ผู้สร้างเกมเคยใช้ซักคิวบัสเป็นธีมเพลงไหม?

เคยสงสัยไหมว่าแนวซักคิวบัสถูกแปรเป็นนิยายโดยนักเขียนไทยบ้างหรือเปล่า — คำตอบสั้น ๆ คือใช่ แต่รูปแบบที่เห็นส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นการแปลหรือดัดแปลงอย่างเป็นทางการจากแหล่งต้นฉบับต่างประเทศ แต่เป็นการยืมคอนเซ็ปต์ซัคคิวบัสมาเขียนใหม่ให้เป็นแนวไทยในแบบของผู้เขียนเอง ในฐานะคนที่อ่านงานออนไลน์ตั้งแต่ยุคแรก ๆ ผมเห็นงานที่หยิบเอาตัวละครชนิดนี้มาปรับเป็นนางเอกหรือตัวละครหลักเพื่อเล่นกับธีมเรื่องความปรารถนา ความผิดบาป หรือการกลายเป็นอื่น บางเรื่องเล่าเป็นรักแฟนตาซีเบาสบาย มีฉากกวน ๆ ที่ซัคคิวบัสต้องปรับตัวกับชีวิตมนุษย์ บางเรื่องเขียนแบบนิยายผู้ใหญ่เน้นมุมมืดและความดาร์ก อีกแนวที่ชอบพบคือการผสมผสานกับตำนานไทย เช่นเอาองค์ประกอบของนางปีศาจมาผสมกับคอนเซ็ปต์ซัคคิวบัส ทำให้ได้บรรยากาศที่คุ้นเคยแต่น่าสนใจ แพลตฟอร์มที่เห็นผลงานพวกนี้อยู่มากคือเว็บนิยายและคอมมูนิตี้ออนไลน์ที่คนเขียนลงฟรี เช่นเว็บอ่านนิยายและฟอรัมต่าง ๆ งานส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปแฟนฟิคหรือโอริจินัลที่ยังคงส่งกลิ่นอายของงานต่างประเทศไว้ แต่ปรับสำเนียงภาษาและคอนเทนต์ให้เข้ากับผู้อ่านไทย บางคนกล้าพอจะขายเป็นเล่มจริงหลังปรับแก้ให้หลุดจากการละเมิดลิขสิทธิ์ แต่ก็มีข้อจำกัดเรื่องตลาดและการรับรองความเหมาะสมทางสังคม ทำให้ผลงานที่ออกมาเป็นเอกภาพสูงมักเป็นผลงานที่ตีความใหม่ทั้งหมดมากกว่าการคัดลอก ส่วนตัวมองว่านี่เป็นพื้นที่ที่น่าสนุกสำหรับคนเขียนไทย เพราะซัคคิวบัสเป็นตัวละครที่เล่นเรื่องความต้องการและจริยธรรมได้หลากหลาย จะทำเป็นเรื่องโรแมนติกคอมเมดี้ สยองขวัญ หรือแม้แต่ดราม่าสะท้อนสังคมก็ได้ การได้เห็นวิธีที่คนไทยหยิบคอนเซ็ปต์นี้มาปรับให้ลงตัวกับบริบทท้องถิ่นเป็นสิ่งที่ผมติดตามอยู่เสมอและชอบดูว่าคนเขียนจะตีความออกมาแตกต่างกันอย่างไร

การนำซักคิวบัสเข้ามาเป็นตัวละครหลักในซีรีส์แฟนตาซีสามารถเปิดประตูไปสู่เรื่องราวที่ซับซ้อนทั้งด้านอารมณ์และปรัชญา หากกำกับอย่างตั้งใจ มันไม่จำเป็นต้องเป็นแค่ภาพล่อหรือคาแร็กเตอร์เซ็กซี่แบบเดิม แต่สามารถเป็นกระจกสะท้อนค่านิยม ความเห็นแก่ตัว และความเปราะบางของมนุษย์ได้อย่างลึกซึ้ง ในมุมมองของคนที่ชอบรื้อโทนและแนวคิดแบบดิบ ๆ ผมมองว่าวิธีที่ทรงพลังหนึ่งคือทำให้ซักคิวบัสเป็นตัวละครที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งภายใน มากกว่าการให้บทบาทเธอเป็นตัวล่อเพียงอย่างเดียว บทที่ให้เห็นอดีต ความพยายามจะเข้าใจมนุษย์ หรือการต่อสู้กับความปรารถนาของตัวเอง จะทำให้ผู้ชมรู้สึกเชื่อมโยงได้มากกว่า ตัวอย่างเช่นโทนของ 'Devilman Crybaby' ที่เปลี่ยนตัวร้ายให้กลายเป็นหน้าต่างสะท้อนความมืดในจิตใจมนุษย์ การเขียนซับเท็กซ์แบบนี้ช่วยให้ซักคิวบัสมีมิติ ทั้งยังเปิดช่องให้พูดถึงแรงกดดันทางสังคม การล่อหลอกในนามของความรัก หรือการใช้พลังเหนือขอบเขตอย่างมีผลทางจริยธรรม ส่วนทางเทคนิค ผมมองว่าการกำกับภาพและซาวด์ดีไซน์มีบทบาทยิ่งใหญ่ สีสันที่อ่อนหวานผสมกับเงามืด เสียงเบสลึก ๆ หรือการใช้เสียงหายใจใกล้ ๆ ในฉากที่ต้องการความอึดอัด จะสร้างบรรยากาศได้ดีกว่าการโชว์รูปลักษณ์เพียงอย่างเดียว การวางมุมกล้องเพื่อให้ตัวละครยังคง 'มีอำนาจ' ในเฟรม แทนที่จะเป็นวัตถุของสายตา จะช่วยตัดวงจรการมองแบบมองเห็นเท่านั้นและเปลี่ยนเป็นการเข้าใจมากขึ้น ด้านการเล่าเรื่อง ควรมีตัวละครรอบตัวที่ท้าทายค่านิยมของซักคิวบัส เช่นเพื่อนร่วมทางที่ไม่กลัวหรือผู้ถูกล่อลวงที่กลับมาเปลี่ยนบทบาท ซึ่งจะทำให้การเดินเรื่องไม่ติดกับสูตรเดิม ท้ายที่สุด ความสำเร็จของการนำซักคิวบัสมาสู่หน้าจอขึ้นอยู่กับความกล้าที่จะเมคคาไลน์บทบาทและความละเอียดในการจัดการกับเรื่องเพศและอำนาจ เมื่อทำอย่างสมดุล ผลลัพธ์อาจกลายเป็นซีรีส์ที่ทั้งตราหน้าและถูกจดจำทั้งในแง่ศิลปะและความคิดกระทบใจ ไม่ใช่แค่ความเซอร์ไพรส์ชั่วครั้งชั่วคราว

เราเชื่อมเพลงประกอบของ 'Squid Game' กับความทรงจำเด็ก ๆ ในทันที — แต่มันถูกบิดให้กลายเป็นเรื่องน่ากลัวโดยฝีมือของผู้แต่งเพลง จองแจอิล (Jung Jae-il). เขาใช้ท่วงทำนองเรียบง่าย เครื่องดนตรีโบราณอย่างบอร์นิโอหรือไวโอลินแบบดึงเบาๆ รวมกับเสียงประสานของเสียงเด็ก ทำให้องค์ประกอบดนตรีดูไร้เดียงสาหากฟังแยกชิ้น แต่พอวางคู่กับฉากสังหารกลับเป็นความไม่ลงรอยที่จับต้องได้ โครงสร้างเพลงมักเล่นกับจังหวะซ้ำ ๆ และช่องว่างของเสียงเพื่อสร้างความตึงเครียด เช่นในฉากเปิดที่เกม 'Red Light, Green Light' เพลงเด็กที่ควรจะสดใสกลับกลายเป็นทำนองที่เย็นชาและเชื่องช้า การเลือกใช้เสียงกล่องเพลงหรือคอรัสเด็กทำให้ความขัดแย้งระหว่างความบริสุทธิ์กับความโหดร้ายชัดเจนขึ้น