หนังใหม่ ภาคไทย

เอาจริงนะ ฉันติดตามแวดวงหนังไทยมาตลอดและค่อนข้างตื่นเต้นทุกครั้งที่มี 'ภาคต่อ' ประกาศออกมา แต่ว่าข้อมูลตรงนี้ของฉันอัพเดตถึงกลางปี 2024 ดังนั้นรายการที่เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ปีนี้อาจมีการเปลี่ยนแปลงหรือเพิ่มเติมจากที่ฉันรู้ได้เล็กน้อย ในภาพรวมเทรนด์ที่เห็นคือค่ายใหญ่ชอบพากย์แฟรนไชส์ที่เคยทำเงินหรือมีฐานแฟนชัดเจนกลับมาสร้างภาคต่อ เช่น งานคอมเมดี้ที่เคยปังแบบ 'Pee Mak' หรือหนังแอ็กชัน/ประวัติศาสตร์ระดับบล็อกบัสเตอร์อย่าง 'Khun Pan' ที่เปิดโอกาสให้ทีมงานทำภาคย่อยต่อได้อีกเรื่อยๆ

ถ้าจะให้เล่าตรงๆ ผมมักจับตามองผลงานที่มาจากชื่อค่ายอย่าง 'GDH' 'Sahamongkol Film' และ 'M Pictures' เพราะค่ายพวกนี้มักมีแผนออกภาคต่อให้แฟนๆ แบบชัดเจน ขณะเดียวกันหนังสยองขวัญที่ประสบความสำเร็จในตลาดนานาชาติก็มักได้ภาคต่อหรือสปินออฟ เช่นบางเรื่องที่เคยร่วมโปรดิวซ์กับเกาหลีหรือญี่ปุ่น ซึ่งช่วยขยายตลาดและเพิ่มโอกาสเข้าฉายในหลายประเทศพร้อมกัน

วิธีคิดส่วนตัวที่ช่วยให้ไม่พลาดคือมองจากสามมุม: ประการแรกคือความสำเร็จเชิงรายได้ของภาคก่อน ถ้าทะลุหลักสิบล้านโอกาสมีภาคต่อสูง ประการที่สองคือคาแรคเตอร์ที่ยังมีเรื่องเล่าเหลือ เช่นตัวละครที่เป็นที่รักหรือมีมุมมองไม่จบ และประการสุดท้ายคือทีมผู้สร้างยังอยากทำต่อ—ถ้าผู้กำกับหรือผู้เขียนอยากกลับมา นั่นเป็นสัญญาณดีว่าภาคต่อจะเกิดขึ้น ฉันเองรอคิวกดดูตัวอย่างในหน้าโรงแล้วรีบไปดูในสัปดาห์แรกแบบไม่ลังเล เพราะนาทีที่ได้เห็นคอนเซปต์ใหม่ๆ ของตัวละครโปรดมันเติมพลังแฟนแบบบอกไม่ถูก

ใครชอบหนังที่เชื่อมประวัติศาสตร์กับอารมณ์แบบหนักแน่นและมีการเล่าเรื่องเป็นศิลป์ต้องลองดู 'Oppenheimer' เพราะมันไม่ใช่แค่หนังชีวประวัติทั่วไป แต่เป็นงานภาพและซาวด์ที่ฉุดให้เราจมลงไปกับความขัดแย้งภายในของตัวละคร เราเห็นการเล่นแสง เงา และจังหวะตัดต่อที่ทำให้ช่วงเวลาทางวิชาการกลายเป็นฉากดราม่าที่จับใจ บทสนทนาไม่ได้ให้คำตอบชัดเจนเสมอไป แต่มันเปิดประเด็นทางศีลธรรมที่ทำให้คุยกันหลังดูจบได้ยาวๆ

การกำกับและการแสดงพาเราไปไกลกว่าข้อเท็จจริง เป็นหนังที่ทำให้เราตระหนักถึงผลกระทบทางประวัติศาสตร์และความรับผิดชอบของนักวิทยาศาสตร์ในโทนที่เคร่งขรึมแต่ทรงพลัง เหมาะกับคนที่ชอบวางแผนจะดูในโรง IMAX หรืออยากหาเรื่องคุยกับเพื่อนหลังจากออกจากโรง เพราะภาพและความเงียบบางฉากจะติดอยู่ในหัวเราพักใหญ่จากนั้น

