ยูเซน โบลต์ ถอนตัวจากการแข่งขันด้วยเหตุผลอะไร?

ในขณะที่ตั้งท้องได้เก้าเดือน ฉันอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการอุ้มท้อง ร่างกายหนักอึ้งด้วยชีวิตน้อยๆ ที่พร้อมจะลืมตาดูโลกได้ทุกเมื่อ แต่สามีของฉัน วีโต้ ฟัลโคน รองหัวหน้าตระกูล กลับขังฉันไว้ เขาขังฉันในห้องพยาบาลใต้ดินที่เย็นชาและปลอดเชื้อ ก่อนจะฉีดยายับยั้งการคลอดเข้าสู่ร่างกายฉัน ในขณะที่ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขากลับบอกให้ฉันทนมันอย่างเย็นชา เพราะแม่ม่ายของน้องชายเขา สการ์เล็ตต์ กำลังจะคลอดในเวลาเดียวกันพอดี คำสาบานด้วยเลือดที่เขาเคยให้ไว้กับน้องชายผู้ล่วงลับ ระบุว่าบุตรชายคนแรกจะได้สืบทอดอาณาเขตฝั่งตะวันตกอันมหาศาลของตระกูล “มรดกนั้นต้องเป็นของลูกสการ์เล็ตต์” เขาพูด “เมื่อเดมอนจากไป เธอก็เหลือเพียงตัวคนเดียวและไร้ที่พึ่ง แต่เธอยังมีความรักของฉัน อเลสเซีย ทั้งหมดนั้นเป็นของเธอ ฉันแค่ต้องให้เธอคลอดอย่างปลอดภัยก่อน แล้วค่อยถึงตาเธอ” ฤทธิ์ยานั้นทรมานฉันไม่หยุด ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปโรงพยาบาล เขากระชากคอฉัน บังคับให้ฉันสบกับสายตาที่ด้านชาของเขา “เลิกแสดงได้แล้ว! ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร เธอแค่พยายามมาแย่งมรดกเท่านั้น” “เพื่อเอาชนะสการ์เล็ตต์ เธอพร้อมจะทำทุกอย่าง” ใบหน้าฉันซีดขาว ร่างกายสั่นเกร็ง ขณะที่ฉันฝืนพูดกระซิบอย่างสิ้นหวัง “ลูกกำลังจะคลอดแล้ว ฉันไม่สนมรดกอะไรทั้งนั้น ฉันแค่รักคุณ และอยากให้ลูกของเราเกิดมาอย่างปลอดภัย!” เขาหัวเราะออกมา “ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจจริง และถ้ามีความรักให้ฉันแม้เพียงนิด เธอก็คงไม่บังคับให้สการ์เล็ตต์เซ็นสัญญาก่อนแต่งงาน เพื่อสละสิทธิ์มรดกของลูกเธอหรอก” “ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาหาเธอหลังเธอคลอด เธอก็อุ้มท้องลูกของฉันอยู่เหมือนกัน” เขาเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอดของสการ์เล็ตต์ตลอดทั้งคืน จนกระทั่งได้เห็นเด็กแรกเกิดในอ้อมแขนของเธอ เขาถึงนึกถึงฉัน ในที่สุดเขาก็ส่งมือขวาของเขา มาร์โก มาปล่อยฉัน แต่เมื่อมาร์โกโทรมา เสียงของเขากลับสั่นเครือ “บอส... คุณผู้หญิงกับเด็ก... หายไปแล้วครับ” ในวินาทีนั้นเอง วีโต้ ฟัลโคน ก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง

ในคืนวันที่ผมสารภาพรักกับแฟนสาว เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอบอกว่าเธอเห็นอนาคต และอยากจะทำสัญญากับผม ผมถามเธอว่าทำไม? เธอทำเพียงแค่พูดว่า “ฉันจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าในอนาคตตัวเองเสียใจมาก เสียใจเหลือเกิน อาโน ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องให้โอกาสฉันสามครั้งได้ไหม” ด้วยความที่ผมรักชูเฉียวเอ๋อร์มาก ผมจึงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเล แต่ในเวลาต่อมา ดูเหมือนเธอจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ในตอนที่เธอกำลังสวีทหวานชื่นกับผู้ช่วยชายของเธอ ผมถึงได้รู้ว่านี่คือเหตุผลทำไม เพราะในวินาทีที่ผมเซ็นชื่อลงบนใบหย่า ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่ง นั่นคือเสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปี เธอกำลังร้องไห้แล้วพูดว่า “อาโน คุณเคยสัญญาไว้กับฉันแล้วใช่ไหมล่ะ ว่าจะให้โอกาสฉันสามครั้ง”

