ภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก

ภรรยาจำเลยของท่านประธานยื้อรัก

โดย:  ซ่งจิ้นจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9.7
24 การให้คะแนน. 24 ความคิดเห็น
402บท
56.0Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ในความทรงจำของฟู่เซียวหาน ซังหนี่เป็นที่คนเงียบขรึม หัวโบราณ และน่าเบื่อคนหนึ่งมาโดยตลอด จนกระทั่ง หลังจากที่หย่าร้างกัน เขาถึงได้พบว่าอดีตภรรยาของเขาเป็นคนที่อ่อนโยนน่ารัก รูปร่างหน้าตาเพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่เมื่อเขาอดใจไม่ได้จะเข้าใกล้เธออีกครั้ง ซังหนี่กลับบอกเขาพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ว่า “ประธานฟู่ คุณตกรอบไปแล้ว”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

밤 10시, 로얄호텔.

지시연이 7203호 로얄 스위트룸의 호수를 확인했다.

‘여기구나.’

그 순간, 그녀의 핸드폰이 울렸는데, 지동성이 보내온 문자 메시지였다.

[시연아, 네 새엄마가 네가 진 사장을 잘 모시기만 하면, 바로 네 동생의 치료비를 주겠다고 약속했단다.]

이 문자 메시지를 읽은 시연의 창백한 얼굴에 무표정을 지었다.

그녀는 이미 신경이 마비되어 고통을 느끼지 못하는 지경에 이른 듯했다.

아버지는 재혼한 후, 시연과 동생을 전혀 신경 쓰지 않았고, 심지어는 계모가 10여년간 두 남매를 가혹하게 학대하는 것을 지켜만 보았다.

의식주를 마련해주지 않는 것은 기본이었으며, 때리고 욕하고 비난하는 일도 다반사였다.

지금까지 벌인 학대로도 모자라, 사업상의 빛 때문에 딸 시연이 남자랑 잠자리를 가지게 하다니...

시연이 응답을 하지 않자, 지동성과 새엄마 장미리는 동생 지우주의 치료비를 빌미로 그녀를 핍박하기 시작했다.

시연의 동생 우주는 자폐증을 앓고 있어서 치료를 멈출 수 없었다.

호랑이도 자기 새끼는 건들지 않는 법이거늘... 지동성은 짐승만도 못한 사람이었다!

시연은 동생 우주를 위한 다른 선택지가 없었다.

시연이 방문 앞에 선 채 깊은숨을 들이마셨고, 이내 손을 들어 문을 두드렸다.

그녀가 문고리를 살짝 돌리자, 스르륵 문이 열렸다.

방 안은 조금의 불빛도 없이 어두컴컴했다.

시연은 눈썹을 찌푸린 채 더듬거리며 안으로 들어갔다.

“진 사장님, 저예요. 어...”

갑자기 길고 우락부락한 팔이 그녀의 목덜미를 잡더니 벽으로 밀쳤다.

벽에 부딪힌 시연은 등에서 통증이 밀려오는 것을 느꼈다.

바로 이때, 남자의 거친 숨결이 순식간에 그녀를 휘감기 시작했다.

남자가 나지막한 목소리를 내며 손으로 시연의 목을 조여왔다.

“나한테 무슨 짓을 한 거야?”

머릿속이 멍해진 시연은 이것이 도통 무슨 상황인지 알 수 없었다.

그녀가 고개를 흔들며 잠긴 목소리로 입을 열었다.

“저, 저는 아무것도... 아무것도 몰라요...”

그 남자는 시연의 목을 조르던 손을 풀고, 그녀의 잘록한 허리를 움켜쥐며 자신의 몸과 밀착시켰다.

순간, 남자의 탄탄한 복근이 시연의 부드러운 살결에 닿아 선명하게 느껴졌다.

그녀는 아무것도 보이지 않았지만, 그 남자의 온몸이 비정상적으로 뜨겁다는 것만큼은 확실히 느낄 수 있었다.

그가 입을 열자, 뜨거운 숨결이 뿜어져 나왔다.

“기회를 줄게, 날 밀어내고, 당장 여기서 꺼져!”