พอพูดถึงหนังใหม่ภาคไทยที่ผลิตโดยค่ายหนังไทยชื่อดัง ฉันมักนึกถึงความเป็นแฟรนไชส์และงานที่มีเอกลักษณ์ชัดเจนก่อนเป็นอย่างแรก ฉันเติบโตมากับหนังบู๊และหนังตลกที่ทำให้รู้สึกว่าค่ายใหญ่ ๆ ในไทยมีลายเซ็นของตัวเอง เช่น งานฟอร์มยักษ์ที่เน้นสตันท์จริง จังหวะคอมเมดี้แบบบ้าน ๆ หรือบทที่จับจุดสังคม ทำให้เวลาเห็นโลโก้ค่ายขึ้นมาก็แทบจะรู้แล้วว่าบรรยากาศหนังจะเป็นแบบไหน

ถ้าจะยกตัวอย่างค่ายเก่าแก่ที่คนยังพูดถึงกันมาก หนึ่งในนั้นคือค่ายที่มีชื่อเสียงด้านหนังบู๊และแฟรนไชส์ระดับชาติ ผลงานอย่าง 'Ong-Bak' และ 'Tom-Yum-Goong' เป็นตัวอย่างชัดเจนของสไตล์ที่ค่ายนี้ทำได้ดี ทั้งการออกแบบฉากแอ็กชันและการโปรโมตที่ทำให้คนทั้งประเทศตื่นเต้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าค่ายใหญ่จะทำแต่หนังบู๊เท่านั้น บางค่ายที่มีชื่อเสียงอีกแห่งก็ทำหนังตลก-สืบสวนที่กลายเป็นกระแสและมีคนรอภาคต่อกันยาว ๆ เช่นผลงานที่เคยเป็นกระแสและต่อยอดเป็นแฟรนไชส์ได้ง่าย

ในมุมของคนดูที่ชอบเปรียบเทียบฉันรู้สึกว่าการที่หนังใหม่จะโดดเด่นได้แม้จะมาจากค่ายดังนั้น ต้องมีทั้งไอเดียใหม่และการรักษาคุณภาพเดิมไว้ให้แฟน ๆ พอใจก่อน ตัวอย่างที่เห็นบ่อยคือเมื่อค่ายมีแบรนด์แข็งแรง พวกเขาจะกล้าลงทุนทำภาคต่อหรือสปินออฟที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยแต่มีลูกเล่นใหม่ ๆ สำหรับคนชอบฟังข่าวสารวงการหนัง การติดตามผลงานของค่ายเหล่านี้ทำให้เราพอเดาแนวทางได้ และบางครั้งการได้เห็นทีมงานเดิมกลับมาทำภาคต่อก็ทำให้ตื่นเต้นไม่แพ้กัน สุดท้ายแล้วสิ่งที่ทำให้หนังภาคไทยจากค่ายดังยังคงน่าติดตามคือการผสมผสานระหว่างฝีมือเก่าและไอเดียใหม่ ๆ ที่ยังคงส่งต่อความสนุกให้คนดูได้อยู่เสมอ

ตื่นเต้นสุดๆ เวลามีหนังใหม่เวอร์ชันไทยประกาศวันฉาย เพราะมันเหมือนช่วงเวลาเทศกาลย่อม ๆ ของเรา

ฉันติดตามข่าวจากผู้จัดจำหน่ายและเพจโรงหนังต่าง ๆ เสมอ: เมื่อหนังฉายแบบพากย์ไทย ส่วนใหญ่จะประกาศวันฉายล่วงหน้าเป็นสัปดาห์ถึงสองสัปดาห์ โรงใหญ่ในกรุงเทพที่มักมีรอบพากย์ไทยพร้อมรอบซับคือเครือที่มีหลายสาขาเช่น Major Cineplex และ SF Cinema แต่ก็มีโรงบูติคอย่าง 'House Samyan' หรือ 'EmQuartier' ที่มักมีรอบพิเศษหรือรอบพรีเมียร์ด้วย

