บทนำ

บทนำ

ความมืดยามค่ำคืนปกคลุมหมู่บ้านเล็กๆ ในมณฑลกวางตุ้งชนบทห่างไกลของจีน ท้องฟ้าสีดำสนิทแต้มด้วยดวงดาวเล็กๆ ส่องแสงระยิบระยับ เสียงแมลงกลางคืนร้องระงมทั่วบริเวณ บรรยากาศรอบข้างสงบเย็นชืด แต่ท่ามกลางความเงียบสงบนี้ กลับมีสิ่งผิดปกติซ่อนเร้นอยู่ในกระท่อมไม้หลังหนึ่ง กระท่อมที่ดูไม่มั่นคงด้วยผนังไม้ผุพังและหลังคาสังกะสีที่เก่าคร่ำคร่าแทบจะพังลงมา

ข้างในกระท่อมเล็กๆ นั้น สถานการณ์ไม่สงบเหมือนข้างนอก เงาของชายหนุ่มคนหนึ่งเคลื่อนไหวไปมาในความมืด เขาเป็นหนึ่งอันธพาลในหมู่บ้านที่ใช้กระท่อมรกร้างนี้เป็นที่กบดานและที่ปลดปล่อยอารมณ์เถื่อนของตน เขากำลังคร่อมร่างหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกบังคับให้มาที่นี่ นอนอยู่บนเตียงไม้หยาบกร้าน กลิ่นอับชื้นปนกับกลิ่นคาวเลือดบางเบาแตะจมูก

หญิงสาวที่นอนอยู่ใต้ร่างของเขาดิ้นรนอย่างสิ้นหวังในตอนแรก เธอพยายามหนีจากการเกาะกุมของเขา แต่ไม่อาจหลุดพ้นได้ ร่างกายที่อ่อนแอและขี้โรคของเธอทำให้ไม่มีแรงต่อสู้มากนัก จนในที่สุด ชายหนุ่มก็บีบคอเธออย่างรุนแรง หวังให้เธอหยุดดิ้น แต่เขากลับใช้แรงมากเกินไป หญิงสาวที่ดิ้นทุรนทุรายค่อยๆ หมดแรง ขาดอากาศหายใจและนิ่งสนิทไปในที่สุด

อันธพาลหนุ่มร่างผมแห้งมองร่างหญิงสาวที่หมดสติ เขายิ้มอย่างพอใจ คิดว่าเธอแค่สลบไป แต่ในความจริง หญิงสาวคนนั้นได้จากโลกนี้ไปแล้ว...

ความเงียบเข้าครอบงำกระท่อมอีกครั้ง แต่เพียงไม่นาน สายลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้เล็กน้อย วิญญาณที่ไม่คาดฝันก็เข้ามาสิงในร่างที่ไร้ชีวิต วิญญาณของสายลับองค์กรอิสระแห่งหนึ่งจากยุค 2030 ที่ถูกส่งมายังอดีตอย่างไม่รู้ตัวได้เข้าครอบครองร่างของหญิงสาว ร่างกายที่เคยอ่อนแอกลับมีดวงตาที่ฉายแววอำมหิตของผู้ที่เคยผ่านสมรภูมิและภารกิจที่ยากลำบากมานับไม่ถ้วน

ชายหนุ่มที่ไม่ทันได้สังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เขายังคงนั่งคร่อมร่างหญิงสาวเหมือนเดิม แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือสถานการณ์ได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว ดวงตาของหญิงสาวลืมขึ้นช้าๆ จับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังเผลอ ดวงตานั้นไม่ใช่ดวงตาของหญิงสาวที่อ่อนแอแบบเดิมแล้ว แต่เป็นดวงตาของสายลับที่มีประสบการณ์เต็มเปี่ยม ฉายแววดุดันเหมือนเธอสามารถฆ่าคนได้ด้วยเพียงตวัดมอง

และแล้วการต่อสู้ที่แท้จริงก็เริ่มต้นขึ้น...

ร่างของเธอถูกคร่อมโดยชายหนุ่มร่างผอมกร้านแดด ผิวหนังเหี่ยวย่นที่บ่งบอกถึงการทำงานหนัก สายลับในร่างจางเหม่ยพยายามต่อสู้แม้ร่างกายของเธอจะอ่อนแอ แต่ประสบการณ์ในการต่อสู้ที่เธอสั่งสมมาตลอดชีวิตยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยม เธอใช้ความไวของตนหลบการจับต้องอย่างรุนแรงของชายหนุ่ม และพยายามหาทางเอาตัวรอดจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้

“อย่าคิดจะหนีเลย” ชายหนุ่มตะคอกเสียงต่ำ แสดงความโกรธแค้นในดวงตา เขาผลักเหม่ยลงกับพื้นอีกครั้ง หวังที่จะควบคุมสถานการณ์ตามความต้องการของตน แต่ทว่า สายลับในร่างของจางเหม่ยกลับคิดอย่างรวดเร็ว เธอสังเกตเห็นมีดเล่มหนึ่งตกอยู่ไม่ไกลที่ใต้เตียงไม้หลังนี้

ต้องขอบคุณเขา เพราะหากตนไม่ถูกผลักลงมาจากเตียงเก่าแทบพังนั่นก็คงไม่เห็นมีดเล่มนี้แน่!

