วิมานหนาม ตอนจบ ใครตายหรือรอด?

ชาติก่อน หลังจากที่แต่งงานกับโบซือหยวน เซินมานก็ละทิ้งศักดิ์ศรีการเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเซิน และพยายามทำดีทุกวิถีทางเพื่อให้โบซือหยวนพอใจ แต่คนเมืองไห่เฉิงต่างรู้ดีว่าคนรักของโบซือหยวนคือซูเฉียนเฉียน เธอเป็นแค่ของที่ไร้ค่าไร้ราคา โบซือหยวนรู้สึกรังเกียจเธอ หลังจากที่เธอใช้หนี้หมด ก็ให้เธอตายบนห้องผ่านตัด หลังจากเกิดใหม่ ในใจเซินมานก็คิดว่าจะออกไปจากโบซือหยวน หลังจากตกลงหย่าแล้ว สามีที่เกียจเธอเข้ากระดูกดำก็เปลี่ยนทัศนคติของเขาไปอย่างสิ้นเชิง เมื่อเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่คุกเข่าขอแต่งงานใหม่ เซินมานหันกลับเข้าไปในอ้อมแขนโอบกอดของโบซือหยวน เซินมาน: เห็นหรือยัง คนรักใหม่ เซียวตั๋ว: สวัสดี สามีเก่า

ผลจากการโหมงานหนักทำให้เสวียนหนี่สิ้นใจตายคาโต๊ะทำงาน เดิมทีคิดว่าความตายคือจุดจบแท้จริงแล้วมันคือจุดเริ่มต้น เพราะวิญญาณของเธอได้ทะลุมิติเข้ามายังยุคโบราณล้าหลัง เหมือนโชคชะตากลั่นแกล้งทำให้ฉู่เสวียนหนี่เข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของคุณหนูสามตระกูลฉู่ที่มีชีวิตสุดแสนบัดซบ ถูกพิษแมงมุมได้รับผลข้างเคียงจนไม่สามารถพูดได้ ญาติพี่น้องขี้อิจฉากล่าวหาว่ามีดวงชะตาเป็นดาวไม้กวาด ล้างผลาญบิดามารดา ใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นภัยพิบัติที่จะทำให้ทั้งตระกูลล่มสลาย ฉู่เสวียนหนี่จึงต้องถูกส่งตัวไปที่อารามบนเขาต้าซานเพื่อสะเดาะเคราะห์กรรมครั้งนี้...

งานวิวาห์ไม่ปรารถนาทำให้เขาเหมือนตายทั้งเป็น แต่พอนานวันหัวใจเจ้ากรรมกลับพยศรักเจ้าสาวที่แสนเกลียดชังจนหมดหัวใจ “ทำไมฉันต้องห่วงตัวเองด้วย เธอต่างหากที่ต้องห่วงตัวเอง” “ฉันเองไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เพราะฉันรับมือพวกคุณได้ทุกรูปแบบ ฉันหน้าหนาหน้าทนเหมือนกับที่พวกคุณต่อว่าฉัน ฉันจึงคิดว่า คุณน่าจะห่วงตัวคุณเองมากกว่าค่ะ เรื่องที่คุณวาดหวังไว้มันจะไม่สำเร็จ คุณหวานก็จะเป็นแม่สายบัวรอเก้อ ไม่มีทางมายืนแทนตำแหน่งของฉัน ส่วนคุณก็ต้องทนอึดอัดตายอยู่กับฉัน ผูกมัดตัวเองด้วยทะเบียนสมรสที่ฉันไม่มีวันเซ็นชื่อลงในใบหย่าให้” น้ำเสียงเธอนิ่งเรียบ แต่เฉือนหัวใจคนฟัง เขารู้ดีว่าศรัญญามีความอดทนมากแค่ไหน มิเช่นนั้นคงไม่มายืนเถียงเขาฉอดๆ อย่างนี้ “แต่ฉันคิดว่า ไม่…” เขาเอ่ยเสียงหนัก เน้นในคำสุดท้าย “อีกไม่นานฉันจะต้องสมหวัง เป็นเธอซะเองที่ผิดหวัง ผิดหวังในทุกเรื่องที่เธอคิดไว้ เรื่องต้าร์ ฉันขอสั่งเธอว่า ให้อยู่ห่างๆ เพื่อนฉันไว้ ฉันไม่อยากเห็นเพื่อนฉันตกต่ำคว้าเธอมาเป็นเมีย แค่เธอเป็นเมียฉันก็เต็มกลืนจะแย่ ชีวิตฉันวิบัติก็เพราะเธอ”

