รีวิว BAD ENGINEER ถ่านไฟเก่าวิศวะ ว่าเรื่องนี้น่าอ่านและคุ้มไหม

ยอมรับเลยว่า 'BAD ENGINEER วิศวะ(เลว)หวงรัก วัยผู้ใหญ่' เป็นนิยายที่สะกิดต่อมความอยากอ่านของคนชอบดราม่ารสจัดได้ตั้งแต่หน้าปกจนถึงบทสุดท้าย เรื่องราวเล่าไปที่ความสัมพันธ์ของตัวละครหลักซึ่งมีทั้งความอบอุ่นแบบผู้ใหญ่และความหวงแหนที่แฝงไปด้วยความเป็นเจ้าของ ทำให้เกิดความตึงเครียดทางอารมณ์ตลอดเวลา การพล็อตไม่หวือหวาแบบนิยายโรแมนซ์บางเรื่อง แต่การเดินเรื่องมีจังหวะที่กำลังดี ทั้งฉากสนทนาและการบรรยายความคิดภายใน ทำให้ผู้อ่านเข้าใจแรงจูงใจของตัวละครได้ชัดขึ้น โดยเฉพาะตัวละครฝ่ายชายที่มีทั้งมุมดีและมุมมืดซึ่งทำให้รู้สึกสับสนกับสิ่งที่ควรจะเชียร์หรือประณาม งานเขียนมีความเป็นผู้ใหญ่ชัดเจน ฉากที่มีความใกล้ชิดหรือความหึงหวงถูกถ่ายทอดด้วยภาษาที่ตรงไปตรงมาแต่ไม่หยาบจนเกินไป จุดนี้ทำให้คนที่ชอบนิยายโต ๆ รู้สึกอินได้มากกว่า เหตุผลและปฏิกิริยาของตัวละครมักมีแรงจูงใจทางจิตวิทยา เช่น บาดแผลจากอดีต ความกลัวการสูญเสีย หรือการปกป้องในแบบผิด ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาดูน่าติดตาม ตัวร้ายในเรื่องไม่ได้เป็นร้ายแบบไม่มีสาเหตุ แต่ก็มีพฤติกรรมที่บางครั้งทับเส้นของความเป็น 'คนดี' ทำให้เกิดคำถามว่าความรักที่เป็นการครอบครองยังเรียกว่ารักได้ไหม งานนี้จึงเป็นทั้งความโรแมนติกและการสำรวจพฤติกรรมมนุษย์ไปพร้อมกัน จุดอ่อนที่ต้องเตือนคือความเป็นเจ้าของของตัวละครบางคนซึ่งอาจถูกมองว่าเป็นพฤติกรรมเป็นพิษหรือควบคุมได้ ถ้าคนอ่านไม่ชอบแนวที่มีปมทางอารมณ์ซับซ้อนหรือไม่ชอบตัวละครที่ทำผิดซ้ำ ๆ อาจรู้สึกหงุดหงิด นอกจากนี้การพัฒนาความสัมพันธ์ในบางตอนอาศัยความเข้าใจกันอย่างรวดเร็วซึ่งอาจทำให้บางฉากดูไม่สมจริงสำหรับคนที่ละเอียดเรื่องจังหวะความสัมพันธ์ แต่ด้านบวกคือบทสรุปของเรื่องไม่ลงเอยแบบหวานจนเลี่ยน มีการสะสางปมและให้พื้นที่กับการเติบโตของตัวละคร ทำให้อ่านจบแล้วยังค้างคาและอยากคิดต่อ โดยรวมแล้วควรอ่านหรือไม่ ขึ้นกับความคาดหวัง ถ้าต้องการนิยายรักผู้ใหญ่อินเทนส์ มีตัวละครที่ไม่ขาว-ดำ และชอบการตีแผ่มุมมองทางอารมณ์ที่ซับซ้อน เรื่องนี้ให้ความคุ้มค่าในแง่ของความเข้มข้นและการแสดงความเป็นผู้ใหญ่ของตัวละครอย่างชัดเจน แต่ถ้าคาดหวังโรแมนซ์ฟรุ้งฟริ้งหรือไม่ทนเห็นพฤติกรรมครอบงำ ควรเตรียมใจหรือเว้นระยะการอ่าน ในท้ายที่สุดฉันรู้สึกว่ามันเป็นงานที่อ่านแล้วมีทั้งความสะใจและการเจ็บปวดผสมกัน เป็นประสบการณ์อ่านที่คงอยู่ในหัวต่ออีกนาน

