ยี่หวา อายุเท่าไหร่?

ซูเจิน นักพฤกษศาตร์ เดิมทีเธอก็ทำงานวิจัยอยู่แต่ในห้องทดลอง แต่เพราะต้องการจะออกนอกพื้นที่ จึงได้เดินทางไปกับทีมสำรวจในป่าใหญ่ทางเหอหนาน ที่ไม่มีผู้ใครเข้าไปถึงมาก่อน งานนี้ก็เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

หลี่เหยาหนิง หญิงสาวผู้มีกลิ่นอายแห่งทวยเทพ เป็นที่รักใคร่ของเหล่าภูตและวิญญาณน้อยใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่กับปีศาจที่อาศัยอยู่บนโลกมนุษย์ นางอยู่มานานนับพันปี และรอคอยในสิ่งที่นางเองก็ไม่รู้ เซี่ยซีเฟิง ชายหนุ่มผู้ซึ่งมีกลิ่นอายแห่งความตาย เป็นกลิ่นอายที่ตรงกันข้ามกับหลี่เหยาหนิงโดยสิ้นเชิง ขณะที่ภูตผีวิญญาณอยากอยู่ใกล้หญิงสาว พวกเขากลับหวาดกลัวและหลีกหนีชายหนุ่มทันทีที่เขาปรากฏตัว

อวิ๋นซือ ดรุณีน้อยวัยสิบห้าขึ้นเกี้ยวสีแดงที่มีบุรุษแปดคนหามเข้าสู่สกุลหลัน พร้อมด้วยตำแหน่งฮูหยินใหญ่ที่ตบแต่งอย่างสมฐานะ หลันชิง มอบทุกสิ่งที่ปรารถนา ทว่าหนึ่งเดียวที่มิอาจให้คือความรัก เป็นภรรยาเอกแล้วอย่างไร เมื่อในใจสามีนางยังสู้อนุคนหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ ในวัยสิบเจ็ดนางจึงก้าวเท้าออกจากสกุลหลันพร้อมหนังสือหย่า สิ้นรักตัดวาสนาสายใยสามีภรรยาแต่เพียงเท่านี้ ตำแหน่งฮูหยินใหญ่มิใช่สิ่งที่นางปรารถนา ฮูหยินเพียงหนึ่งเดียวต่างหากที่ฝังใจ ทว่าเส้นทางใหม่ของชีวิตกลับมีบุรุษรูปงามชาติตระกูลดีอย่าง ฉิงเหวินฟู่ เข้ามา แม้มีบุพเพแต่ถ้าไร้วาสนาก็มิอาจบรรจบ ในเมื่อมีโอกาสไยนางจะมิให้ความปรารถนาดั่งคู่ยวนยางเป็นจริงเล่า

“ท่านเจ้าเมืองอย่าเอาแตงกวาข้า ” “ใครบอกข้าจะเอาแตงกวาเจ้า ข้าต่างหากที่จะมอบแตงกวาของข้าให้แก่เจ้า” บทนำ ลี่หยางที่เจ็บจากความรักที่ถูกหักหลังถูกรถขนปลาชนระหว่างที่รู้ความจริงว่าความรักที่เขามอบให้แฟนหนุ่มคือการหลอกใช้เท่านั้น เขาคิดว่าตัวเองจะตายเพราะถูกชนเข้าอย่างจังแถมยังตกลงสู่ท้องทะเลกว้าง แต่ใครจะไปคิดว่าเขากลับได้ทะลุมิติย้อนเวลากลับไปในยุคโบราณ แถมเขายังมีแม่ที่ต้องเลี้ยงดูฐานะครอบครัวยากจนและท่านแม่ยังไปติดหนี้ท่านใต้เท้าอีกด้วยซ้ำ เมื่อเขาทะลุมิติมาเขาจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างในโลกนี้เอง เขาจึงคิดหาทางจะหาเงินไปใช้หนี้แต่ทว่าในบ้านของเขามีเพียงเมล็ดแตงกวาที่เหลืออยู่ ดังนั้นเขาจึงลงมือปลูกแตงกว่าเพื่อขายหาเงินใช้หนี้แต่ระหว่างที่แตงกำลังโตเขากลับถูกใต้เท้ากลั่นแกล้งสารพัด ราวกับสวรรค์เมตตาหรือว่าซ้ำเติมเมื่อท่านเจ้าเมืองที่ย้ายมาใหม่กลับถูกตาต้องใจเขาจนได้ จึงได้จ่ายหนี้ให้ทั้งหมดเพื่อให้เขามาอยู่ข้างกายตนในทุกค่ำคืน ชีวิตใหม่ของลี่หยางจะเป็นอย่างไรติดตามต่อกันได้นะคะ นิยายเรื่องนี้แต่งตามจินตนาการของนักเขียนเท่านั้นไม่ได้อ้างอิงตามประวัติศาสตร์ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น หากขาดตกบกพร่องหรือติดขัดตรงไหนต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