놀란 시연이 눈을 크게 떴다.

‘꺼지라고?’

‘혹시... 진 사장... 내가 적극적으로 행동하지 않아서 불만을 느낀 건가?’

‘안 돼, 우리 우주를 위해서라면, 절대 이 방에서 나갈 수 없어!’

‘여기까지 온 이상, 더는 물러날 곳도 없고, 인제 와서 부끄러워할 건 또 뭐야?’

“저는 절대 나가지 않을 거예요, 오늘 밤... 저는 당신의 여자가 될 거예요.”

두 손으로 남자의 목덜미를 감싼 시연이 까치발을 한 채 손을 더듬으며 남자의 입술에 키스를 퍼붓기 시작했다.

하지만 그녀는 몹시 어색하고 서툴렀다.

남자가 흠칫 몸을 떨었는데, 시연의 부드럽고 차가운 입술은 순식간에 그의 마지막 이성을 잿더미로 만들었다!

“처음이야?”

남자는 점점 거칠어지는 호흡을 간신히 억누르고 있었다.

시연은 따질 틈도 없이 굴욕적으로 눈을 감고 입술을 떨며 말했다.

“처음... 이에요.”

“사실대로 말하는 게 좋을 거야!”

이 말을 마친 그 남자는 시연을 가로로 안아 들고는 침대로 향했고, 그녀와 몸을 밀착시켰다.

“예쁜 아가씨, 오늘 밤만 지나면, 당신은 내 여자가 되는 거야!”

굵직한 손이 시연의 허리를 누르며 그녀를 이불 속으로 밀어 넣었는데, 남자의 목소리를 굵고 허스키했다.

뜨거운 키스의 열기가 방 안을 뒤덮었고...

수치심과 통증을 느낀 시연은 입술을 깨물며 눈을 감았다.

끝내 그녀는 견디지 못하고 울며 애원했으나, 그 남자는 들은 체도 하지 않고 더욱 거센 힘으로 그녀를 몰아붙였다.

그렇게 밤새도록 그 남자를 상대한 시연은 통증을 느끼며 잠에서 깼다.

그녀는 남자의 품에 안겨 있었는데, 그의 몸에서는 옅은 담배 냄새와 박하향 향수 냄새가 뒤섞여 났다.

‘꽤 향기로운데?’

시연을 일어나려다 허리에 가로놓인 팔을 누르고 말았다.

“깼어?”

남자는 몸을 뒤척이며 시연의 몸을 덮쳤는데, 놀란 그녀는 꿈쩍도 하지 못했다.

“예쁜 아가씨, 날 속이지 않았더라? 너는 이제 내 거야.”

서늘한 손끝이 시연의 뺨을 스쳤고, 남자의 목소리에는 즐거움이 배어 있었다.

“같이 샤워할까? 아님 혼자? 그것도 아니면... 안아줄까?”

“네?”

시연은 놀라서 두 손을 꽉 쥐고 허둥지둥 거절했다.

“아니요, 괜찮아요. 머, 먼저 씻으세요...”

“싱겁기는.”

남자는 시연이 여전히 내숭을 떤다며 비웃었다.

“좋아, 내가 먼저 씻을게.”

그가 시연의 뺨을 만지작거리며 침대에서 내려왔다.

“조금만 기다려.”

‘기다리라고? 미친 거 아니야?’

‘밤새도록 했는데도 모자란 거냐고!’

욕실에 불이 켜지는 것을 확인하고서야 시연은 결국 혼란스러운 마음을 진정시킬 수 있었다.

그녀는 재빨리 몸을 일으켰다.

“아!”

움직이는 순간, 아래쪽에서 밀려오는 통증을 느낀 시연이 짧은 숨을 들이마셨다.

‘아무래도 다친 것 같아.’

하지만 시연은 자신의 몸을 살필 겨를도 없이 욕실에서 새어 나오는 빛을 빌어 땅바닥에 아무렇게나 널브러진 옷을 주워 입고는 방을 뛰쳐나갔다.

호텔 입구를 나서자, 핸드폰이 울렸다.

전화를 받은 시연이 말했다.

“시키시는 대로 했어요. 우주의 치료비는...”