หลิวอี้ชิง ได้แต่งงานกับแม่ทัพโยวหยางเล่อบุรุษในดวงใจของนางอย่างสมหวัง แต่นางก็ไม่คิดมาก่อนว่าหลังจากที่นางเข้ามาเป็นสะใภ้ในจวนโยวแล้วต้องพบเจอกับสิ่งใดบ้าง สามีก็ไปรบแต่เมื่อกลับมาเขากลับพาสตรีอีกคนนั่งบนหลังม้าตัวเดียวกันกับเขากลับมาด้วยกันในวันที่นางอุตส่าห์ออกไปยืนรอรับเขาอย่างแสนจะดีใจที่จะได้พบหน้าสามี และนั่นเป็นฟางเส้นสุดท้าย สำหรับความอดทนอย่างทุกข์ทรมานตลอดสองปีที่ผ่านมาในจวนโยว นางตัดสินใจเขียนหนังสือหย่าให้กับเขาและจากไปทันที……

เอมิลีพี่สาวของฉันกับฉันต่างก็ได้รับระบบชะตาชีวิต ซึ่งเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิตที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตของเรา ในชาติแรก เอมิลีเลือก ระบบความงาม เธอคิดว่าความงามจะทำให้ผู้ชายที่มีอำนาจทุกคนต้องสยบแทบเท้า แต่กลับกลายเป็นว่ามันทำให้เธอเป็นได้แค่ของเล่นสวยๆ ให้พวกทายาทมหาเศรษฐีชื่นชมแล้วเขี่ยทิ้ง เมื่อเธอไม่สามารถหาความรักแท้ได้ทันเวลาที่กำหนด ระบบจึงเอาทุกอย่างคืนไป ความงามของเธอหายไป บรรดาผู้ชายที่เคยรุมล้อมก็หายตามไปด้วย สุดท้ายเธอก็กลายเป็นคนถังแตก ถูกทอดทิ้ง และจมอยู่กับความขมขื่น ส่วนฉันเลือก ระบบนักกีฬาอีลิท ฉันฝึกซ้อมจนร่างกายแทบแหลกสลาย กลายเป็นแชมป์โอลิมปิกที่อายุน้อยที่สุดของอเมริกา ทำลายสถิติ และสร้างเส้นทางอาชีพที่เป็นตำนาน ทั้งชื่อเสียง ความมั่งคั่ง และความสำเร็จตกเป็นของฉันหมด แม้กระทั่ง อีธาน วอล์คเกอร์ ทายาทตระกูลผู้ดีเก่าแก่ที่มีอำนาจมากที่สุดตระกูลหนึ่งในประเทศ ก็ยังวิ่งไล่ตามจีบฉัน เอมิลีเกลียดฉันเพราะเรื่องนั้น เธอจึงขับรถพุ่งชนรถของฉันและฆ่าฉันเสีย ตอนที่ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เราสองคนอายุสิบหกปี ยืนอยู่เบื้องหน้าของระบบชะตาชีวิตในวันที่เราต้องตัดสินใจเลือกเป็นครั้งแรก คราวนี้ เอมิลีตะโกนขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร "ฉันเลือก ระบบนักกีฬาอีลิท!" เธอมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่ง "โอลิเวีย คราวนี้ฉันนี่แหละจะเป็นคนที่ทุกคนต้องชื่นชม" ฉันมองระบบความงามที่กำลังลอยเข้ามาหาฉันในตอนนี้แล้วยิ้ม เอมิลีคิดว่าเธอได้ขโมยอนาคตอันรุ่งโรจน์ของฉันไปแล้ว โดยที่เธอไม่มีทางรู้เลยว่า... ของขวัญทุกอย่างที่โชคชะตามอบให้นั้น ล้วนมีราคาที่ต้องจ่ายทั้งสิ้น

