มัช คือใครในซีรีส์แฟนตาซีที่คนไทยกำลังพูดถึง?

คนอ่านในโซเชียลตอนนี้แทบจะแบ่งเป็นสองขั้วเกี่ยวกับ 'ปริง' เลยทีเดียว ฉากของเขาถูกพูดถึงจนคนตั้งทฤษฎีเต็มไปหมด และผมก็เป็นหนึ่งในคนที่ติดตามการถกเถียงนี้อย่างใกล้ชิด ถ้าต้องสรุปลักษณะโดยย่อ 'ปริง' คือคนที่เขียนให้เราไม่สามารถวางใจได้ง่าย ๆ เขาไม่ได้เป็นฮีโร่แบบชัดเจนหรือวายร้ายที่เราจะเกลียดได้ทันที แต่เป็นตัวละครที่ฉลาด มีรอยแผลในอดีต และทำให้ผู้อ่านต้องตั้งคำถามกับความถูกต้องของการกระทำต่าง ๆ ของเขาเหมือนกับที่ผมเคยรู้สึกกับตัวละครใน 'Breaking Bad' — ความขัดแย้งภายในและการล่อลวงของอำนาจทำให้เรื่องน่าสนใจขึ้น ฉากที่คนพูดถึงมากคือช่วงที่ 'ปริง' เผชิญหน้ากับตัวเลือกที่โหด แต่เขากลับแสดงความอ่อนแอออกมาในวิธีที่ไม่คาดคิด นั่นเป็นจุดที่ผมคิดว่าเขาทำให้คนตกหลุมรักและเกลียดในเวลาเดียวกัน อีกสิ่งที่ผมชอบคือผู้เขียนไม่ได้ให้คำตอบชัดเจน ทำให้แฟน ๆ สามารถตีความและสร้างแฟนอาร์ต แฟิค หรือทฤษฎีของตัวเองได้ ซึ่งช่วยขยายวงสนทนาไปไกลกว่าหนังสือเพียงเล่มเดียว

กล้ามโตแต่แสบทรวงอย่างมัชกลายเป็นตัวละครที่ฉันเผลอชอบแบบไม่รู้ตัวเมื่อได้อ่านครั้งแรก เขาปรากฏตัวในมังงะชื่อ 'Mashle: Magic and Muscles' เป็นโลกที่ทุกคนใช้เวทมนตร์ แต่เขากลับไม่มีเวทเลยจึงต้องพึ่งพากำลังล้วน ๆ แทน ฉันชอบการตั้งค่าที่ขัดกันแบบนี้ เพราะทุกครั้งที่ตัวเอกเดินเข้าซีนต่อสู้ มันกลายเป็นมุกผสมบู๊ — เขาพังวงเวทย์ด้วยกำปั้น, ทำลายคาถาโดยการตอกพื้นจนเกิดแรงกระแทก หรือใช้ความเร็วและความแข็งแกร่งในการยกเลิกผลของเวท ผมมองว่าเสน่ห์ของพลังมันไม่ได้อยู่แค่ความแรงตรงๆ แต่เป็นวิธีที่ผู้เขียนเล่นกับคอนเซปต์เวทมนตร์ เช่นการที่มัชจำเป็นต้องคิดไว ทำท่าเหมือนใช้คาถา แต่จริง ๆ คือใช้ร่างกายสร้างผลแบบเดียวกัน นอกจากนี้เขามีความทนทานสูง กระโดดได้ไกล วิ่งเร็ว และมีคอนโทรลร่างกายที่ทำให้ฉากแอ็กชันขำและลื่นไหลไปพร้อมกัน — น่าจดจำจนอยากแนะนำให้เพื่อน ๆ อ่านจบเป็นชุดหนึ่งเลย

ในโลกของ 'ซีรีส์นิยายแฟนตาซีที่กำลังฮิต' ปฐพีถูกวางไว้เป็นตัวละครที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายแต่กลับมีชั้นความหมายลึกซึ้งกว่าใครหลายคนคิด ผมมองว่าเขาไม่ใช่แค่อัศวินหรือพ่อมดประจำเรื่อง แต่เป็นแกนกลางทางอารมณ์และปรัชญาที่ลากธีมเรื่องทั้งหมดให้เข้าที่เข้าทาง — ชื่อ 'ปฐพี' ก็สื่อชัดถึงความหนักแน่น ความเป็นพื้นฐาน และการเชื่อมต่อกับโลกที่ถูกทำลายหรือกำลังฟื้นตัว