พอได้เปิดหน้าแรกของ 'วิศวะเถื่อนคลั่งรัก' ผมยังหัวเราะกับความไม่แคร์ของตัวละครหลักได้เลย ฉันรู้สึกว่าจังหวะการเล่าเรื่องของมันกลมกล่อม ระหว่างมุขฮากับมุมใสๆ ของความรักที่ตัดกันอย่างลงตัว บทสนทนาไม่ได้หวือหวาแบบนิยายไฮฟ์ไรท์ แต่กลับทำให้ฉันยิ้มได้บ่อย ๆ เพราะความเป็นธรรมชาติของการโต้ตอบ ระหว่างฉากเรียน/ทำงานที่มีรายละเอียดเทคนิคบ้างเล็กน้อยกับมุมน่ารัก ๆ ของคู่พระนาง ทำให้ความสัมพันธ์ดูมีน้ำหนักมากพอ ไม่ลอย มุมมองเชิงวิธีเขียนน่าจะดึงคนที่ชอบงานโรแมนติกคอเมดี้ได้ดี ถ้าเคยชอบความฉลาดแบบ 'Kaguya-sama' ในการใช้มุกจิตวิทยาเบา ๆ หรือชื่นชอบบรรยากาศความใสของ 'Kimi ni Todoke' ส่วนคนที่ชอบฉากแอ็กชันหรือลึกซึ้งจนร้องไห้ เอาไว้เป็นทางเลือกแอบนอกเวลา แต่โดยรวมแล้วฉันมองว่าเรื่องนี้เหมาะจะอ่านยามว่าง ให้รอยยิ้มและพลังดี ๆ กลับบ้าน ไม่ใช่แค่เรื่องรักโรแมนติกธรรมดา มันมีเสน่ห์ในความไม่ลงรอยที่กลายเป็นความเข้าใจได้อย่างน่ารัก

หลังจากพลิกอ่าน 'BAD ENGINEER วิศวะ(เลว)หวงรัก' แบบไม่ตั้งใจตอนแรก ผมถูกดึงเข้าไปด้วยความไม่ลงรอยของตัวละครและการเล่นกับคำว่า 'หวง' ที่ไม่ได้สวยงามอย่างที่โฆษณาไว้ ในฐานะแฟนที่ชอบเรื่องรักติสท์ ๆ ผมมองว่างานนี้กล้าเล่นกับพื้นที่สีเทาของความสัมพันธ์ ทั้งความหึงหวงแบบคุม คลุมเครือ และการแสดงออกของตัวเอกที่บางทีก็ดูเกินขอบชัดเจน มันทำให้บทสนทนาในเรื่องมีไฟ มีฉากที่อ่านแล้วหน้าแดงผสมกับอึดอัดจนต้องหยุดคิดว่าขอบเขตควรอยู่ตรงไหน — นั่นแหละคือเสน่ห์ของมัน ถ้าชอบความสัมพันธ์ที่ไม่เรียบง่ายและอยากเห็นการพัฒนาจริง ๆ ระหว่างสองคน งานนี้ให้ของเล่นทางอารมณ์เยอะเลย เนื้อเรื่องไม่พยายามทำให้ทุกอย่างหวานละมุนตลอดเวลา; มันหยาบบ้าง ตลกบ้าง และบางฉากก็สะเทือนใจฉับพลัน ผมชอบการใช้รายละเอียดเทคนิคงานวิศวะเป็นพื้นหลัง เพราะมันทำให้คาแรกเตอร์ดูมีมิติ ไม่ใช่แค่รูปแบบตัวร้าย-ตัวพระเอก แต่มีเหตุและผลที่ผลักดันพฤติกรรม หากต้องเปรียบเทียบสไตล์ ผมมองเห็นกลิ่นอารมณ์คล้าย ๆ กับฉากแรง ๆ ใน 'Kaguya-sama' เวลาทั้งสองคนเล่นเกมจิตวิทยากัน แต่กลับมีความจริงจังและผลที่ตามมามากกว่า การเล่าเรื่องจึงเหมาะกับคนที่ชอบบทบาทบุคลิกซับซ้อนและกล้าเผชิญกับความไม่สมบูรณ์ของตัวละคร อย่างไรก็ดี ต้องเตือนว่ามีส่วนที่อาจไม่เหมาะกับผู้อ่านบางคน