วาสนานาน่วม มีทฤษฎีแฟนไหนที่ควรรู้สำหรับการตีความ?

การจบของ 'วาสนานาน่วม' ทำให้ฉันนั่งคิดวนอยู่กับภาพสุดท้ายของแม่น้ำและโคมไฟที่ลอยหายไปจนดึก มุมมองแรกที่ฉันชอบคือการมองตอนจบเป็นการย้อนเวลาแบบละเอียดเหมือนปริศนาที่ค่อย ๆ ประกอบชิ้นเข้าด้วยกัน ไม่ได้เป็นแค่การหักมุมให้ช็อกแล้วจบ แต่เป็นการทิ้งเบาะแสเล็ก ๆ ไว้ในบทสนทนา ท่าทาง และสัญลักษณ์ซ้ำ ๆ อย่างสร้อยสายแดงกับนาฬิกาที่หยุด ทุกครั้งที่ฉันกลับมาอ่านฉากก่อนหน้านั้น เส้นทางของเหตุการณ์จะคลี่ออกเหมือนภาพซ้อนหลายชั้น นี่ทำให้ทฤษฎีวงล้อเวลา (time loop) กลายเป็นหนึ่งในแนวคิดที่มีน้ำหนัก เพราะมันอธิบายการเปลี่ยนแปลงของตัวละครจากภายในได้ดี อีกทฤษฎีที่ฉันยกให้ความน่าสนใจคือการตีความแบบตัวบรรยายไม่น่าเชื่อถือ (unreliable narrator) ฉากที่ผู้บรรยายหายไปเล็กน้อย หรือรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ไม่ตรงกันระหว่างความทรงจำกับความจริง สร้างคำถามว่าผู้อ่านเห็นเหตุการณ์เดียวกับตัวละครจริงหรือไม่ ส่วนหนึ่งของเสน่ห์คือความตั้งใจของผู้เขียนที่ปล่อยพื้นที่ให้ผู้อ่านเติมช่องว่าง ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับการเล่นกับเวลาและความทรงจำเหมือนในงานพล็อตซับซ้อนอย่าง 'Steins;Gate' สุดท้าย ความคิดที่ว่านิยายจบแบบเปิดให้คนอ่านแต่งต่อด้วยจินตนาการของตัวเองก็ทำให้ฉันยิ้มได้ เพราะบางครั้งการไม่ปิดทุกอย่างคือของขวัญชิ้นเล็ก ๆ ที่ผู้เขียนมอบให้คนอ่านได้แปลความต่อ นอกเหนือจากทฤษฎีแล้ว ฉันยังชอบที่ผลงานปลูกเมล็ดคำถามในฉากที่ไม่หวือหวา ทำให้หลังจากจบ เรื่องยังวนกลับมาอยู่ในหัวได้อีกหลายวัน นี่คือความสวยงามของการจบที่ไม่ตัดเส้นให้ชัดจนเกินไป

เพลงเปิดของ 'วาสนานาน่วม' เป็นเพลงที่ผมรู้สึกว่าทำหน้าที่ได้หนักแน่นมากในฐานะตัวชี้อารมณ์ของเรื่อง ในฉากเปิดที่กล้องไล่จากหมู่บ้านไปสู่ท้องฟ้ากว้าง เพลงนี้ตีก้าวด้วยเปียโนโปร่ง ๆ แล้วค่อยๆ เติมออร์เคสตราให้รู้สึกยิ่งใหญ่ขึ้น ทำให้ภาพนิ่ง ๆ กลายเป็นเรื่องราวที่มีแรงขับเคลื่อนทันที ผมชอบตรงที่นักร้องใช้เสียงใสแต่มีสีที่เศร้าแบบพอดี ไม่ใช่แค่บรรยายความรักหรือโชคชะตา แต่เหมือนเป็นการบอกเป็นนัยถึงการเดินทางของตัวละคร ฉากที่ตัวเอกยืนมองแม่น้ำแล้วเพลงตัดเข้ามาพอดี ทำให้อารมณ์เปลี่ยนจากสงบเป็นคาดหวังได้อย่างนุ่มนวล นี่คือเพลงที่ถ้าฟังแยกต่างหากก็เพลิน แต่ถ้าฟังคู่กับภาพก็กลายเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เรื่องนี้ฝังใจฉันได้ยาวนาน

