INTRO

INTRO

 

 

 

@ร้านขนมปังลับ ๆ

 

 

 

“อีกสามสิบนาทีนะคะลูกค้า”

 

“ได้ค่ะ” เสียงหวานตอบกลับพนักงานเมื่อเธอมายืนรอซื้อขนมปังร้านลับ ที่ไม่ใช่แค่ขนมปังอร่อยแบบน้อยคนนักจะรู้ ทว่าที่ตั้งของร้านก็ลับหูลับตาคนเช่นกัน เพราะทั้งอยู่ลึกและอยู่ในซอยที่ไร้ผู้คน เดิมทีย่านนี้เคยเนืองแน่นไปด้วยร้านอาหารตลอดทั้งแนวตึก แต่ด้วยพิษเศรษฐกิจ ร้านส่วนมากจึงทยอยปิดตัวไป ปัจจุบันจึงเหลืออยู่เพียงไม่กี่ร้าน

 

พะพายชอบขนมปังร้านนี้มาก ยามเลิกเรียนจะมาซื้อขนมปังร้านนี้เป็นประจำ ถึงจะมีให้สั่งแบบดิลิเวอรี แต่เธออยากมาซื้อด้วยตัวเอง เพราะอยากกินแบบที่ยังร้อน ๆ อยู่

 

คนตัวเล็กเดินออกมานอกร้าน เมื่อรู้ว่าต้องรออีกสามสิบนาทีจึงอยากออกมาเดินเล่นฆ่าเวลา และในตอนนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเจ้าแมวเหมียวตัวสีดำกำลังเดินอยู่บริเวณตึกข้าง ๆ

 

“อุ๊ย เมี้ยว เจ้าเหมียว น่ารักจังเลย” ด้วยความที่เป็นทาสแมว หญิงสาวเลยเดินย่องเข้าไปหาอย่างเอ็นดู

 

“อ้อ นี่ฉันมีขนมด้วยน้า เอาไหม เดินมาสิ” เธอนั่งยอง ๆ ลงใกล้เจ้าแมวเหมียว ก่อนจะล้วงหาขนมแมวเลียในกระเป๋า ที่มีติดไว้เพราะที่คอนโดของพี่ชายเธอก็เลี้ยงแมวอยู่เช่นกัน

 

มือเล็กจัดการฉีกซองเพื่อให้เจ้าเหมียวตรงหน้าได้กิน แต่มันทำท่าเหมือนลังเล พะพายจึงค่อย ๆ เขยิบตามเจ้าเหมียวไปใกล้ ๆ พร้อมค่อย ๆ ยื่นซองขนมเปียกให้มันเลีย

 

“เมี้ยว ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ทำอะไรแกหรอกน่า” 

 

“น่ารักมาก อย่างนั้นแหละเด็กดี” เมื่อเห็นเจ้าเหมียวยอมกินขนมเปียกที่ยื่นไปให้ รอยยิ้มก็ประดับบนใบหน้าหวานอย่างดีใจ แม้เจ้าเหมียวจะกินไปเลียไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ทว่าพะพายกลับเขยิบตามเจ้าเหมียว จนไม่ได้สังเกตรอบตัวเลยว่ากำลังมีเรื่องอันตรายใกล้เข้ามา

 

กึก!

 

อยู่ ๆ เจ้าเหมียวกลับทำท่าสะดุ้ง ราวกับตกใจอะไรบางอย่าง ก่อนที่มันจะรีบวิ่งหนีไปหน้าตาเฉย

 

“อ้าว เดี๋ยวสิ อิ่มแล้วเหรอ กลับมาก่อน”

 

พะพายรีบลุกขึ้นมองตามอย่างเสียดาย ทว่าในจังหวะนั้นเอง..