ภาพของเด็กกระโดดพร้อมกับโน้ตที่ค้างแล้วหายไป ทำให้ฉากนั้นทั้งงดงามและน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน ตอนดูจบแล้ว เพลงมันยังตามหลอกหลอน — นั่นแหละเป็นความสำเร็จของงานดนตรีชิ้นนี้: ทำให้ฉากความรุนแรงมีมิติทางอารมณ์มากกว่าแค่ความช็อก อารมณ์ส่วนตัวคือชอบที่มันไม่ให้คำตอบตรง ๆ แต่พาฉันกลับไปคิดถึงการสูญเสียความไร้เดียงสาของผู้คนในเรื่องอย่างต่อเนื่อง

จริงๆ แล้วคำว่า 'ซัคคิวบัส' มักถูกใช้เป็นคอนเซปต์มากกว่าจะเป็นชื่อตัวงานเดียว ทำให้เวลาถามว่า "มีเพลงประกอบจากเรื่องไหน" คำตอบมักจะขึ้นกับว่าเราหมายถึงซัคคิวบัสในสื่อประเภทใด ในมุมของแฟนเกมสมัยก่อน ผมมองเห็นตัวซัคคิวบัสในเกมแฟนตาซีคลาสสิกหลายชุด เช่น ในซีรีส์ 'Castlevania' ที่เพลงประกอบโดย Michiru Yamane ให้บรรยากาศกอธิกและยั่วยวน ซึ่งมักถูกใช้กับฉากที่มีมอนสเตอร์แบบนี้อยู่ ส่วนอีกมุมคือซีรีส์อย่าง 'Shin Megami Tensei' ที่มีเดมอนหลายตัวในตำนานรวมถึงซัคคิวบัส และซาวนด์แทร็กของ Shoji Meguro มักใช้โทนลึกลับ คลื่นเสียงอิเล็กทรอนิกส์ผสมโค러스ที่ทำให้ความเป็น "ยั่วยวน" ถูกขับขึ้นมา สรุปสั้นๆ คือ ไม่มีแค่เรื่องเดียวที่เป็นแหล่งเพลงประกอบของซัคคิวบัส แต่ถาชอบโทนเพลงแบบยั่วยวน-มืดๆ ให้ลองย้อนฟังแทร็กจาก 'Castlevania: Symphony of the Night' และผลงานของ Shoji Meguro ดู แล้วคุณจะรู้สึกได้ถึงธีมเดียวกัน

ในฐานะคนที่ชอบดูแฟนอาร์ตและวาดเป็นงานอดิเรก ฉันสังเกตว่าซักคิวบัสมักถูกตีความออกมาเป็นหลากหลายสไตล์ขึ้นอยู่กับโทนที่ศิลปินต้องการสื่อ บางคนจะจับคอนเซ็ปต์ดั้งเดิมของปีศาจที่ล่อหลอกด้วยเสน่ห์ แล้วดันให้มันกลายเป็นพินอัพสุดเซ็กซี่: โฟกัสที่สัดส่วน ตำแหน่งแสงที่เน้นโค้งเว้า ผิวเงา เงาขับให้หนังและถุงน่องดูเนียน สีเริ่มต้นมักเป็นแดง ม่วง ดำ เพื่อเน้นความร้อนแรง แบบนี้มักได้แรงบันดาลใจจากตัวละครอย่าง 'Morrigan' ใน 'Darkstalkers' ที่เป็นแม่แบบของซักคิวบัสสายเซ็กซี่คลาสสิก ขณะเดียวกันก็มีสไตล์น่ารักที่เปลี่ยนซักคิวบัสให้กลายเป็นตัวละครมุ้งมิ้ง: ตาโต แก้มแดง ปีกกับหางถูกทำให้กลมมน เสื้อผ้าเป็นชุดวับๆ แฟนซีแต่ไม่โป๊มาก เทคนิคการระบายจะเป็นโทนพาสเทล ใช้เงาน้อยลง ผลงานแนวนี้ทำให้ซักคิวบัสกลายเป็นเพื่อนเล่นได้ เช่นแนวที่เห็นในงานแฟนดอมของ 'Monster