ผู้สร้าง Monster การ์ตูน เป็นใครและมีผลงานอื่นอะไรบ้าง?

ชื่อของผู้สร้างคือ โคเฮะ ฮอริโกชิ (堀越 耕平) — ชื่อนี้เป็นคำตอบที่ผมเอาไว้เล่าให้เพื่อน ๆ ฟังเสมอเวลาคุยเรื่อง 'มายฮีโร่' และความเป็นซูเปอร์ฮีโร่แบบญี่ปุ่นที่โผล่มาแบบพอดีคำ งานของเขาไม่ได้เริ่มจากความสำเร็จในทันที แต่เป็นการสะสมไอเดียผ่านงานสั้น ๆ หนึ่งฉบับสองฉบับก่อนจะปักหมุดกับเรื่องยาวที่ทุกคนรู้จักกันดี นอกจากผลงานยักษ์อย่าง 'มายฮีโร่' แล้ว เขามีผลงาน one-shot และเรื่องสั้นที่ตีพิมพ์ในนิตยสารต่าง ๆ ซึ่งช่วยให้เราเห็นพัฒนาการด้านการจัดคอมโพสภาพและการออกแบบตัวละครที่มีเอกลักษณ์ องค์ประกอบซูเปอร์ฮีโร่แบบตะวันตกผสมกับจังหวะมังงะชินโชเน็นกลายเป็นสไตล์ที่ชัดเจนของเขา อีกมุมที่ผมชอบพูดถึงคือบทบาทของเขานอกมังงะหลัก — ฮอริโกชิให้การสนับสนุนและกำกับภาพรวมของสปินออฟหลายชิ้น รวมทั้งมีส่วนร่วมทางความคิดกับการดัดแปลงอนิเมะและภาพยนตร์ของ 'มายฮีโร่' ซึ่งทำให้โลกของเรื่องขยายไปไกลกว่าหน้าเล็ก ๆ ในมังงะ ความสามารถในการคิดคอนเซ็ปต์ตัวละครที่เด่นสุด ๆ ทำให้งานที่มีชื่อเขาเป็นผู้สร้างมักจะมีสัญลักษณ์ชัดเจน เช่น ตัวละครที่ออกแบบมาเพื่อสื่ออารมณ์และคาแรคเตอร์ได้ทันที สรุปแล้วอยากบอกว่าโคเฮะ ฮอริโกชิไม่ใช่แค่คนวาดเรื่องดังเรื่องเดียว แต่มือสร้างโลกที่ต่อยอดได้ทั้งสปินออฟ อนิเมะ และสื่ออื่น ๆ — และสำหรับแฟนแบบผม การเห็นพัฒนาการจาก one-shot ถึงซีรีส์ยาวเป็นอะไรที่ฟินมาก ๆ

ได้ยินชื่อ 'Monster' แล้วภาพของเท็นมะกับโยฮันโผล่มาในหัวทันที — ความขัดแย้งระหว่างหมอที่เชื่อในชีวิตกับเด็กหนุ่มที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้าย ทำให้เรื่องนี้เด่นมาก ฉันชอบเริ่มจากตัวละครสองคนหลักคือ เคนโซ เท็นมะ กับ โยฮัน ลีเบิร์ต: เท็นมะคือหมอที่ตัดสินใจปล่อยชีวิตผู้ป่วยและเลือกช่วยเด็กคนนั้น แกกลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้ติดตามการไล่ล่าความจริง ส่วนโยฮันเป็นปริศนาที่เยือกเย็น ผสมเสน่ห์กับความโหดร้าย ทำให้ทุกฉากที่เขาปรากฏมีแรงสั่นสะเทือน นอกจากสองคนนั้น ยังมี นีน่า ฟอร์ตเนอร์ (หรือแอนนา ลีเบิร์ต) ที่เป็นเงื่อนปมทางอารมณ์ของเรื่อง; อินสเป็กเตอร์ ลุงเก้ ผู้หมกมุ่นกับคดี; ไดเตอร์ เด็กน้อยที่เป็นตัวแทนความบริสุทธิ์; วูล์ฟกัง กริมเมอร์ ผู้มีอดีตบาดแผล และตัวละครรอบข้างอย่าง เอวา ไฮเนมันน์ กับ ฟรานซ์ โบนาปาร์ต ที่ช่วยขยายความลึกของพล็อต ฉากที่เท็นมะต้องเลือกระหว่างการผ่าให้คนสำคัญในโรงพยาบาลกับการช่วยเด็ก จนเปลี่ยนชะตากรรมทั้งเรื่อง เป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่ไม่มีวันลืมได้เลย