เช่นฉากที่สะท้อนพฤติกรรมครอบครองหรือขาดขอบเขต ทางที่ดีควรอ่านด้วยความระมัดระวัง หากคุณเปิดกว้างกับเรื่องราวที่ไม่ได้วางไว้ให้เป็นตัวอย่างเชิงบวกตลอดเวลา งานนี้จะให้การสำรวจความสัมพันธ์แบบแปลกและมีพลังสูง ผมยังคิดว่าเสน่ห์จริง ๆ อยู่ที่การที่มันไม่กลัวจะเลอะเทอะ — ใครชอบปม ดราม่า และเคมีที่ไฟแล่บ แนะนำให้ลอง แต่ถ้าอยากอ่านแต่รักไร้ตำหนิ อาจต้องเตรียมใจสักหน่อย

จบแบบนี้ทำเอาใจสั่นไปเลย — ฉากสุดท้ายของ 'BAD ENGINEER' หรือ 'ถ่านไฟเก่าวิศวะ' ไม่ได้ให้คำตอบแบบชัดเจนเป็นเส้นตรง แต่กลับเลือกวิธีเล่าแบบเศษเสี้ยวความจริงที่ประกอบกันจนเห็นภาพใหญ่ชัดขึ้น การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของตัวเอกคือจุดหักเหสำคัญ: แทนที่จะหนีปัญหา เขากลับยืนรับผิดชอบกับความผิดพลาดในอดีตและเริ่มลงมือซ่อมสิ่งที่เคยพัง ทั้งเครื่องจักรและความสัมพันธ์ที่ถูกทิ้งไว้เหมือนถ่านไฟที่ยังมีความร้อนหลงเหลืออยู่ ผมมองว่าฉากเวิร์กช็อปในตอนสุดท้ายเป็นภาพแทนของการเยียวยา — เสียงค้อน เสียงลม เสียงเครื่องยนต์ที่กลับมาดังก้องช่วยสื่อถึงการเริ่มต้นใหม่ที่ไม่ได้โรแมนติกจ๋า แต่หนักแน่นและสมจริง บทสรุปไม่ได้ให้ความสุขแบบฟองสบู่ แต่นำเสนอความหวังแบบซ่อมแซมได้จริง ๆ ไม่ใช่แค่คำสัญญา ตัวละครรองบางคนก็ได้รับพื้นที่เล็ก ๆ ในตอนท้าย แสดงว่าการเปลี่ยนแปลงไม่จำเป็นต้องเป็นการล้างตาชีวิตทั้งหมด แต่เป็นการยอมรับข้อบกพร่องแล้วทำให้ดีขึ้น เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงการลงมือทำและการยอมรับความไม่สมบูรณ์ของชีวิต ซึ่งนั่นแหละคือเสน่ห์ของเรื่องนี้ที่อยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ มากกว่าจะเป็นฉากใหญ่โต

กลิ่นควันจากโต๊ะเครื่องมือยังพาฉันย้อนกลับไปหาเรื่องที่มีความเป็นวิศวะผสมความสัมพันธ์สับซ้อนแบบ 'BAD ENGINEER' ได้อย่างเข้าท่า ฉันมักจะมองหางานที่จับจังหวะชีวิตผู้ใหญ่ได้ดี—ไม่ใช่แค่ฉากโรแมนซ์หวานๆ แต่คือความสัมพันธ์ที่โตพอจะมีอดีต มีงาน มีความรับผิดชอบแล้วต้องไปต่อร่วมกัน เรื่องที่ชอบแนะนำบ่อย ๆ คือ 'Ten Count' เพราะแม้ธีมจะโฟกัสเรื่องจิตใจเป็นหลัก แต่วิธีเล่าให้ความรู้สึกของตัวละครผู้ใหญ่ที่ต้องจัดการกับตัวเองก่อนจะรักคนอื่น ตรงกับสิ่งที่ทำให้ 'BAD ENGINEER' มีน้ำหนัก นอกจากนี้ถ้าชอบบรรยากาศที่เป็นที่ทำงานจริงจังและมีมุมน่ารักปนความจริงจัง แนะนำ 