“ตานเอ๋อร์เด็กดี จงมีชีวิตอยู่ต่อแม้วันหน้าจะไม่มีแม่อยู่ข้างเจ้าแล้ว” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยสั่งบุตรสาวตัวน้อยที่นั่งกุมมือนางอยู่ ใบหน้าเรียวเล็กน่ารักมีน้ำตาไหลอาบไม่ขาดสาย “ท่านแม่ ฮึก!! ข้าจะอยู่ได้อย่างไรกันเมื่อไม่มีท่านแล้ว ฮือ!!” เสียงหวานน่าฟังปนเสียงสะอื้นไห้อย่างน่าสงสารของฟางมู่ตาน เด็กน้อยวัยเพียงสิบขวบเท่านั้น แต่วันนี้นางกำลังจะสูญเสียมารดาผู้เป็นที่รักยิ่ง “หวีสับอันนี้เจ้าเก็บไว้ให้ดี มันจะเป็นตัวแทนความรักของแม่ที่จะปกป้องเจ้า จงเก็บงำความสามารถที่เจ้ามีเอาไว้ให้ดี อย่างให้คนที่ไม่หวังดีต่อเจ้าล่วงรู้ถึงมันเด็ดขาด แม่รักเจ้านะ โบตั๋นดอกน้อยของแม่…” มือขาวซีดไร้เรี่ยวแรงพยายามยกหวีสับแกะสลักลวดลายดอกโบตั๋นปักลงไปที่ผมของบุตรสาว ก่อนที่ลมหายใจของนางจะขาดห้วงไป ปล่อยให้บุตรสาวตัวน้อยต้องเผชิญกับชะตากรรมเพียงลำพัง “ท่านแม่!! ฮืออ!!! ฮือออ!!! ท่านแม่!!!” น้ำเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจช่างทำให้ผู้ที่ได้ยินอดสงสารไม่ได้ แต่นั้นไม่ใช่กับผู้เป็นบิดาและแม่รองของนาง!!

เมื่อเจ้าพ่อมาเฟียร็อกโกแห่งตระกูลฟาลโคน สามีของฉัน ตัดสายโทรศัพท์ของฉันเป็นครั้งที่ 99 ฉันพาร่างกายที่ป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวระยะสุดท้าย เดินเข้าไปในห้องทำงานของที่ปรึกษากฎหมายประจำตระกูล "สวัสดีค่ะ ฉันต้องการยื่นเรื่องหย่า" หลังสิบนาทีต่อมา ร็อกโกที่พึ่งได้รับข่าว ก็รีบเข้ามาพร้อมกับคนในครอบครัวของฉัน ผู้นำตระกูลผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเขาก็ตบหน้าฉันอย่างแรง "เพื่อจะป่วนงานเลี้ยงฉลองเลื่อนตำแหน่งของโซเฟีย คุณถึงกับกล้าใช้เบอร์ฉุกเฉินพร่ำเพรื่อเลยเหรอ? สมองคุณหายไปไหนหมด!" รายงานผลการวินิจฉัยโรคที่ฉันกำไว้ในมือถูกแม่แย่งไปทันที เธอเหลือบมองเพียงไม่กี่วินาทีก็หัวเราะเยาะออกมา "แกล้งป่วยเรียกร้องความสงสาร เพียงเพื่อให้พวกเราหันมาสนใจแก แคลร์ ตั้งแต่เด็กจนโตแกโกหกมาไม่พออีกหรือไง?" โซเฟียน้ำตาคลอเบ้า พร้อมคว้าแขนของร็อกโกไว้ "ขอโทษนะพี่ หนูไม่ควรรับตำแหน่งนี้เลย พี่อย่าทำร้ายตัวเองและทำร้ายร็อกโกอีกเลยนะ!" ฉันเช็ดคราบเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากมุมปาก แล้วหันไปเผชิญหน้ากับทนายความอีกครั้ง "ตอนนี้ฉันไม่เหลือครอบครัวแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาในการเผาศพของฉันในอีกสามวันข้างหน้า รบกวนช่วยจัดการเรื่องหย่าให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุดด้วยค่ะ"