ชื่อ 'นัมจูสีฟ้า' มักจะเรียกในวงการด้วยโทนที่ชวนให้นึกถึงงานภาพสีฟ้าซึม ๆ และสไตล์เล่าเรื่องที่ละเอียดอ่อน แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าคือความไม่ชัดเจนของตัวตนผู้สร้างซึ่งกลายเป็นเสน่ห์แบบหนึ่งสำหรับคนติดตามงานศิลป์ออนไลน์ เมื่อเริ่มตามผลงานนี้ ฉันสังเกตว่าผู้สร้างมักลงผลงานเป็นชุดสั้น ๆ ทั้งภาพประกอบ หน้าการ์ตูนสั้น และงานแฟนอาร์ตที่มีลายเส้นคมแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่น คล้ายกับบรรยากาศใน 'Blue Period' ที่เน้นเรื่องอารมณ์ผ่านสีและแสง แต่ 'นัมจูสีฟ้า' จะเน้นโทนสีฟ้าเป็นสัญลักษณ์มากกว่า งานอื่น ๆ ที่ปรากฏภายใต้นามปากกานี้มักเป็นซีรีส์ภาพสั้นเกี่ยวกับความเหงา ความทรงจำ และความสัมพันธ์แบบละเอียด ทำให้แฟน ๆ พากันเรียกร้องรวมเล่มหรืออาร์ตบุ๊ก จากมุมมองของคนติดตาม ผมคิดว่าผู้สร้างน่าจะเป็นศิลปินนามปากกาที่ทำงานอิสระ—ลงงานบนแพลตฟอร์มอย่าง Pixiv, Twitter หรือบอร์ดภาพวาด แล้วเป็นที่รู้จักในชุมชนผ่านรีโพสต์และการแชร์ งานอื่น ๆ ที่มักถูกโยงกับนามปากกาเดียวกันประกอบด้วยงานคอลเลกชันภาพประกอบ ธีมเพลงประกอบสั้น ๆ หรือคอมมิกสั้นที่ตีพิมพ์แบบออนไลน์ บางชิ้นอาจเป็นงานร่วมกับนักเขียนนิยายอินดี้หรือมีการทำสติกเกอร์ตามเทศกาล งานพวกนี้ไม่ได้เป็นผลงานระดับสำนักพิมพ์ใหญ่ แต่สร้างฐานแฟนที่เหนียวแน่น ซึ่งสำหรับฉันแล้วมันคือเสน่ห์ของวงการนี้: เป็นการสร้างพื้นที่เล็ก ๆ ที่คนเข้าไปค้นพบและเก็บรักษาไว้ ถ้าต้องสรุปความรู้สึกส่วนตัวโดยไม่ยืนยันว่านี่คือข้อมูลเป็นทางการ แนะนำให้มองผลงานภายใต้นามปากกาว่าเป็นชุดบทเล่าเรื่องที่ใช้สีและองค์ประกอบภาพเล่าแทนอารมณ์ งานพวกนี้มีคุณค่าทางความทรงจำมากกว่ามิติการค้า และยังคงทำให้รู้สึกเหมือนได้เดินเข้าไปในโลกเล็ก ๆ ที่ศิลปินตั้งใจปั้นไว้