[네 이 X! 네가 감히 날 엿 먹여?!]

새어머니 장미리가 다짜고짜 욕설을 퍼부었다.

[너, 밤새 어디 있었던 거야? 소미를 보내겠다는 걸 한사코 말리면서 자기가 가겠다더니, 어디 숨어 있었던 거냐고! 이딴 짓을 벌이고도 X신 같은 네 동생의 치료비를 달라고 할 자격이 있다고 생각해?!]

시연이 냉소하며 말했다.

“제가 룸에 들어갔을 때, 진 사장은 샤워하고 있었다고요.”

“설마 돈을 안 주려고 이러시는 거예요?”

[말도 안 되는 소리!]

장미리는 끓어오르는 화를 참을 수 없었다.

[당장 들어와! 감히 겁도 없이 진 사장을 화나게 하다니, 그 빚은 네가 다 갚아줄 거니?!]

장미리는 소리를 꽥 지르고 전화를 끊었다.

시연이 아연실색했다.

‘농담하시는 것 같지는 않은데... 하지만 나는 어젯밤에 분명히...’

‘설마, 그 사람... 진 사장이 아니었던 거야? 그럼 그 사람은 누구였다는 거야?’

‘이게 도대체 어떻게 된 일이지?’

...

호텔 안.

방으로 들어선 주지한이 커튼을 열자, 밝고 따스한 아침 햇살이 밀려 들어왔다.

그 순간, 욕실의 물소리가 멎었고, 안에서 나온 고유건은 허리에 목욕 수건을 걸치고 있었다.

길게 우뚝 솟은 키, 그리고 넓은 어깨와 좁은 엉덩이, 이는 표준적인 남자 모델의 몸매라고 할 수 있었다. 그는 준수하고 깊은 이목구비를 뽐내며 만족스럽다는 듯 나른한 표정을 하고 있었다.

주지한을 힐끗 본 유건은 방 안을 살폈으나, 어제 자신과 함께‘즐거운 밤’을 보냈던 그 여자는 보이지 않았다.

그가 눈살을 찌푸리며 말했다.

“어디 갔지?”

지한이 멍하니 고개를 저었다.

“제가 들어왔을 때는 이미 아무도 없었습니다.”

얇은 입술을 치켜올린 유건이 새하얀 침대 시트 위의 야릇한 붉은 색을 바라보며 눈을 가늘게 떴다.

“도망간 건가?”

‘나를 기다리지도 않고?’

‘이렇게 말을 안 듣다니.’

그가 사악하게 입꼬리를 올렸다.

유건은 성인이 된 순간부터 그의 침대로 여자를 불러들이기 일쑤였으나, 성공한 것은 이번이 처음이었다.

‘그 사람이 몰래 나한테 쓴 약이 효과가 있었던 걸까? 어젯밤에 그 여자를 굉장히 안고 싶었는데…’

‘아니면... 그 여자가 특별했기 때문에?’

“지한아, 어젯밤에 있었던 일 좀 알아봐 줘. 그리고... 그 여자애도 당장 찾아내 줘.”

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

คะแนน

10
96%(23)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
4%(1)
3
0%(0)
2
0%(0)
1
0%(0)
9.7 / 10.0
24 การให้คะแนน · 24 ความคิดเห็น
เขียนรีวิว