โครงสร้างตัวละครของปฐพีถูกออกแบบให้มีพื้นที่ว่างพอให้ผู้อ่านใส่ความหมายเข้าไปได้ เขามีอดีตที่ไม่เปิดเผยทั้งหมด ความสามารถในการควบคุมธาตุดินในระดับที่ไม่ธรรมดา และความฝังใจเกี่ยวกับบ้านเกิด ส่วนหนึ่งของเสน่ห์ของเขาคือการที่ทุกฉากสำคัญมักใช้ปฐพีเป็นตัวตั้ง เช่นฉากที่เขายืนท่ามกลางซากปรักหักพังแล้วเรียกต้นไม้ให้ผลิบานใหม่ หรือฉากที่เขายอมแลกความทรงจำบางส่วนเพื่อปกป้องคนอื่น เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้เขาเป็นทั้งฮีโร่และเหยื่อในเวลาเดียวกัน ผมเองชอบตอนที่ปฐพีไม่ตะโกนประกาศตัว แต่เลือกช่วยเหลืออย่างเงียบ ๆ — มันให้อารมณ์คล้าย ๆ กับฉากการฟื้นฟูของตัวละครใน 'Avatar: The Last Airbender' แต่มีความเป็นผู้ใหญ่และหม่นหมองมากกว่า ในเชิงธีม ปฐพีทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนคำถามเรื่องการเสียสละและความรับผิดชอบต่อผืนแผ่นดิน คนรอบข้างมีผลต่อการตัดสินใจเขาเสมอ ทำให้การเติบโตของเขาไม่ใช่แค่การเพิ่มพลัง แต่คือการเรียนรู้ที่จะรับสภาพความไม่สมบูรณ์ของโลก แม้บางครั้งจะเห็นว่าตัวบทพยายามวางปฐพีให้เป็นสัญลักษณ์มากไปหน่อย แต่ความเป็นมนุษย์ของเขายังคงผลักดันให้ฉากเศร้าๆ และฉากเล็ก ๆ แบบกินใจได้ผลเสมอ ผมคาดว่าในบทต่อ ๆ ไปเขาจะถูกทดสอบให้หนักขึ้นอีก และการตัดสินใจเล็ก ๆ ของปฐพีจะเป็นตัวกำหนดทิศทางของเรื่องอย่างจริงจัง — นั่นแหละที่ทำให้ติดตามต่อไม่วางมือง่าย ๆ

อยากถามกลับหน่อยว่าเธอหมายถึงมัชตัวไหนกันแน่ เพราะมีตัวละครชื่อคล้ายกันในงานหลายชิ้นและแต่ละเวอร์ชันอาจพากย์โดยคนละคน ถ้าหมายถึงมัชที่แฟนๆ พูดถึงกันบ่อย น่าจะเป็น 'Mash Kyrielight' จากซีรีส์ที่ดัดแปลงจากเกม ซึ่งในเวอร์ชันพากย์ไทยผู้พากย์มักจะถูกระบุในเครดิตตอนท้ายหรือในเพจของผู้จัดจำหน่าย ฉันมักจะสังเกตชื่อผู้พากย์จากเครดิตนั้น เพราะมันบอกได้ชัดเจนว่าใครเป็นคนพากย์ให้ตัวละครในเวอร์ชันนั้น ทั้งยังช่วยให้เข้าใจสไตล์การพากย์ที่ต่างจากเสียงต้นฉบับด้วย ถ้ายังไม่แน่ใจ ลองบอกชื่อเรื่องเต็มมาอีกที ฉันจะตอบแบบเจาะจงให้ได้เลย — เพราะบางครั้งเวอร์ชันทีวีกับเวอร์ชันภาพยนตร์หรือเกมก็ใช้ทีมพากย์คนละกลุ่ม ซึ่งทำให้ชื่อผู้พากย์ในไทยแตกต่างกันไปได้

