บทที่ 1

แต่งงานกันมาสามปี อวิ๋นเจารู้มาโดยตลอดว่าในส่วนลึกของหัวใจ เซียวจิ่งเหยียนผู้เป็นสามี มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งอยู่เสมอ

หลินชิงหลาน นางคือลูกกำพร้าของอาจารย์ที่มีพระคุณของเขา

เขาเคยปกป้องหลินชิงหลานจากการโจมตีทั้งเปิดเผยและลับๆ ของศัตรูทางการเมือง นางอดทนยอมรับ

เขาพลิกแผ่นดินตามหาหมอเทวดาทั่วหล้าเพื่อมารักษาหลินชิงหลาน นางก็ยินยอม

แม้กระทั่งเรื่องที่เขากรีดเลือดนางสามจอกในทุกวันที่ลงท้ายด้วยเลขสามและเลขเจ็ดของทุกเดือนเพื่อหลินชิงหลาน

นางก็ยังกล้ำกลืนฝืนทน

สามปีแล้ว

อวิ๋นเจาเคยคิดมาโดยตลอดว่า อย่างน้อยเซียวจิ่งเหยียนก็คงหันมามองนางสักครา

ทว่าจนกระทั่งเซียวจิ่งเหยียนจับนางมัดไว้บนหอดูดาวเพื่อรับโทษทรมานจากเปลวไฟถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน ให้นางรับมลทินในฐานะดาวหายนะแทนหลินชิงหลาน และเพื่อชำระล้างไออัปมงคลให้แก่หลินชิงหลานนั้น

นางถึงได้กระจ่างแจ้ง

ว่านางคิดผิดไปเองทั้งหมด

…

อวิ๋นเจาถูกมัดติดอยู่กับเสาทองสัมฤทธิ์ เปลวไฟบนแท่นบูชาด้านล่างเผาไหม้มาตลอดเจ็ดวันแล้ว คลื่นความร้อนแผดเผาหลังของนางจนเนื้อหนังแตกปริ ก่อนจะจับตัวเป็นสะเก็ด แล้วก็แตกออกซ้ำไปซ้ำมาจากความร้อน

จนกระทั่งพลบค่ำของวันที่เจ็ด แม่นมชราคนหนึ่งจึงเข้ามาปลดโซ่ตรวนที่ข้อมือของนางออก

แม่นมชราขมวดคิ้ว ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดป้องจมูกและปากด้วยความรังเกียจ "เอาล่ะ ไออัปมงคลถูกชำระล้างหมดสิ้นแล้ว ท่านราชครูเมตตา อนุญาตให้เจ้ากลับจวนได้"

ตอนที่กลับถึงจวน ยามเดินอ้อมผ่านระเบียงทางเดิน นางก็เผชิญหน้ากับเซียวจิ่งเหยียนเข้าพอดี

เขายืนอยู่ใต้ชายคา ด้านหลังคือต้นไห่ถังที่เริ่มผลิบาน กลีบดอกสีแดงเรื่อร่วงหล่นลงมาบดบังหัวไหล่ของเขาไปครึ่งหนึ่ง เขาสวมชุดลำลองสีดำขลับที่นางเป็นคนปักให้ด้วยมือตนเอง ลายเมฆาที่ปลายแขนเสื้อนั้นคือของขวัญวันเกิดที่นางอดหลับอดนอนถึงเจ็ดคืนเต็ม และยอมถูกเข็มตำจนเจ็บนิ้วทั้งสิบ ค่อยๆ เย็บให้เขาคราละเข็มด้วยความตั้งใจ

และข้างกายของเขา มีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ หลินชิงหลาน

นางสวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกเงิน ยิ่งขับให้ใบหน้าดูบอบบางอ่อนแอ กำลังเงยหน้าเอ่ยอะไรบางอย่างกับเซียวจิ่งเหยียนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เมื่อเห็นท่าทางที่เขาโน้มตัวลงฟังอย่างตั้งใจ อวิ๋นเจาก็รู้สึกราวกับว่าเปลวไฟที่แผดเผานางมาเจ็ดวันเจ็ดคืนนั้น ได้ลุกโชนกลับมาแผดเผาที่กลางอกของนางอีกครั้ง

หลินชิงหลานเป็นฝ่ายเหลือบไปเห็นนางก่อน นางดึงชายเสื้อของเซียวจิ่งเหยียนเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "พี่จิ่งเหยียน ท่านพี่หญิงกลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

เซียวจิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้น สายตาของเขากวาดผ่านร่างของอวิ๋นเจา หว่างคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

เขาไม่ได้เอ่ยถามว่านางเจ็บหรือไม่ ไม่ได้ถามว่าเจ็ดวันที่ผ่านมานางทนรอดมาได้อย่างไร ทำเพียงมองดูเสื้อตัวนอกตัวเก่าบนร่างของนาง แล้วเอ่ยเรียบๆ "เสื้อตัวนี้เก่าแล้ว ดูไม่งามเลย ไปเปลี่ยนเสียเถิด"

นางพยักหน้ารับ น้ำเสียงแผ่วเบายิ่งนัก

"เจ้าค่ะ"

เซียวจิ่งเหยียนดูเหมือนจะชะงักไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก สะบัดแขนเสื้อเดินสวนผ่านตัวนางไป

เช้าตรู่วันถัดมา อวิ๋นเจาปรารถนาจะออกไปข้างนอก นางอยากเดินทางไปยังอารามนอกเมือง เพื่อขอยันต์คุ้มครองความปลอดภัยให้แก่ท่านแม่บุญธรรมที่กำลังป่วยหนัก

ทว่าพอก้าวไปถึงประตูชั้นใน ก็ถูกแม่บ้านผู้ดูแลจวนขวางทางเอาไว้

"ฮูหยินโปรดหยุดก่อนเจ้าค่ะ" แม่บ้านเฒ่าย่อกายคารวะด้วยรอยยิ้มอมยิ้ม "ท่านราชครูมีคำสั่งลงมา ฮูหยินไม่จำเป็นต้องออกนอกจวนในช่วงนี้ ขอให้พักผ่อนรักษาตัวอยู่ในเรือนให้สบายใจเถิดเจ้าค่ะ"

อวิ๋นเจายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น "รักษาตัว"

นางถูกกรีดเลือดมาตลอดสามปี ถูกมัดไว้บนหอดูดาวถึงเจ็ดวันเจ็ดคืนจนเนื้อตัวพุพองพังยับเยินกลับมา

ทว่าสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้ในนามของการ "รักษาตัว" กลับเป็นการกักขังนางไว้ในเรือนแคบๆ แห่งนี้

นางไม่ได้โต้แย้ง ไม่ได้คาดคั้นสิ่งใด เพียงหันหลังกลับ เดินย้อนกลับไปตามทางหินสีเขียวที่เพิ่งผ่านมา

พวกบ่าวไพร่พากันสุมหัวรวมกันอยู่จุดหนึ่ง พลางลดเสียงให้เบาลง

"ได้ยินว่าเมื่อคืนแม่นางหลินเจ็บหน้าอกขึ้นมาอีกแล้ว ท่านราชครูอยู่เฝ้าไข้ทั้งคืนเลย"

"เบาเสียงหน่อย แม่นางนั้นกลับมาแล้ว..."

"กลับมาแล้วอย่างไรเล่า? เจ้ายังดูไม่ออกอีกรึ? ในใจของท่านราชครูมีแต่แม่นางหลิน ส่วนแม่นางนั้นน่ะ"

เสียงนั้นยิ่งทุ้มต่ำและแผ่วเบาลงไปอีก

"ก็เป็นแค่ตัวแทนเท่านั้นแหละ"

อวิ๋นเจาเอนกายพิงขอบหน้าต่าง มองดูต้นไห่ถังที่แห้งเหี่ยวเฉามานานถึงสามปีในสวน

นั่นสินะ นางเป็นแค่ตัวแทนจริงๆ

เมื่อสามปีก่อน สำนักโหราศาสตร์หลวงพยากรณ์ว่าดวงชะตาของหลินชิงหลานถูกดาวหายนะครอบงำ จำต้องหาผู้ที่มีดวงชะตาขัดแย้งกันมาแบกรับเคราะห์กรรมนี้แทน เซียวจิ่งเหยียนจึงพลิกแผ่นดินทั่วเมืองหลวง จนกระทั่งมาพบตัวนาง