'Wotakoi: Love is Hard for Otaku' ซึ่งอาจไม่ใช่ BL แบบตรงตัว แต่การเล่าเรื่องผู้ใหญ่ที่กลับมาพบความสัมพันธ์ภายใต้กรอบงานและชีวิตประจำวัน จะช่วยให้ได้อารมณ์เดียวกัน อีกมุมที่ฉันชอบคือหางานที่มีฉากรีคอนเน็กต์หรือความสัมพันธ์แบบ 'ถ่านไฟเก่า' จริง ๆ งานพวกที่ตัวละครเป็นผู้ใหญ่ มีประสบการณ์ชีวิตร่วมกันแล้วต้องมาเจอกันอีกครั้ง จะมอบความน่าลุ้นที่ต่างจากรักวัยรุ่นธรรมดา ถ้าชอบความดิบและการสำรวจแง่มุมที่ลึกกว่า ให้มองหางานที่เล่าเรื่องผ่านความเงียบ ความไม่พูดทั้งหมด แล้วค่อย ๆ เปิดเผยอดีตของทั้งคู่ — แบบนั้นแหละที่ทำให้ความสัมพันธ์ดูสมจริงและอบอุ่นไปพร้อมกัน

นิยายเรื่องนี้ให้ความรู้สึกคละเคล้าระหว่างมุขกวนๆ กับช่วงนิ่งๆ ที่ทำให้ยิ้มได้โดยไม่รู้ตัว ฉันชอบการออกแบบคาแรกเตอร์ที่ไม่ได้หวือหวาแต่มีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ปล่อยให้คนอ่านค่อยๆ เกาะไปกับความสัมพันธ์ของตัวละคร ในแง่ของโทน 'เพื่อนรักร้ายวิศวะหวงรัก Bad Engineer' เดินเส้นโรแมนซ์แบบอบอุ่นผสมตลกเจือกลมกลืน บทสนทนาบางตอนมีความคล้ายกับแนวของ 'Cherry Magic' ตรงที่การแสดงออกของตัวละครเป็นตัวดันอารมณ์ให้เด่นขึ้น โดยส่วนตัวฉันชอบฉากที่ความขัดแย้งเล็กๆ ถูกแก้ด้วยมุขหรือความจริงใจมากกว่าฉากดราม่าหนักๆ ถ้าเป้าหมายคือหานิยายอ่านสบาย แต่ยังอยากได้พล็อตที่มีเคมีระหว่างตัวละครและฉากที่ทำให้หัวใจอุ่น เรื่องนี้คุ้มค่าที่จะลองเปิดอ่าน เพราะมันให้ความพึงพอใจในแบบเรียบง่าย ไม่หวือหวาแต่หลุดมุมพิเศษมาได้บ่อยๆ

หลังจากพลิกหน้าแรกของ 'BAD ENGINEER ถ่านไฟเก่าวิศวะ' ผมรู้สึกว่าตัวเอกถูกตั้งไว้อย่างชัดเจนทั้งในบทบาททางอารมณ์และหน้าที่เชิงพล็อต ตัวละครหลักคือคนที่มีพื้นฐานเป็นวิศวกรหรือนิสิตวิศวะ ซึ่งความเป็นวิศวกรไม่ได้เป็นแค่ฉลากอาชีพ แต่แทรกอยู่ในวิธีคิดและการตัดสินใจของเขา การแก้ปัญหาแบบเป็นระบบ ความระมัดระวังกับรายละเอียด และมุมมองที่มักมองสิ่งต่าง ๆ เป็นโครงสร้างหรือระบบ ทำให้หลายฉากที่ดูเหมือนจะเป็นฉากรักหรือดราม่า กลับได้รับกลิ่นอายของการทำงานและการซ่อมแซมทั้งสิ่งของและความสัมพันธ์ไปพร้อมกัน บทบาทหลักของตัวละครนี้จึงไม่เพียงเป็นคนพาเรื่องเดิน แต่ยังเป็น 'ตัวกลาง' ที่สะท้อนการชนกันระหว่างหัวใจและเหตุผล ระหว่างอดีตกับปัจจุบัน เขาทำหน้าที่เป็นทั้งผู้เริ่มปมและผู้แก้ปม บทบาทนี้ส่งผลให้ตัวรองต่าง ๆ ต้องปรับตัว มีการเผยความเปราะบางของตัวเอกบ่อยครั้งในฉากหลังเวทีที่ไม่หวือหวา แต่หนักแน่น ซึ่งทำให้การพัฒนาเรื่องเกิดความสมจริงในแบบที่การ์ตูนรักในชีวิตมหาลัยอย่าง 'Golden Time' เคยทำได้ดี ผมชอบความไม่ยิ่งใหญ่แต่มีน้ำหนักของตัวละครนี้ มันทำให้ผมรู้สึกว่าเรื่องราวยังคงติดอยู่ในหัวแม้ปิดเล่มแล้ว

