อะนูบิส ปรากฏในอนิเมะหรือมังงะเรื่องใดบ้าง

การออกแบบ 'Anubis' ในโลกหุ่นยนต์สู้รบเป็นอะไรที่ดึงสายตาฉันทุกครั้ง—เฉพาะเมื่อคิดถึง 'Zone of the Enders' ที่จับเอาชื่อเทพอียิปต์มาเป็นชื่อ Orbital Frame สุดเท่ ฉันชอบวิธีที่ทีมออกแบบยกระดับคำว่าอนูบิสจากเทพในตำนานมาเป็นหุ่นเหล็กที่เคลื่อนไหวได้ ตัวหุ่นมักมีเส้นสายคมและรายละเอียดทองแดง/ดำที่ให้บรรยากาศแบบอียิปต์โบราณ แต่ขณะเดียวกันก็มีความเป็นเทคโนโลยีอนาคต ฉากการปรากฏตัวของ 'Anubis' ในเกมและอนิเมะสั้น ๆ ที่เกี่ยวข้องมักเติมเต็มด้วยเสียงดนตรีตึงเครียดและมุมกล้องที่ทำให้รู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่ศัตรูทั่วไป แต่เป็นพลังที่น่ากลัวและลึกลับ ประสบการณ์ส่วนตัวของฉันคือการดูฉากเผชิญหน้าครั้งแรกกับเจ้า 'Anubis' บนจอแล้วรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่แบบโรงหนัง ที่ทำให้ฉันตั้งใจดูทั้งระบบการควบคุม การต่อสู้เชิงกลยุทธ์ และการออกแบบเสียงไปพร้อมกัน นี่เป็นตัวอย่างที่ชัดว่าชื่อจากตำนานเมื่อถูกเอามาปรับเป็นไอเท็มไซไฟ จะได้ความขลังและความเร้าใจไปพร้อมกันอย่างลงตัว

ยูอะ มิคามิไม่เคยถูกวาดขึ้นมาเป็นตัวละครหลักในอนิเมะหรือมังงะที่เป็นที่รู้จักโดยทั่วไป และภาพลักษณ์ของเธอมักถูกใช้ในสื่อแบบ 'ตัวจริง' มากกว่าเป็นคาแร็กเตอร์การ์ตูน เราเป็นคนติดตามวงการไอดอลและบันเทิงญี่ปุ่นมานาน เลยเห็นความแตกต่างระหว่างคนดังที่กลายเป็นต้นแบบคาแร็กเตอร์กับคนที่ถูกทำให้เป็นตัวละครจริงๆ ในกรณีของยูอะ มิคามิ เธอเป็นบุคคลสาธารณะที่ปรากฏตัวในนิตยสาร วิดีโอเพลง งานแสดงสด และโซเชียลมีเดีย มากกว่าจะมีบทบาทในมังงะหรืออนิเมะแบบมีสคริปต์ ตรงนี้ทำให้ชัดเจนว่า ถาต้องการเจอเธอในสื่อที่เป็นภาพวาดหรือเรื่องเล่าเชิงนิยายแบบยาวๆ อาจจะพบได้แค่ในงานแฟนอาร์ต โดจิน หรือภาพประกอบเชิงพอร์ตเทรต ซึ่งต่างจากการมีบทในซีรีส์อนิเมะสักเรื่องหนึ่ง