ลองเริ่มจากแฟนฟิคสไตล์เรียลไทม์และชีวิตประจำวันก่อนก็ได้ — แบบที่เอา 'วาสนานาน่วม' มาใส่ในโลกที่เราเข้าใจได้ง่าย ๆ เช่น คาเฟ่ ตลาดนัด หรือห้องเช่าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็กน้อยของชีวิตประจำวัน ฉันมักชอบงานที่เก็บรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวละครไว้ดี เพราะมันทำให้ความเป็นตัวจริงของตัวละครไม่หลุดไปไหน และถ้าต้องเลือกจริง ๆ ฉันจะแนะนำเรื่องอย่าง 'วาสนากับร้านกาแฟริมทาง' ที่เน้นบทสนทนาเบา ๆ และการเติบโตแบบค่อยเป็นค่อยไป เนื้อเรื่องแนวนี้จะไม่บีบอารมณ์จนเกินไป เหมาะสำหรับคนที่อยากเข้าใจนิสัยและความคิดของตัวละครโดยไม่ต้องเจอพลอตบิดเยอะ ๆ ฉันชอบที่บางฉากเป็นแค่การนั่งคุยกัน จิบกาแฟ แลกเปลี่ยนความคิด และค่อย ๆ เปิดเผยอดีตหรือบาดแผลทีละนิด มุมมองแบบนี้ทำให้ผู้อ่านรู้สึกเหมือนได้เดินกับตัวละครไปด้วย ไม่ใช่แค่ดูผ่านหน้าต่างเหมือนงานบางชิ้นที่เน้นฉากใหญ่ฉับพลัน ถ้าอ่านแล้วชอบสไตล์การบรรยายช้า ๆ ก็แนะนำตามหาแฟนฟิคที่เน้นนิยามความสัมพันธ์แบบยาว ๆ หลีกเลี่ยงเรื่องที่ลงเร็วเกินจนตัวละครเปลี่ยนไปตลอดเวลา ฉันเองมักจะเปิดตอนแรกขนาดไม่ยาวมากก่อน ถ้ามันจับใจฉากหนึ่งหรือบทสนทนาหนึ่งได้ ฉันจะไล่อ่านตอนต่อไปจนจบทั้งเรื่อง — แต่ถ้าอยากได้ความเข้มข้นมากขึ้นทีหลัง ค่อยย้ายไปหา AU หรือฟิคแนวระทึกขวัญก็ได้ ถือเป็นการเริ่มต้นที่อบอุ่นและให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับ 'วาสนานาน่วม' อย่างแท้จริง

เอาจริงแล้วฉันมองว่าทฤษฎีแฟนคลับยอดนิยมเกี่ยวกับ 'พจมานสว่างวงศ์' ที่คนพูดถึงกันบ่อยที่สุดคือเรื่องวัฏจักรกรรมและการเวียนว่ายตายเกิดของตัวละครหลัก ฉากซ้ำซากของพจมานที่โผล่มาตามมุมต่าง ๆ ของพระราชวังและสัญลักษณ์ดอกบัวที่เกิดแล้วจมน้ำ ถูกตีความว่าไม่ใช่แค่ภาพงาม ๆ แต่เป็นการสื่อถึงชะตากรรมที่ทำซ้ำ อย่างฉากเปิดที่พจมานยืนมองน้ำแล้วมีภาพย้อนอดีตเข้ามา กลายเป็นหลักฐานให้แฟน ๆ เชื่อว่าสายสัมพันธ์บางอย่างถูกผูกติดกันข้ามเวลา ความรู้สึกของฉันต่อทฤษฎีนี้ไม่ใช่แค่เศร้าอย่างเดียว แต่ยังมีความอ่อนโยน เพราะมันให้เหตุผลกับความหวนหาและการเสียสละของตัวละคร ส่วนตัวฉันชอบเปรียบเทียบไอเดียนี้กับโครงเรื่องที่เล่นกับวงจรและชะตากรรมแบบ 'Madoka Magica' ที่การกระทำซ้ำ ๆ ถูกมองเป็นภาระหรือพันธะกรรมที่ต้องปลดปล่อย แต่ในกรณีของ 'พจมานสว่างวงศ์' โทนจะอ่อนโยนกว่า มีความเป็นบทละครโศกนาฏกรรมมากกว่า ท้ายย่อหน้าฉันคิดว่าไอเดียวงจรกรรมให้มิติแก่เรื่อง ทำให้ฉากที่ดูละเอียดอ่อนไปกว่านิยายรักธรรมดา และเปิดพื้นที่ให้แฟน ๆ ตั้งคำถามเกี่ยวกับการไถ่และการทดแทนมากกว่าการสรุปว่าเป็นแค่ชะตากรรมเดียวเท่านั้น

ยอมรับเลยว่าทฤษฎีแฟนรอบ 'วิกาล' มันมีความตื่นเต้นแบบทำให้หัวใจเต้นแรงมากกว่าตอนดูตอนแรกอีก เพราะทั้งชั้นความหมายและรายละเอียดเล็กๆ ถูกแฟนๆ แกะออกมาเป็นชิ้นๆ แล้วประกอบเป็นภาพที่บางทีก็สมเหตุสมผล บางทีก็เพ้อฝันสุดโต่ง ทฤษฎีหลักๆ ที่มักวนเวียนกันคือเรื่องการบิดเวลา/วงจรเวลา เรื่องตัวละครเป็นคนละคนที่ถูกสลับตัวหรือมีตัวตนซ้อนสอง และทฤษฎีที่ว่าทุกอย่างคือความทรงจำที่ถูกจัดเรียงใหม่เพื่อปกปิดเหตุการณ์ช็อก ซึ่งแต่ละทฤษฎีนำไปสู่การตีความซับซ้อน เช่น การอ่านฉากเงียบๆ ว่าเป็นฟอยล์ให้กับการเปิดเผยตัวร้าย หรือการให้ความหมายใหม่กับบทสนทนาเล็กๆ ที่ถูกละเลยตอนดูครั้งแรก หลักการวิเคราะห์ของแฟนที่ฉันมักเห็นมีหลากหลาย: บางคนเน้นหลักฐานเชิงภาพ เช่นสี ชุด เสื้อผ้า สิ่งของที่ปรากฏซ้ำ บางคนเน้นบทสนทนาและการตัดต่อเพื่อจับจังหวะการเล่าเรื่อง แล้วก็มีกลุ่มที่ผูกโยงกับบริบทนอกเรื่อง เช่น วันที่ออกอากาศ รายงานสัมภาษณ์ผู้สร้าง หรือเพลงประกอบเพื่อหาสัญลักษณ์ การเปรียบเทียบกับงานอื่นช่วยให้มุมมองชัด เช่นการเปรียบเทียบกับ 'Steins;Gate' ในเชิงโครงสร้างเวลา หรือผลงานอย่าง 'Puella Magi Madoka Magica' ที่ใช้ภาพลักษณ์เด็กกับเนื้อหามืดมิดเพื่อซ้อนความหมาย ทำให้ทฤษฎีแฟนไม่ใช่แค่การเดา แต่มันคือการอ่านโลกของเรื่องด้วยเลนส์หลายอันพร้อมกัน ท้ายที่สุด ฉันมองว่าทฤษฎีแฟนที่น่าสนใจไม่จำเป็นต้องถูกทั้งหมด แต่มันต้องมีสองคุณสมบัติที่ทำให้คุ้มค่าต่อการถกเถียง: หนึ่งต้องเชื่อมโยงกับเหตุการณ์ในเรื่องได้อย่างน่าเชื่อถือ ไม่ใช่แค่โยงแบบห่วงๆ สองต้องขยายความหมายของตัวละครหรือธีม ทำให้เรามอง 'วิกาล' เห็นมิติใหม่ๆ แม้บางทฤษฎีจะสุดโต่งจนดูเหมือนแฟนอาร์ตที่มีเหตุผลประกอบ แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ — การได้เห็นคนอื่นมองฉากเดิมแล้วเจอประเด็นที่เราไม่เคยคิดถึงมาก่อน มันเติมชีวิตให้กับเรื่องราวอย่างไม่น่าเชื่อ