ยอมรับเลยว่าฉันเป็นคนชอบตามนิยายออนไลน์ที่มีธีมวิศวกรรมกับความรักแบบแปลก ๆ และเรื่องแบบ 'BAD ENGINEER ถ่านไฟเก่าวิศวะ' เป็นหนึ่งในชื่อที่คนพูดถึงบ่อย ๆ เมื่ออยากอ่านฟรี ฉันมักเริ่มจากการเช็กหน้าของผู้เขียนโดยตรง — หลายครั้งผู้เขียนจะโพสต์ตอนแรก ๆ ให้ลองอ่านฟรีบนเพจ Facebook, บล็อกส่วนตัว หรือในกลุ่มแฟนคลับที่เปิดไว้สำหรับแจกตัวอย่าง ทั้งนี้ถ้ามีสำนักพิมพ์รับตีพิมพ์จริง ๆ สำนักพิมพ์มักจะให้อ่านตอนฟรีหรือแจกอีบุ๊กตัวอย่างเพื่อโปรโมตงานด้วย นอกจากเพจของผู้เขียนแล้ว ฉันยังดูที่ร้านหนังสืออีบุ๊กของไทยเช่น Meb หรือ Ookbee เป็นประจำ เพราะบางครั้งมีโปรโมชั่นแจกตอนแรกหรือโปรโมชันชุดทดลองอ่านฟรี ถ้ามีห้องสมุดดิจิทัลของมหาวิทยาลัยหรือห้องสมุดเทศบาลในพื้นที่ เขาก็มักมีสิทธิ์ยืมอีบุ๊กฟรีด้วย — นี่เป็นทางเลือกที่ถูกกฎหมายและช่วยให้ผู้เขียนยังได้รับค่าลิขสิทธิ์ในรูปแบบต่าง ๆ สุดท้ายฉันอยากแนะนำให้หลีกเลี่ยงลิงก์เถื่อนที่อ้างว่าให้โหลดฟรีทั้งเรื่อง เพราะถ้าเป็นผลงานที่ยังมีลิขสิทธิ์ ผู้เขียนกับทีมงานจะเสียรายได้ การสนับสนุนผ่านช่องทางถูกกฎหมายเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้เราได้อ่านงานต่อไปได้เรื่อย ๆ และยังได้เห็นผลงานคุณภาพใหม่ ๆ ออกมาอีกด้วย

รีวิวจากชุมชนออนไลน์ทำให้ฉันอยากหยิบ 'มาเฟียวิศวะหลงเมีย' ขึ้นมาอ่านด้วยความสงสัย — และพออ่านจบกลับมีรอยยิ้มกับความอบอุ่นในใจ เหตุผลที่ชอบงานชิ้นนี้คือการผสมผสานสองโลกที่ต่างกันมากเข้าด้วยกันอย่างลงตัว: โลกของมาเฟียที่เข้มข้นและโลกของวิศวกรรมที่ละเอียดลออ เรื่องราวไม่ได้ทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งดูแย่ แต่เลือกใช้จุดแข็งของแต่ละฝ่ายเพื่อขับเคลื่อนตัวละครหลักให้เติบโต ฉากคอนทราสต์ระหว่างห้องแลปกับห้องประชุมใต้ดินทำให้ฉันตื่นเต้นอยู่เสมอ เพราะมันมีทั้งความเสี่ยงและความอบอุ่นที่มาในเวลาเดียวกัน โทนเรื่องบาลานซ์ได้ดีระหว่างโรแมนติกกับแอ็กชัน ไม่ได้เน้นแต่ความคลั่งรักเพียงอย่างเดียว แต่ยังให้พื้นที่กับปมชีวิต ความรับผิดชอบ และการตัดสินใจที่หนักหน่วง ฉากที่ตัวเอกต้องเลือกว่าจะเอาความปลอดภัยของคนรักหรือภารกิจสำคัญ นำเสนอด้วยบทสนทนาเรียบง่ายแต่มีน้ำหนัก ทำให้ตัวละครมีมิติ ฉันชอบตัวประกอบหลายตัวที่ไม่ใช่แค่ขับเรื่องให้เดินไป แต่ยังมีซีนเล็ก ๆ ที่เพิ่มรสชาติ เช่น มิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมคณะ หรือมุกเทคนิควิศวกรรมที่ทำให้ฉากรักไม่หวานเลี่ยนจนเลี่ยนเกินไป ยังมีบางจุดที่จังหวะการเล่าอาจลากไปบ้างในช่วงกลางเรื่อง แต่โดยภาพรวมการดำเนินเรื่องจะพาเราเข้าสู่อารมณ์ได้ดีที่สุดในตอนจบ ซึ่งทำให้รู้สึกคุ้มค่ากับการรอ หนังสือใช้ภาษาไม่ซับซ้อน เข้าใจง่าย เหมาะกับคนที่ชอบนิยายรักแนวกำลังคุยเรื่องเทคนิคบวกกับดราม่าจริงจัง หากคุณชอบงานที่มีทั้งความตื่นเต้นและฉากโรแมนติกที่ไม่หวานจนเละ นี่เป็นตัวเลือกที่น่าลอง และสำหรับฉันแล้วมันเป็นหนึ่งในนิยายที่อ่านแล้วอยากแนะนำให้เพื่อน ๆ ยุคต่างๆ ได้ลองเพลิดเพลินไปพร้อมกัน

ตั้งแต่เห็นชื่อ 'เสือวิศวะตัวพ่อกับน้องสาวเพื่อนจอมแก่น' ก็รู้สึกถูกดึงให้เปิดอ่านเพราะกลิ่นอายคอนทราสต์ระหว่างคาแรคเตอร์ที่ชัดเจน—คนหนึ่งเป็นเสือเก๋าเกม อีกคนเป็นน้องสาวแก่นๆ ที่ทำให้ทุกอย่างไม่เดาได้ การเล่าเรื่องทำให้หัวใจเต้นแบบอ่านนิยายรักวัยเรียนผสมความซนของคอมเมดี้ ผู้เขียนบาลานซ์จังหวะโรแมนซ์กับฉากฮาได้ดี ฉากคุยกันในห้องเรียนและช่วงที่ตัวเอกต้องปกป้องน้องสาวเพื่อนสร้างมุมมองที่อบอุ่นและตลกในเวลาเดียวกัน บทสนทนาเป็นจุดเด่นมาก บทพูดไม่ยืดยาดและมีการใช้มุกที่พอดี ทำให้โทนเรื่องไม่หนักเกินไปเมื่อต้องขยี้ปมความสัมพันธ์ อีกทั้งงานภาพประกอบหรือการบรรยายคาแรคเตอร์ก็ช่วยให้รู้สึกเห็นภาพชัดขึ้น ฉากที่ตัวละครสองคนเข้ากันได้แบบไม่ตั้งใจทำให้หัวใจพองและอยากรู้ว่าความสัมพันธ์จะพัฒนาไปทางไหน ตัวละครรองเองก็มีเสน่ห์ แทบไม่ใช่แค่ฉากหลักเท่านั้น แต่การปูพื้นตัวละครรอบๆ ทำให้โลกในเรื่องดูมีชีวิต ถ้าชอบงานที่ผสมความน่ารักกับมุมคอมเมดี้แบบ 'Kaguya-sama' ในโทนที่อ่อนลงแต่เพิ่มความเป็นไดนามิกของตัวละครหรือถ้าชอบเรื่องที่โฟกัสความสัมพันธ์แบบใกล้ชิดและมีมุกฮาๆ จะเจอความสุขในการอ่านเล่มนี้ แนะนำให้อ่านแบบไม่รีบ พักจังหวะตรงมุขตลกแล้วจะเห็นรายละเอียดความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ซึมเข้ามาในใจ เสียงหัวเราะกับความอบอุ่นผสมกันแบบลงตัว ทำให้เล่มนี้เป็นตัวเลือกที่สนุกและเติมพลังได้ดี