Musume' ที่มักผสมความน่ารักกับเอกลักษณ์สัตว์ประหลาด อีกกลุ่มหนึ่งจะเล่นกับความมืดและกอธิค — ชุดโรวิน ชิ้นหนัง รองเท้าเข็ม ทองคำและเครื่องประดับโบราณ ฉากจะมีแสงเทียนหรือหมอกหนา บางครั้งศิลปินก็ผสมองค์ประกอบแฟนตาซีหนักๆ ให้เหมือนเจ้าหญิงปีศาจในปราสาท ดูมีพลังและลึกลับมากกว่าความยั่วยุตรงๆ ส่วนสายทดลองก็จับซักคิวบัสไปใส่สไตล์ไซเบอร์พังค์หรือสไตล์มอนสเตอร์ฮอร์เรอร์ เปลี่ยนฟันและกรงเล็บ เพิ่มเนื้อเยื่อแปลกๆ หรือหมึกเรืองแสง ทำให้ภาพดูช็อกแต่ก็มีเสน่ห์ในตัว โดยรวมแล้วการวาดซักคิวบัสมักสะท้อนสิ่งที่ศิลปินอยากสื่อมากที่สุด—บางคนอยากให้มันเซ็กซี่เชื้อเชิญ บางคนอยากทำให้เป็นตัวละครน่ารักที่คนอยากกอด ส่วนบางคนก็ฉายภาพแห่งอำนาจและความลึกลับ ฉันชอบเวลาที่ศิลปินผสมแนวเข้าด้วยกันจนเกิดรูปแบบใหม่ เหมือนเอาความน่ารักมาผสานกับกอธิคหรือเอาไซไฟมาผสมกับพินอัพ ผลลัพธ์มักจะทำให้รู้สึกสดใหม่และเต็มไปด้วยไอเดีย

หัวใจของบรรยากาศในเกมนี้คือความขำปนความประหลาดที่ทำให้ตัวละครปีศาจกลายเป็นเพื่อนเล่นมากกว่าศัตรู ฉันหลงรักวิธีที่ 'Helltaker' เล่นกับภาพลักษณ์ซัคคิวบัสหรือปีศาจแห่งความใคร่อย่างไม่ตั้งใจจะลามก แต่กลับอบอุ่นและตลกส่งเสริมให้ผู้เล่นเห็นว่าตัวละครเหล่านั้นมีนิสัยเฉพาะตัวและอารมณ์หลากหลาย การออกแบบตัวละครที่คมและบทพูดที่ฉลาดทำให้ทุกบทสั้นๆ มีมนต์ขลัง และฉันรู้สึกว่าเกมเอาความคิดเรื่องความปราถนาไปเล่นเป็นมุกคาแรคเตอร์แทนการทำให้มันเป็นภัย การวางปริศนาแบบเล็กๆ สลับกับมุกเชิงบุคลิกภาพช่วยให้เรื่องราวของซัคคิวบัสถูกเล่าเป็นมิตร ไม่ได้เน้นไปที่ฉากล่อใจหรือความเร้าใจ แต่กลับให้พื้นที่แสดงความขี้เล่น ความไม่แน่ใจ และมิตรภาพได้มากกว่า ฉันชอบที่ผู้พัฒนาไม่พยายามทำให้ทุกอย่างจริงจังจนเกินไป ผลลัพธ์คือการพบกับตัวละครที่น่าจดจำ แม้เกมจะสั้น แต่ความประทับใจที่เหลือไว้กลับอุ่นเหมือนกาแฟแก้วเล็กๆ ในเช้าวันฝนพรำ

พูดถึงซัคคิวบัสในอนิเมะที่คนไทยนิยม ผมมองว่าอนิเมะที่ชัดเจนว่า มีตัวละครเป็นซัคคิวบัสและเป็นที่รู้จักในหมู่แฟน ๆ คือ 'Rosario + Vampire' ที่ตัวละครอย่าง Kurumu Kurono เป็นซัคคิวบัสแบบตรงตัว สร้างความประทับใจด้วยบุคลิกยั่วยวนผสมความน่ารักและคอมเมดี้ ทำให้แฟนไทยหลายคนจดจำได้ง่าย นอกจากความเป็นซัคคิวบัสแท้ ๆ แล้วเรื่องนี้ยังมีองค์ประกอบฮาเร็มและฉากแฟนเซอร์วิสที่โดดเด่น