ตัวอย่างที่ผ่านมา เช่น 'The Super Mario Bros. Movie' เคยมีรอบพากย์ไทยในรอบเปิดตัวพร้อมทั้งรอบซับ ทำให้เห็นแนวทางคือถ้าเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์หรือมีฐานแฟนคลับสูง มักจะเข้าฉายพร้อมกันทั่วประเทศ ในขณะที่หนังนอกกระแสหรือหนังอาร์ตบางเรื่องอาจเริ่มจากรอบซับก่อน แล้วจึงเพิ่มรอบพากย์ไทยตามความต้องการของผู้ชม

ท้ายสุด ฉันชอบดูประกาศจากเพจผู้จัดและตารางรอบของโรงหนังเป็นหลัก เพราะข่าวปล่อยรอบอย่างเป็นทางการมักตรงและอัปเดตรวดเร็ว เป็นวิธีที่ทำให้ไม่พลาดรอบที่ต้องการจริง ๆ

ขอพูดแบบแฟนคลับตรงๆเลยนะ

ฉันอาจจะไม่ได้ถือข้อมูลอัพเดตที่สุดในมือ แต่พอพูดถึง 'หนังใหม่ ภาคไทย' ในฐานะแฟนหนัง ฉันมักจะนึกถึงการคัดตัวนักแสดงหลักที่เน้นดึงคนดูจากชื่อเสียงและเคมีบนจอ เช่น นักแสดงแนวหน้าอย่าง ณเดชน์ คูกิมิยะ หรือ ญาญ่า อุรัสยา ที่มักถูกเรียกตัวมารับบทนำในภาพยนตร์โรแมนติก-ดราม่า ในอีกทางหนึ่ง ถ้าโปรเจกต์เน้นสเกลแฟชั่นหรือคอนเทมโพรารี นักแสดงรุ่นใหม่อย่าง ใหม่ ดาวิกา ก็เป็นตัวเลือกที่สตูดิโอชอบใช้เพื่อเรียกความสนใจ

ส่วนการรับบทร่วม ฉันมักเห็นการผสมผสานระหว่างคนดังจากละครทีวีกับดาวจอเงินหน้าใหม่ เพื่อสร้างทั้งฐานแฟนคลับและความสดใหม่ให้หนัง ความรู้สึกโดยรวมคือการวางตัวนักแสดงหลักมักเป็นสมดุลระหว่างชื่อที่ขายได้กับคนที่เข้ากับคาแรคเตอร์จริง ๆ — นี่แหละเหตุผลที่บางครั้งชื่อเดิม ๆ ยังโผล่ในโปสเตอร์มาก่อนจะมีการประกาศอย่างเป็นทางการต่อไป

เราเป็นคนที่ชอบแอบส่องรอบฉายก่อนใครและชอบเลือกเวอร์ชันที่มี 'พากย์ไทย' หรือ 'ซับไทย' เสมอ เพราะมันทำให้เข้าเรื่องได้เร็วขึ้นโดยไม่เสียอรรถรส

ในความเห็นของเรา โรงภาพยนตร์ใหญ่ ๆ ในไทยอย่าง Major Cineplex หรือ SF มักมีรอบพิเศษที่ระบุภาษาไว้ชัดเจน: รอบพากย์ไทยมักถูกจัดไว้สำหรับหนังครอบครัวหรือแอนิเมชัน ส่วนรอบซับไทยจะเป็นมาตรฐานสำหรับหนังต่างประเทศสายดราม่า/อินดี้ บางครั้งโรงอิสระอย่าง Lido หรือ House พากย์เฉพาะเวอร์ชันซับเท่านั้น ดังนั้นเวลาคิดจะไปดูจริง ๆ เราจะเลือกโรงที่ตรงกับความต้องการด้านภาษาและบรรยากาศ แล้วมักจะซื้อบัตรรอบที่มีคำว่า 'พากย์ไทย' หรือ 'ซับไทย' ระบุไว้บนตั๋ว สุดท้ายแล้วการได้ฟังพากย์ไทยในหนังสายเบาสนุกหรืออ่านซับไทยในหนังหนัก ๆ สำหรับเราเป็นเรื่องของความสะดวกและความดื่มด่ำที่ต่างกันไป