พอพูดถึง 'Monster' หลายคนจะนึกถึงแอนิเมะแบบหม่น ๆ ที่ติดตรึงใจ แต่ต้นฉบับจริง ๆ มาจากมังงะชื่อเดียวกันของ Naoki Urasawa ซึ่งลงตีพิมพ์ในนิตยสาร 'Big Comic Original' ระหว่างกลางทศวรรษ 1990 ถึงต้น 2000 ผมอ่านมังงะก่อนดูอนิเมะ แล้วรู้สึกเลยว่าบทและการเดินเรื่องของ Urasawa ละเมียดและแทรกชั้นความหมายไว้มากกว่าที่ภาพเคลื่อนไหวจะบรรจุได้หมด ในแง่โครงเรื่อง อนิเมะโดยสตูดิโอที่ทำให้เรื่องโด่งดังได้คงรักษาเส้นเรื่องหลักไว้ค่อนข้างครบ แต่น้ำหนักบางจุดของอารมณ์และรายละเอียดเชิงจิตวิทยาที่มังงะสื่อผ่านกรอบคำพูดกับหน้ากระดาษ มันให้ความรู้สึกต่างออกไป ฉากที่ Tenma ตัดสินใจช่วยเด็กและผลพวงที่ตามมานั้นในมังงะมีช่องว่างของความเงียบและการไตร่ตรองที่ยาวกว่าพอสมควร ถ้าอยากเข้าใจความเป็น 'Monster' แบบเต็ม ๆ แนะนำอ่านมังงะควบคู่กับดูอนิเมะ เพราะประสบการณ์ทั้งสองแบบเติมซึ่งกันและกัน ผมมักเปรียบเทียบงานนี้กับ '20th Century Boys' ของ Urasawa อีกเรื่องหนึ่ง ที่ชัดเจนคือพรสวรรค์ของผู้เขียนในการสร้างเครือข่ายตัวละครและความลี้ลับอย่างแนบเนียน ซึ่งทั้งมังงะและอนิเมะของ 'Monster' ทำให้หัวใจเต้นไม่หยุดแบบไม่ซ้ำใคร

ชื่อ 'มาสเตอร์' ที่คนพูดถึงบ่อยในแวดวงมังงะ/อนิเมะมักหมายถึง 'Master Keaton' ซึ่งเป็นผลงานที่มีต้นกำเนิดจากมังงะแนวผจญภัยผสมสารคดีและสืบสวน โดยผู้สร้างที่คนจดจำกันมากคือ Naoki Urasawa ผมชอบวิธีที่งานชิ้นนี้ไม่ยัดเยียดอารมณ์ แต่เล่าเรื่องด้วยรายละเอียดชีวิตและภูมิศาสตร์จิตใจของตัวเอกได้ลึก มีฉากการเดินทางและการสืบเสาะที่ทำให้เรื่องไม่น่าเบื่อเลย ในฐานะแฟนงาน Urasawa ผมยกให้ 'Monster' เป็นอีกผลงานที่จะต้องอ่านต่อหลังจากจบ 'Master Keaton' เพราะความสามารถของเขาในการสร้างตัวละครที่ซับซ้อนและบรรยากาศตึงเครียดน่าติดตาม ส่วน '20th Century Boys' ก็แสดงให้เห็นอีกมุมหนึ่งของ Urasawa — การเล่าเรื่องขนาดใหญ่ที่เชื่อมโยงอดีตและปัจจุบันอย่างแยบยล เรื่องราวของเขามักมีเลเยอร์ซ่อนอยู่ ทำให้การย้อนกลับมาอ่านซ้ำเป็นความสุขแบบที่หาได้ยากสุดท้ายแล้วผมมักจะคิดว่าความเก่งของเขาอยู่ที่การผสมระหว่างความเป็นนักสืบกับความเป็นนักเล่าเรื่องชั้นครู ทั้งสองผลงานที่ผมยกมานี้แค่น้ำจิ้มเท่านั้น

