รีวิว 'กี่หมื่นฟ้า' จากแฟนคลับมีข้อดีข้อเสียอะไรบ้าง

หลังจากผ่านบทแรก ๆ ของ 'กี่หมื่นฟ้า' ก็อยากพูดแบบรวบรัดว่าเรื่องนี้มีทั้งเสน่ห์และจุดอ่อนที่ชัดเจน

เราให้คะแนนด้านบรรยากาศและภาพลักษณ์สูงมาก—ฉากเล็กฉากน้อยถูกแตะให้มีน้ำหนักจนรู้สึกเหมือนกำลังมองภาพวาดเก่า ส่วนด้านจังหวะการเล่าเป็นเรื่องที่ต้องตัดสินใจว่าจะชอบไหม เพราะบางตอนเหมือนหลุดไปเป็นบทบรรยายยืดยาวแบบที่เห็นในนิยายแฟนตาซีคลาสสิก ในแง่ตัวละครหลักมีเสน่ห์และมิติ แต่ตัวรองยังขาดการปูแบ็คกราวน์ที่ทำให้เราเอาใจช่วยจริงจัง

ยกตัวอย่างให้เห็นภาพง่าย ๆ ก็เหมือนที่เห็นใน 'ดาบพิฆาตอสูร' เวลาเปรียบเทียบคือการบาลานซ์ระหว่างฉากอารมณ์กับแอ็กชัน—'กี่หมื่นฟ้า' ชนะในแง่ความละเอียดของอารมณ์ แต่ยังแพ้เรื่องการกระจายจังหวะการเล่า ซึ่งถ้าผู้เขียนปรับเล็กน้อย เช่น ให้บทสนทนาแทนที่การอธิบายตรงๆ หรือพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างตัวรองกับตัวเอกให้ชัดขึ้น งานชิ้นนี้จะโดดเด่นขึ้นมาก

โดยสรุปแบบไม่เป็นทางการ เราว่าเรื่องนี้เหมาะกับคนชอบอ่านนิยายที่ให้เวลากับการเติบโตของตัวละครและโลกในเชิงละเมียด แต่ถ้าอยากได้ความรวดเร็วแบบไม่ต้องรอค่อย ๆ ฟอร์มเรื่อง อาจต้องมีความอดทนอยู่บ้าง ปิดท้ายด้วยความคิดว่ามันเป็นงานที่มีเสียงเป็นของตัวเอง และน่าจะเป็นหนึ่งในหนังสือที่คุยกันสนุกในวงคนอ่านต่อไป

อ่าน 'กี่หมื่นฟ้า' จบแล้วรู้สึกเหมือนเพิ่งออกจากงานศิลป์ที่ยังคงกลิ่นสีน้ำและหมึกบนนิ้วอยู่ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายให้สั้น แต่จะพยายามเล่าแบบตรงไปตรงมาในสไตล์คนชอบวิเคราะห์งานศิลป์ก่อนนอน

เราให้ความชื่นชมใหญ่ที่สุดกับการสร้างโลกของเรื่อง—รายละเอียดเล็กๆ อย่างการตั้งชื่อสถานที่และธรรมเนียมท้องถิ่นถูกปั้นด้วยภาษาที่มีจังหวะทำให้ภาพในหัวชัดขึ้นมาก พออ่านแล้วนึกถึงฉากที่ตัวละครหลักยืนบนระเบียงพระราชวัง ช่วงแสงเย็นกระทบเปลวผมแล้วบทบรรยายก็พาไหลเข้าไปในบรรยากาศจนรู้สึกร่วมจริงๆ จุดนี้ทำงานได้คล้ายกับความอ่อนหวานและความเศร้าละเมียดของ 'Violet Evergarden' ที่เน้นการสื่ออารมณ์ผ่านวลีและภาพเล็ก ๆ

อีกด้านหนึ่ง ความยาวและการเล่าเรื่องบางช่วงทำให้พลังงานของเรื่องกระจายไปไม่เท่ากัน กลางเรื่องมีช่วงอธิบายระบบการเมืองและตำนานที่ค่อนข้างยืดยาด พอมาเจอกับฉากต่อสู้หรือการเปิดเผยความรู้สึกภายใน ก็เลยมีความรู้สึกสะดุด การกระจายมุมมองของตัวละครรองยังทำได้ไม่สม่ำเสมอ ทำให้บางตัวถูกทิ้งไว้เป็นเงาแม้จะมีศักยภาพจะเป็นจุดเปลี่ยนได้ นอกจากนี้การใช้คำและสำนวนในบางตอนดูตั้งใจสวยจนกลายเป็นอุปสรรคในการไหลของเรื่องไปบ้าง—ตรงนี้ฉันคิดว่าถ้าตัดคำฟุ่มเฟือยหรือกระจายข้อมูลเชิงอธิบายเป็นบทสนทนา จะช่วยให้จังหวะดีกว่านี้

โดยรวมแล้วถ้าวัดกันที่อารมณ์และการออกแบบโลก 'กี่หมื่นฟ้า' เป็นงานที่มีเอกลักษณ์และคุ้มค่ากับการลงเวลา เราอยากให้คนที่ชอบงานเล่าโทนละเมียดแต่ไม่กลัวความช้าได้ลองอ่าน แต่ถ้าชอบจังหวะรวดเร็วหรือเน้นแอ็กชันลื่นไหลล่ะก็ บทนี้อาจทำให้รู้สึกว่าต้องอดทนพอสมควร ปิดเล่มด้วยความคิดว่าผลงานยังมีพื้นที่ให้พัฒนาเยอะ และคงจะน่าติดตามถ้าผู้แต่งกล้าปรับจังหวะให้เฉียบขึ้นในเล่มต่อไป