รายชื่อหนังต่างชาติที่เลือกถ่ายทำในเมืองไทยและมีนักแสดงไทยเข้าร่วมมักสร้างสีสันให้แฟนหนังมากกว่าที่คิด — นี่คือมุมมองแบบแฟนคนหนึ่งที่ชอบสังเกตฉากหลังและนักแสดงประกอบที่คุ้นตา

ค่อนข้างตื่นเต้นทุกครั้งที่เห็นภาพยนตร์ฮอลลีวูดหรือผลงานต่างชาติยกกองมาถ่ายที่กรุงเทพฯ หรือชายหาดของไทย เพราะมักจะได้เห็นนักแสดงไทยในบทรองหรือบทสมทบที่มีมิติ ไม่ได้เป็นแค่คนเดินผ่านกล้อง ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'The Hangover Part II' ที่ยกกองมาถ่ายทำในกรุงเทพฯ ฉากต่าง ๆ ทำให้มีนักแสดงไทยและนักแสดงท้องถิ่นมาปรากฏตัวเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราว หรือถ้าชอบหนังแนวอาร์ต เจ้าตัวอย่าง 'Only God Forgives' ของผู้กำกับนิคอลัส วินดิ้ง เรฟน์ ก็ใช้บรรยากาศกรุงเทพฯ และมีนักแสดงไทยอย่าง Vithaya Pansringarm ที่ทำให้ภาพรวมของหนังสมจริงขึ้น

บางเรื่องไม่ได้ดังแค่เพราะนักแสดงนำจากต่างชาติ แต่ความสมจริงมาจากการใช้คนไทยจริง ๆ มาช่วยเติมรายละเอียด เช่น 'No Escape' ที่ตั้งฉากเหตุการณ์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และถ่ายทำในไทย ผู้เล่นบทพื้นเมืองเป็นนักแสดงไทยซึ่งช่วยสร้างความหนักแน่นให้กับฉากนั้น ๆ ส่วนถ้าจะย้อนดูหนังที่ใช้โลเกชันไทยมานาน 'The Beach' ของลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ก็เป็นตัวอย่างที่ทุกคนคุ้นเคยว่าการใช้ชาวบ้านและนักแสดงท้องถิ่นช่วยทำให้โลกของหนังสมจริงขึ้น

สรุปแบบเป็นกันเองคือ ถ้าอยากเห็นนักแสดงไทยคนดังร่วมแสดงในหนังต่างประเทศ ให้มองหาผลงานที่ยกกองมาถ่ายในไทยหรือเรื่องที่มีฉากในไทย เพราะโอกาสที่คนไทยจะได้เล่นบทสมทบหรือบทสำคัญรอง ๆ จะสูงขึ้น สิ่งที่ชอบเป็นการส่วนตัวคือการจับตาดูว่าบทเล็ก ๆ ของนักแสดงไทยจะเติมอรรถรสให้หนังต่างชาติยังไงบ้าง — มันทำให้การดูหนังมีมิติและรู้สึกภูมิใจที่เห็นคนไทยปรากฏบนจอใหญ่ในงานระดับโลก

ชอบกลับไปหยิบ 'Bad Genius' มาดูใหม่ทุกครั้งที่อยากได้หนังไทยที่ฉลาดและเต็มไปด้วยความตึงเครียด

หนังเรื่องนี้ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังดูแผนการปล้นที่วางแผนมาเป็นอย่างดี แต่เปลี่ยนจากเงินเป็นข้อสอบแทน ทำนองเพลงกับการตัดต่อช่วยสร้างจังหวะที่ทำให้หัวใจเต้นตามตัวละครไปด้วย ฉากการโกงข้อสอบที่ถ่ายแบบใกล้ชิดและละเอียดทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันของวัยรุ่นทั้งด้านการเรียนและความคาดหวังจากสังคม

สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษคือการบาลานซ์ระหว่างความฉลาดของแพลนกับปมความสัมพันธ์ของตัวละคร พล็อตไม่ได้จบแค่อินโทรหรือแอ็กชั่น แต่นำมาสู่คำถามเกี่ยวกับศีลธรรมและโอกาสในชีวิต นี่คือหนังไทยที่ดูได้ทั้งความสนุกและประเด็นให้คิด วางแผนจะชวนเพื่อนที่ไม่เคยดูมาก่อนมานั่งดูด้วยกันอีกครั้ง เพราะอารมณ์มันชวนคุยต่อหลังเครดิตจริงๆ

มีหนังไทยเรื่องหนึ่งที่พอได้ดูในจอใหญ่แล้วรู้สึกว่ามันเติมพลังได้มากกว่าดูทางสตรีม นั่นคือ 'Fast and Feel Love' เพราะหนังชนิดนี้เล่นกับอารมณ์และวิชวลในแบบที่โรงหนังจะช่วยยกระดับมันขึ้นไปอีกขั้น

ในมุมของคนยังสดและชอบเสียงหัวเราะรวมกับมู้ดอบอุ่น หนังเรื่องนี้มีจังหวะตลกที่ฝังอยู่กับการเล่าเรื่องความสัมพันธ์ ทำให้ฉากซ้อมหรือการแข่งขันดูมีชีพจรอย่างแท้จริง เสียงเชียร์คนดูหรือซาวด์แทร็กที่ดันอารมณ์ช่วงสำคัญ แนะนำให้ไปดูกับกลุ่มเพื่อนเพื่อเก็บโมเมนต์ฮา ๆ แล้วคุยต่อหลังหนังจบ ฉากที่ตัวละครต้องเจอความท้าทายเล็ก ๆ น้อย ๆ บนจอใหญ่จะดูสนุกกว่าในจอเล็กมาก

จบด้วยความรู้สึกว่าแม้หนังจะเรียบง่าย แต่พลังการแสดงและการตัดต่อทำให้มันกลายเป็นประสบการณ์โรงหนังที่คุ้มค่า ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนตัวยงของแนวนี้ก็ยังออกจากโรงด้วยรอยยิ้มและบทสนทนาในหัวที่อยากแชร์ต่อ

เดือนนี้ถ้าจะมองหาหนังไทยที่ให้ความรู้สึกหนักแน่นและคุ้มค่ากับเวลา ฉันขอแนะนำ 'คนสุดท้ายในเมือง' เรื่องนี้ไม่ใช่หนังครอบครัวหวานๆ แต่เป็นงานดราม่าที่เดินทางลึกเข้าไปในความเปราะบางของความทรงจำและความสัมพันธ์ระหว่างคนสองรุ่น

ฉันดูหนังเรื่องนี้แล้วรู้สึกว่าการเล่าเรื่องใช้ภาพและเสียงอย่างเฉียบคม ดนตรีไม่เยอะแต่ตั้งใจ ทุกซีนเหมือนมีเหตุผลในการอยู่ตรงนั้น นักแสดงหลักทำได้ยอดเยี่ยมโดยเฉพาะฉากเงียบ ๆ ที่สื่ออารมณ์ด้วยสายตาแทนคำพูด ถ้าชอบหนังที่ให้เวลาคนดูคิดและกลั่นความหมายในใจเอง เรื่องนี้จะทำให้คุณกลับจากโรงด้วยคำถามไม่กี่ข้อที่น่าคิด

นอกจากนี้การกำกับและมุมกล้องมีชั้นเชิง ที่ฉันประทับใจคือตอนจบที่ไม่ยัดเยียดความหมาย แต่ปล่อยให้สัมผัสกับผลกระทบของเรื่องราวต่อคนดู เหมาะกับคอหนังที่อยากได้มากกว่าความบันเทิงชั่วคราว — มันเป็นหนังที่อยากคุยต่อหลังดูจบ