กระแสเรื่อง 'อีเหนา' ที่หมุนอยู่บนโซเชียลตอนนี้ทำให้ผมเจอการอ่านและมุมมองหลากหลายมากกว่าที่คิดเอาไว้ ผมรู้สึกว่า 'อีเหนา' ในนิยายที่คนไทยกำลังพูดถึงไม่ใช่แค่ตัวละครธรรมดา แต่ถูกออกแบบมาเป็นตัวชี้นำประเด็นสังคม: บางคนมองว่าเธอเป็นตัวแทนของความอยุติธรรมที่ถูกกดทับจนกลายเป็นคนแข็งกร้าว อีกกลุ่มเห็นเธอเป็นตัวร้ายที่ชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อประโยชน์ตัวเอง ทั้งสองฝ่ายต่างก็เอาจิตวิทยาและปูมหลังของเธอมาขยายความอย่างไม่หยุด ในฐานะแฟนงานวรรณกรรม ผมชอบเวลาที่ตัวละครถูกเขียนให้มีมิติไม่ชัดเจนแบบนี้ เพราะมันปลุกให้คนอ่านตั้งคำถามกับค่านิยม เช่น ความยุติธรรม ความรับผิดชอบของสังคม และการตัดสินคนจากข่าวลือ นอกจากนั้นการที่คนเอาเธอไปทำมุก แชร์มส์มุข หรือแต่งทฤษฎีต่าง ๆ แสดงให้เห็นว่าตัวละครนี้โดนใจสังคมในหลายชั้น ทั้งการวิจารณ์และความเห็นใจ ซึ่งผมว่ามันสำคัญกว่าการมีคำตอบชัดเจนนะ

มุมมองส่วนตัวคือ เรื่องนี้พูดถึงคนที่กลายเป็นตัวตลกที่สุดท่ามกลางโลกที่จริงจังมาก ๆ แล้วกลายเป็นฮีโร่แบบไม่ตั้งใจ: ตัวเอกของเรื่องคือมัช — เด็กหนุ่มที่แทบไม่มีเวทมนตร์ แต่มีร่างกายแข็งแกร่งผิดธรรมชาติและความมุ่งมั่นแบบไม่ยอมแพ้เลย ฉันรู้สึกว่าสารของเรื่องไม่ได้มีแค่การโชว์กล้ามหรือมุขล้อเลียนระบบชนชั้นของโลกเวทมนตร์ แต่มันเล่าเรื่องการท้าทายบรรทัดฐานผ่านตัวละครคนเดียวที่เลือกโค้ชตัวเองด้วยความซื่อและความพยายามมากกว่าพึ่งพาพลังลึกลับ การที่มัชเดินเข้าไปในสถานศึกษาเวทมนตร์โดยไม่มีเวทมนตร์แต่มุ่งหมายจะเป็นคนธรรมดาที่มีคุณค่าทางอื่น มันทั้งตลก ทั้งอบอุ่น และให้ความหวังว่าความแข็งแกร่งมีหลายแบบ ฉันชอบฉากที่คนรอบข้างค่อย ๆ เริ่มยอมรับว่าความสามารถของมัชไม่ใช่แค่การทำลายด้วยกำปั้น แต่เป็นการพิสูจน์ว่ามาตรฐานเดิม ๆ ถูกท้าทายได้อย่างไร เรื่องนี้จึงเป็นนิทานตลกร้ายผสมแรงบันดาลใจที่ทำให้ยิ้มได้พร้อมกับคิดตาม

ยกตัวอย่างเสียงอบอุ่นที่ทำให้ผู้เล่นหลายคนยึดติดกับตัวละครได้ง่าย ก็คงหนีไม่พ้นเสียงของ 'มัชคุง' ใน 'Fate/Grand Order' เวอร์ชันญี่ปุ่น ซึ่งพากย์โดย '高橋李依' (Rie Takahashi) เสียงของเธอให้ความรู้สึกอ่อนโยน น่าเชื่อถือ และมีพลังอารมณ์ที่ขัดกับลุคมองโลกในแง่ดีของมัช ทำให้เวลาฉากดราม่าหรือฉากที่ต้องแสดงความกล้าหาญ เสียงนั้นสามารถถ่ายทอดความหนักแน่นและความเปราะบางได้ในคราวเดียวกัน เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ตัวละครนี้กลายเป็นไอคอนในหมู่แฟนเกมและผู้ชมอนิเมะ เป็นการยืนยันความหลากหลายของนักพากย์คนนี้เมื่อพิจารณาจากผลงานเด่นอื่นๆ งานพากย์ที่คนไทยน่าจะคุ้นเคยได้แก่บทบาทใน 'KonoSuba' กับตัวละครอันทรงเสน่ห์ด้านการแสดงตลก อันแสดงให้เห็นมุมมองด้านคอมเมดี้ที่ชัดเจน ขณะที่บทบาทใน 'Re:Zero − Starting Life in Another World' จะเผยพลังอารมณ์ที่ลึกขึ้นและมิติของตัวละครที่ซับซ้อนกว่า นอกจากนี้ยังมีผลงานใน 'Karakai Jouzu no Takagi-san' ซึ่งทำให้เห็นว่าความนุ่มละมุนและความขี้เล่นสามารถไปด้วยกันได้ดี ทั้งหมดนี้ช่วยยืนยันว่าเสียงของเธอไม่ใช่แค่เสียงของตัวละครเดียว แต่เป็นสไตล์การพากย์ที่ยืดหยุ่นและมีเอกลักษณ์ มุมมองด้านเทคนิคของการพากย์ในบทของมัชคุงน่าสนใจเพราะต้องบาลานซ์สองส่วนหลัก คือความเป็นเพื่อนที่คอยปกป้องกับความรู้สึกที่มีต่อเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ เสียงของนักพากย์สามารถสลับระหว่างโทนอ่อนหวานและความหนักแน่นได้อย่างลื่นไหล ทำให้ฉากปกป้องหรือการเสียสละมีน้ำหนักมากกว่าที่อาจเป็นได้บนหน้ากระดาษ อีกจุดหนึ่งที่ชอบคือการใช้พยัญชนะและน้ำเสียงในการขับอารมณ์ คำพูดสั้น ๆ ในเกมที่อาจถูกมองข้าม กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่ผู้เล่นจดจำเมื่อได้ฟังเวอร์ชันพากย์อย่างตั้งใจ ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่ชื่นชอบเสียงและการแสดงอารมณ์ที่กว้างของตัวละครอาจจะหลงรักนักพากย์คนนี้ได้ไม่ยาก ความเป็นมิตรและความหนักแน่นในน้ำเสียงทำให้มัชคุงไม่ใช่แค่ผู้ติดตามที่ดี แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของความเชื่อมั่นระหว่างผู้ปกป้องกับผู้ที่ถูกรักษา ส่วนตัวแล้วฉันมักรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่ได้ยินบทพูดเล็ก ๆ ของมัชในช่วงเหตุการณ์สำคัญ เพราะมันสะท้อนทั้งความเป็นมนุษย์และความกล้าหาญที่ซ่อนอยู่ในตัวละครอย่างลงตัว

แวบแรกที่เห็นชื่อ 'โกฏิ' ในเครดิต ผมรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ตัวประกอบที่ถูกทิ้งไว้ให้ลืมง่ายๆ การเล่าเรื่องในซีรีส์ทำให้ 'โกฏิ' กลายเป็นตัวละครที่คลุมเครือแต่ตรึงใจ เขาปรากฏในหลายฉากแบบชวนค้างคา—บางครั้งช่วยตัวเอกในจังหวะสำคัญ บางครั้งหายไปพร้อมรอยยิ้มที่ไม่เปิดเผยความตั้งใจจริง ผมชอบความเป็นสองหน้าในบุคลิกของเขา: เหมือนจะมีความทุกข์ลึก ๆ อยู่เบื้องหลัง แต่ก็มีความเยือกเย็นในการตัดสินใจ เหตุการณ์ที่แฟน ๆ พูดถึงมากที่สุดคือฉากในตอนกลางซีซันที่กล้องซูมเข้าที่นาฬิกาเก่าๆ ของเขา ก่อนจะตัดสลับไปยังอดีตสั้นๆ ซึ่งฉากนั้นทำให้คนเริ่มสงสัยว่าเขาอาจมีความเกี่ยวพันกับองค์กรลับหรือเป็นพี่ชายที่ถูกลืมของตัวละครหลัก ในมุมมองผม ความน่าสนใจของ 'โกฏิ' อยู่ที่การที่เขาทิ้งร่องรอยให้แฟน ๆ ตามเก็บเป็นชิ้นๆ—สัญลักษณ์บนแหวน