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

Lilly
Lilly
เพิ่งเห็นสถานะว่าขึ้นจบแล้ว นอยอ่า
2025-07-12 04:15:00
2
0
Lilly
Lilly
ถ้าโดนเทจะเสียใจมากเลยเรื่องนี้
2025-07-04 18:18:41
0
0
Tnmp Picha
Tnmp Picha
โดนเทหลายเรื่องแล้ว หยุดอ่านไปพักหนึ่งเพราะโดนเท
2025-05-19 09:22:56
0
0
Supaluk
Supaluk
โดนเทอีกเรื่องรึเปล่าเนี่ย นานแล้วนะ ไม่อัพภาคต่อซะที
2025-05-08 23:05:04
0
0
You
You
สนุก ซับซ้อนดี แนะนำ
2025-04-24 12:33:11
2
0
402
บทที่ 1
หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง ความอบอุ่นภายในห้องถึงได้จบสิ้นลงจริง ๆ สักทีมีเสียงน้ำดังลอยมาจากในห้องอาบน้ำ หลังจากที่ซังหนี่พักอยู่ไม่กี่นาที ในที่สุดก็ลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินไปหยิบเสื้อผ้าบนพื้นด้วยสองขาที่สั่นระริกวันนี้การกระทำของชายหนุ่มรุนแรงไปหน่อย ถึงขนาดที่ตอนนี้ในหัวสมองของเธอยังคงว่างเปล่าอยู่เล็กน้อย ติดกระดุมชุดนอนอยู่หลายครั้งก็ยังติดไม่ได้ไม่นานนัก ชายหนุ่มก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำรูปร่างของเขาสูงชะลูด เครื่องหน้าดุดันแต่หล่อเหลา ในเวลานี้เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ จึงมีผ้าขนหนูพผืนหนึ่งพันอยู่รอบเอว หยดน้ำที่ยังไม่แห้งกำลังไหลลงมาตามกล้ามหน้าท้องของเขาตอนที่พบว่าซังหนี่ยังอยู่ หว่างคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยทันทีซังหนี่เองก็ไม่ได้มองเขาอีก เพียงก้มหน้าพยายามสู้รบกับกระดุมของตนต่อไป“พรุ่งนี้ซังฉิงก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว”ชายหนุ่มเดินผ่านข้างตัวเธอไป จู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “คุณไปรับเธอที่โรงพยาบาลหน่อย ผมรับปากคุณแม่ของคุณเอาไว้แล้วว่า จะให้เธอพักอยู่ที่นี่สักระยะ”มือที่กำลังติดกระดุมของซังหนี่หยุดชะงักลงทันทีหลังจากนั้น เธอก็หันหน้ากลับไปมองคนที่อยู่ด้านหลังนั่น
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
ผู้พูดคือหยวนโหรวเพื่อนสนิทของซังฉิง ซึ่งเป็นคุณหนูของกลุ่มบริษัทหนึ่งด้วยเช่นกันหยวนโหรวกับซังฉิงเติบโตมาด้วยกัน ก่อนหน้านี้ก็หวังว่าฟู่เซียวหานกับซังฉิงจะลงเอยกันด้วยดีตอนนี้ถูกซังหนี่แย่งตำแหน่งคุณนายฟู่ไปครองแล้ว จึงเป็นธรรมดาที่เธอย่อมไม่ชอบขี้หน้าซังหนี่รวมถึงตอนที่เธอพบว่าซังหนี่ยืนอยู่ที่หน้าประตู บนใบหน้าของเธอไม่มีความอึดอัดหรือไม่สบายใจใด ๆ เลยกลับเป็นซังฉิงที่ร้องเรียกเธอ “พี่ พี่มาแล้วเหรอ?”ซังหนี่พยักหน้า “พี่มารับเธอกลับบ้าน เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”“เรียบร้อยแล้ว พวกเราไปกันเถอะ”ท่าทางของซังฉิงดูเชื่อฟังมาก กลับเป็นหยวนโหรวที่อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น “คุณนายฟู่ แล้วประธานฟู่ล่ะ? วันนี้ฉิงฉิงออกจากโรงพยาบาล เขาไม่มารับเหรอ?”“อืม เขาไปที่บริษัทแล้ว”“อ่อ ดูท่าเขาคงยุ่งมากสินะ แต่ก็ไม่รู้ว่าเขายุ่งจริง ๆ จนปลีกตัวมาไม่ได้ หรือว่าคุณนายฟู่ไม่ให้เขามากันแน่?”เมื่อเธอพูดจบ ซังฉิงก็รีบพูดเสียงเบา “หยวนโหรว เธอเลิกพูดได้แล้ว”หยวนโหรวกลับกล่าวเสียงเย็นชา “ทำไมจะพูดไม่ได้? มีใครบางคนร้อนตัวเหรอไง?”ซังหนี่ไม่ได้โต้เถียงเธอ เพียงแต่เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
