หนัง It ฉบับปี 2017 กับปี 1990 แตกต่างด้านไหนบ้าง

มองจากมุมเทคนิคการสร้าง ผมมองเห็นความต่างชัดเจนเรื่องเครื่องมือที่ใช้ทำตกใจและสร้างบรรยากาศ: เวอร์ชัน 1990 ต้องพึ่งพาการจัดแสง กล้องนิ่ง ๆ และการแสดงเพื่อให้เกิดความหลอน ในยุคนั้นเอฟเฟกต์เชิงกลและพร็อพแบบทดลองถูกใช้อย่างจำกัด แต่กลับได้ผลในเชิงบรรยากาศเพราะพื้นที่ว่างของทีวีให้จินตนาการทำงาน ส่วนหนังปี 2017 ใช้ประโยชน์จาก VFX สมัยใหม่ ซาวด์มิกซ์ที่หนาแน่น และมุมกล้องที่เคลื่อนไหวอย่างตั้งใจเพื่อสร้างจังหวะการตกใจที่แม่นยำและกดดันมากขึ้น

สิ่งที่สะดุดตาผมอีกอย่างคือการใช้สีและโทนภาพ: หนังฉายโรงเลือกสีที่มีโทนเย็นสลับอุ่นในจังหวะที่ต้องการดันความรู้สึก ในขณะที่งานเก่ามีสีสันและคอนทราสต์ที่มาจากโทรทัศน์ ยุคสมัยทั้งสองสะท้อนผ่านกรอบภาพเลย ผมชอบวิธีที่หนังใหม่ใช้เสียงเป็นตัวเปิด-ปิดความกลัว แต่ก็ยังเคารพการใช้ ‘‘ความเงียบ’’ แบบในงานเก่าอยู่บ้าง นี่ทำให้ผมรู้สึกว่าทั้งคู่ต่างมีภาษาว่าด้วยความสยองที่ต่างกันแต่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน

ความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกกลุ่ม Losers ถูกนำเสนอด้วยน้ำหนักที่ต่างกันมากเมื่อมองในแง่การเล่าเรื่องและอิมแพ็กต์ทางอารมณ์ ผมเห็นว่าเวอร์ชันเก่ามีความเป็นมิตรตลกขบขันผสมเศร้าแบบละครโทรทัศน์ ซึ่งทำให้มิตรภาพของพวกเขาดูเป็นภาพรวมที่อบอุ่น แม้บางครั้งจะดูเรียบง่ายไปบ้าง ส่วนเวอร์ชันปี 2017 เลือกลงรายละเอียดด้านบาดแผลทางจิตใจของแต่ละคนมากขึ้น ฉากการถูกรังแกหรือความกลัวส่วนตัวถูกฉายชัดและตั้งใจให้ผู้ชมเข้าไปยืนในรองเท้าของเด็กคนนั้น ๆ

การตัดสินใจของหนังเรื่องการลดเนื้อหาในเส้นผู้ใหญ่เป็นอีกจุดต่าง: มันทำให้หนังปี 2017สามารถเคลื่อนที่ด้วยอารมณ์ของวัยเด็กเป็นแกนกลางและสร้างโมเมนต์ความผูกพันที่เข้มข้นขึ้น ขณะที่เวอร์ชัน 1990 กระจายเวลาไปยังเส้นผู้ใหญ่ จึงได้แง่มุมของความทรงจำและการเผชิญหน้ากับอดีตในมุมที่ใกล้เคียงต้นฉบับมากกว่า แต่ทั้งสองเวอร์ชันก็เติมเต็มกันในทางความหมาย—คนหนึ่งถ่ายทอดความเป็นตำนานบนทีวี อีกคนตีความใหม่ให้ทันยุคและเจาะลึกความเจ็บปวดที่เด็กต้องแบกรับ

ทั้งสองเวอร์ชันสะท้อนยุคสมัยที่สร้างอย่างชัดเจนและผมมองว่ามันเลยมีเสน่ห์ต่างชนิดกัน เวอร์ชัน 1990 มีสไตล์แบบทีวีคลาสสิก ที่ให้ความรู้สึกเหมือนนิทานหลอนเล่าในห้องนั่งเล่นของครอบครัว ส่วนหนัง 2017 เลือกความเป็นสยองสมัยใหม่ รวดเร็วและกราฟิกกว่า ด้วยเรตติ้งและเทคโนโลยีที่เปิดกว้างขึ้น ผลลัพธ์คือคนดูรุ่นใหม่ได้รับประสบการณ์ที่หนักแน่นขึ้น แต่แฟนเก่าก็ยังหาความอบอุ่นและความคลาสสิกจากเวอร์ชันเก่าได้เสมอ ในมุมผม ทั้งคู่มีคุณค่า—ต่างวิธี ต่างจังหวะ แต่ทั้งสองทำให้เรื่องราวของ 'It' ยังคงสั่นสะเทือนไปตามเวลา

ภาพลักษณ์ของเพนนีไวซ์สองเวอร์ชันคือสิ่งแรกที่ทำให้ผมแยกความต่างได้ชัดเจนทันที

ผมรู้สึกว่าเวอร์ชันปี 1990 มักถูกถ่ายทอดออกมาในโทนที่มีคราบของทีวียุคเก่า—ค่อนข้างเวทีและมีเสน่ห์แบบสากลของนักแสดงตัวประกอบมากกว่าเอฟเฟกต์สมัยใหม่ Tim Curry ใช้เสียง น้ำเสียงการเล่นหน้า และการขยับตัวแบบละครเวทีเพื่อสร้างความหลอน ซึ่งในทางหนึ่งมันทำให้เพนนีไวซ์มีเสน่ห์ชวนขนลุกแบบคลาสสิก ส่วนเวอร์ชันปี 2017 ของ Bill Skarsgård เลือกความหลอนเชิงกายภาพและเทคนิคพิเศษ แกะรอยความประหลาดของตัวตนที่ไม่ใช่มนุษย์ผ่านการขยายสัดส่วนใบหน้า การเคลื่อนไหวที่ผิดธรรมชาติ และซาวด์ดีไซน์ที่กดจังหวะความกลัวไว้แน่น

ด้านโครงสร้างเรื่องก็ไม่เหมือนกันด้วย: เวอร์ชัน 1990 เป็นมินิซีรีส์ที่กระจายเนื้อหาไปทั้งพล็อตเด็กและผู้ใหญ่ ทำให้มีช่วงเวลาที่ผ่อนและยืดเหมือนชมละครทีวี ในขณะที่หนัง 2017 เลือกโฟกัสที่ความหวาดกลัวของวัยเด็กเพียงส่วนเดียว เลยสร้างความเข้มข้นและจังหวะการเล่าเรื่องที่รวดเร็วกว่า นอกจากนี้การออกแบบฉาก แสงสี และเทคนิคกล้องของหนังฉายโรงยังพาอารมณ์ผู้ชมไปใกล้กับสยองทันสมัยมากขึ้น ทำให้ตอนออกจากโรงผมยังยืนนิ่งคิดเลยว่าสองเวอร์ชันนี้แทบจะเป็นคนละประสบการณ์ ทั้งสองมีข้อดีต่างกัน—คนชอบบรรยากาศเก่าอาจหลงรักเวอร์ชัน 1990 ขณะที่ถ้าอยากโดนจุกด้วยภาพสยองแบบครบเครื่อง หนัง 2017 ตอบโจทย์ได้ดี