เพลงทำนองที่ปรากฏซ้ำ และบทสนทนาสั้น ๆ ที่เหมือนจะพยายามบอกอะไรบางอย่างโดยไม่พูดตรง ๆ นั่นทำให้ชุมชนแฟนคลับสนุกกับการเชื่อมโยงเบาะแสและเขียนทฤษฎีต่างๆ ตัวละครแบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบชัดในช่วงแรก เพราะการทิ้งความลึกลับไว้ทำให้ซีรีส์มีเสน่ห์ขึ้นมากกว่าการเฉลยรวดเร็ว ๆ สรุปแล้ว ผมมองว่า 'โกฏิ' คือเสาหลักของความลึกลับในเรื่อง—คนที่ทั้งดึงและผลักผู้ชมไปพร้อมกัน การรอคำตอบเกี่ยวกับแรงจูงใจและอดีตของเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของความสนุก เหมือนมีปริศนาให้ค่อย ๆ คลี่ออกทีละชิ้น และนั่นแหละที่ทำให้ผมยังคงรอชมต่อไปด้วยความอยากรู้

ฉันคิดว่า 'กุ๊งกิ๊ง' เป็นฉายาที่แฟนๆ ตั้งให้กับตัวละครรอง/มาสคอตที่น่ารักจนกลายเป็นไวรัลมากกว่าจะเป็นชื่อตัวละครอย่างเป็นทางการ ในมุมมองของฉัน มันมักเป็นตัวละครที่ไม่ต้องพูดประโยคเยอะ แต่พฤติกรรมเล็กๆ เช่น เสียงหัวเราะแหลม การโผล่มาในมุมกล้อง หรือท่าทางคล้ายเด็ก ทำให้คนจดจำได้ทันทีและเรียกกันติดปากว่า 'กุ๊งกิ๊ง' ผมเห็นแนวนี้บ่อยในซีรีส์ที่มีองค์ประกอบคอมเมดี้ผสมแฟนตาซีหรือครอบครัว เพราะพื้นที่ว่างให้มุขและมุมกล้องชวนให้คนโฟกัสที่มาสคอตมากขึ้น ลักษณะที่ทำให้ชื่อเล่นแบบนี้ติดคือความสามารถในการถูกแยกเป็นมีมหรือคลิปสั้นได้ง่าย—ฉากเดียวเอาอยู่ ตัดต่อเป็นเสียงประกอบสั้นๆ ติดเทรนด์บนแพลตฟอร์มวิดีโอ แล้วคนก็เอาไปทำสติ๊กเกอร์หรือสตอรี่ต่อ ในแง่ความรู้สึกของแฟนคลับ มันให้ความรู้สึกปลอดภัยและน่าหยิก เหมือนกรณีที่ผู้ชมเรียกตัวน้อยน่ารักใน 'The Mandalorian' ว่า 'Baby Yoda' จนคนรู้ทันทีเมื่อใครเอ่ยชื่อ นั่นไม่ใช่ชื่อทางการเสมอไป แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความน่ารักและจุดเชื่อมต่อในชุมชนแฟนคลับ ถ้าลองมองย้อนหลัง จะเห็นว่าชื่อเล่นอย่าง 'กุ๊งกิ๊ง' มักช่วยให้ตัวละครเล็กๆ ได้พื้นที่มากขึ้นในคอมมูนิตี้ ทั้งงาน Fanart ฟิกชั่น และสินค้าที่แฟนๆ ทำขึ้นเอง แฟนเมดบางคนยังใส่เรื่องราวเพิ่มมิติให้มันจนกลายเป็นหนึ่งในไอคอนของซีรีส์ไปเลย คนดูที่เข้ามาทีหลังเห็นก็จะสงสัยว่าใครคือ 'กุ๊งกิ๊ง' แล้วก็ติดตามฉากที่ว่า นั่นแหละเสน่ห์ของชื่อเล่นแบบนี้—มันทำให้ตัวละครเล็กๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่ในทางความทรงจำ