ด้วยความชำนาญที่ฝึกฝนมานานหลายปี เธอกลิ้งตัวหมุนไปหยิบมีดนั้นขึ้นมาและจ้วงแทงไปยังชายหนุ่มอย่างแรงเข้าจุดตายในคราวเดียว เขาพยายามปัดป้องแต่ไม่ทัน สายลับในร่างจางเหม่ยใช้ความชำนาญแทงจุดสำคัญ ทำให้ชายหนุ่มทรุดลงกับพื้น หายใจแรงและหมดลมหายใจไปในที่สุด

เลือดหยดจากปลายมีด สายลับในร่างจางเหม่ยร่างใหม่ที่แสนจะไม่คุ้นเคยหอบหายใจอย่างแรง แม้ว่าเธอจะเป็นฝ่ายชนะ แต่ร่างกายของจางเหม่ยกลับไม่สามารถทนทานได้มากนัก แขนข้างหนึ่งของเธอมีแผลลึกที่เกิดจากการหมุนตัวไปถูกตะปูเกี่ยวจนเกิดรอยยาวเลือดไหลออกมาไม่หยุด แต่เธอรู้ดีว่าต้องออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด ก่อนที่จะมีใครมาเจอ

เธอพยายามรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ วิ่งออกไปจากกระท่อมท่ามกลางความมืดที่เริ่มคลืบคลานเข้ามา สายลมที่พัดผ่านทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่น ร่างกายอ่อนแอทำให้เธอไม่สามารถวิ่งไปได้ไกลนัก เธอจำเป็นต้องหาที่พักพิงชั่วคราวเพื่อทำแผลและพักฟื้นกำลังของเธอก่อน

เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เธอก็พบกับบ้านไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่โดดเดี่ยว ในบ้านไม่มีคนอยู่ข้างใน เธอเข้าไปในบ้านอย่างระมัดระวัง สายตาของเธอสอดส่องตรวจสอบทุกซอกมุม เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าที่นี่ไม่มีอันตราย บ้านหลังนี้ค่อนข้างเก่า แต่ยังมีเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สิ่งหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเธอคือรถเข็นไม้สำหรับคนพิการที่วางอยู่มุมห้อง มันเป็นสิ่งที่ดูแปลกตา แต่เธอไม่สนใจมันมากนัก

เธอเดินเข้าไปใกล้โต๊ะไม้เก่าๆ ที่วางอยู่กลางห้อง และนั่งลงเพื่อพักเหนื่อย สายตาของเธอมองออกไปนอกหน้าต่างพิจารณาว่าเธอจะต้องทำอะไรต่อไป จากนั้น เธอมองหาผ้าสะอาดรอบด้าน จนไปเจอผ้าสะอาดชิ้นหนึ่งจากกล่องเก็บของบนโต๊ะและใช้มันรัดแขนเพื่อหยุดเลือดไหล

ขณะที่เธอนั่งพัก ร่างกายที่อ่อนแอของจางเหม่ยเริ่มทำให้เธอรู้สึกหมดแรงอย่างต่อเนื่อง แต่สายลับอย่างเธอก็ไม่ปล่อยให้สติหลุด เธอรู้ว่าเวลานี้สำคัญที่สุด การทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้จะนำมาซึ่งภัยร้ายในภายหลัง เธอใช้เวลาพิจารณาทุกสิ่งทุกอย่างในบ้าน เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ทิ้งหลักฐานใดๆ ไว้

หลังจากพักฟื้นจนรู้สึกว่าตัวเองมีแรงมากพอ เธอเดินไปรอบๆ บ้าน ตรวจดูทุกซอกมุมว่ามีสิ่งใดที่ควรเก็บหรือทำลายเพื่อไม่ให้มีหลักฐานการเข้ามาของเธอ เธอจัดวางสิ่งของทุกอย่างให้เป็นระเบียบเหมือนเดิม ไม่ให้มีสิ่งใดผิดปกติ

ก่อนที่เธอจะออกจากบ้านหลังนี้ เธอหันไปมองบ้านอีกครั้งอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาที่เคยคมกล้าของสายลับยังคงเป็นเช่นเดิม แม้จะอยู่ในร่างของหญิงสาวอ่อนแอ เธอรู้ดีว่าเธอต้องรอดให้ได้ในโลกที่เธอไม่คุ้นเคยและไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นใคร ทุกคนรู้ว่าเธอคือจางเหม่ย ลูกสาวคนที่สี่ของสกุลจาง เป็นหญิงสาวที่ขี้โรคและอ่อนแอมาตั้งแต่เกิดเท่านั้น ซึ่งสายลับจากยุคอนาคตนั้นก็เป็นเพียงอดีตที่เคยผ่านมาเท่านั้น

เธอตัดสินใจว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างอ่อนแอนี้...

จางเหม่ยคนใหม่ก้าวออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับลมที่พัดผ่าน ปล่อยให้ความมืดค่อยๆ กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง เธอรู้ดีว่าสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าคือการเดินทางที่ยาวไกลและท้าทายอย่างไม่เคยมีมาก่อน แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยสติปัญญาและทักษะของสายลับที่อยู่ในตัวของเธอ