สถานที่ถ่ายทำหนังก็อบลิน อยู่ที่ไหนบ้าง?

ฉากชายทะเลที่แผ่ความเหงาร่วมกับภาพพระอาทิตย์ตกเป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้ฉันอยากตามรอย 'Goblin' มากที่สุด และจุดที่แฟนๆ มักไปกันคือหาดจุมุนจิน (Jumunjin) ที่เมืองกังนึง เสียงคลื่นที่เบรกกับแนวหินและลมทะเลช่วยสร้างบรรยากาศให้ฉากรักเศร้าของซีรีส์มีน้ำหนักมากขึ้น ตอนที่ยืนอยู่ตรงจุดที่เห็นในจอแล้วรู้สึกเหมือนเวลาเดินช้าลง ทุกอย่างเงียบแต่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็กๆ อย่างแสงสะท้อนบนผิวน้ำหรือกลิ่นทะเลที่ทำให้ภาพจำชัดเจนขึ้น การมาเยือนจุมุนจินไม่ใช่แค่มาเช็กอินแล้วกลับ แนะนำให้พกกล้องแล้วเดินเล่นโซนสะพานกับร้านกาแฟริมชายหาด เพื่อจับมุมที่ซีรีส์ใช้ถ่ายภาพ เป็นสถานที่ที่ถ่ายรูปง่ายและยังคงบรรยากาศดั้งเดิมของเมืองชายฝั่ง เหมาะกับคนที่อยากสัมผัสความโรแมนติกแบบในซีรีส์โดยไม่ต้องลงลึกเรื่องทัวร์มากมาย

โลเคชันธรรมชาติที่เห็นใน 'ก็อบลิน' ให้ความรู้สึกเหมือนหนังแฟนตาซีมีชีวิตจริง ๆ ผมชอบฉากที่ใช้พื้นที่สีเขียวและสวนสาธารณะ เพราะมันเติมอารมณ์เหงาๆ โรแมนติกให้กับฉากแฟลชแบ็กหลายตอน หนึ่งในจุดที่แฟนๆ แวะไปมากคือสวนดอกไม้และพื้นที่จัดสวนกว้างๆ ทางภาคกลางของเกาหลี เช่นสวนชื่อดังที่มีทิวทัศน์ต้นไม้เรียงเป็นแนวและสวนที่เปลี่ยนบรรยากาศตามฤดูกาล สถานที่พวกนี้ถูกใช้เป็นฉากสำคัญเวลาซีรีส์ต้องการฉากหิมะหรือใบไม้ร่วง ทำให้ซีรีส์มีภาพที่งดงามจนคนดูอยากออกเดินทาง นอกจากสวนแล้ว ยังมีเกาะเล็กๆ ริมแม่น้ำและทะเลสาบที่ให้ฉากสโลว์โมชั่นโรแมนติก ซึ่งผมรู้สึกว่าทำให้เรื่องราวของตัวละครดูใหญ่ขึ้นกว่าพื้นที่ในเมืองปกติ การไปตามรอยโลเคชันแบบนี้ทำให้เข้าใจดีไซน์ภาพรวมของเรื่องได้ชัดกว่าเดิม

บอกเลยว่าการไปยืนที่ชายหาดที่เห็นในซีรีส์ทำให้หัวใจเต้นหนักทุกครั้ง — ฉากชายหาดจาก 'Goblin' ถ่ายทำในพื้นที่ชายฝั่งที่เปิดให้คนทั่วไปเข้าไปเดินเล่นได้อย่าง Jumunjin Beach ในจังหวัดคังวอน ซึ่งเป็นจุดที่แฟนๆ มักไปถ่ายรูปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชายหาดนั้นเป็นพื้นที่สาธารณะ ไม่มีค่าบัตรเข้า แต่ช่วงวันหยุดหรือตอนพระอาทิตย์ตกจะคนแน่นมาก ดังนั้นการวางแผนเวลาไปที่นั่นจะช่วยให้ได้ภาพสวย ๆ โดยไม่ชนกับนักท่องเที่ยว การไปครั้งหนึ่งฉันเลือกไปแต่เช้าตรู่เพื่อจับบรรยากาศเงียบ ๆ แล้วกลับมาอีกครั้งตอนเย็นเพื่อดูแสงเปลี่ยน เห็นแค่ทะเลกับท้องฟ้าก็อินแล้ว แม้ว่าจะมีฉากอื่นในซีรีส์ที่สร้างเป็นเซตหรืออยู่บนที่ดินส่วนตัวซึ่งไม่เปิดเสมอไป แต่วิถีการไปเยือนสถานที่สาธารณะเหล่านี้ยังให้ความรู้สึกใกล้ชิดกับเรื่องราวมากกว่าดูในจอเพียงอย่างเดียว เป็นความทรงจำง่าย ๆ ที่ยังคงยิ้มทุกครั้งเมื่อคิดถึง

