อารัมภบท

เด็กหญิงตัวน้อยถูกปล่อยทิ้งเอาไว้ที่วัดล้างเพียงลำพัง นางคือ ฟางมู่ตาน คุณหนูใหญ่ตระกูลฟาง บุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมการคลัง นางถูกนำมาทิ้งไว้ที่นี่ หลังจากผู้เป็นมารดาเสียชีวิตลง

ท่านพ่อของนางกล่าวว่า นางเป็นตัวนำความโชคร้ายมาสู่ตระกูล ไม่สมควรที่จะอยู่ให้ใครต้องตายอีก จึงให้คนนำนางมาทิ้งที่วัดล้างนอกเมืองโดยไร้คนดูแล ทั้งที่นางพึ่งจะสิบขวบเท่านั้น เด็กหญิงที่แสนน่ารักนี้ ใครจะรู้เล่าว่านางซ่อนความสามารถอันใดเอาไว้มากมาย

“นังหนู เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว” ชายแก่คนหนึ่งถามนางขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหา มู่ตานที่เห็นคนแปลกน่าท่าทางน่ากลัวก็ถอยหนีทันที

“อย่าเข้ามานะ! ฮึก!! ฮึก!! ฮืออ!!!” เด็กหญิงร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวและตกใจ นางถูกสาวใช้คนหนึ่งของแม่รองพามาที่นี่ โดยบังคับให้นางขึ้นรถม้ามา ไม่มีข้าวของติดกายมาเลยสักอย่างเดียว สิ่งเดียวที่นางมีคือหวีสับแกะสลักรูปดอกโบตั๋นที่ผู้เป็นแม่ทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้า

“ไม่ต้องร้อง ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก” น้ำเสียงแหบแห้งพร้อมกับมือเหี่ยวย่นเอื้อมไปใกล้เด็กน้อย เพื่อจะดูว่านางเป็นอันใดหรือไม่

“จริงหรือเจ้าคะ ฮึก!” น้ำเสียงเล็ก ๆ เอ่ยถามอย่างหวาดระแวง ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำตา มองชายแก่ตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ แต่ก็ไม่ได้ขยับหนีไปไหน

“จริงสิ” น้ำเสียงใจดีของชายแก่ผู้นั้นพอที่จะทำให้มู่ตาน ลดความหวาดระหวาดลงไปได้นิดหน่อย

“ท่านจะไม่จับข้าไปขายใช่หรือไม่เจ้าคะ” มู่ตานถามอย่างไร้เดียงสาแม้น้ำตาอาบแก้ม เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากชายแก่ผู้นั้นได้เป็นอย่างดี

“ไม่หรอก ขยับมานี้สิ” เขาบอกให้นางขยับเข้าไปใกล้ ๆ มู่ตานจึงคลานเข้าไปหาช้า ๆ แต่ก็เว้นระยะเอาไว้ประมาณหนึ่ง

“หิวหรือไม่” เด็กน้อยพยักหน้ารัว เพราะนางยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ที่ถูกพาออกจากจวนมา แผ่นแป้งแข็ง ๆ ถูกยื่นให้อย่างใจดี มือเล็กรับมาก่อนจะกัดไปคำหนึ่งแต่ก็ต้องคายมันทิ้งทันที

“แข็งมาก!!” มู่ตานว่าก่อนจะยื่นมันคืนกลับไปให้ชายแก่คนนั้น เพราะนางกินมันไม่ลง

“กินไปเถอะ ข้ามีเพียงเท่านั้น ถ้าไม่กิน พรุ่งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีกินหรือไม่”

เขาบอกนางด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วหดหู่ใจยิ่ง มู่ตานมองแผ่นแป้งแข็ง ๆ ในมืออีกครั้ง แล้วมองไปยังชายแก่คนนั้นราวกับจะถามว่านางต้องกินมันจริงหรือ เขาพยักหน้าให้นางกินมันเข้าไป ปากน้อย ๆ จึงอ้างงับแผ่นแป้งที่ทั้งจืดและแข็งเข้าไป พยายามกินมันให้ได้มากที่สุดเพื่อระงับความหิวของท้องน้อย ๆ ที่กำลังร้องประท้วงนางอยู่

“เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงถูกพามาทิ้งเอาไว้ที่นี่” เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยเริ่มไว้ใจเขามากขึ้น ชายผู้นั้นก็เริ่มชักถามเรื่องราว

“ข้าชื่อ มู่ตาน เจ้าค่ะ ฟางมู่ตาน เป็นบุตรสาวคนโตของผู้นำตระกูลฟาง ฟางหมิงชิง” มู่ตานเลือกที่จะบอกชื่อแซ่แทนตำแหน่งของผู้เป็นบิดา

“หือ ฟังดูแล้วคงเป็นคนใหญ่คนโตสิท่า แล้วเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ที่นี่มันห่างไกลจากเมืองหลวงนัก”

เขาถามเด็กหญิงตัวน้อยอย่างแปลกใจ ไม่ต้องเดาให้ยากว่านางมาจากที่ใด เพราะเขาเองก็เคยได้ยินชื่อแซ่นี้ผ่านหูมาบ้าง

“ข้าถูกท่านพ่อบอกว่าเป็นตัวอัปมงคล เป็นคนไม่ดี แม่รองเลยให้สาวใช้ลากข้าขึ้นรถม้าแล้วก็พามาที่นี่เจ้าค่ะ”

หลังจากมารดาเสียเพียงสามวันนางถูกคนทั้งจวนต่อว่ารังเกียจ และสุดท้ายก็ถูกนำมาปล่อยยังที่แห่งนี้

“โถ่เอ่ย ช่างน่าสงสารเสียจริง คงถูกพวกเขาเอามาทิ้งแล้วละแม่หนูเอ่ย” น้ำเสียงแหบแห้งกล่าวขึ้นอย่างรู้สึกสงสารและเวทนานางเหลือเกิน

“ข้าถูกทิ้งแล้วหรือเจ้าคะ ฮึก! ฮึก!” นางถามชายแก่ผู้นั้นทั้งน้ำตา เมื่อรู้ว่าตนเองถูกผู้เป็นพ่อและแม่รองนำมาทิ้งแล้ว

“ไม่ต้องร้อง อยู่กับข้าก็ได้ ข้าจะดูแลเจ้าเอง” ชายแก่คนนั้นบอกมือเหี่ยวย่นเอื้อมไปลูบหัวเล็กนั้นอย่างเบามือ

เขาเข้าใจดีว่าการถูกทอดทิ้งจากครอบครัวมันเจ็บปวดเพียงใด เขาเองก็เคยผ่านจุดนั้นมาแล้ว อวิ๋นเซียงไห่ เคยเป็นบัณฑิตที่มีความสามารถ แต่เพราะเก่งจนข้ามหน้าข้ามตาใครหลายคน จึงถูกทำร้ายและป้ายสีต่าง ๆ นานา สุดท้ายก็กลายเป็นคนพิการขาเป๋ ถูกครอบครัวทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี กลายมาเป็นขอทานเรร่อนไปทั่ว จนตอนนี้อายุก็มากแล้วจะตายวันไหนก็ยังไม่รู้เลย

“เจ้าเรียกข้าว่าท่านปู่ก็แล้วกันนะ” เสียงแหบแห้งของเขาบอกเด็กน้อยอย่างใจดี

“เจ้าค่ะ ท่านปู่” มู่ตานยิ้มหวานให้ชายแก่ผู้นั้น  เรื่องราวของทั้งสองคนจึงเริ่มต้นขึ้น