เวลาหนึ่งทุ่ม ฟู่เซียวหานกลับมาถึงคฤหาสน์ตรงเวลาตอนนั้นซังฉิงอยู่ที่ห้องรับแขกพอดี หลังจากเห็นเขา ก็รีบก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว “พี่เขย! พี่กลับมาแล้วเหรอคะ?” ฟู่เซียวหานยิ้มบาง ๆ ให้เธอทีหนึ่ง แล้วเหลือบตามองหลังซังหนี่เม้มปากทีหนึ่ง ก็ก้าวมาข้างหน้าเพื่อรับเสื้อคลุมของเขา แล้วเอ่ยปากพูด “ทานข้าวได้แล้วค่ะ”“ขอโทษด้วยนะคะพี่เขย ฉันรบกวนพี่กับพี่สาวแล้วใช่ไหมคะ?บนโต๊ะอาหาร ซังฉิงมองซังหนี่ แล้วพูดเสียงเบา “ที่จริงฉันเคยบอกหม่ามี๊แล้วว่า ฉันอยู่คนเดียวได้ แต่เธอก็ไม่วางใจ...”“ไม่เป็นไร” ฟู่เซียวหานตอบ “เธออยู่ที่นี่ได้ตามสบาย ต้องการอะไรก็บอกมาได้ตลอด”“แบบนี้...ได้เหรอคะ? จะเป็นการรบกวนมากเกินไปไหมคะ?”“ไม่หรอก”“คุณหนูซังฉิงอยู่ที่นี่สิคะถึงจะดี” ป้าคังวางอาหารลงบนโต๊ะพลางพูด “ที่นี่ไม่ได้คึกคักขนาดนี้มานานแล้วค่ะ!”เมื่อเธอพูดจบ ตะเกียบในมือของซังหนี่ก็หยุดชะงักไปทันทีแต่ว่าคำพูดประโยคนี้ของป้าคังไม่ผิดเธอมีนิสัยเงียบขรึม สู้ซังฉิงที่มักจะทำให้ผู้คนมีความสุขไม่ได้จริง ๆ ไม่เพียงแค่พวกป้าคังเท่านั้น แม้แต่ฟู่เซียวหาน เธอก็เคยได้ยินเขาพูดแบบนี้มาหลายครั้งแล้วเช่นกัน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ร่างกายของซังหนี่แข็งทื่อไปเธอเบิกตากว้างทันที มือออกแรงผลักเขาออกแต่ฟู่เซียวหานกลับทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย เพียงพลิกมือแล้วจับข้อมือของเธอเอาไว้ กดตัวเธอเข้ากับกำแพงการกระทำของเขายังคงแข็งแกร่งเหมือนเคยซังหนี่อยากจะคราง แต่เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว เธอพยายามกลืนเสียงกลับเข้าไปอีกครั้งเสียงน้ำจากฝักบัวยังคงดำเนินต่อไปประกอบกับมีประตูกั้นเอาไว้ ซังฉิงที่อยู่ด้านนอกเหมือนว่าจะไม่สังเกตเห็นอะไรเธอถามขึ้นอีก “พี่เขย?”ซังหนี่หันหน้ากลับไปมองฟู่เซียวหานไม่รู้ว่าเป็นเพราะโมโหหรือเพราะเหตุผลอื่น สีหน้าของเธอในเวลานี้แดงระเรื่อ ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งเมื่อเทียบกับท่าทางที่เงียบขรึมในเวลาปกติ ไม่รู้ว่าดูมีชีวิตชีวาเพิ่มขึ้นกี่เท่าฟู่เซียวหานจ้องมอง การกระทำก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนกับกำลังระบายบางอย่างออกมาร่างกายที่สมบูรณ์แบบ ส่งซังหนี่ขึ้นสวรรค์ได้อย่างง่ายดายซังฉิงที่อยู่ด้านนอกเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่ แต่ซังหนี่ฟังไม่ชัดเจนเลยแม้แต่ประโยคเดียวตอนที่ฟู่เซียวหานกดเธอลงไปอีกครั้ง สุดท้ายเธอก็ครางออกมาอย่างอดไม่อยู่แล้วจากนั้น คนที่อยู
