บทที่ 1

หนังสือนิยายเล่มหนึ่ง

หน้าที่ 423

.

.

ปีพุทธศักราช ๒๓๑๔

ยามที่เวหาถูกบดบังด้วยสุริยุปราคาครึ่งเสี้ยว เมฆหมอกขาวขุ่นปริศนาก็ลอยอ้อยอิ่งกลบกลืนรัศมีจนเลือนราง

กระแสลมกลางวันแสก ๆ พัดกรรโชกวูบใหญ่ นำพากลิ่นสาบสางของโคลนตมและตะไคร่น้ำเน่าให้ฟุ้งขจรขจายจนชวนคลื่นเหียน ทั้งยังหอบเอาใบไม้แห้งกรอบที่โรยราปลิดขั้วให้ลอยละล่องผ่านหน้าเรือนกระโจมไม้เก่าคร่ำคร่าที่ตั้งเบียดเสียดเป็นชุมชนแออัดริมตลิ่ง เงียบสงัดจนวังเวงผิดวิสัย

ตามพื้นถนนแห้งกรังเกลื่อนไปด้วยซากนกซากกาที่นอนตายกระจัดกระจาย ปนเปกับข้าวของที่ตกระเนระนาด เป็นหลักประกันเดียวที่ชี้ให้แจ้งชัดว่าที่นี่ไม่ใช่เขตรกร้าง

เพียงแต่ชาวบ้านเพิ่งจะพากันวิ่งเอาชีวิตหนีตายจากบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวไป

“ฮึก... ฮือ... ช่วยหนูด้วย ช่วยเปิดประตูให้หนูที!”  ท่ามกลางภาพความสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ฟูมฟายของเด็กหญิงตัวน้อยที่ดังระงมโหยหวน ขาดเป็นห้วง ๆ “เปิดประตูให้หนูทีเถิด!”

ปั่ก ปั่ก!

เด็กหญิงตัวน้อยยืนตัวสั่นเทิ้มทุบประตูไม้เก่าของบ้านหลังหนึ่งอย่างบ้าคลั่งจนข้อนิ้วขึ้นสีซีดขาว

หวังเพียงให้คนด้านในที่เธอเห็นหน้าคร่าตามาตลอด เมตตาเปิดรับเธอเข้าไปซ่อนตัวด้วย แต่กลายเป็นว่าเบื้องหลังบานไม้นั้น คนที่อยู่ภายในกลับทำได้เพียงนั่งตัวสั่นงันงกกำกอดกันแน่น แม้จะสงสารจับใจที่เด็กน้อยต้องมาพลัดหลงกับแม่ยามเกิดเหตุชุลมุน

แต่ความรักตัวกลัวตายนั้นย่อมมีมากกว่า

ทุกคนถึงได้พร้อมใจปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดัง ด้วยรู้ดีว่ายามนี้เรื่องฉิบหายกำลังจะอุบัติขึ้นอีกระลอกในไม่ช้า

หากจะถามหาต้นเหตุ คงต้องย้อนไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนที่ขบวนของ ธาร ขุนหมื่นกรมแพทยาผู้เกรียงไกร ได้กระชับพื้นที่เข้ามาเพื่อล้อมจับจอมขมังเวทย์ตัวดีอย่าง ปราจ หนามยอกอกของทางหลวงนานนับสิบปี

จอมขมังเวทย์ผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นถึงลูกชายเจ้าพระยาแต่กลับถูกพ่อแท้ ๆ ตัดหางปล่อยวัดด้วยเหตุบางอย่างจนจิตใจบิดเบี้ยวและเลือกหันเข้าหาความดำมืดของไสยศาสตร์สายดำ ฝึกฝนอาคมแก่กล้า กลายเป็นเรื่องเล่าขานไปทั่วทั้งแผ่นดิน

กรมแพทยาต้องเสียมือดีไปนับไม่ถ้วนก็เพราะจอมขมังเวทย์ผู้นี้ คราวนี้ถึงต้องส่งขุนหมื่นธาร ผู้มีอาคมแกร่งกล้าที่สุดมาปลิดชีพจอมขมังเวทย์ตัวร้ายเองกับมือ

ทว่า...

“ร้องไห้ให้ตายอีแช่มมันก็ไม่เปิดประตูรับเอ็งหรอก นังหนู”

เด็กสาวสะดุ้งเฮือกหันขวับไปตามต้นทางเสียง ก่อนสายตาจะสบเข้ากับร่างของชายคนหนึ่ง

“ให้ลุงช่วยพังบ้านเข้าไปลากคอมันออกมาหาเอ็งไหมล่ะ?”

