนะคะ" วันนี้เป็นวันที่ค่อนข้างจะพิเศษ เธอถึงได้ตื่นมาเข้าครัวเตรียมอาหารแต่เช้า เพราะว่าวันนี้จะเป็นวันที่เธอได้เจอหน้าพี่ชายอีกครั้งในรอบเกือบสองปี เธอเลยตั้งใจจะทำเมนูโปรดของพี่ชายไว้เป็นพิเศษ เพื่อต้อนรับการกลับมาเจอกันอีกครั้ง ในรอบเกือบสองปีเต็ม ๆ ที่เธอไม่ได้เจอหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายเลย ก๊อก ก๊อก ก๊อก "คุณพ่อเรียกน้องเหรอคะ" ณดาเดินเข้ามาในห้อง พร้อมเอ่ยพูดกับคนเป็นพ่อด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นร่างสูงสง่า ของคนที่เธอไม่ได้เจอหน้ามานานเกือบสองปี กำลังนั่งหันหลังให้เธออยู่ "มานั่งก่อนสิลูก พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย" โอลิเวอร์เอ่ยบอกลูกสาวเสียงทุ้ม ณดาพยักหน้ารับแล้วเดินมานั่งลงที่โซฟาข้าง ๆ กับร่างสูงสง่าของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายอย่างอลัน ที่นั่งนิ่งขรึมไม่สนใจแม้จะทักทายเธอด้วยซ้ำ เขาทำเ
Read more
บทที่ 3
@อิตาลี คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากผู้คน รอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้และภูเขาจนดูน่ากลัวและวังเวงไม่น้อย ไหนจะบรรยากาศที่แสนจะเย็นยะเยือกและเงียบเชียบนี้อีก "พี่อลันคะ ให้น้องนอนด้วยได้ไหม น้องไม่กล้านอนคนเดียว" ณดารีบเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ เมื่อมองดูบรรยากาศตลอดสองข้างทางที่รถยนต์ขับผ่านมานั้น ทำให้เธอรู้สึกกลัวกับบรรยากาศยามค่ำคืนของที่นี่ไม่น้อย มันนานมากแล้วที่เธอห่างหายจากบ้านหลังนี้ไป นานจนทุกอย่างดูเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม "....." แต่คำตอบที่เธอได้กลับมาจากเขา ก็ยังคงมีเพียงความเงียบเท่านั้น เพราะเจ้าของชื่อที่เธอคุยด้วยกำลังก้าวขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างไม่คิดจะรอหรือสนใจเธอด้วยซ้ำ "พี่อลันรอน้องด้วย!" ร่างบางของณดารีบวิ่งตามเข้าบ้านทันทีด้วยความรู้สึกกลัวและไม่ชินกับบรรยากาศของที่นี่ ไหนจะชายชุดดำที่ยืนประจำอยู่ตามทุกจุดรอบบ้านอีก มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจ แม้จะคุยเคยกับภาพแบบนี้ แต่ด้วยบรรยากาศที่เย็นยะเยือกทำให้ที่นี่ดูน่ากลัวขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว "ห้องคุณหนูอยู่ทางด้านนี้ครับ" ณดาที่ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตามหลังของอลันเข้ามาในบ้าน ถูกลูกน้องคนสนิทข
Read more
บทที่ 4
เช้าวันต่อมา 7 : 25 น. "ป้าคะ พี่อลันออกไปไหนแต่เช้าเหรอคะ" ณดาเอ่ยถามหนึ่งในแม่บ้านที่กำลังจัดเตรียมอาหารเช้ากันอยู่ในครัวด้วยความสงสัย เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับทั้งคืน อาจจะเพราะแปลกที่ แปลกทาง เช้านี้เลยทำให้เธอดูไม่ค่อยจะสดใสเท่าไหร่นัก ก่อนจะเข้ามาในครัวเธอแอบเห็นพี่ชายของตัวเองออกจากบ้านไปด้วยความเร่งรีบทั้งที่ยังเช้าขนาดนี้ จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะรีบไปไหน "คุณอลันออกไปทำงานค่ะ คุณหนูจะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ ดิฉันจะได้ตั้งโต๊ะให้เลย" "ไม่เป็นไรค่ะณดายังไม่หิว แล้ว…พี่อลันไม่ทานข้าวก่อนออกไปทำงานเหรอคะ?" เสียงใสเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบาง ก่อนจะตั้งคำถามกลับอย่างสงสัยอีกครั้ง "ไม่ค่ะ คุณอลันไม่ทานข้าวเช้าค่ะ" แม่บ้านเอ่ยตอบไขข้อสงสัยให้เธอทันที พอได้คำตอบณดาก็ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่าทำไมเขาถึงไม่ทานข้าวเช้า แล้วแบบนี้จะมีแรงทำงานได้ยังไง ไม่ห่วงสุขภาพของตัวเองเลยจริง ๆ ณดาได้แต่บ่นในใจให้กับพี่ชายจอมเย็นชาของเธอ ที่ไม่ว่าจะไม่เจอกันนานแค่ไหนก็ยังเย็นชาไม่เปลี่ยน ร่างบางเดินออกมาจากห้องครัว เดินสำรวจไปจนทั่วทั้งบ้านที่มันเปลี่ยนไปเยอะจนแทบไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมเลย ก่อนจะมาหยุดอยู
Read more
บทที่ 5
"พี่อลันน้องขอโทษ" ด้วยความกลัวจนตัวสั่น ทำให้ณดาได้แต่ยืนอยู่กับที่พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า พลางคิดในใจว่าทำไมพี่ชายของเธอถึงได้น่ากลัวขนาดนี้กัน "ฉันบอกให้ออกไปไงวะ! ออกไป!!" เสียงตะคอกดังลั่นจนลูกน้องของเขาที่อยู่ด้านนอกยังได้ยิน แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของเขา พรึบ!! มือหนาผลักเธอออกไปสุดแรงอย่างไม่ใยดี ส่งผลให้ร่างบางเสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างจัง ปึก! "อ่ะ โอ๊ยยย!" ณดาร้องออกมาด้วยความตกใจ และเจ็บแปล๊บบริเวณฝ่ามือที่ค้ำยันลงกับพื้น เพราะโดนเศษกระจกจากกรอบรูปที่แตกละเอียดเกลื่อนพื้นปักเข้าที่ฝ่ามือเล็กอย่างจัง เลือดสีแดงเข้มค่อย ๆ ไหลซึมออกมาช้า ๆ อลันปลายตามองตามผลงานของตัวเองด้วยความสะใจ และไม่คิดแม้แต่จะช่วยเธอด้วยซ้ำ ยิ่งเห็นเธอเจ็บเขายิ่งรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก "อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน ออกไปเดี๋ยวนี้!" เขายังคงตะคอกใส่เธอเสียงดังไม่หยุด พลางหันหน้าหนีไปทางอื่น เพราะเขาไม่อยากจะเห็นน้ำตามารยาของเธอ เขาเกลียดเธอ! เกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอ ร่างบางของณดาพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนทั้งน้ำตา ใช้มืออีกข้างกำรอบมือข้างที่เป็นแผลไว้แน่น ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง
Read more
บทที่ 6
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ผ่านมากว่าหนึ่งอาทิตย์ ที่อลันเอาแต่ทำงานและวุ่นวายอยู่กับการพบปะสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อน โดยไม่คิดที่จะสนใจใยดีคนที่รอเขาอยู่ที่บ้านสักนิด เพราะตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาไม่ได้กลับเข้าบ้านอีกเลยตั้งแต่วันที่เขาสั่งกักขังณดาให้อยู่แต่ในห้อง และเขาก็ได้รับรายงานจากลูกน้องทุกวันในเรื่องต่าง ๆ ของเธอ ตั้งแต่ที่ถูกเขาสั่งกักบริเวณให้อยู่แต่ในห้อง ก็รู้สึกว่าเธอจะซึมเศร้าไร้รอยยิ้มไปมาก นั่นคือสิ่งที่ลูกน้องเขารายงานทุกวัน แต่แล้วยังไงล่ะ เขาจำเป็นต้องสนใจกาฝากแบบเธอด้วยงั้นเหรอ? "ได้ข่าวว่ามึงสั่งขังน้องสาวตัวเองเหรอวะ" น้ำเสียงนิ่ง ๆ ของไบรอันต์ เพื่อนสนิทในแก๊งของเขาเอ่ยถามขึ้น