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
ซังฉิงเติบโตมาด้วยกันกับฟู่เซียวหานตั้งแต่เด็กดังนั้นเธอจึงคุ้นเคยกับบ้านเก่าตระกูลฟู่หลังนี้ยิ่งกว่าซังหนี่ทันทีที่เข้าบ้าน เธอก็เดินเข้าไปหาคุณนายใหญ่ด้วยความสนิทสนม “คุณย่า!”“อ้าว ยัยหนูฉิงมาแล้วเหรอ?”คุณนายใหญ่ดีใจเป็นอย่างมาก “ย่าขอดูหน่อย ทำไมผอมลงไปอีกแล้วล่ะ?”“ไม่ผอมนะคะ” ซังฉิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณย่าดูสิคะ หนูทำลูกชิ้นปูมาให้คุณย่าด้วยนะคะ”“แม่หนู เธอช่างมีน้ำใจจริง ๆ!”ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนิทสนม บนใบหน้าของคุณนายใหญ่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่ทันทีที่ซังหนี่เดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของคุณนายใหญ่ก็จางลงไปมากทันทีซังหนี่เหมือนจะไม่ได้สังเกตเห็น เพียงแต่เรียกด้วยความเคารพ “คุณย่า”คุณนายใหญ่เห็นท่าทางของเธอแล้ว กำลังอยากจะพูดอะไรบางอย่างอีก แต่ซังหนี่กลับย้ายสายตาไปอย่างรวดเร็ว กล่าวกับคนที่อยู่บนบันได “คุณแม่”“คุณป้า!”เมื่อเห็นคนที่เดินมา ซังฉิงที่แต่เดิมใช้ร่างกายอิงแอบอยู่บนบ่าของคุณนายใหญ่ ก็ยืนตัวตรงขึ้นทันที สายตาที่จ้องมองอีกฝ่าย แฝงไปด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย“คุณหนูรองมาแล้วเหรอ ยินดีต้อนรับ”คุณนายฟู่พยักหน้าให้เธอทีหนึ่ง แม้ท่าทางที่แสดงออกดูเหมือนขอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
ฟู่เซียวหานกลับมาก่อนมื้อเย็นเมื่อเห็นหลานชายของตนเอง คุณนายใหญ่ย่อมยิ้มด้วยความดีใจ ดึงมือของฟู่เซียวหานเอาไว้ตลอดพร้อมทั้งถามด้วยความห่วงใย“ดูสิ ผอมลงอีกแล้ว” คุณนายใหญ่พูดขึ้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “ดูหลานใช้ชีวิตเข้าสิ ทำไมถึงได้ผอมลงกว่าตอนก่อนแต่งงานมากขนาดนั้น ภรรยาของหลานดูแลหลานยังไง?”คำพูดประโยคนี้ของเธอ เห็นได้ชัดว่าหมายถึงซังหนี่ซังหนี่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ซังฉิงกลับพูดขึ้นว่า “คุณย่า อย่าเข้าใจพี่สาวของหนูผิดสิคะ พี่สาวของหนูยุ่งทุกวันเลยค่ะ ได้ข่าวว่าพี่มีการ์ตูนอีกเล่มที่กำลังจะตีพิมพ์ คุณย่าไม่สังเกตเห็นเหรอคะว่าพี่สาวของหนูก็ผอมลงไปเยอะเหมือนกัน? เมื่อวานหนูเห็นยังสงสารเลยค่ะ”ดูเหมือนปากของซังฉิงกำลังช่วยพูดแทนซังหนี่แต่ทำไมคำพูดประโยคนี้ฟังดูแปลก ๆ แน่นอนว่า คงจะมีเพียงซังหนี่คนเดียวเท่านั้น ถึงเข้าใจคำพูดประชดประชันในนั้นออกหลังจากคุณนายใหญ่ฟังซังฉิงพูดจบ ก็ไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม “การ์ตูนอะไร? ของไม่เข้าท่าพวกนั้นอีกแล้วเหรอ เธอนี่มัน...”คุณนายใหญ่เตรียมที่จะสั่งสอน ฟู่เซียวหานก็ตัดบทขึ้นมาทันที “เตรียมตัวกินข้าวได้หรือยังครับ?”“เซียวหาน หลาน...”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