เริ่มจากเล่มแรกของ 'วาสนานาน่วม' เลย — นี่เป็นคำตอบที่ฉันมักจะบอกเพื่อนใหม่เสมอเพราะมันเหมือนการเปิดประตูสู่โลกทั้งใบของเรื่องราว โดยเฉพาะถ้าคุณชอบการปูพื้นตัวละครและบริบทของโลกที่ชัดเจน เล่มแรกจะทำหน้าที่เป็นเบ้าหลอมของอารมณ์กับธีมหลัก ทั้งการแนะนำตัวละครสำคัญ การวางปม และการกำหนดกฎของโลกที่ต้องรู้ก่อนจะดำดิ่งไปมากกว่านี้ ฉันรู้สึกว่าเมื่อเข้าใจพื้นฐานแล้ว การอ่านเล่มถัดๆ ไปจะสนุกและให้รางวัลทางความรู้สึกมากขึ้น เพราะเรารู้ว่าทำไมตัวละครถึงตัดสินใจอย่างนั้น และปมที่กลับมาในเล่มหลังๆ จะมีน้ำหนักขึ้นทันที อีกเหตุผลที่ฉันชอบให้เริ่มที่เล่มแรกคือจังหวะการเล่าเรื่อง คนเขียนมักใช้เล่มแรกเพื่อวางจังหวะ บทสนทนา และโทนสีของงาน ถ้าเราข้ามไปเริ่มเล่มกลางๆ อาจพลาดความละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่เติมเต็มความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครจนทำให้ฉากสำคัญบางฉากมีความหมายมากขึ้น การอ่านเรียงตั้งแต่ต้นยังช่วยให้เห็นวิวัฒนาการของสไตล์การเขียนด้วย ซึ่งเป็นความเพลิดเพลินแบบหนึ่งที่ฉันชอบมากสุด สุดท้ายนี้ ถ้าคุณเป็นคนที่ชอบเปรียบเทียบและจับสัญญะ งานประเภทนี้จะให้รางวัลเมื่ออ่านต่อเนื่อง เพราะสัญญะเล็กๆ ในเล่มแรกมักจะกลับมาสะท้อนในพล็อตหลักในเล่มหลังๆ อ่านเล่มแรกให้จบแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปต่อแบบเร่งรีบหรือค่อยๆ ซึมซับไปทีละเล่มก็ยังได้ — นั่นแหละคือความสนุกของการเริ่มต้นสำหรับฉัน

เริ่มจากการบอกตรงๆว่าการเลือกว่าจะอ่านหรือดู 'วาสนานาน่วม' แบบไหนก่อน ขึ้นกับว่าคุณอยากเน้นอะไรในประสบการณ์ครั้งแรก ฉันชอบให้ผู้เริ่มต้นเริ่มจากเวอร์ชันที่เข้าถึงง่ายที่สุดก่อน อย่างเช่นถ้ามีอนิเมะก็ลองดูอีพีแรกสองสามตอนก่อน หายใจดูโลกและโทนสีของเรื่อง ถ้ามันจับใจค่อยกลับมาไล่อ่านไลท์โนเวลหรือเว็บนาวที่เป็นต้นฉบับซึ่งมักจะให้ความลึกด้านความคิดตัวละครและรายละเอียดโลกมากกว่า ฉันเคยเข้าใจโลกของ 'Fullmetal Alchemist' ได้ต่างกันมากเมื่อดูอนิเมะก่อน แล้วค่อยกลับมาอ่านมังงะและโนเวลเพราะอยากรู้เบื้องหลังที่ไม่ได้ใส่มาในภาพเคลื่อนไหว อีกทางเลือกที่น่าใช้คืออ่านมังงะถ้ามี ให้ภาพช่วยพยุงจินตนาการ แต่ถ้าชอบซาวด์แทร็กและการเคลื่อนไหว อนิเมะจะพาเข้าเรื่องได้เร็วสุด เมื่อเข้าใจรสและจังหวะแล้ว การกลับไปอ่านฉบับต้นฉบับจะทำให้พบมุมเล็กๆ ที่ชวนยิ้ม การเริ่มแบบนี้ทำให้การติดตามเรื่องยาวๆ เป็นไปอย่างสบาย ไม่รู้สึกหลุดหรือสับสนตอนอ่านข้อมูลเชิงลึกทีหลัง