ไดบุทสึเป็นภาพที่เห็นแล้วรู้สึกได้ทันทีว่ามีทั้งความศักดิ์สิทธิ์ ความนิ่งสงบ และบางทีก็แฝงความน่ากลัวไว้ในคราวเดียวกัน ทำให้ผู้สร้างงานมังงะและอนิเมนิยมนำมาใช้ทั้งเป็นฉากหลังที่ให้บรรยากาศและเป็นสัญลักษณ์ทางความหมาย ในหลายเรื่องเราจะเห็นไดบุทสึปรากฏเป็นแลนด์มาร์กจริงๆ อย่างพระใหญ่ที่คามาคุระ ถูกยกมาเป็นจุดนัดพบหรือฉากเปิดฉากที่ให้ความรู้สึกว่าตัวละครกำลังยืนอยู่ท่ามกลางประวัติศาสตร์และความสงบ ในขณะเดียวกันก็มีผลงานที่นำรูปปั้นพระใหญ่มาเล่นเชิงมุกหรือเสียดสี ทำให้ไดบุทสึมีบทบาทได้หลายมิติ มีผลงานที่ชัดเจนและน่าสนใจหลายชิ้นที่ผมนึกถึงเมื่อพูดถึงไดบุทสึ อย่างเช่น 'Saint Young Men' ซึ่งใช้รูปแบบการเล่าเรื่องแบบคอมเมดี้เพื่อนำพระพุทธเจ้าเข้ามาเป็นตัวละครร่วมสมัย จึงเห็นภาพของความศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกนำมาวางไว้ในสถานการณ์ธรรมดาๆ ของชีวิตเมือง อีกด้านหนึ่งงานวรรณกรรมภาพอย่าง 'Buddha' ของโอซามุ เทซึกะ แม้จะเป็นการเล่าเรื่องชีวประวัติของพระพุทธเจ้ามากกว่า แต่ก็ให้ความรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของแนวคิดที่กลายมาเป็นรูปปั้น ในเชิงประวัติศาสตร์เด็กๆ ยุคเก่าอาจคุ้นกับรายการ/มังงะเก่าสไตล์สำรวจวัฒนธรรมที่ชื่อว่า 'Daibutsu-kun' ซึ่งเอาคอนเซ็ปต์พระใหญ่มาเล่นในเชิงตัวละครได้อย่างน่ารักและเป็นมิตร นอกจากงานที่ไดบุทสึเป็นตัวละครหรือธีมหลักแล้ว ยังมีอีกกลุ่มที่ใช้พระใหญ่อยู่เบื้องหลังเพื่อสร้างบรรยากาศหรือส่งสัญลักษณ์ในพล็อต เช่น การใช้ฉากพระใหญ่อันโดดเด่นในตอนท่องเที่ยวของซีรีส์สำหรับเด็กหรือครอบครัว ที่ทำให้รู้สึกถึงการเดินทางไปยังสถานที่จริง ส่วนอนิเมแนวจิตวิทยา/เหนือธรรมชาติมักใช้รูปปั้นพระใหญ่มาเป็นจุดเชื่อมโยงกับตำนานท้องถิ่น หรือเป็นสัญลักษณ์ของการพิพากษาและความทรงจำเก่าๆ งานพวกนี้ชอบดึงความขัดแย้งระหว่างความเงียบสงบของพระพุทธรูปกับเหตุการณ์รุนแรงหรือแปลกประหลาดที่จะเกิดขึ้นรอบๆ มัน โทนที่เห็นไดบุทสึในผลงานจึงหลากหลายมาก — มีทั้งที่แนวคอมเมดี้ นำมาล้อเลียนอย่างอ่อนโยน, แนวชีวประวัติหรือศาสนศาสตร์ที่ให้ความเคารพ, และแนวสยองขวัญ/ลึกลับที่เปลี่ยนไดบุทสึให้เป็นสัญลักษณ์ของความไม่สบายใจ ผมรู้สึกชอบเวลาที่ผู้สร้างเลือกใช้พระใหญ่อย่างรู้จังหวะ เพราะมันช่วยบอกข้อมูลเชิงบริบทได้รวดเร็วและทรงพลัง ไม่ว่าจะเป็นการบอกว่าเรื่องเกิดในเมืองมีประวัติหรือการขับเน้นอารมณ์ของฉาก — ทุกครั้งที่เห็นไดบุทสึโผล่มาในอนิเมหรือมังงะ มันให้ความรู้สึกว่าฉากนั้นมีความหมายมากกว่าแค่ฉากหนึ่ง ๆ แบบที่ผมยังคงอินได้เสมอ

