ในมุมมองเชิงวรรณกรรม ผมมองว่า 'สันตะวา' เกิดจากการผนึกเอาอิทธิพลของวรรณกรรมแนวมายา-เรียลิสม์มาปะติดปะต่อกับภาพวิถีชีวิตท้องถิ่น ทำให้ฉากและตัวละครบางช่วงมีความละม้ายคล้ายกับสำนวนใน 'One Hundred Years of Solitude' ของ Gabriel García Márquez ที่เน้นการสลับระหว่างอดีตกับปัจจุบันอย่างลื่นไหล