“พี่เขย ขอบคุณพี่ที่ช่วยฉันพูดเมื่อกี้นี้”ระหว่างทางกลับบ้าน ซังฉิงนั่งอยู่เบาะหลังของรถ แต่ปากกลับพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด “ฉันคิดไม่ถึงว่าหม่ามี๊จะพูดเรื่องนี้กับคุณป้า ฉันตกใจแทบแย่ โชคดีที่พี่เขยช่วยฉันพูด ไม่อย่างนั้น ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแล้วจริง ๆ ฉันไม่ได้อยากจะแต่งงานเร็วขนาดนี้หรอกค่ะ”ฟู่เซียวหานกำลังขับรถ เพียงส่งเสียงอืมเบา ๆ เท่านั้น ถือเป็นคำตอบท่าทีของเขาเหมือนกับขอไปทีเล็กน้อย แต่ซังฉิงรู้ว่า นิสัยของเขาเป็นแบบนี้มาตลอด ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ถือสา เพียงหันหน้าไปมองทางซังหนี่ที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับ “จริงสิพี่คะ เมื่อครู่นี้คุณป้าดึงพี่ขึ้นไปข้างบนคุยอะไรกันเหรอคะ?”“ไม่มีอะไร”ตอนที่ซังหนี่ตอบ ท่าทางเทียบไม่ได้กับการขอไปทีด้วยซ้ำซังฉิงเบะปากด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย แต่ในไม่ใช่ก็พูดขึ้นอีกว่า “ช่างเถอะค่ะ พี่คะ พี่รู้ไหมคะ? ว่าพี่ฉินม่อจะกลับมาแล้ว”ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของซังหนี่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยตอนนี้ ข้างหน้าเป็นไฟแดงพอดีฟู่เซียวหานหยุดรถอย่างรวดเร็วการเบรกของเขาไม่นับว่ากะทันหัน แต่เมื่อครู่นี้ซังหนี่อยู่ในอาการตกตะลึงพอดี ตอนนี้ตัวจึงโยกเล็กน้อยอย่างอด
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ซังหนี่ยังคงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งด้านข้างคนขับเดิมทีเธอคิดว่าตนเองตายด้านมากพอแล้ว แต่ในเวลานี้ เธอยังคงรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอยู่เป็นระยะ ๆเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังกัดกินตรงนั้นอยู่ทันใดนั้นซังหนี่ก็นึกถึงเรื่องในอดีตที่นานมาแล้วเรื่องหนึ่งขึ้นมานั่นคือตอนหลังจากที่เธอเพิ่งกลับมาที่บ้านตระกูลซังได้ไม่นานซังหนี่จำได้อย่างแม่นยำว่า วันนั้นฝนตกคุณแม่ของเธอไปรับเธอกับซังฉิงกลับจากโรงเรียนด้วยตนเองแต่ระหว่างทาง พวกเธอประสบอุบัติเหตุถึงแม้ว่าอุบัติเหตุจะไม่รุนแรง แต่เพื่อหลบรถคันหลัง คนขับรถจึงชนเข้ากับพื้นที่สีเขียวที่อยู่ริมทางตอนนั้นศีรษะของซังหนี่กระแทกเข้ากับกระจก ทำให้ตกอยู่ในอาการไม่ได้สติแต่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สติ แต่ตอนนั้นเธอมองเห็นอย่างชัดเจนว่า คุณแม่ของเธอเดินอ้อมเธอไป อุ้มซังฉิงที่อยู่ข้างกายเธอพร้อมกับร้องไห้เป็นตอนนั้นเองที่ทำให้ซังหนี่ตระหนักได้ว่า พวกเขาตามตนกลับมา ก็แค่เพียงเพราะสายเลือดของพวกเขาไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเธอเท่านั้นแต่สำหรับพวกเขาแล้ว ซังฉิงถึงจะเป็นลูกสาวอันเป็นแก้วตาดวงใจของพวกเขาหลังจากเข้าใจข้อนี้แล้ว ซังหนี่ก็พยายามทำให้ตนเองล