เรื่องนี้เป็นเรื่องราวที่ทำให้ผมหยิบดูแล้ววางไม่ได้ แค่เปิดตอนแรกก็โดนดึงเข้าไปกับการตัดสินใจครั้งเดียวที่เปลี่ยนชีวิตคนสองคนไปตลอดกาล: แพทย์หนุ่มเลือกผ่าช่วยชีวิตเด็กชายคนหนึ่ง แทนที่จะผ่าช่วยนายกเทศมนตรี ซึ่งผลลัพธ์กลับไม่ใช่คำตอบเรียบง่าย แต่เป็นการปลดปล่อยหายนะที่ค่อย ๆ เผยตัวขึ้นเรื่อย ๆ เส้นเรื่องของ 'Monster' วนรอบดร.เคนโซ เท็นมะ ผู้แบกรับความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบเมื่อพบว่าคนที่เขาช่วยไว้คือโจฮัน ลีเบิร์ต เด็กหนุ่มที่โตขึ้นเป็นนักฆ่าลึกลับ เท็นมะออกเดินทางตามหาความจริง ขณะเดียวกันก็ต้องหลบหลีกการตามจับจากหน่วยงานและผู้คนที่เข้าใจผิดว่าเขาเป็นคนร้าย เรื่องเล่าพาเราผ่านเมืองต่าง ๆ ในยุโรป พบกับตัวละครหลากหลาย ทั้งเหยื่อ ผู้ร่วมชะตากรรม และคนที่มีมุมมองต่อความชั่วร้ายต่างกันไป สิ่งที่ผมชอบสุดคือการเล่าที่ไม่ชี้นำชัดเจน มันไม่ใช่แค่แมลงหรือปีศาจในความหมายตรง ๆ แต่เป็นการตั้งคำถามว่ามนุษย์ถูกหล่อหลอมมาอย่างไร เนื้อเรื่องเต็มไปด้วยการเปิดเผยชั้นต่อชั้น เช่น ความสัมพันธ์ระหว่างโจฮันกับพี่สาวฝาแฝด และแผงความทรงจำจากสถานเลี้ยงเด็กที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง จบลงแบบที่ยังคงหลอกหลอนนิด ๆ มากกว่าจะให้คำตอบชัดเจน — นี่แหละความเยี่ยมของ 'Monster' ที่ทำให้มันคงอยู่ในใจผมได้นาน

ความรู้สึกแรกที่ชื่อ 'ทานตะวัน' ทำให้ผมหยุดมองคือความอบอุ่นแบบบ้าน ๆ ที่ซ่อนความเศร้าไว้เหมือนกลีบดอกไม้ แม้จะคุ้น ๆ กันว่ามีหลายงานที่ใช้ชื่อนี้ แต่ในฐานะคนติดตามการ์ตูนไทยและเว็บคอมิกส์ ผมมักเริ่มจากการดูเครดิตบนปกและคอมเมนต์ของผู้วาดเพื่อยืนยันว่าเวอร์ชันไหนที่เรากำลังพูดถึงจริง ๆ การ์ตูนที่ใช้ชื่อนี้มักอยู่ในสองประเภทหลัก: งานตีพิมพ์เป็นเล่มกับงานลงเว็บ ตอนนี้ผู้แต่งที่ทำงานแนวนี้มักมีผลงานอื่นที่คล้ายกัน เช่น เรื่องสั้นที่ลงในรวมเล่มอิสระ งานภาพประกอบให้กับนิยาย หรือซีรีส์สั้นบนแพลตฟอร์มโซเชียล เมื่อเจอชื่อผู้สร้างแล้ว ผมมักตามดูผลงานก่อนหน้าของคน ๆ นั้น เพื่อจับโทนและพัฒนาการของสไตล์ บางคนจะเน้นภาพและอารมณ์ บางคนเก่งเล่าเรื่องครอบครัวและความทรงจำ ซึ่งทำให้แต่ละ 'ทานตะวัน' มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนกันเลย สรุปว่าชื่อเดียวกันได้ แต่ผู้แต่งและผลงานอื่น ๆ จะแตกต่างตามพื้นที่เผยแพร่และแนวที่เขาถนัดจริง ๆ

เรื่องราวของ 'Monster' เริ่มจากการตัดสินใจที่เปลี่ยนชีวิตระหว่างหมอผ่าตัดกับเด็กคนหนึ่ง ซึ่งเป็นจุดตั้งต้นของประเด็นใหญ่ทั้งเรื่องศีลธรรม ความรับผิดชอบ และคำถามว่าความชั่วร้ายเกิดจากสาเหตุอะไร ผมต้องพูดตรง ๆ ว่าเสน่ห์ของเรื่องอยู่ที่ความเรียบแต่ลึก: ศัลยแพทย์หนุ่มที่เคยตั้งใจช่วยชีวิต กลายเป็นคนที่ต้องไล่ล่าผลของการตัดสินใจนั้นเมื่อเด็กที่เขาช่วยกลายเป็นชายหนุ่มอัจฉริยะผู้มีเสน่ห์แฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยม เรื่องเล่าค่อย ๆ เปิดเผยอดีตของตัวละครหลายคน สถาบันลับ ความทรงจำที่ถูกทำลาย และการทดลองทางจิตใจ ทำให้การดำเนินเรื่องไม่ใช่แค่การจับฆาตกร แต่เป็นการสืบหาสาเหตุของความเป็นมนุษย์และมนุษยชาติที่แตกสลาย ฉากต่าง ๆ ถูกออกแบบมาให้ตั้งคำถามมากกว่าตอบ และตัวละครรองหลายคนมีเนื้อหาที่ยากจะลืม ทำให้ผมติดตามจนจบและยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าชื่อเรื่อง 'Monster' ไม่ได้หมายถึงคนใดคนหนึ่งเท่านั้น แต่เป็นเงาที่เกิดจากการกระทำ ความล้มเหลว และระบบสังคมที่บิดเบี้ยว