เดน ฮากมีโลเคชันถ่ายทำหนังหลายแบบจนทำให้ฉันตื่นเต้นทุกครั้งที่คิดถึงเมืองนี้ บริเวณรอบๆ 'Binnenhof' และ 'Plein' มักถูกใช้เป็นฉากของหนังแนวการเมืองหรือดราม่าสังคม—อาคารรัฐสภาและลานกว้างให้ภาพคอนทราสต์ของสถาปัตยกรรมคลาสสิกกับกิจกรรมของผู้คน ซึ่งฉันชอบวิ่งผ่านถ่ายภาพสตรีทมาแล้วหลายครั้งและนึกภาพว่ากล้องจะจับมุมไหนบ้าง เดินไม่ไกลจากใจกลางเมืองก็จะเจอ 'Mauritshuis' กับพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่เหมาะกับฉากภายในที่ต้องการบรรยากาศหรูหราและเงียบสงบ ขณะที่ถ้าหนังต้องการฉากริมทะเลหรือฉากแอ็กชันเบาๆ บริเวณ 'Scheveningen' ทั้งชายหาด สะพาน และ 'Kurhaus' ให้พื้นที่กว้างและฉากหลังที่เปลี่ยนตามอารมณ์แสง นอกจากนี้ส่วนของ 'Vredespaleis' (Peace Palace) ให้ฟีลสากล เหมาะสำหรับหนังแนวกฎหมายหรือสัมมนาระหว่างประเทศ แล้วก็มีย่านอย่าง 'Lange Voorhout' ที่ต้นไม้เรียงเป็นแถว เหมาะกับฉากย้อนยุคหรือบทสนทนาสำคัญ — สรุปคือฉันมองว่าเดน ฮากมีความหลากหลายทั้งอินดอร์และเอาต์ดอร์ที่ผู้กำกับคิดไว้ได้ง่ายจริงๆ

อยากเล่าเกี่ยวกับรายชื่อนักแสดงหลักใน 'Goblin' แบบเต็ม ๆ เพราะมันชัดเจนว่าเรื่องนี้อยู่ได้ด้วยเคมีของทีมงานแสดง กองหน้าของซีรีส์คือ Gong Yoo ที่สวมบท Kim Shin หรือนายก็อบลินผู้ถูกสาปให้มีชีวิตอมตะ เขาเป็นแกนกลางที่ทุกฉากหนักแน่นและมีแววเศร้าซ่อนอยู่ ขณะที่ Kim Go-eun รับบท Ji Eun-tak สาวผู้มีชะตาเป็นสะพานระหว่างโลก เป็นบทที่พลิกอารมณ์จากสดใสไปเป็นบทหนัก ๆ ได้อย่างเป็นธรรมชาติ อีกคนที่ขโมยซีนบ่อย ๆ คือ Lee Dong-wook ในบท Wang Yeo หรือ Grim Reaper ความเป็นเงียบ ขรึม แต่แฝงมุกตลกบางจังหวะทำให้ความสัมพันธ์ของตัวละครมีมิติ ส่วน Yoo In-na ในบท Sunny กับ Yook Sung-jae ที่รับบท Yoo Deok-hwa เติมสีสันให้เรื่องด้วยความเป็นมนุษย์และมุกจิก ๆ ของคนใกล้ชิด ฉันชอบความสมดุลระหว่างดราม่าหนัก ๆ กับมุกเบา ๆ ในฉากที่ทั้งกลุ่มมารวมตัวกัน — นั่นแหละทำให้การดูไม่เครียดจนเกินไป

