น้องสุดหล่อคะ

หญิงสาวผู้แต่งตัวเฉิ่มเชย เดินหอบหิ้วถุงขนมเต็มอ้อมแขนไปยังทิศทางแสนคุ้นเคยด้วยความร่าเริง

“ไอ้เด็ก!” ตะโกนเรียกชื่อหนุ่มรุ่นน้องผู้เป็นเป้าหมายเสียงดัง

“เมียมึงมาหาแล้วว่ะไอ้วา”

‘กระทิง’ เพื่อนสนิทในกลุ่มเดียวเอ่ยล้อแซวยิ้ม ๆ

“เมียห่าไรของมึง ถ้าให้กูได้กับแม่ป้านั่นกูยอมเอากับต้นกล้วยยังดีกว่า”

‘พันวา’ พูดน้ำเสียงหงุดหงิด

“สงสารนางตานีเถอะครับ อย่าไปหาเรื่องฆ่านางตานีให้ตายซ้ำอีกรอบเลย”

‘สิบหมื่น’ เพื่อนในกลุ่มอีกคนปราม

“พูดซะกูดูเหี้ยเลย”

“ถึงไอ้สิบมันไม่พูด มึงก็เหี้ยอยู่แล้ว”

‘ยิปโซ’ ผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มบอกพร้อมกับหัวเราะ

“ไม่หนีเหรอ สุดที่รักคุณมึงใกล้เข้ามาแล้วนะ”

‘หมื่นแสง’ เพื่อนสนิทคนสุดท้ายของกลุ่มบอก

“ห่าเอ๊ย!”

เขาสบถก่อนจะสับขาวิ่งหนีห่างจากแม่ป้าให้ไวปานจรวดขายาววิ่งอ้อมหน้าอ้อมหลังทั่วพื้นที่ของตัวมหา’ ลัยด้วยความเคยชิน จะไม่ให้ชินได้ยังไง ในเมื่อเขาไม่ได้เพิ่งจะวิ่งหนีแม่ป้าคนนั้นเป็นครั้งแรก

“ไอ้เด็ก! หยุดก๊อนนน”

ร้องเรียกพลางรีบวิ่งตามอีกฝ่ายจนขาแทบหัก ทว่า ชายผู้เป็นเป้าหมายนอกจากจะไม่หันมามองกันแล้ว ยังสับเท้าวิ่งหนีเธอประหนึ่งผู้ร้ายหนีตำรวจแทนเสี่ยนี่!

หรือน้องเขาจะเขินเธอกัน?

ใช่แน่ ๆ น้องเขาต้องเขินเธอมากแน่ ๆ ถึงได้วิ่งหนีกันทันทีแบบนี้

“แม่ป้าก็เลิกวิ่งตามผมสักทีดิวะ!” ด้านคนถูกวิ่งตามเอี้ยวตัวหันกลับไปบอก

“น้องวานั่นแหละต้องหยุดวิ่งได้แล้ว!”

“เรื่องอะไรผมต้องหยุดฟังแม่ป้าด้วยว- โอ๊ย!”

ไม่ทันให้พูดจบประโยค ตรงท้ายทอยก็คล้ายถูกวัสดุหนัก ๆ กระแทกฟาดเข้าอย่างจัง พาให้แข้งขาพันกันจนการวิ่งเสียหลักลง

ปั่ก!

“จับได้แล้ว” หญิงสาวตะครุบคร่อมทับกลางตัวอีกฝ่าย ขณะเดียวกันก็หอบแฮ่กลิ้นห้อย

“เป็นบ้าอะไรวะ! ปล่อยสักที” คนที่ถูกคร่อมทับแว้ดหน้าดำหน้าแดง

“ถ้าปล่อยน้องวาก็หนีพี่สิคะ”

‘ไซซี’ กล่าวคล้ายคนรู้ทัน

“ก็ต้องหนีมั้ย เจอกันแต่ละทีเข้าหากันโคตรน่ากลัว”

“ถ้าเข้าหาน้องวาดี ๆ พี่จะเป็นที่จดจำในสายตาน้องวาไหมล่ะคะ” ว่าสีหน้าไม่สะทกสะท้าน