ลองนึกภาพโลกของ 'Swan Lake' ถูกเล่าใหม่โดยแฟนๆ ที่ชอบขุดรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แล้วขยายเป็นทฤษฎีใหญ่โต — นี่คือวิธีที่แฟนสวอนเลคตีความตัวละครหลักต่างออกไปจนแทบไม่เหลือใบหน้าเดิมของพวกเขาเลย ฉันมักจะเริ่มจากโอเด็ตต์กับโอดิเลที่หลายคนมองว่าเป็นคนละบุคลิก จริงๆ แล้วมีทฤษฎีที่บอกว่าโอเด็ตต์คือตัวแทนของความบริสุทธิ์และความเปราะบางที่ถูกบังคับให้รับบทเหยื่อของคาถา ขณะที่โอดิเลในหลายการตีความถูกมองว่าเป็นผู้หญิงที่มีอำนาจและเป็นอิสระ เธอไม่ใช่แค่ตัวร้ายที่ล่อลวง แต่เป็นคนที่รู้จักใช้เครื่องมือทางเวทมนตร์และการเซ็กชวลไลซ์เพื่อต่อสู้กลับ ทฤษฎีนี้เปลี่ยนโทนจากนิทานรักไสยศาสตร์ให้กลายเป็นเรื่องของอำนาจ การเลือก และการถูกตีกรอบโดยค่านิยมสังคม ฉันชอบมองโอดิเลแบบนี้เพราะมันทำให้เธอมีมิติแทนที่จะเป็นแค่กระจกมืดของโอเด็ตต์ หลายคนก็เอามุมมองจิตวิทยามาโขมยเรื่องราว โดยอธิบายว่าสไกรฟรีดนั้นไม่ได้เป็นฮีโร่ในแบบคลาสสิก แต่เป็นคนที่ยังไม่โตพอ รับผิดชอบไม่ได้ และถูกหลอกให้ทำพฤติกรรมรุนแรง ตีความนี้ได้รับแรงสนับสนุนจากภาพยนตร์อย่าง 'Black Swan' ที่อ่านโอเด็ตต์-โอดิเลเป็นสองด้านของจิตใจเดียวกัน มีแฟนๆ อีกกลุ่มที่โต้แย้งว่าสไกรฟรีดถูกกำหนดให้เป็นตัวแปรสำคัญของโศกนาฏกรรม เพราะการตัดสินใจของเขาสะท้อนความคาดหวังทางเพศและชนชั้น — เขาอยากแต่งงานกับใครสักคนที่เป็นภาพลักษณ์อุดมคติ มากกว่ารักคนจริงๆ ทฤษฎีนี้ทำให้การตัดสินใจของเขาดูสมเหตุสมผลในแง่โครงสร้างสังคม มากกว่าแค่ความผิดพลาดส่วนตัว ฉันรู้สึกว่ามุมมองพวกนี้ช่วยเปิดพื้นที่ให้เราถามว่าผลงานเก่าๆ สะท้อนค่านิยมไหนบ้างและใครได้เปรียบในเรื่องราว ร็อธบาร์ตมักเป็นตัวละครที่แฟนๆ เลือกจะปั้นทฤษฎีหนักสุด — มีการอ่านว่าเขาเป็นผู้ปกครองแบบเผด็จการที่ทำหน้าที่เป็นผู้ชายแทนสถาบันหรือเป็นสัญลักษณ์ของโชคชะตาที่โหดร้าย อีกทฤษฎีหนึ่งเห็นว่าเขาไม่ใช่ปีศาจโดยกำเนิด แต่ถูกผลักให้เป็นตัวร้ายโดยชุมชนและการตีตรา ซึ่งกลับทำให้เรื่องราวมีโทนของความเป็นเหยื่อซ้อนเหยื่อขึ้นมาทันที การตีความแบบหลังนี้เปิดโอกาสให้เราถามว่าฝ่ายไหนสมควรถูกตำหนิจริงๆ และเรื่องราวจะเปลี่ยนไปอย่างไรถ้าให้มุมมองความเห็นใจแก่ตัวร้ายบ้าง ฉันชอบทฤษฎีที่ทำให้ตัวละครทั้งหมดมีความเป็นมนุษย์ ทั้งผิดพลาดและมีแรงจูงใจ เพราะมันทำให้การชมงานคลาสสิกไม่ใช่แค่พิธีกรรม แต่เป็นบทสนทนาแปลกใหม่ระหว่างอดีตกับปัจจุบัน นี่แหละเป็นเหตุผลที่ฉันยังคงหลงใหลในการอ่าน 'Swan Lake' แบบแฟนทฤษฎี — น่าตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความขัดแย้งที่ทำให้ใจเต้นไม่หยุด