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านกำลังยิ้มร่า เรือนร่างที่ผิวพรรณขาวซีดประหนึ่งซากศพไร้วิญญาณอาบชุ่มไปด้วยโลหิตสีสด นั่งหย่อนใจอยู่บนหลังคาเรือนฝั่งตรงข้าม ก่อนโบกมือที่ถือมีดพร้าลงอักขระดำขลับไปมา คล้ายเป็นการทักทายหนูน้อยเบื้องล่าง

แต่นอกจากเจ้าหนูจะไม่ยินดีกับการปรากฏตัวของเขา ซ้ำแล้วยังแผดเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วคุ้งน้ำ...

“กรี๊ดดดด!!”

เหตุใดเจ้าจอมขมังเวทย์ที่ควรจะสยบอยู่แทบเท้าขุนหมื่นธาร ถึงได้มานั่งยิ้มเผล่อยู่ตรงนี้ได้?!

“เฮ้ย เงียบปากเอ็งเดี๋ยวนี้!”

“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย! ไอ้ปราจ... ไอ้หมอผีเวรมันจะฆ่าหนูแล้ว!”

ชายผู้มีศักดิ์เป็นผู้ใหญ่กว่าหลายสิบปีถึงกับชะงักงัน ก่อนจะแหวเสียงสวนกลับไปในทันควัน

“ไอ้พ่อเอ็งสิ! ข้าแก่กว่าพ่อเอ็งเสียอีกกระมัง! ผู้หลักผู้ใหญ่ที่ไหนมันสั่งสอนให้เรียกคนคราวลุงว่าไอ้อย่างนี้วะเฮ้ย!?”

หนูน้อยไม่รอช้า รีบสาวเท้าโกยจ้ำอ้าวหนีไปพร้อมสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ทิ้งให้ปราจต้องยืนขบกรามแน่นด้วยความฉุนกึก ก่อนจะเหวี่ยงตัวโดดลงจากหลังคามายืนสงบนิ่งอยู่บนพื้นดินแทน

“วันห่าเหวอะไรของกู! นอนอยู่ดี ๆ ไอ้พวกกรมฉิบหายนั่นก็ดันมาหาเรื่องกูถึงที่ แถมยังต้องมาโดนเด็กเล็กเรียกจิกหัวเป็นหมูเป็นหมาอีก… เอ้า? แล้วนั่นอะไรของมึงอีก ไอ้ตัวข้างหน้านั่น?”

เสียงทุ้มพึมพำด้วยความระอาขั้นสุด พลางสาวเท้าเดินหน้าบูดบึ้งไปตามทาง กระทั่งสายตาไปปะทะเข้ากับร่างที่โชกไปด้วยเลือดแดงฉานของใครอีกคน

“มึง... ไอ้หมอผีจัญไร!”

ริมฝีปากสวยได้รูปกระตุกยิ้มเจื่อน ครั้นเห็นว่าขุนหมื่นเวรตะไลนั่นยังอุตส่าห์ลากสังขารเน่า ๆ ตามมาดักหน้าเขาจนได้

ทั้งที่ปราจอุตส่าห์ยอมออมมือให้เพราะเห็นว่าฝีมือกากเดนแท้ ๆ เลยไม่อยากเสียแรงลดตัวไปเล่นด้วย แต่มันกลับยังรั้นลุกขึ้นมาตอแยกวนใจเขาไม่จบสิ้น รู้แบบนี้น่าจะทุบให้หัวแหลกตามลูกน้องมันไปเสียก็ดี

“ตามกูมาหาพระแสงอันใด? กูบอกให้มึงนอนตายตกไปเงียบ ๆ ไม่ใช่รึไอ้ธาร?”

จอมขมังเวทย์หนุ่มไม่ได้สะทกสะท้านต่อผู้แทนอาญาแผ่นดินแม้เพียงน้อย เจ้าตัวเดินมือไขว้หลังคอ วางท่าทีสำราญใจ ทั้งที่มือข้างหนึ่งก็ยังกระชับมีดพร้าลงอาคมไว้มั่น สาวเท้าตรงดิ่งเข้าหาธารที่กำลังลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน ด้วยสภาพสะบักสะบอมเจียนอยู่เจียนไป

“เอาอย่างไรเล่า? หากไม่รักตัวกลัวตาย... จะให้กูช่วยสงเคราะห์ส่งมึงไปให้ถึงหน้าประตูเรือนท่านพญายมเลยไหม?”

น้ำเสียงยียวนเอ่ยขึ้นอย่างถือดี ก่อนที่ปราจจะจงใจสอดเท้าสกัดขาขุนหมื่นผู้เพลี่ยงพล้ำเพียงแผ่วเบา

“อั่ก!”