“ลุกออกไป” บอกพลางเสตาหลบ

“แล้วก็เลิกทำตัววุ่นวายกับผมสักที มันน่ารำคาญ”

“ว่าอีกสิ”

“ว่ามาเยอะ ๆ พี่จะได้จับน้องวาจูบให้ปากเจ่อไปเลย”

สบจ้องสายตาคนใต้อาณัติพร้อมกระตุกยิ้มร้าย พันวาพลันเงียบปากไปในทันที ครั้นหูได้ยินคำพูดไร้ยางอายจากปากคนบนตัว

“เด็กดี” ไซซีลูบกรอบหน้าคมคนที่ยอมเงียบปากด้วยความเอ็นดู

“รู้ไหมช่วงวันหยุดพี่ต้องทนคิดถึงน้องวามากขนาดไหน พี่ไม่ได้เจอหน้าน้องวาตั้งสองวันเลยนะ ขอพี่ดูหน้าให้หายคิดถึงหน่อย” ว่าขณะกอดคนที่ยันตัวขึ้นมานั่งแนบแน่น

“มันจะอะไรขนาดนั้น”

เขาทำหน้ารังเกียจคนที่พร่ำเพ้อเสียมากมาย แต่ความหมายเท่าเดิม

“น้องวาดูถูกความรักที่พี่มีต่อน้องวาเกินไปแล้วนะ” กระเง้ากระงอด

“เหอะ! ลุกสักทีผมจะได้ไปหาเพื่อน”

มองเมินคำพูดเหล่านั้นไปไม่พอ มิหนำซ้ำยังไม่เก็บมาใส่ใจอีก ทำเอาไซซีแอบหน้าม่อยคอตกกับความเฉยชานี้เร้ก ๆ (เล็ก ๆ)

“ไปกินข้าวกับพี่สักมื้อสิคะ เดี๋ยวพี่จะยอมปล่อยไปหาเพื่อนเลย” หว่านล้อมออดอ้อน

“มากไปล่ะแม่ป้า ปล่อย” พันวาตวัดตามองคนที่นั่งคร่อมทับหน้าขาอย่างหงุดหงิด

“ถ้าน้องวาไม่ไปก็แล้วแต่นะ อยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

“แต่ถ้ามีคนมาเจอเราใกล้กันแบบนี้ พี่ก็ไม่รู้ด้วยน้าาา” ชะม้อยตามอง

“น่ารำคาญฉิบหาย”

พันวาว่าหน้ายับย่น ก่อนจะยันตัวลุกเดินไปยังโรงอาหารเป็นการตัดปัญหา

“น่าร๊ากกก” ไซซีเอียงหน้าซบกับท่อนหนั่นแน่นคนน้องอย่างปลื้มอกปลื้มใจ

“เป็นไงมาไง ถึงได้เดินควงแขนกันมาครับเนี่ย” กระทิงโห่แซว

“นั่นสิคะ ไม่กี่สิบนาทีก่อนยังเห็นวิ่งไล่ตะครุบกันอยู่เลย” ยิปโซผู้เป็นลูกคู่ก็ไม่พลาดที่จะหยอกล้อ

“หรือประเทศไทยหิมะจะตกแล้ววะครับเนี่ย” หมื่นแสงเอาบ้าง

“ผมว่าเพื่อนเราคงเถียงแพ้ล่ะมั้งครับ ดูสิหน้างอเป็นปลาทูคอหักมาเชียว” สิบหมื่นว่า

“อย่าแซวเยอะค่ะเด็ก ๆ เดี๋ยวน้องวาจะเขินตัวแตกเอา”

ไซซีเองก็สามารถจอย ๆ กับเพื่อนในกลุ่มของหนุ่มรุ่นน้องที่ปักใจรักชอบได้เป็นอย่างดี

“เพ้อเจ้อ!” ค้อนสวนคนพูดไปเรื่อยดุ ๆ

“เห็นมั้ย ๆ ว่าน้องวาเขินพี่”