 

“สวยแล้วแถมยังใจดีอีกนะเนี่ย” 

 

เธอสะดุ้งด้วยความตกใจ พอหันไปเห็นว่าคนที่อยู่ด้านหลังเป็นชายสองคน รูปร่างกำยำ ตัวสูงใหญ่ และมีรอยสัก แถมยังหน้าตาดูน่ากลัว พวกเขามองมาที่เธออย่างคุกคาม พะพายถึงกับขยับตัวถอยหลังอย่างหวาดกลัว

 

“ว่าไงครับ พี่คุยกับน้องอยู่นะคะ” พูดเพราะแต่ไม่เข้ากับหน้าตา ซ้ำยังยิ้มร้ายออกมาอย่างน่ากลัว ไม่เพียงเท่านั้น ทั้งสองคนยังสาวเท้าก้าวเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อย ๆ 

 

“เราไม่รู้จักกัน ขอตัวนะคะ” คนตัวเล็กพูดจบก็รีบหันหลัง พร้อมกับวิ่งหนีออกมาในทันที เธอวิ่งไปตามทางที่เต็มไปด้วยตรอกซอกซอยเล็ก ๆ บางซอยเป็นซอยตัน บางซอยเต็มไปด้วยถังขยะ แสงไฟส่องทางบางอันก็ติด ๆ ดับ ๆ

 

พะพายไม่รู้ว่าจะหนีไปทางไหน แต่ที่แน่ ๆ เธอคิดว่าตัวเองน่าจะหลงทางอยู่ในตอนนี้ เมื่อเห็นว่าชายแปลกหน้าหายไปจากด้านหลัง พะพายก็หอบหายใจอย่างหมดแรง

 

เธอเงยหน้าขึ้นมองทาง ในจังหวะที่กำลังลังเลว่าไม่รู้ไปทางไหนต่อ แต่พวกมันดันวิ่งตามหลังเธอมาจนทัน!

 

“จะหนีไปไหนคะ คนสวย”

 

“มามะ เรามาทำความรู้จักกันเถอะ” 

 

ชายฉกรรจ์ยิ้มร้ายพร้อมกับถูมือไปมา พวกมันเริ่มขยับเข้ามาใกล้

 

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ขอตัวนะคะ” พะพายกลืนน้ำลายอึกใหญ่ รับรู้ได้ถึงสถานการณ์อันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอพยายามตั้งสติ ด้วยการล้วงมือไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋า

 

“น่า เรามาทำความรู้จักแบบลึกซึ้งกันดีกว่า” พวกมันพูด ในขณะที่ย่างสามขุม พร้อมใบหน้ายิ้มร้าย

 

แล้วจังหวะนั้นเอง เธอจึงรีบหยิบเครื่องชอร์ตไฟฟ้าที่พกติดตัวออกมาจากกระเป๋า กดเปิดแล้วยื่นไปขู่ชายตรงหน้าทั้งสองคน

 

“ยะ อย่าเข้ามานะ”

 

“ว้าว ไม่ธรรมดานะเนี่ย พกพาอาวุธด้วย ฮ่า ๆ” แต่พวกมันกลัวซะที่ไหน นอกจากไม่กลัว ยังพากันหัวเราะชอบใจ

 

“พวกพี่ก็มีอาวุธนะคะ ใหญ่ด้วย หนูอยากดูไหมคะ” มันว่าพลางแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างเล็กอย่างไม่กลัวอาวุธเล็ก ๆ ที่อยู่ในมือ

 

จนกระทั่งพวกมันเดินเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้น พะพายรีบจี้เครื่องชอร์ตไฟฟ้าเข้าไปที่แขนของชายตรงหน้าในทันที

 

แปลบบบบบ...

 

“โอ๊ย บ้าเอ๊ย” มันสบถออกมาอย่างหัวเสีย

 

“บอกแล้วไงคะ ว่าอย่าเข้ามา” เธอถอยหลัง พลางยื่นเครื่องชอร์ตไปขู่พวกมันทั้งสองคนอีกครั้ง

 

แต่…คนหนังหนา หน้าด้านอย่างพวกมันกลัวที่ไหน!

 

“ดูดิ ขนาดกลัวก็ยังพูดเพราะ สงสัยปากน่าจะหวานน่าดู เฮ้ย! พวกเราแม่งเจอของดีว่ะ ฮ่า ฮ่า” 

 

“กูรอไม่ไหวแล้วว่ะ อยากชิมความหวานจากน้องสาวคนสวยแล้ว” เมื่อเห็นว่าเสียเวลายื้อต่อ แถมร่างเล็กยังคิดสู้ พวกมันจึงเปลี่ยนเป็นสีหน้าเหี้ยมเกรียม ก่อนจะพากันเดินเข้าหาร่างเล็ก เพื่อจะช่วยกันจับตัวเธอ

 