โลกใน 'The Kane Chronicles' ถูกทอดให้เห็นเทพอียิปต์ในบทบาทที่มีความเป็นมนุษย์และซับซ้อนขึ้นเสมอ ซึ่งทำให้เราเห็น 'Anubis' ไม่ใช่แค่เทพแห่งความตายแบบเดียวมิติเดียว แต่เป็นตัวละครที่มีหน้าที่และจริยธรรมของตัวเอง การบรรยายของริก ไรออร์แดนให้ความรู้สึกใกล้ชิด: เทพถูกผูกเข้ากับโชคชะตาและการเมืองของโลกมนุษย์อย่างลึกซึ้ง ในหลายตอน 'Anubis' ปรากฏเป็นผู้พิทักษ์หรือผู้ตัดสิน จังหวะที่เขาเข้ามามีบทบาทมักสร้างแรงกดดันต่อคาร์เตอร์และซาดี เนื้อหาจึงเล่นกับความขัดแย้งระหว่างพันธกิจส่วนตัวของเทพและความเป็นธรรมที่เขาต้องรักษา ทำให้การเผชิญหน้ากับเขารู้สึกทั้งหวาดกลัวและน่าเห็นใจ ความชอบของเราอยู่ตรงที่ผู้แต่งไม่ยอมให้เทพเป็นเพียงภาพลวงตาแบน ๆ แต่กลายเป็นกระจกสะท้อนคุณค่าของตัวเอก การที่บางครั้ง 'Anubis' ต้องทำหน้าที่ที่โหดร้ายเพื่อรักษาระเบียบของโลกหลังความตาย สร้างมิติของความเศร้าและความยากลำบากที่ทำให้เรื่องมีน้ำหนักมากขึ้น ฉากที่เขาปรากฏมักเป็นช่วงที่เนื้อเรื่องต้องการคำตอบเชิงศีลธรรม ซึ่งทำให้บทบาทของเขาในซีรีส์เล่มนี้น่าจดจำและไม่ง่ายจะลืม

เอาจริงๆ ตอนเล่นเกมออนไลน์แล้วเจอ 'Anubis' ในรายชื่อตัวละคร ผมมักจะตื่นเต้นทุกครั้งเพราะการออกแบบเขามีเสน่ห์แบบอียิปต์โบราณผสมของเวทมนตร์ทันสมัย ในเกมอย่าง 'SMITE' เขาไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ — เป็นฮีโร่ที่เล่นได้จริง มีสกิลเน้นความเสียหายเป็นระยะ ๆ และความรู้สึกว่าเป็นเทพผู้ตัดสินที่ยิงลำแสงจากฟากฟ้า ทำให้เวลาต่อสู้รู้สึกยิ่งใหญ่และมีสไตล์ บางทีสิ่งที่ผมชอบมากกว่าคือวิธีที่นักพัฒนาเอาคอนเซ็ปต์เทพอียิปต์ไปขยายในเกมอื่น ๆ เช่นใน 'Assassin's Creed: Origins' แม้จะไม่ได้ให้ Anubis เป็นตัวเล่น แต่ภาพปั้น สุสาน และฉากความฝันเกี่ยวกับโลกหลังความตายทำให้ชัดว่าตำนานนี้มีความหนักแน่นพอที่จะถูกตีความใหม่เรื่อย ๆ การเห็นสัญลักษณ์ของ Anubis ปรากฏในสภาพแวดล้อม ทำให้เกมมีมิติทางวัฒนธรรมและบรรยากาศที่ลึกขึ้น พอรวมกันแล้ว Anubis ในวงการเกมรู้สึกทั้งเป็นไอคอนและเป็นแหล่งแรงบันดาลใจที่นักพัฒนาใช้เล่นกับความเชื่อและกลไกเกมได้อย่างสนุก

ความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นเมื่อพูดถึง 'Kingdom' คือความเข้มข้นของการเมืองกับสงครามที่ทำให้ภาพของ 'จิ๋น ซีฮ่องเต้' กลายเป็นตัวละครที่ซับซ้อนมากกว่าตัวประวัติศาสตร์ธรรมดา ข้าพเจ้าเห็นเขาในมุมของเยาว์วัยที่ถูกบีบให้โตเร็ว รับภาระความเป็นผู้นำ และต้องใช้เล่ห์การเมืองเพื่อยืนหยัด ซึ่งมังงะและอนิเมะเรื่องนี้สอดแทรกไว้อย่างเนียน ๆ ทำให้คนดูเข้าใจแรงจูงใจเบื้องหลังการกระทำ แม้บางครั้งจะรู้สึกว่าก้าวร้าวหรือโหด แต่ก็ยังเห็นความหวังจะรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง การเล่าเรื่องใน 'Kingdom' ไม่ได้ให้ภาพของฮ่องเต้แบบยิ่งใหญ่เพียงอย่างเดียว แต่ข้าพเจ้าได้เห็นความเปราะบาง ความไม่แน่นอนระหว่างศัตรูและมิตร ช่วงที่แสดงกลยุทธ์การเมืองหรือฉากที่มีการตัดสินใจเปลี่ยนชะตากรรมของผู้คน ช่วยเติมมิติให้กับภาพของจิ๋นซีในฐานะผู้นำที่พร้อมจะสูญเสียอะไรหลายอย่างเพื่อนำนโยบายของตนไปข้างหน้า การเชื่อมโยงกับตัวละครอย่างชิน (Li Xin) และคนรอบตัวก็ทำให้บทบาทของฮ่องเต้มีทั้งความเป็นมนุษย์และความโหดร้ายในเวลาเดียวกัน สุดท้าย ข้าพเจ้าออกจากการดู/อ่านด้วยความรู้สึกว่าการนำเสนอใน 'Kingdom' ทำให้การเข้าใจตัวตนของจิ๋นซีมีชั้นเชิง ทั้งในเชิงการเมืองและจิตวิทยา แม้จะเป็นงานนิยายเชิงประวัติศาสตร์ แต่การผสมผสานเหตุการณ์จริงกับการตีความเชิงศิลป์ทำให้ฉากหลายฉากฝังอยู่ในความทรงจำ และยิ่งทำให้การอ่าน/ดูเรื่องนี้รู้สึกคุ้มค่าในการตามอ่านต่อไป