เมื่อรับรู้มาว่าเพื่อนรักสั่งขังสาวน้อยเจ้าของรอยยิ้มสดใสอย่างณดา "กูไม่มีน้องสาว!" อลันตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงดุดัน เขาไม่เคยนับเธอเป็นน้องสาว หรือเป็นคนในครอบครัว และก็ไม่คิดที่จะนับด้วย "แต่น้องเขาก็คิดว่ามึงเป็นพี่ชายอยู่ดี" ไบรอันต์ยังคงพูดต่อในสิ่งที่เห็นมา และแอบนึกเห็นใจณดาอยู่ไม่น้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ต้องมาถูกเพื่อนรักของเขาคิดแก้แค้นแบบนี้ "นั่นมันเรื่องของเธอ" เขาไ
Read more
บทที่ 7
"ก็เหมือนทุกวันนั่นแหละ คุณหนูแทบจะไม่ยอมทานอะไรเลยสักอย่าง เอาแต่นั่งซึมและโทษแต่ตัวเองว่าทำให้พี่ชายไม่พอใจ ทำให้เขาโกรธตัวเองอยู่แบบนั้น" "เอากลับเข้าไป!" เสียงดุดันของเจ้าของบ้านอย่างอลันดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาแม่บ้านทั้งสองคนที่คุยกันอยู่หน้าห้อง ถึงกับสะดุ้งตกใจหน้าซีดขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบลนลานตอบรับแล้วยกอาหารกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง "ค่ะๆๆ" แกร๊ก~ เสียงประตูเปิดเข้ามาอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งถูกปิดลงไปได้ไม่กี่นาที ทำให้ร่างบางที่เอาแต่นั่งฟุบหน้าลงบนเตียงนอนตัวนั่งอยู่ที่พื้นห้อง ต้องรีบเอ่ยบอกในประโยคเดิม ๆ ออกมาอีกทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูและเดินเข้ามาภายในห้อง "ณดาไม่หิวค่ะ" เสียงหวานปนเศร้าเอ่ยขึ้นทั้งที่ไม่หันกลับมามอง คงจะหนีไม่พ้นแม่บ้านที่ยกอาหารมาให้เธออีกตามเคย เพราะนอกจากแม่บ้านแล้วก็ไม่มีใครเข้ามาในห้องของเธอแล้ว "แต่เธอต้องกิน!" น้ำเสียงดุดันของอลันเอ่ยขึ้นทันทีที่เธอพูดจบ ทำเอาณดาที่ฟุบหน้าอยู่บนเตียงต้องรีบเงยหน้าขึ้นมามองยังต้นเสียงทันที เมื่อได้ยินเสียงเข้มดุดันที่คุ้นเคยของพี่ชายที่ไม่ได้เจอหน้ามาเป็นอาทิตย์แล้ว "พี่อลัน!" ณดาเงยหน้า
Read more
บทที่ 8
เช้าวันต่อมา ณดารีบตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า เพื่อรอที่จะออกไปข้างนอกพร้อมกับพี่ชายของเธอด้วยความดีใจ วันนี้ดูเธอจะสดใสและยิ้มไม่หุบ เพราะตั้งแต่วันที่แอบเข้าห้องของเขาวันนั้น ก็ไม่มีใครได้เห็นรอยยิ้มสดใสของเธออีกเลย รวมถึงตัวเธอเองก็ด้วย "ทำไมคุณหนูมาอยู่นี่ครับ แล้วนี่คุณหนูจะไปไหนเหรอครับ?" เดลลูกน้องคนสนิทของอลันที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย ที่เห็นร่างบางของณดามานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก แถมยังแต่งตัวซะสวยเลย แล้วเธอออกมาจากห้องได้ยังไงกัน? "พี่อลันบอกว่าจะพาณดาไปซื้อของค่ะ" ณดาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างดีใจ "ห๊ะ!/ห๊ะ!" คำตอบของเธอทำเอาเดลและฟาโรห์ต่างร้องอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เพราะไม่คิดว่าผู้เป็นนายของตนจะพาคนที่ตัวเองเกลียดนักเกลียดหนาไปซื้อของ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? แถมยังไม่ได้สั่งกักบริเวณเธอแล้วด้วย "ไปเตรียมรถ" ก่อนที่เดลและฟาโรห์จะได้ถามอะไรต่อ น้ำเสียงเรียบนิ่งของเจ้าของบ้านอย่างอลัน ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง "ปะ..ไปไหนครับนาย" เป็นเดลที่เอ่ยถามขึ้นด้วยความที่ยังมึนงงอยู่บ้าง เพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินน
Read more
บทที่ 9
หลายอาทิตย์ต่อมา ตั้งแต่วันนั้นนี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว ทุกอย่างสำหรับณดาดูจะลงตัวไปหมด ทุกคนที่นี่ก็เริ่มดีกับเธอ เหมือนอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ไม่มีผิด จนเธอสามารถไว้วางใจได้หมดทุกอย่าง พี่ชายของเธอทำหน้าที่ดูแลเธอได้เป็นอย่างดีไม่มีขาด ดีจนบางครั้งเธอก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย "เลิกคลาสแล้วไปไหนต่อ" เคท เพื่อนเพียงคนเดียวของณดาที่นี่ ที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานเอ่ยถามขึ้น "ก็คงกลับบ้านเลย พี่อลันให้คนมารอรับแล้ว" ณดาตอบไปตามความจริง เธอเข้ามาเรียนได้เกือบสามอาทิตย์แล้ว และก็จะมีคนของพี่ชายมารับมาส่งทุกวันไม่มีขาด "วันๆเธอได้ออกไปไหนบ้างไหมเนี่ยณดา" พอได้คำตอบเคทถึงกลับกลอกตาไปมา ชีวิตเพื่อนเธอคนนี้ดูจะอยู่ในกรอบจนน่าอึดอัดเกินไปหรือเปล่า "....." ณดาส่ายหัวไปมาเบา ๆ แทนคำตอบ จริง ๆ เธอก็อยากจะออกไปไหนมาไหนบ้าง แต่ก็ไม่กล้าขออนุญาตจากพี่ชายของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้อะไรนะ เพราะอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว "งั้นวันนี้ไปเที่ยวกัน เดี๋ยวฉันพาเที่ยวเอง" เคทเสนอความคิดเห็น "ฉันขอคุยกับคนของพี่อลันก่อนได้ไหม ให้เขาเป็นคนพาเราไปก็น่าจะได้อยู่นะ" ถ้าไปแบบไม่บอกมีหวังเธอคงโดนกักบริเวณอีกแน่ ๆ แถมบางทีคราว
Read more
บทที่ 10
วันนี้พวกเขาทั้งสี่คนไม่ได้มีงานที่ไหน และเป็นวันที่ว่างตรงกัน ก็เลยนัดกันออกมานั่งดื่ม ที่ตอนแรกจะไปคาสิโนของไบรอันต์ แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกเพื่อน ๆ เขานึกยังไงถึงได้ขนกันมาที่บ้านของเขาแทน แถมยังให้ลูกน้องเรียกผู้หญิงมาเล่นสนุกปรนนิบัติถึงที่นี่อีก "หึ! กูยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" อลันกระตุกยิ้มร้ายกาจ พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจะอารมณ์ดี ทั้งที่เมื่อกี้นี้ยังรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์อยู่เลยแท้ ๆ รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจและเล่ห์เหลี่ยมของเขานั้น มันดูน่ากลัวจนคนที่ได้พบเห็นต่างก็ขนลุกซู่ขึ้นมาได้ไม่ยาก "แรงอีกคนสวย อ่าาส์ อื้ม~ ดูดแรงๆ ซี๊ดดดดด!!" เสียงครางกระเส่าของคริสเตียน ก็ยังคงดังขึ้นมาไม่หยุด ไม่ได้สนใจสถานการณ์ตอนนี้เลยสักนิดว่าใครจะเป็นอะไรยังไง "ไอ้เหี้ยคริส! มึงแหกตาดูบ้างว่าเขากำลังซีเรียสกันอยู่ ครางซะกูอยากจะร่วมด้วยเลยสัส!" แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่สายตาของแดเนียลก็ไม่ยอมลดละจากหน้าอกอวบใหญ่ของสาวสวยข้างกาย ที่ตอนนี้เปลือยเปล่าไปทั้งตัว ไม่ต่างจากหญิงสาวที่กำลังใช้ริมฝีปากปรนเปรอความเป็นชายให้คริสเตียนอยู่ "อ่าาส์~ กูก็ไม่ได้ห้ามนะครับเพื่อน หึ!" คริสเตีย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status