ร่างของมือฉกาจแห่งกรมแพทยาก็ล้มฟาดลงไปกองกับพื้นดินอย่างหมดรูป นับว่าเป็นภาพที่ถูกอกถูกใจคนมองอยู่ไม่น้อย

“มึงนี่มันดื้อด้านเกินคนเสียจริง แต่ก็เอาเถอะ กูน่ะเป็นพวกชอบสงเคราะห์คนอยู่แล้ว ยิ่งกับมึงด้วยแล้วกูยิ่งปฏิเสธไม่ลง”

ชายผู้ปราชัยนิ่งงันไป เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ขาดหาย มีเพียงนัยน์ตาที่จดจ้องใบหน้าศัตรูคู่แค้นอย่างแน่วแน่

“มองกูเข้าไป! แล้วก็จำใส่กะโหลกมึงไว้ด้วยว่าชาติหน้าฉันใด มึงก็ไม่มีวันชนะกูได้ ไอ้ธาร! ฮ่าฮ่า!”

จอมขมังเวทย์ตัวร้ายแผดเสียงหัวเราะก้องอย่างบ้าคลั่ง ก่อนปราจจะเงื้อมีดพร้าขัดอาคมขึ้นเหนือหัว หมายจะบั่นคอชายเบื้องหน้าให้ขาดกระเด็นเพื่อปิดฉากนาฏกรรมคาวเลือดนี้เสียที!

ทว่า…

“นะโม พุทธายะ... สัจจะโน... หือ?” อักขระคาถาที่ริมฝีปากพึมพำอยู่นั่นพลันชะงักค้าง

เมื่อเห็นว่าธารที่นอนสงบนิ่งมาเนิ่นนานกลับขยับไหว หนำซ้ำมันยังชักอาวุธปืนที่ซุกซ่อนไว้ใต้สาบเสื้อออกมาอย่างรวดเร็วเกินคาดเดา!

แววตาของอีกฝ่ายทอประกายแน่วแน่ จดจ้องใบหน้าชายเบื้องหน้าตาไม่กระพริบ ในขณะที่ปราจกลับต้องยืนนิ่งงันด้วยความฉงนฉงายว่าเหตุใดร่างกายที่เคยปราดเปรียวของเขาจึงแข็งค้างราวกับโดนมือที่มองไม่เห็นตรึงไว้!

ทั้งที่หากเขาสะบัดคมมีดบั่นลงไปในยามนี้ คอของไอ้ขุนหมื่นเวรนั่นย่อมขาดกระเด็นไปแล้วแท้ ๆ!

‘ตลก... มันตลกเกินไปแล้ว! ไอ้คนที่สภาพร่อแร่เจียนตายอย่างมันจะลุกขึ้นมายืนตระหง่านได้อย่างไรกันวะ แล้วปืนนั่นอีก มันเอาไปซ่อนไว้ตอนไหน เมื่อครู่กูกระทืบมันจนจมดินแทบสิ้นใจคาตีนไปแล้วไม่ใช่รึ! นี่มันเรื่องห่าเหวอะไร?!’

ปราจได้แต่คร่ำครวญกู่ร้องอยู่ในใจ

เพราะไม่ว่าจะพินิจอย่างไร สถานการณ์เบื้องหน้าก็ดูราวกับมีอำนาจลึกลับ หรืออาจเป็นเพียงเทวดาฟ้าดินที่จงใจกลั่นแกล้งลงทัณฑ์ สยบให้เขาต้องมอดม้วยไปอย่างไม่เป็นธรรมเช่นนี้เอง

เขารู้ซึ้งดีว่าตนนั้นสามานย์เพียงใด มือคู่นี้ปลิดชีพคนมานับไม่ถ้วน ทว่าพวกมันไม่สมควรตายหรอกรึ? เหตุไฉนชะตาฟ้าลิขิตถึงได้ใจร้ายกับเขานัก!

ปัดโถ่เว้ย! จะขอโอกาสให้คนอย่างเขาได้กลับตัวกลับใจบ้างไม่ได้เลยหรืออย่างไร ใจคอจะบีบคั้นให้เขาต้องมาทอดร่างเป็นศพเฝ้าแผ่นดินตรงนี้จริง ๆ รึ!

จะให้จอมขมังเวทย์ผู้มีตบะแก่กล้าเทียมฟ้าอย่างข้า มามอดม้วยเพราะกระสุนกระจอกของไอ้เวรตะไลนี่อย่างโง่เขลาน่ะหรือ?!

“ตายเสียเถิดมึง ไอ้หมอผีจัญไร!”

แม่งเอ๊ย...

คราวนี้กูฉิบหายของจริงแล้ว!

ปัง!