ชื่อ 'สัพเพ' ค่อนข้างคลุมเครือเมื่อพูดถึงมังงะหรืออะนิเมะ และในมุมมองของคนที่สนใจงานสร้างที่มีพื้นถิ่นทางศาสนาและวัฒนธรรม เรามองว่าคำนี้น่าจะมาจากคำบาลี-สันสกฤตที่หมายถึง 'ทั้งหมด' หรือส่วนหนึ่งของคัมภีร์สวด ไม่ค่อยได้ใช้เป็นชื่อตัวละครหลักในผลงานญี่ปุ่นที่เป็นที่รู้จักทั่วไป จากการติดตามผลงานที่มักดึงเอาพิธีกรรมและบทสวดมาใช้ เช่น 'Saint Young Men' ที่เล่นกับภาพลักษณ์ของบุคคลทางศาสนาอย่างสนุกสนาน และ 'Mushishi' ที่มักมีบทสนทนาเกี่ยวกับความเชื่อท้องถิ่น เราจึงเชื่อว่าถ้าจะเจอคำว่า 'สัพเพ' ในสื่อมันมักโผล่ในฉากพิธีกรรม คำสวด หรือคำอธิบายเชิงปรัชญามากกว่าจะเป็นชื่อตัวละครชัดเจน ในหลายกรณีคำแบบนี้จะถูกแปลหรือถอดความต่างกันไปตามฉบับแปลไทย-ญี่ปุ่น ทำให้หา 'ตอนที่มีคำว่า สัพเพ' แบบตรงๆ ค่อนข้างยาก ในฐานะแฟนที่ชอบสังเกตช็อตเล็กๆ ในฉากพิธีกรรม ความน่าสนใจอยู่ที่ว่าแม้คำไม่โผล่เป็นชื่อตัวละคร แต่การใส่คำบาลีหรือวลีสวดสั้นๆ เข้ามาช่วยสร้างบรรยากาศและน้ำเสียงให้ฉากนั้นๆ มีความลึกขึ้น พอเห็นแบบนี้แล้วมักจะชอบฉากที่ตัวหนังสือหรือบทสวดทำหน้าที่เป็นเครื่องเชื่อมระหว่างตัวละครกับความเชื่อโบราณ ซึ่งให้ความรู้สึกละเอียดอ่อนไม่เหมือนฉากแอ็กชันธรรมดา

ยิ่งพูดถึง 'Anubis' ในโลกมังงะ ผมจะนึกถึงเวอร์ชันที่เป็นสแตนด์ซึ่งปรากฏในงานของ ฮิโรฮิโกะ อารากิ — นั่นคือภาพที่คนส่วนใหญ่เรียกกันว่า 'Anubis' จาก 'JoJo's Bizarre Adventure' งานของอารากิเด่นที่การดีไซน์ผสมผสานมุมมองแฟชั่นกับสัญลักษณ์โบราณ ทำให้สแตนด์ที่มาในธีมอียิปต์ดูทรงพลังและคมชัดมากกว่าการยกเอารูปลักษณ์ดั้งเดิมมาใส่เฉยๆ ผมชอบที่เส้นและโทนเงาของเขาทำให้วัตถุที่เป็นโลหะหรือเครื่องประดับดูหนักแน่นแต่ยังคงเอกลักษณ์แบบสมัยใหม่ การที่อารากิเป็นทั้งผู้เขียนและผู้วาดทำให้การออกแบบตัวละครอย่าง 'Anubis' สอดคล้องกับสไตล์โดยรวมของเรื่อง ทุกอย่างตั้งแต่ท่าทาง การจัดองค์ประกอบหน้ากระดาษ ถึงเงาและแสง ถูกลงมือออกแบบเพื่อสื่ออารมณ์ของฉากนั้นๆ ในฐานะแฟน ผมมองว่าเมื่อภาพของเทพหรือสแตนด์แบบนี้ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่แค่หน้าตาแต่เป็นการวางคาแรกเตอร์ด้วยลายเส้นเดียวกันกับที่ใช้เล่าเรื่อง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมภาพ 'Anubis' ของอารากิจึงติดตาและจดจำได้ง่าย