“ผมว่ามันอยากจะบีบคอเจ้มากกว่านะครับ” สิบหมื่นว่า

“สิบต้องไปตรวจวัดค่าสายตาบ้างนะคะ” คนไม่ยอมรับความจริงพูด

“ฮะ ๆ” คนถูกไล่ให้ไปตรวจวัดค่าสายตาหัวเราะแห้ง ๆ

“แต่เป็นไงมาไงมึงถึงยอมมากับเจ้เขาวะเพื่อน ปกติเห็นหนีห่างเหมือนเจ้เขาเป็นตัวเชื้อโรคด้วยซ้ำ”

“อันนี้ยิปว่าพี่ป้ะค่ะ” เธอมองแรงสาวรุ่นน้อง

“เปล๊า นี่คะ” ปฏิเสธสายตาเลิ่กลั่ก

“แค่ตัดรำคาญ” เขาบอก

“กูคิดว่ามึงจะลงเอยกับเจ้เขาแล้วซะอีก น่าผิดหวัง ๆ” กระทิงส่ายหัวคล้ายคนผิดหวัง

“ไม่มีทาง กูไม่ชอบคนสวย” ปฏิเสธน้ำเสียงจริงจัง

“หยอกเล่นจ้ะพ่อ อย่าจริงจังดิ๊ กูเองก็กลัวเป็นเหมือนกันนะเว้ย” แสร้งทำเป็นขลาดกลัวทั้งที่ตัวเองเป็นตัวเปิด

ไซซีที่นั่งมองคนที่ชอบลับฝีปากพูดคุยตอบโต้กับเพื่อนสนิทในกลุ่มเพลิน ๆ เป็นอันต้องสะดุดหน้าแทบทิ่มดิน ยามหูได้ยินคำว่า ‘กูไม่ได้ชอบคนสวย’ ชำแรกผ่าน

ทั้งที่เธอแต่งตัวเฉิ่มเชยเป็นแม่ป้าดูมอมแมมเหมือนหมาคลุกฝุ่น แถมหน้าก็ลงแค่กันแดดกับลิปสองอย่าง

แต่ไอ้หนุ่มรุ่นน้องที่เธอปักใจรักชอบกลับบอกว่า ‘สวย’ เสียนี่! ทำเอาเธอเริ่มเครียดกับความสวยตัวเองที่หลบซ่อนอยู่ข้างในความมอมแมมขึ้นมาก็งานนี้

“สมมติถ้าพี่ไปเอาดั้งออก น้องว่าจะยอมแต่งงานกับพี่มั้ยคะ”

เพื่อให้คนน้องยอมตอบตกลงแต่งงานด้วยแล้ว ต่อให้ดั้งจะหายไปก็ช่างหัวมัน

กระนั้นหากคนถูกถามกลับทำเงียบไม่ตอบกันสักครึ่งคำเหมือนตั้งใจกวนตีนกัน เล่นเอาเธอคันมืออยากจะตบอีกฝ่ายให้หัวหลุดขึ้นมาเป็นครั้งแรก

แม้ในใจจะอยากตบให้หัวสั่น ทว่าตัวกลับออเซาะเบียดสีกายเข้าหาคนที่นั่งนิ่งเป็นพระอิฐพระปูน ราวกับคนไม่รู้สึกอะไรกับเรือนร่างสะบะฮึ่มนี้ของเธอ มาดูสิ… ว่าจะทนทำเป็นนิ่งได้อีกสักกี่น้ำ

“อีซี!”

เสียงตะโกนเรียกดังลั่นเรียกให้คนที่ทิ้งงานมาหลอกกินเต้าหู้หนุ่มรุ่นน้องสะดุ้งตัวโยน

“กูก็ว่าหายหัวไปไหน ที่แท้มานั่งกกเด็กนี่เอง” เพื่อนสนิทเธอบ่นรัวเร็ว

“แพตใจเย็นเพื่อน”

“เย็นห่าไรคะ” ‘แพตตี้’ มองค้อน

“ไปทำงานค่ะอีสัตว์ มันเหลือแต่ส่วนของมึงแล้วจ้า”