ลองจินตนาการว่าครูเวนเป็นคนที่เก็บความลับยิ่งกว่าหนังสือเก่าในห้องสมุดโรงเรียนแล้วค่อย ๆ คลี่ออกทีละชั้น—นั่นคือภาพแรกที่ทำให้คิดทฤษฎีแฟนฟิคได้สนุกสุด ๆ เราเคยอ่านแฟนอาร์ตที่เอา 'Fullmetal Alchemist' มาอ้างอิงเพื่ออธิบายครูเวนว่าเขาอาจมีทักษะแบบอัลเคมิสต์ทางจริยธรรม: เคยทำการทดลองเพื่อแก้บาดแผลคนอื่นจนตัวเองต้องจ่ายราคาแอบซ่อน การตีความแบบนี้เปิดพื้นที่ให้เขาเป็นทั้งฮีโร่และคนผิดพลาด เป็นการอ่านที่ทำให้บทบาทครูในสายตาพวกเราไม่ใช่แค่คนให้ความรู้ แต่เป็นผู้แบกรับความลับหนัก ๆ อีกมุมเป็นการเขียนแฟนฟิคแบบชดเชยความทรงจำ—ให้ครูเวนสูญเสียอดีตบางส่วนแล้วค่อย ๆ ฟื้นความจริงผ่านนักเรียนคนหนึ่ง ภาพของฉากท้ายเรื่องที่ค่อย ๆ เปิดเผยความจริงเล็ก ๆ น้อย ๆ คล้ายฉากค้นพบแผ่นบันทึกหรือห้องทดลองลับ จะให้ทั้งความเศร้าและความหวัง เมื่อนำมาผสมกับโทนอบอุ่นของสายสัมพันธ์ระหว่างครูและลูกศิษย์ ผลงานจะกลายเป็นนิยายที่ทำให้เราตั้งคำถามว่าใครกันแน่ที่ให้การอภัยได้มากกว่ากัน

แปลกแต่จริงว่าชุมชนแฟนของ 'ว่านไฉ' ขยายไปไกลกว่าที่คาดไว้และเต็มไปด้วยทฤษฎีทั้งหวาน ทั้งดาร์ก และทั้งแฟนเมดที่สร้างสรรค์มากมาย ฉันชอบเริ่มจากทฤษฎีคลาสสิกที่ชอบกลับมาปรากฏอยู่บ่อย ๆ — ว่าตัวละครหลักอาจมีอดีตซ่อนเร้นเป็นสายเลือดจากตระกูลอื่นหรือมีพลังที่ยังไม่เปิดเผย ซึ่งมักจะต่อยอดเป็นฟิคแนวเปิดเผยพลังหรือรีเดมป์ชันเวอร์ชันยาว ๆ ที่คนอ่านติดกันงอมแงม อีกแนวที่ได้รับความนิยมคือทฤษฎีเวลา/มิติ ที่แฟน ๆ เอาชิ้นส่วนปริศนาในเรื่องมาต่อกันจนกลายเป็นไทม์ไลน์สมมติ ทำให้เกิดงานแฟนเมดแบบไทม์ไลน์คอมไบน์และแฟนอาร์ตชุดต่างโลก นอกจากทฤษฎีแล้ว คอนเทนต์ที่หมุนวนเป็นวงกว้างคือมิกซ์มีเดีย — AMV + ฟิคเสียงประกอบ + คอนเซ็ปต์อาร์ตเซ็ต ฉันดูตัวอย่างจากคอมมิวนิตี้เวิร์คอื่น ๆ อย่าง 'Demon Slayer' ที่แฟนเมดมักใช้เพลงประกอบเพื่อเล่าอารมณ์ซีนสำคัญ เหมือนกันกับของ 'ว่านไฉ' ที่แฟนเพจทำมิวสิควิดีโอสั้น ๆ แล้วดังในวงกว้าง พอรวมกันก็กลายเป็นวัฒนธรรมย่อยที่คนใหม่เข้ามาแล้วรู้สึกว่ามีอะไรให้ขบคิดมากกว่าของต้นฉบับ