คืนที่ฝนโปรยปรายและโคมไฟริมทางสะท้อนบนล้อรถม้ายังคงเป็นฉากแรกที่ฉันนึกถึงเมื่อพยายามชี้จุดสำคัญใน 'ก็อบลินตํานานรถม้า' ฉากอุบัติเหตุเปิดเรื่อง—เมื่อรถม้าทับเส้นทางเก่าแล้วแสงประหลาดจากข้างหน้าโผล่ขึ้นมา—ทำหน้าที่เหมือนประตูเชื่อมโลกธรรมดากับโลกลี้ลับ มันไม่ใช่แค่จังหวะช็อกให้คนดูตื่น แต่ยังวางโทนสีและกลิ่นอายของเรื่องทั้งหมด: ฝุ่น ลม กลิ่นเหล็ก และเสียงล้อที่ดังก้อง ฉากในโรงเก็บรถม้าที่ถูกละทิ้งเป็นอีกมุมหนึ่งที่ฉันชอบ เพราะมันเผยความเปราะบางของตัวละคร ก็อบลินไม่ได้ดูน่ากลัวตลอดเวลาในฉากนี้ กลับมีโมเมนต์ที่เงียบและเปล่าเปลี่ยว ทำให้ผู้ชมเข้าใจปมสงสารมากขึ้น นอกจากนั้นฉากการค้นหาเอกสารเก่าที่ซ่อนอยู่ในถังไม้ของรถม้ายังเปิดเผยชิ้นส่วนของอดีต ซึ่งต่อเนื่องไปสู่จุดหักมุมสำคัญกลางเรื่อง ฉากสุดท้ายที่รถม้าโผล่ในแสงเช้าระหว่างทางกลับบ้านเป็นฉากปิดที่ฉันรู้สึกว่าผูกเรื่องทั้งหมดเข้าด้วยกัน เสียงล้อค่อยๆ หายไปและภาพฉากกว้างของถนนกับทุ่งหญ้าทำให้ความหมายของการเดินทางทั้งเชิงกายภาพและจิตใจชัดเจนขึ้น ซึ่งฉันมองว่าเป็นการสรุปความเปลี่ยนแปลงที่ตัวละครแต่ละคนผ่านมาในเรื่องได้อย่างเรียบแต่หนักแน่น

ตั้งแต่ได้เห็นภาพแรกของบ้านฮอบบิทบนเนินเขาใน 'The Hobbit' ความอยากไปดูของจริงก็ไม่หยุดอยู่ที่ภาพยนตร์เท่านั้น ผมชอบเล่าถึงฟาร์มที่ใช้สร้างหมู่บ้านฮอบบิท — ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ของเมืองมัททามาตา (Matamata) ในนิวซีแลนด์ ตรงนั้นคือที่ดินเชิงเกษตรที่ทีมสร้างเปลี่ยนเป็นฉากฮอบบิทที่มีทั้งบ้านต้นไม้ เลนที่คดเคี้ยว และผับ 'Green Dragon' ซึ่งต่อมาเขาทำให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวถาวร การเดินเล่นในเส้นทางที่เห็นบนจอจริง ๆ แล้วให้ความรู้สึกเหมือนย้อนเข้าไปในโลกเล็ก ๆ นั้นจริง ๆ ส่วนฉากภายในและฉากขนาดใหญ่ที่ต้องการการควบคุมแสงเสียง เขาเอาไปสร้างในสตูดิโอของนิวซีแลนด์ นักออกแบบฉากและช่างฝีมือจัดทำนิวเทคเจอร์ ซีนพร็อพ และฉากมหึมาให้กลมกลืนกับภายนอกที่ถ่ายทำบนทุ่งและภูเขา การได้ยืนมองแบบใกล้ ๆ ทำให้ผมรู้สึกชื่นชอบในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้โลกนี้เชื่อได้

แมนชั่นใหญ่กลางเรื่องที่โผล่มาตั้งแต่ตอนแรกถูกถ่ายในพื้นที่เมืองของแคนาดาเป็นหลัก และฉากหลายฉากก็ถูกเซ็ตขึ้นในสตูดิโอแทนที่จะเป็นบ้านจริงทั้งหลัง ฉากภายนอกของ 'ดิอัมเบรลลาอคาเดมี่' มักถ่ายทำในนครโตรอนโตและเมืองใกล้เคียงอย่างฮัมิลตัน ซึ่งให้ความรู้สึกเมืองเก่า-ใหม่ที่ซีรีส์ต้องการ ภายในบ้านใหญ่กับบันไดโค้งหลายๆ ฉากมักเป็นการทำเซ็ตภายในสตูดิโอขนาดใหญ่ เพราะควบคุมแสงและมุมกล้องได้สะดวกกว่า ส่วนฉากถนนหรือคาเฟ่ก็ใช้ถนนจริงของโตรอนโตเป็นสแตนด์อินเพื่อให้มีรายละเอียดย่านเมืองจริงๆ บรรยากาศอุตสาหกรรมริมแม่น้ำและโกดังเก่าในฮัมิลตันถูกดัดแปลงให้เข้ากับโทนซีรีส์หลายครั้ง เหตุผลหนึ่งที่ทีมโปรดักชันเลือกโตรอนโต-ฮัมิลตันคือสถาปัตยกรรมที่หลากหลาย ทั้งบ้านสไตล์วิคตอเรียนและตึกอุตสาหกรรม ทำให้สามารถเปลี่ยนมู้ดได้เร็วโดยไม่ต้องย้ายทีมไกลมาก ในบางซีซั่นที่เนื้อเรื่องย้ายไปอยู่เมืองอื่น ทีมงานก็ใช้มุมกล้องและการตกแต่งฉากเปลี่ยนโตรอนโตให้กลายเป็นเมืองเป้าหมายของตอนนั้นแทน ท้ายที่สุดฉากสำคัญหลายฉากที่รู้สึกว่าเป็นบ้านจริงก็มาจากการผสมกันระหว่างโลเคชันจริงกับสตูดิโอ ถ้าสนใจแวะดูโลเคชันจริง ก็ลองหาข้อมูลแยกของแต่ละตอนเพื่อเห็นว่าฉากไหนถ่ายภายนอกและฉากไหนเป็นสตูดิโอ — มุมมองของสถานที่ช่วยเติมความสมจริงให้ซีรีส์ได้แบบที่ภาพวาดหรือกราฟิกอย่างเดียวทำไม่ได้