จึงกลายเป็นหนึ่งในงานคลาสสิกยุคก่อนที่แฟนไทยมักอ้างถึงเมื่อพูดถึงสิ่งมีชีวิตแบบนี้ นอกเหนือจากนั้น ผมยังเห็นแฟน ๆ ไทยชอบพูดถึงอนิเมะประเภทฮาเร็มและอีชี่ที่มักใส่ตัวละครสไตล์ซัคคิวบัสหรือคาแรกเตอร์ยั่วยวนเข้ามา แม้บางเรื่องจะไม่เรียกชื่อตรง ๆ ว่าเป็นซัคคิวบัส แต่ฟังก์ชันของตัวละคร—เช่นใช้เสน่ห์ดึงตัวเอก สร้างสถานการณ์โรแมนติกหรือคอมเมดี้—ก็ทำหน้าที่เหมือนกัน ตัวอย่างที่คนไทยนิยมชมชอบได้แก่ 'High School DxD' ที่ตัวละครฝ่ายปีศาจมีคาแรกเตอร์เซ็กซี่จัดและมีฉากดราม่า-แฟนเซอร์วิสเข้มข้น หรือ 'Monster Musume no Iru Nichijou' ที่แม้ตัวละครส่วนใหญ่จะเป็นมอนสเตอร์หลากหลายชนิด แต่ธีม ‘‘สาวมอนสเตอร์’’ ที่ยั่วยวนก็ใกล้เคียงกับซัคคิวบัสในเชิงความรู้สึก ความนิยมของทั้งสองเรื่องมาจากการผสมผสานมุกตลก ฉากโรแมนติก และการออกแบบตัวละครที่แฟนชอบสะสมฟิกเกอร์และแฟนอาร์ต อีกมุมที่ผมคิดว่าน่าสนใจคือเหตุผลที่แฟนไทยชอบตัวละครแบบซัคคิวบัส หลายคนชอบเพราะคาแรกเตอร์ประเภทนี้มักมีความขัดแย้งภายในตัวเอง—ทั้งเย้ายวนแต่บางครั้งก็น่าเอ็นดูหรือมีด้านที่เปราะบาง ทำให้การเล่าเรื่องมีมิติ นอกจากนี้ ทรงผม ท่าโพส และชุดเกราะแฟนเซอร์วิสมักกลายเป็นสัญลักษณ์ที่แฟน ๆ เอาไปทำมุขเมม หรือเป็นแรงบันดาลใจในการคอสเพลย์ ผมยังเห็นว่าชุมชนไทยชื่นชอบการนำคาแรกเตอร์เหล่านี้ไปรีเมคเป็นมุกหรือนิสัยประจำตัวในฟอลโลว์ออนโซเชียลมีเดีย ทำให้ตัวละครเข้าถึงง่ายและอยู่ในวัฒนธรรมแฟน ๆ มากขึ้น โดยรวมแล้ว ถ้าต้องยกตัวอย่างชัด ๆ ว่าอนิเมะไหนที่มีซัคคิวบัสและคนไทยนิยมมากที่สุด ผมก็จะยก 'Rosario + Vampire' เป็นกรณีตัวอย่างที่ชัดเจน ส่วนเรื่องอื่น ๆ อย่าง 'High School DxD' หรือ 'Monster Musume' แม้ไม่ใช่ซัคคิวบัสตรงตัวทุกตัว แต่ก็มีความใกล้เคียงและเป็นที่นิยมในกลุ่มแฟนคลับที่ชอบสไตล์นี้ สุดท้ายแล้วเสน่ห์ของตัวละครแนวนี้อยู่ที่การผสมความเซ็กซี่ ขบขัน และมิติความเป็นมนุษย์ ซึ่งทำให้ผมเองยังรู้สึกว่าสนุกกับการเห็นว่าศิลปินและแฟน ๆ จะตีความซัคคิวบัสออกมาในรูปแบบไหนต่อไป บางทีการ์ตูนแบบนี้ก็ทำให้เรายิ้มได้ง่าย ๆ เวลานึกถึงฉากที่ตัวละครพยายามซับซ้อนแต่ก็น่ารักไปพร้อมกัน