พะพายยื่นเครื่องชอร์ตไปตรงหน้าอีกครั้ง แต่หนึ่งในนั้นกลับปัดมันกระเด็นลงพื้น เธอตกใจพลางขยับตัวหนี เมื่อเห็นท่าไม่ดีจึงล้วงกระเป๋าอีกครั้ง เพื่อหยิบสเปรย์พริกไทยและฉีดไปตรงหน้าของทั้งสองทันที

 

“อย่านะ อย่าเข้ามา”

 

ละอองพริกไทยกระเซ็นเข้าตาพวกมันจนแสบ ต่างพากันร้องโอดโอยออกมา นั่นยิ่งสร้างความโมโหให้พวกมันมากขึ้น

 

“โอ๊ย เหี้ยเอ๊ย แม่ง แสบตา”

 

“พูดดี ๆ ท่าจะไม่ชอบ มานี่เลยนังตัวดี”

 

พวกมันพยายามพุ่งเข้าหาเธอ พะพายเห็นจวนตัวจึงรีบฉีดสเปรย์ใส่อีกครั้ง ก่อนจะอาศัยจังหวะนี้วิ่งหนีออกไป

 

ตึก ตึก ตึก

 

เธอวิ่งหนีอย่างไม่รู้ทิศรู้ทาง แต่กลับพบว่าทางตรงหน้าทั้งเปลี่ยวและลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยตึกร้าง ป่ารกร้างข้างทางมีหญ้าสูงเกือบเมตร เธอเหมือนหมาจนตรอกที่นาทีนี้ไม่รู้ว่าจะขอความช่วยเหลือจากใครได้

 

แต่ถึงแบบนั้นก็ยังวิ่งต่อ คอยหันไปดูเป็นระยะว่าพวกมันยังวิ่งตามมาหรือไม่

 

จังหวะนั้น...

 

“อ๊ะ ว้าย” ร่างเล็กพลันสะดุดล้มเข้ากับก้อนหินบนทางขรุขระที่เต็มไปก้อนหินประปราย

 

“โอย เจ็บ”

 

เธอหน้าเบ้ ก้มมองทั้งฝ่ามือและหัวเข่าถลอกปอกเปิกจนมีเลือดไหลออกมาซิบ ๆ เจ็บจนอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ทว่าความเจ็บที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันไม่เท่ากับความหวาดกลัวจากกลุ่มคนที่กำลังไล่ตามเธอมา

 

“ไปไหนแล้ววะ แม่ง”

 

“เฮ้ย ทางนี้” 

 

เฮือก!

 

เมื่อได้ยินเสียงพวกมันใกล้เข้ามา พะพายถึงกับสะดุ้ง ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่น พยายามกลั้นความเจ็บ เธอรีบพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น

 

“ฮึก เจ็บจัง”

 

แล้วร่างเล็กก็รีบขยับเพื่อวิ่งหนีอีกครั้ง ทั้งที่สองขายังคงเจ็บจนวิ่งกะเผลก แต่เธอต้องหนีจากพวกมันให้ได้

 

“พี่เพลิง คุณพ่อ คุณแม่ ช่วยพะพายด้วย ฮือ”

 

พะพายวิ่งออกไปพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ใครก็ได้ช่วยเธอด้วย ช่วยเธอให้พ้นจากสถานการณ์อันตรายตรงนี้ที

 

“อะ ว้าย โอ๊ย” แต่เพราะขาที่เจ็บอยู่ ทำให้เธอสะดุดทางตรงหน้าแล้วล้มอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะรีบลนลานดันตัวเองให้ลุกขึ้นเพื่อหนีต่อ

 

“ทางนั้น ๆ” เสียงพวกมันตะโกนใกล้เข้ามา!!!

 

ทว่าจังหวะนั้น กลับมีมือแกร่งของใครบางคนคว้าข้อแขนเล็ก ฉุดตัวเธอให้เข้าไปหลบในซอกตึก

 

“อ๊ะ!”

 

 

 

*********

 

บากิ - พี่ชายของยูกิ จากเรื่อง พิษรักร้ายวิศวะหวงรัก (พายุ x ยูกิ)

 

พะพาย - น้องสาวของเพลิง  จากเรื่อง เพื่อนรักร้ายวิศวะหวงรัก ( เพลิง x เฟียร์)