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
เธอ สบายดีไหม?ซังหนี่ลืมไปแล้วว่าไม่ได้ยินคำถามไถ่แบบนี้มานานขนาดไหนถึงขนาดที่ตนเองก็ยังลืมที่จะถามตัวเองด้วยซ้ำว่า เธอสบายดีไหม?คำตอบง่ายดายอย่างเห็นได้ชัดแต่เวลานี้เธอก็ยังตอบออกไปอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด “ดีมาก”“อืม ถ้าอย่างนั้นก็ดี”ฉินม่อกล่าวแต่ในไม่ช้า เขาก็เงียบลงอีกครั้ง“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันวางสายก่อนนะ?” ซังหนี่พูดขึ้นอีกครั้ง“ได้”ทางด้านฉินม่อตอบอย่างรวดเร็ว แต่ตอนที่ซังหนี่กำลังจะวางสาย จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมาอีกว่า “ตอนนั้นต้องขอโทษมาก ๆ ที่ฉันไม่ได้บอกลาเธอ แต่ตลอดเวลาหลายปีที่ฉันอยู่ต่างประเทศ ฉันคิดถึงเธอมากจริง ๆ”“ดึกมากแล้ว นายรีบพักผ่อนเถอะ”เมื่อพูดจบ เขาถึงวางสายโทรศัพท์ซังหนี่ถือโทรศัพท์มือถือยืนอยู่บนขั้นบันได หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงค่อย ๆ หันหลังกลับ แล้วเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองคืนนี้ ฟู่เซียวหานไม่ได้เรียกหาเธอซังหนี่ยังคงไม่สามารถหลับได้อย่างสนิทเช่นเดิมเป็นเพราะโทรศัพท์สายนั้นของฉินม่อ ทำให้เธอฝันตลอดทั้งคืนเธอในความฝัน ได้กลับไปยังช่วงเวลาที่เพิ่งกลับมาถึงตระกูลซังคุณพ่อคุณแม่ตระกูลซังได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับให้เธออย่างอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10
นิสัยของซังหนี่มักจะดูหัวโบราณและน่าเบื่อหน่ายสำหรับคนนอกเสมอหลายครั้ง เธอแทบจะไม่แสดงอารมณ์ออกมาด้วยซ้ำแต่ตอนนี้เธอกลับเหมือนสัตว์ร้ายตัวน้อยที่ถูกบังคับให้ไปที่ริมหน้าผาตัวหนึ่ง สลัดคราบที่อ่อนโยนออก แสดงนิสัยที่ดุร้ายออกมาเพียงแต่การข่มขู่เล็ก ๆ น้อย ๆ นี้สำหรับฟู่เซียวหานแล้วแทบไม่มีความหมายอะไรเขาไม่แม้แต่ตอบเธอสักประโยคเสียด้วยซ้ำ กลับยกเธอขึ้นมาจากเตียงทันทีหลังจากนั้น ก็ลงมือเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอด้วยตนเองซังหนี่อยากจะผลักเขาออกไป แต่แรงของทั้งสองคนแตกต่างกันเกินไป สุดท้าย เธอก็ถูกเขาลากตัวลงไปที่ชั้นล่างอยู่ดี“คุณชาย คุณนายน้อย...”ป้าคังที่อยู่ตรงชั้นล่างอยู่แล้ว เมื่อเห็นฉากนี้ ก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อมองเห็นเธอ ซังหนี่เก็บอาการทันที ไม่ขัดขืนอีกต่อไป ยอมให้ฟู่เซียวหานพาตนเดินออกจากประตูหลังจากที่รถขับออกมาได้ครู่หนึ่ง ซังหนี่ก็ค่อย ๆ เงียบสงบลงหลังจากหายใจเข้าลึก ๆ ก็หันหน้าไปมองคนที่อยู่ข้าง ๆ “พวกเราไม่จำเป็นต้องไปโรงพยาบาลหรอก ด้านคุณแม่ของคุณ ฉันจะอธิบายให้ท่านฟังเอง”“ฉันรู้ว่างานของคุณยุ่งมาก คุณไม่จำเป็นต้องกลับไปส่งฉันหรอก ปล่อยฉันลงตรงไหนส
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status