นิทานโบราณมักเล่าเรื่องสิ่งที่คล้ายซักคิวบัสให้ฟังในรูปแบบของกิเลสและเงามืดในจิตใจมนุษย์ ก่อนที่นักเขียนมังงะจะหยิบมาใช้เป็นตัวละครจริงจัง พื้นฐานของต้นกำเนิดในงานมังงะมักสะท้อนจากตำนานยุโรปอย่างเรื่องของ 'ลิลิธ' หรือนิทานเรื่องผีร้ายที่ลอบล้ำเข้าหาคนหลับ แต่การนำเข้ามาในบริบทญี่ปุ่นทำให้มุมมองเปลี่ยนไป: บางเรื่องถือว่าซักคิวบัสเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจชนิดหนึ่ง มีสังคม มีกฎของตัวเอง ในขณะที่บางเรื่องบอกว่าเธอเกิดจากความต้องการของมนุษย์เอง หรือเป็นวิญญาณที่เกิดขึ้นจากความฝันและความใคร่ที่สะสมจนมีรูปร่าง สารพัดแนวคิดเหล่านี้แสดงให้เห็นว่านักเขียนไม่ได้ยึดติดกับแหล่งกำเนิดเดียว แต่เลือกเอาองค์ประกอบทางตำนาน ศาสนา จิตวิทยา มาขยี้จนได้แบ็กกราวด์ที่ใช้งานได้ในเรื่องของตน ในมังงะหลายชิ้น ต้นกำเนิดมักถูกอธิบายผ่านการ worldbuilding แบบค่อยเป็นค่อยไป บางฉากอาจเป็นนิยายปากต่อปากถึงกฎของเผ่าซักคิวบัส บางเรื่องให้ภาพว่าเธอเป็นผลผลิตจากเวทมนตร์หรือคำสาป เช่นตัวละครที่เคยเป็นมนุษย์ถูกสาปจนกลายเป็นซักคิวบัส เพื่อสะท้อนธีมเรื่องการสูญเสียความเป็นตัวตนและการดิ้นรนหาอิสระ ในขณะที่งานที่เน้นความฮาและแฟนเซอร์วิส บ่อยครั้งต้นกำเนิดถูกย่อเป็นมุกว่าพวกเธอมาจากโรงเรียนปีศาจหรือสถาบันฝึกพิเศษ เหมือนที่เห็นใน 'Rosario + Vampire' ซึ่งหยิบธีมโรงเรียนของเผ่าอื่น ๆ มาเล่นจนกลายเป็นตัวละครที่ทั้งเย้ายวนและมีมิติทางอารมณ์ด้วย ทิศทางอีกแบบที่ผมชอบคือการตีความให้ทันสมัยขึ้นด้วยวิทยาศาสตร์หรือไซไฟ บางมังงะอธิบายซักคิวบัสเป็นสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่น โปรแกรมปัญญาประดิษฐ์ที่เรียนรู้จากความต้องการมนุษย์ หรือเชื้อไวรัสที่เปลี่ยนพฤติกรรมทางเพศและความทรงจำของโฮสต์ วิธีการนี้ช่วยให้เรื่องราวตั้งคำถามเชิงปรัชญาว่าอำนาจแห่งความใคร่คืออะไร และเมื่อความเสน่หาเป็นสิ่งที่สามารถสร้าง/ลบ/โคลนได้ ผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของตัวละครก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น นอกจากนั้น นักเขียนมักใช้ภาพลักษณ์ เช่น เขา แก้วตา สีผิว ปีกหรืองูหาง เป็นสัญลักษณ์ทำให้ผู้อ่านเข้าใจสถานะของตัวละครทันที แต่หลายครั้งก็เลือกหักมุมโดยให้ซักคิวบัสมีนิสัยใจดีหรือทุกข์ทรมานจากหน้าที่ของตนเอง ท้ายที่สุด วิธีการอธิบายต้นกำเนิดซักคิวบัสขึ้นกับจุดประสงค์ของผู้สร้าง บางคนเน้นแฟนตาซีบริสุทธิ์เพื่อความบันเทิง บางคนเอาไปใช้ตั้งคำถามทางจริยธรรมและสังคม ความหลากหลายนี้คือสิ่งที่ทำให้ผมยังคงติดตามผลงานต่าง ๆ เพราะการตีความที่ต่างกันทำให้ตัวละครซักคิวบัสมีทั้งบทบาทเป็นตัวแสบ ตัวรักโรแมนติก หรือกระทั่งกระจกสะท้อนความต้องการของสังคม ซึ่งในสายตาผมแล้วนั่นเป็นเสน่ห์ที่หาไม่ได้จากการยึดติดต้นกำเนิดแบบเดียว

เพลงที่ติดหูที่สุดคงเป็นทำนองเด็กๆ ในฉากตุ๊กตายักษ์จาก 'Squid Game' ฉากนั้นเป็นภาพจดจำที่แรงจนดนตรีกลายเป็นสัญลักษณ์โดยทันที ทำนองที่ฟังเหมือนเพลงของเด็กเล่น ถูกเรียบเรียงด้วยซาวด์แบบกล่องดนตรีและจังหวะเมทัลน้อยๆ ทำให้เกิดความรู้สึกขัดแย้งระหว่างความไร้เดียงสากับความโหดร้ายของเหตุการณ์ ฉันมักจะหลุดยิ้มขณะจำเสียงนั้นได้ เพราะมันจับคู่กับภาพที่ช็อกคนดูได้อย่างสมบูรณ์แบบ — ดนตรีน่ารักแต่สถานการณ์กลับโหดร้าย นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผู้คนถึงเอาไปทำมีม ทำรีแอคชั่น และตั้งเสียงรอสายกันทั่วโลก เมื่อเวลาผ่านไป เพลงนี้ยังถูกนำไปแปรรูปเป็นรีมิกซ์และคัฟเวอร์หลากหลายเวอร์ชัน ซึ่งยิ่งตอกย้ำว่าทำนองเดียวกันนี้กลับมีพลังมากกว่าที่คิด มันไม่ใช่แค่ธีมประกอบ แต่กลายเป็นเครื่องหมายการค้าของซีรีส์ไปแล้ว และสำหรับฉัน มันยังสะกิดความทรงจำของความขัดแย้งในเรื่องได้ทุกครั้งที่ได้ยิน

เพลงเปิดของ 'Devilman Crybaby' ให้ความรู้สึกของอินคิวบัสได้ชัดเจนที่สุดในประสบการณ์เรา เพราะจังหวะที่กระชากและเสียงร้องที่บิดเบี้ยวสร้างความรู้สึกของการถูกดึงเข้าไปสู่ความต้องการที่ไม่อาจต้านทานได้ องค์ประกอบอิเล็กทรอนิกส์แบบดิบ ๆ ผสมกับท่อนฮุกที่ดูราวกับคำเชื้อเชิญ ทำให้ภาพของสิ่งมีชีวิตที่มาเยือนกลางคืนเพื่อครอบครองร่างกายและจิตใจชัดเจนขึ้นกว่าแค่ความมืดหรือความน่ากลัว ธีมซินธ์ที่ลากยาว เหมือนลมหายใจที่เล็ดลอดผ่านรอยแยกของจิตใจ สร้างความใกล้ชิดที่แฝงไปด้วยความรุนแรง ซึ่งตรงกับคอนเซ็ปต์อินคิวบัสที่เป็นทั้งเสน่ห์และภัยคุกคามในเวลาเดียวกัน เราเองเคยหยุดดูฉากหนึ่งซ้ำ ๆ เพราะเพลงนั้นทำให้ภาพการยั่วยุกลายเป็นสิ่งทึ่จับต้องได้ เพลงไม่ได้แค่ประกอบภาพ แต่นำพาอารมณ์ไปเร็วกว่าและลึกกว่าที่คำพูดจะอธิบายได้ ถ้าต้องเลือกเพลงประกอบซีรีส์ที่สื่อถึงอินคิวบัสแบบตรงไปตรงมาและไร้ปราณี สายซาวด์ของ 'Devilman Crybaby' คือคำตอบที่ยังคงอยู่ในหัวเราหลังปิดหน้าจอ