ในงานเลี้ยงสังสรรค์คืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ องค์รัชทายาทได้ปล่อยนางสนมทั้งหมดเพื่อสตรีที่เป็นรักแรกของเขา คนอื่น ๆ ต่างรับเงินและเดินทางกลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวอย่างชื่นมื่น ฉันไม่มีที่ให้ไป จึงทำได้เพียงหาผ้าแพรขาวมาผูกคอตายที่หน้าประตูตำหนักเย็น เมื่อทะลุมิติมาเกิดใหม่ในโลกนี้ ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อพิชิตใจพระเอกทั้งสี่คนของโลกนี้มาตลอด 21 ปี ทว่าตอนนี้คนสุดท้ายก็ล้มเหลวลงแล้วเช่นกัน ระบบบอกว่าขอเพียงแค่ร่างกายนี้ตายลง ฉันก็จะกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวได้ ก่อนที่สติจะดับวูบไป ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อฉันอย่างคนสติแตก

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเธอกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้งพร้อมเด็กชายคนหนึ่ง ชนิดาภาและลูกจะพบเจอกับอะไรบ้างจากคนใจร้ายเช่นเขา หากสุดท้ายเมื่อความจริงปรากฏ นายหัวจะตามรักคืนอ้อมอกแกร่งสำเร็จหรือไม่ มาอ่านกัน

เพื่อช่วยพี่ชายบุญธรรม เวินอิ๋งจึงยอมแต่งงานกับลู่จิ่นชวน พวกเขาปิดบังสถานะสามีภรรยามาถึงสามปี เป็นความสัมพันธ์ที่มีเพียงความสัมพันธ์ทางกายแต่ไร้ซึ่งความรัก ในวันที่เธอถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย สามีกลับไปจุดพลุฉลองอยู่กับมือที่สาม ส่วนพี่ชายบุญธรรมที่เพิ่งพ้นโทษออกจากคุก ก็กำลังกอดหญิงงามพร้อมประกาศก้องว่านี่คือรักแท้ในชีวิต! เมื่อมองดูเหล่าผู้ชายที่มักจะเย็นชาและไร้หัวใจพากันเปิดตัวคนรักอย่างเอิกเกริก เวินอิ๋งก็ไม่ขอรออีกต่อไป เธอหย่าร้าง ลาออก และขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับครอบครัวอย่างชัดเจน… เธอตามหาความฝันอีกครั้ง พลิกโฉมจากแม่บ้านที่ถูกใครต่อใครดูถูกเหยียดหยาม ให้กลายเป็นจุดสูงสุดของวงการเทคโนโลยี! ทว่าวันหนึ่ง ตัวตนลับ ๆ และโรคร้ายระยะสุดท้ายของเธอก็ถูกเปิดเผย พี่ชายบุญธรรมผู้ใช้ชีวิตเสเพลและรักอิสระถึงกับขอบตาแดงก่ำ “อิ๋งอิ๋ง เธอเรียกฉันว่าพี่อีกสักครั้งได้ไหม?” ลู่จิ่นชวนผู้แสนเย็นชาและไร้เยื่อใยกลับแทบคลั่ง “ที่รัก ฉันยอมเอาชีวิตเข้าแลก ขอแค่เธออย่าจากฉันไป...” แต่เวินอิ๋งกลับรู้สึกว่า ความรักที่ให้มาในวันที่สายนั้นช่างไร้ค่า! เธอไม่เห็นค่ามันอีกต่อไปแล้ว...