อย่างที่เคยมีโอกาสได้อ่านนิยายแนวแฟนตาซีหลายเรื่อง 'เจ้าสาวของอานูบิส' เป็นหนึ่งในผลงานที่น่าสนใจมากๆ เลยนะ มันผสมผสานความลึกลับของอียิปต์โบราณเข้ากับเรื่องราวความรักที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ส่วนตัวเคยตามหามังงะของเรื่องนี้เหมือนกัน แต่จนแล้วจนเล่ายังไม่เจอเวอร์ชันที่เป็นการ์ตูนสักที จากที่คุยกับเพื่อนๆ ในวงการ เขาบอกกันว่ายังไม่มีใครทำAdaptation เป็นมังงะจริงจัง อาจเป็นเพราะธีมที่ค่อนข้างเฉพาะทางและกลุ่มผู้อ่านที่จำกัด แต่ถ้าพูดถึงเนื้อหาแล้ว นิยายต้นฉบับให้ความรู้สึกเหมือนได้ดูอนิเมะผ่านตัวหนังสือเลยล่ะ การบรรยายฉากและตัวละครชัดเจนจนนึกภาพตามได้ง่าย บางบทตอนรู้สึกเหมือนกำลังอ่านสตอรี่บอร์ดของอนิเมะสักเรื่องที่ยังไม่ได้ผลิตซะอีก ถ้ามีโอกาสได้เห็นเป็นมังงะคงเจ๋งไม่น้อย โดยเฉพาะฉากที่ตัวเอกเผชิญหน้ากับเหล่าทวยเทพในโลกหลังความตาย น่าจะออกมาเป็นภาพที่อลังการมากๆ

ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูแต่ไม่ตรงกับตัวละครในมังงะหรืออนิเมะญี่ปุ่นที่ฉันติดตามจริง ๆ เมื่ออ่านคำว่า 'เปา บุ้ น จิ้ น' ผมจะนึกถึงบุคคลในตำนานจีนมากกว่าตัวละครจากการ์ตูนญี่ปุ่น — คนที่รู้จักกันในนาม 'เปาบุ้นจิ้น' ซึ่งเป็นผู้พิพากษาประวัติศาสตร์ที่ปรากฏบ่อยในละครโทรทัศน์และนิทานพื้นบ้าน ส่วนนามกลุ่มอย่าง '7 ผู้กล้า 5 ผู้ทรงธรรม' ฟังแล้วเหมือนชื่อตอนหรือชื่องานดัดแปลงของนิทานท้องถิ่นมากกว่าจะเป็นตอนของมังงะชื่อดัง จากประสบการณ์ดูและอ่าน ผมเคยเห็นเรื่องราวของเปาบุ้นจิ้นในรูปแบบซีรีส์จีน เช่น 'Bao Qing Tian' ที่ถูกนำเสนอเป็นตอน ๆ แต่ในแวดวงมังงะ/อนิเมะญี่ปุ่นไม่ค่อยมีการนำเสนอชื่อนี้ตรง ๆ ถ้ามีการเอาไปปรับแต่ง มักเป็นผลงานของนักเขียนจีนหรือไทยที่ดัดแปลงตำนานเป็นนิยายหรือคอมิกส์ท้องถิ่น ดังนั้นถาจริงจังจะหาตอนเฉพาะในมังงะญี่ปุ่น คงหาไม่เจอ แต่ถาสนใจฉากหรือตอนที่เล่าเรื่องลักษณะเดียวกัน ให้ลองมองหาละครจีนหรือมังงะจีน (manhua) ที่ดัดแปลงตำนานเปาบุ้นจิ้น จะเจอการเล่าเรื่องแบบการจับคนร้ายและยืนหยัดความยุติธรรมเหมือนชื่อกลุ่มที่ว่ามา