ขอเริ่มจากการเคลียร์ก่อนหน่อยว่าสิ่งที่คุณหมายถึงคือการ์ตูนเรื่อง 'หอยทาก' แบบไหน เพราะมีผลงานหลายรูปแบบที่คนเรียกแบบนี้ได้ไม่เหมือนกันเลย ฉันเจอได้ทั้งหนังสือภาพเด็กที่มีชื่อตรงตัว การ์ตูนออนไลน์จากคอมมูนิตี้ไทย รวมถึงมังงะหรือเว็บตูนจากญี่ปุ่น-เกาหลีที่บางครั้งใช้คำว่า 'snail' เป็นชื่อตอนหรือชื่อตัวละคร หากคุณหมายถึงหนังสือภาพเด็กที่มีภาพประกอบสดใสกับบทกวีสั้น ๆ ฉันจะเดาว่าผลงานนั้นอาจมาจากนักเขียนต่างประเทศและมีนักวาดประกอบร่วมด้วย แต่ถ้าเป็นเว็บคอมิกภาษาไทย ผู้แต่งมักเป็นนักเขียนอิสระที่ลงผลงานบนแพลตฟอร์มโซเชียลหรือเว็บคอมมิกโดยตรง บอกฉันได้ไหมว่าเป็นเวอร์ชันที่คุณเห็นในไหน (หนังสือจริง, เว็บคอมิก, มังงะ/เว็บตูนต่างประเทศ) แล้วฉันจะเล่ารายละเอียดผู้แต่ง รายชื่อผลงานอื่นที่เกี่ยวข้อง และแนะนำงานที่มีโทนใกล้เคียงให้ได้ — อยากช่วยให้ตรงจุดที่สุดเลย

แถวเกาะสมุยมีรีสอร์ตหรูชื่อ 'Vana Belle' ที่หลายคนถามถึงบ่อย ๆ และฉันมักเล่าให้เพื่อนฟังว่าจริง ๆ แล้วแบ็กกราวด์ของรีสอร์ตแบบนี้ต้องแยกเรื่องผู้พัฒนา (developer/owner) กับผู้บริหารแบรนด์ (operator/brand) ออกจากกัน ในกรณีของ 'Vana Belle' นั้น ส่วนใหญ่จะอ้างถึงชื่อรีสอร์ตเต็ม ๆ ว่า 'Vana Belle, a Luxury Collection Resort, Koh Samui' ซึ่งบอกใบ้ชัดว่าการบริหารและการวางตำแหน่งแบรนด์อยู่ภายใต้ 'The Luxury Collection' ที่เป็นแบรนด์ระดับหรูของเครือโรงแรมข้ามชาติ กระบวนการสร้างและเป็นเจ้าของที่ดินอาจมาจากผู้ลงทุนท้องถิ่นหรือบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในไทย แต่การทำตลาดและการบริหารภาพลักษณ์จะเชื่อมโยงกับเครือแบรนด์ระดับโลก เมื่อมองว่าใครคือผู้สร้างตามความหมายที่คนทั่วไปถามกัน ฉันมองว่าเจ้าของโปรเจ็กต์ต้นทางเป็นผู้พัฒนาในประเทศ ขณะที่ชื่อที่คนเห็นบนหน้าเว็บไซต์และการบริการระหว่างประเทศจะเป็นงานของ 'The Luxury Collection' ซึ่งยังมีพอร์ทโฟลิโออื่น ๆ เช่น 'The Gritti Palace' ในเวนิส, 'Alvear Palace' ในบัวโนสไอเรส และ 'Hotel Santa Caterina' ที่อามาลฟีโคสต์ — ชื่อพวกนี้ช่วยอธิบายรูปแบบบริการและมาตรฐานที่ทำให้ 'Vana Belle' ถูกจัดให้อยู่ในระดับเดียวกันได้