มาชวนย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นของ 'มัชคุง' กันเถอะ — เธอเป็นตัวละครต้นฉบับจากเกมมือถือชื่อดัง 'Fate/Grand Order' ซึ่งเปิดให้บริการในญี่ปุ่นช่วงกลางปี 2015 และกลายเป็นไอคอนของแฟรนไชส์ไปอย่างรวดเร็ว ฉายา 'มัชคุง' มาจากชื่อภาษาญี่ปุ่น マシュ (Mashu / Mash) ที่แฟนๆ ในไทยเรียกติดปากว่า 'มัช' แล้วเติมคำยกย่องแบบกวนๆ อย่าง 'คุง' ให้ดูเป็นมิตรและน่ารัก ซึ่งสะท้อนความสัมพันธ์ที่แฟนๆ มีต่อเธอได้ดีว่าเป็นทั้งเพื่อนร่วมทางและผู้พิทักษ์คนสำคัญของเรื่อง เส้นเรื่องของเธอในเกมนั้นออกแบบให้มีบทบาทเป็นผู้ช่วยและพันธมิตรของผู้เล่นตั้งแต่ต้น ซึ่งทำให้เธอกลายเป็นตัวแทนความอบอุ่นและความทุ่มเทที่รับผิดชอบต่อภารกิจหลัก เรื่องราวพื้นหลังบอกว่าเธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นจากการทดลองทางวิทยาศาสตร์ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับบทเป็น 'เดมิ-เซอร์แวนท์' หรือการรวมกันระหว่างมนุษย์กับองค์ประกอบของวีรชน ทำให้เธอมีพลังบางอย่างในระดับเหนือมนุษย์แต่ยังคงอารมณ์และความเป็นคนปกติไว้ได้ จุดเด่นของเธอคือนิสัยเก็บตัวแต่จริงใจ การเติบโตทางจิตใจเมื่อออกผจญภัยร่วมกับผู้เล่น และความสามารถในการป้องกันเพื่อนร่วมทีมด้วยโล่ที่กลายเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของเธอ ซึ่งนักเล่าเรื่องใช้เพื่อชูประเด็นความสัมพันธ์และการเสียสละ อิทธิพลของ 'มัชคุง' ต่อแฟนคลับและวัฒนธรรมป็อปกว้างไกล เห็นได้จากการปรากฏตัวในสื่อรองหลายชิ้น เช่น OVA และอนิเมะชุดต่างๆ รวมถึงมังงะและสปินออฟต่างๆ ตลอดจนสินค้า ฟิกเกอร์ และคอสเพลย์ที่ออกมาตามมาเยอะมาก เสียงพากย์ของเธอจาก Rie Takahashi ช่วยเติมชีวิตและความอบอุ่นให้ตัวละครจนแฟนๆ รู้สึกผูกพัน ความนิยมนี้ไม่ได้มาจากรูปลักษณ์เท่านั้น แต่ยังมาจากการเล่าเรื่องที่ให้พื้นที่กับการเติบโตของตัวละคร ความสัมพันธ์ที่เป็นแกนกลาง และการแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญในแบบเงียบๆ ความผูกพันที่แฟนๆ มีต่อ 'มัชคุง' ทำให้ฉันเห็นว่าการออกแบบตัวละครที่เอื้อต่อการเล่าเรื่องและการสร้างความสัมพันธ์กับผู้เล่นสำคัญแค่ไหน ความน่าสนใจอีกอย่างคือวิธีที่แฟนคลับเรียกชื่อและปั้นมุมมองของเธอให้มีหลากหลายมิติ ไม่ว่าจะเป็นมุมปกป้อง มุมเพื่อนร่วมทาง หรือมุมโรแมนติกในแฟนครีเอชันต่างๆ ซึ่งสะท้อนว่าตัวละครมีฐานลึกพอให้ผู้คนจินตนาการต่อได้เรื่อยๆ ส่วนตัวแล้วชอบที่เธอไม่ใช่ฮีโร่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นคนที่เติบโตไปพร้อมกับเราในบทบาทผู้พิทักษ์ — นั่นทำให้เธอเป็นเพื่อนร่วมทางที่ผูกใจฉันได้ง่ายจริงๆ