ฉันตื่นเต้นมากตอนแรกที่เห็นทีมสร้างปล่อยคลิปเบื้องหลังของฉากดึงดาบจากอกที่เป็นสัญลักษณ์ใน 'Goblin' ออกมา เพราะมันเผยให้เห็นขั้นตอนละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้ฉากนั้นได้อารมณ์เต็มพิกัด ทีมงานโชว์ทั้งสตอรี่บอร์ด โครงร่างการถ่ายทำ และการซ้อมจังหวะของนักแสดง ทำให้ฉันเข้าใจว่าการตั้งกล้องไม่ได้มาแค่เพราะความสวย แต่เพื่อจับความเงียบหรือการหายใจของตัวละคร ด้วยมุมกล้องที่เปลี่ยนเล็กน้อยแล้วอารมณ์ก็เปลี่ยนทันที คลิปยังแสดงงานสแตนท์และการประสานกับเอฟเฟกต์ดิจิทัล ซึ่งช่วยให้การดึงดาบดูสมจริงแต่ปลอดภัยสำหรับนักแสดงจริง ๆ สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษคือการเห็นทีมเพลงและทีมเสียงทำงานร่วมกัน พวกเขาอธิบายว่าจังหวะดนตรีถูกปรับให้เว้นวรรคพอให้เสียงหายใจหรือเสียงก้าวมีความหมาย นั่นทำให้ฉันเข้าใจว่าฉากเดียวใช้ทีมหลายฝ่ายประกบกันจนเกิดเป็นโมเมนต์อมตะที่คนจดจำได้ยาวนาน เห็นแล้วยิ่งรู้สึกชื่นชมคนเบื้องหลังมากขึ้นและย้ำความคิดว่าแม้ความสง่างามของฉากจะขึ้นหน้าจอ คนทำงานพวกนั้นต่างคนต่างใส่ใจทุกรายละเอียดจนฉากนั้นมีพลังแบบที่เราเห็นกัน

การหาดู 'Goblin' แบบถูกลิขสิทธิ์ในไทยส่วนใหญ่จะเริ่มจากเช็กแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งหลักก่อน เช่น Netflix หรือบริการสตรีมเกาหลีที่มีสิทธิ์เผยแพร่ในภูมิภาคนี้ ผมมักจะเปิดดูบน Netflix เป็นตัวเลือกแรก เพราะมักมีทั้งซับไทยและคุณภาพวิดีโอที่คงที่ แต่บางครั้งแอปอย่าง iQIYI หรือ WeTV ก็มีลิขสิทธิ์ของซีรีส์เกาหลีหลายเรื่องเช่นกัน ผมเคยซื้อแบบดิจิทัลจากร้านค้าออนไลน์เมื่ออยากเก็บไว้ดูออฟไลน์จริงจัง—บริการอย่าง iTunes (Apple TV) หรือ Google Play อาจมีให้ซื้อเป็นตอนหรือทั้งซีซันได้ ข้อดีของการเลือกแบบถูกลิขสิทธิ์คือได้ซับที่ถูกต้องและเสียงที่คมชัด แถมเป็นการสนับสนุนทีมงานที่ทำซีรีส์นั้นๆ ให้มีผลงานดีๆ ต่อไป เหมือนเวลาที่ได้กลับมาดูฉากเพลง 'Stay With Me' ในฉากหน้าหนาวอีกครั้งแล้วรู้สึกว่าเสียงกับภาพยังคงจับความเศร้าของเรื่องได้ครบตามที่ควรจะเป็น