เจ็ดวันเจ็ดคืนบนหอดูดาว เซียวจิ่งเหยียนไม่แม้แต่จะมาเหลียวแลอวิ๋นเจาเลยสักแวบเดียว เขากักขังนางไว้ถึงสามปี ทุกวันที่ลงท้ายด้วยเลขสามและเลขเจ็ดของทุกเดือนจะต้องกรีดเลือดนางสามจอก แต่นางกลับไม่เคยร้องเจ็บสักคำ เขาบอกว่าจะส่งนางเข้าวังเพื่อไปตายแทนหลินชิงหลาน นางก็ตอบตกลง เซียวจิ่งเหยียนคิดว่านางเปลี่ยนไปแล้ว ยอมอ่อนข้อให้แล้ว และในที่สุดก็ยอมเชื่องแต่โดยดี เขาไม่รู้เลยว่า นางเพียงแค่ไม่อยากเจ็บปวดเพราะเขาอีกต่อไปแล้ว ในคืนที่เข้าวัง อวิ๋นเจาหยิบยาแกล้งตายที่เขาเคยให้ไว้ออกมา โดยไม่รู้ว่าหลินชิงหลานได้สับเปลี่ยนมันเป็นยาพิษที่ทำให้ตายจริงไปตั้งนานแล้ว ขณะที่นางเงยหน้ากลืนยานั้นลงไป ทว่าจ้าวเหยียนที่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรกลับคว้าข้อมือนางไว้ แล้วก้มลงมองนางด้วยขอบตาที่แดงก่ำ ต่อมาเมื่อเซียวจิ่งเหยียนยกทัพกลับมาอย่างผู้ชนะจากชายแดนเหนือ เขาบุกเข้าไปในวังเพื่อตามหานางราวกับคนบ้าคลั่ง ทว่าในตอนนั้น ราชโองการพระราชทานสมรสได้ถูกประกาศลงมาเสียแล้ว เซียวจิ่งเหยียนเฝ้ารออวิ๋นเจาอยู่ภายนอกสวนซวงหัวตลอดทั้งฤดูใบไม้ร่วง อวิ๋นเจารินเหล้าด้วยมือตนเองหนึ่งจอก แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเซียวจิ่งเหยียน เขามองหน้านาง หยาดน้ำตาไหลรินลงมาจากหางตา ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดจอกทั้งรอยยิ้ม "ชาติหน้า" เขาเอ่ย "กระหม่อมจะจำพระองค์ให้ได้ตั้งแต่สบตาครั้งแรกพะยะค่ะ" ยามที่เขาล้มพับลงไป มุมปากยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้ม อวิ๋นเจายื่นมือออกไป ลูบโครงหน้าของเขาผ่านความว่างเปล่าอย่างแผ่วเบา จากนั้นปาดน้ำตาที่หางตาของตนเองออก ชาติหน้า เดินให้ช้าลงหน่อยเถิด เซียวจิ่งเหยียน

อ๋องรุ่ยหยาง และเหล่าองค์ชายพี่น้องของเขา ต่างพนันขันต่อกันว่า อ๋องรุ่ยหยางจะพิชิต คุณหนูเฟยฮวา บุตรสาวเสนาบดีเฟยเทียนหลงได้ลงหรือไม่ เพราะนางนั้นอวบอ้วนยิ่งกว่าคุณหนูในจวนใด แถมใบหน้าก็มีธรรมดามิได้โดดเด่นหรืองดงาม และนางยังแต่งตัวเฉิ่มเชยหนักหนา สีสันและแบบเครื่องแต่งกายของนางก็แสนเชยดังหญิงรุ่นป้าแก่ชอบสวมใส่ แต่นางนั้นหลงไหลท่านอ๋องรุ่ยหยางยิ่งนัก นางพบเขาที่ไหนก็มองเขาด้วยตาเป็นประกายหวานฉ่ำ ด้วยความหลงไหลจนใครๆก็ดูออก ต่างนินทาว่านางนั้นไม่เจียมตัว แม้บิดาจะเป็นเสนาบดีแต่นางขี้เหร่ปานนี้ อย่าว่าแต่อ๋องรุ่ยหยางเลย บุรุษอื่นก็มิมีใครอยากได้นางเป็นภรรยา บุรุษรูปงามเช่นอ๋องรุ่ยหยางแสนจะรังเกียจนางยิ่งนัก พบเจอนางที่ไหนก็มักจะหลีกหนี จนเป็นที่ขบขันของเหล่าพี่น้องของเขา เหล่าองค์ชายจึงลงขันกันจะยอมเสียม้าตัวที่งามที่สุดของแต่ละคนให้ท่านอ๋องรุ่ยหยาง หากเขายอมพิชิตหญิงขี้เหร่เช่นเฟยฮวาได้ลง เขาจึงวางแผนเกี้ยวนาง จนนางยอมตกเป็นของเขา เมื่อสมใจเขาก็ทิ้งนางอย่างเลือดเย็นยิ่งนัก เฟยฮวาจะทำเช่นไรต่อไป…