“น้องวาพี่ต้องกลับไปสู้รบกับทำงานแล้ว ขอหอมสักฟอดเป็นแรงใจได้มั้ยคะ” ช้อนตามอง

“ไปนอนฝันเอา” พันวาตอบปฏิเสธทันควัน ไม่มีแม้จะหยุดคิดใด ๆ

“หมาเด็กนี่มันใจร้ายจริงจริ๊ง” บ่นหงุงหงิง

ฟอด…

ก่อนจะฉวยโอกาสอาศัยช่วงที่อีกคนลดการ์ดลง โน้มตัวเข้าหาแล้วกดจมูกหอมแก้มสากไปฟอดใหญ่จนชุ่มฉ่ำปอด

“เฮ้ย!”

คนถูกลักหอมแก้มร้องเฮ้ยเสียงดัง ขณะที่เขาตั้งใจจะหันไปเอาเรื่องคนพี่ที่อยู่ข้างตัว กลับกลายเป็นเจอแต่ความว่างเปล่า เพราะตัวคนได้วิ่งหนีไปไกลมากแล้ว

“หวานขึ้นตาจริ๊งงง” ยิปโซเย้าแหย่คนโดนลักหอม

“ปกติวาระวังตัวจะตายไปนะครับ แต่ทำไมถึงได้ยอมให้เจ้เขาลักหอมได้ง่าย ๆ กันล่ะครับเนี่ย” สิบหมื่นถามจี้

“มันจะไปมีอะไรได้ล่ะเพื่อน น้องจากเพื่อนพวกมึงเริ่มจะรู้สึกกับเจ้เขาขึ้นมาบ้างแล้ว” โค้ชอย่างกระทิงว่า

“เพ้อเจ้อ กูเหรอ จะไปรู้สึกอะไรกับแม่ป้านั่น”

“แล้วมึงจะบอกพวกกูยังไงล่ะ เรื่องที่มึงไม่ตบสวน แต่ปล่อยให้เจ้เขาหอม”

หมื่นแสงไล่จี้ ปกติเพื่อนเขาคนนี้มันระวังตัวจะตายไป ตามประสาคนเลือดร้อน อะไรเข้าข้างหลังหรือเข้าใกล้ มีหรือจะไม่รู้สึกถึง

แต่อยู่ดี ๆ คนที่มักตบสวนมาตลอดเวลาถูกแตะเนื้อต้องตัว กลับไม่คิดตบสวนนอกจากจะหันไปด่า มันผิดปกติจนดูมีพิราบ (พิรุธ) อยู่เต็มไปหมด

“มันไม่มีอะไรอย่างที่พวกมึงคิดทั้งนั้นล่ะ ตอนนั้นกูแค่ง่วง เลยไปช้าหน่อยเฉย ๆ”

“อ๋อจ้า จะพยายามเชื่อ ๆ แล้วกันนะ” x4

“กูเคยบอกแล้วว่ากูไม่ได้ชอบคนสวย พวกมึงไม่ต้องมาชงให้เหนื่อย” ตัดบทอีกสี่หน่อ

“แล้วมึงไปรู้ได้ยังไงว่าเจ้เขาสวย? ที่กูเห็นพี่เขาแต่งตัวโคตรจะเฉิ่มซะขนาดนั้น” ยิปโซถาม

“กูรู้แล้วกัน”

“กูล่ะเบื่อจริงจริ๊งอีพวกชอบหมกเมล็ดเนี่ย”

พันวาส่ายหัวกับความอยากใส่ใจของเพื่อนสนิท ขณะยันหยิบเอาถุงขนมมาถือเอาไว้

“มึงจะไปไหนนั่น” หมื่นแสงที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นพอดีถาม

“เข้าห้องน้ำ” ตอบส่ง ๆ

“แค่เข้าห้องน้ำ แล้วมันจำเป็นต้องถือถุงขนมเจ้เขาไปไปด้วยเหรอวะเพื่อน” กระทิงมองคนปากหนักยิ้ม ๆ

“ถ้าวางไว้นี่ เดี๋ยวพวกมึงจะพากันแกะกินจนหมดก่อนกูจะกลับมาเอาอะดิ” กล่าวจบก็หันหลังเดินจากไป