อาเพศถูกนำเสนอในซีรีส์ทีวีอย่างไรในประเทศไทย?

ฉันคิดว่าแนวทางการนำตำนานอะพอลโลมาทำใหม่ในซีรีส์ทีวีช่วงหลังมีความหลากหลายจนดูน่าตื่นเต้นมาก การนำอะพอลโลมาเล่าใหม่มักเริ่มจากการเลือกคุณสมบัติเด่นของเขามาขยาย—เพลง ความเป็นนักพยากรณ์ แสง และดาบธนู—แล้วค่อยผสมกับคอนเท็กซ์ร่วมสมัย หลายเรื่องเลือกจะทำให้เขาดูเป็นคนดังยุคใหม่ที่ใช้ความสามารถในการควบคุมสื่อและภาพลักษณ์ เหมือนเปลี่ยนเทพแห่งศิลป์ให้กลายเป็นไอคอนวงการบันเทิง ในขณะเดียวกันก็มีผู้สร้างอีกกลุ่มที่โยนอะพอลโลไปอยู่ในบทหมอหรือวิทยาศาสตร์ แสดงให้เห็นด้านรักษาและการแพร่โรคของตำนาน ด้วยมุมมองนี้เทพไม่ต่างจากผู้มีอำนาจทางความรู้หรือการแพทย์ มุมเล่าเรื่องยังแตกต่างกันมาก: บางซีรีส์เน้นความโรแมนติกและโศกนาฏกรรมของความรักแท้ให้ความสำคัญกับเรื่องของไดนาเมิกกับดาร์ฟ์เน่หรือไฮแซนธ์ ในขณะที่บางเรื่องใช้เขาเป็นปมสืบสวนหรือศัตรูที่มีแรงจูงใจชัดเจน งานภาพและดนตรีจึงถูกใช้เป็นเครื่องมือสำคัญในการสื่อความเป็นเทพ—สีทองและคีย์เปียโนสูง ๆ ทำให้ตัวละครขลังขึ้น ส่วนฉากที่เลือกตัดทอนบางตำนานโหดร้ายก็ทำให้ผู้ชมร่วมสมัยเข้าถึงง่ายขึ้น แต่เมื่อใดที่ผู้สร้างกล้าพาอะพอลโลกลับไปสู่ด้านมืดของเขา ผลลัพธ์มักจะน่าจดจำและท้าทายความคิดเกี่ยวกับอำนาจกับศีลธรรม สำหรับฉันการเห็นตำนานโบราณถูกปรับให้เข้ากับความเป็นปัจจุบันแบบนี้ทำให้รู้สึกว่ามันยังมีชีวิตและยังพูดอะไรกับเราได้อย่างแรงกล้า

กลิ่นอายของอาเพศในนิยายทำงานเหมือนเสียงต่ำๆ ที่ค่อยๆ เข้ามาเบียดพื้นที่ในจิตใจผู้อ่าน และนั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้มันน่าจดจำ ผมชอบมองอาเพศเป็นทั้งสัญญาณและแรงผลักดัน: สัญญาณในแง่ของเครื่องหมายหรือเหตุการณ์เล็กๆ ที่บอกว่ามีสิ่งไม่ปกติกำลังมา และเป็นแรงผลักดันเมื่อมันเปลี่ยนพฤติกรรมตัวละครหรือทิศทางของเรื่อง ตัวอย่างชัดเจนคือฉาก 'Eclipse' ใน 'Berserk' ที่อาเพศไม่ได้มาเป็นแค่คำทำนาย แต่มันเป็นเหตุการณ์จริงที่ทำให้โลกทั้งใบและความหมายของความไว้ใจพังทลายไป ฉากแบบนี้สื่อความอาเพศด้วยการทำให้ความปกติกลายเป็นความผิดปกติทันที และใช้ภาพ ความรู้สึกทางกาย และการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมเป็นสัญญะ อีกมุมหนึ่งคืออาเพศเชิงสัญลักษณ์แบบคลาสสิก เช่นในการเล่นแร่แปรธาตุของโชคชะตาใน 'Macbeth' ถึงแม้พยากรณ์จะดูคลุมเครือ แต่การปรากฏของแม่มด เสียงเพลง หรือท้องฟ้าที่เปลี่ยนสี กลับเป็นตัวชี้นำที่จุดประเด็นจริยธรรมและความทะเยอทะยานของตัวละคร การเขียนชนิดนี้มักเน้นการเชื่อมโยงอาเพศกับธีมของเรื่อง ทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าโชคชะตาหรือสัญญาณพวกนี้มีความหมายเชิงปรัชญามากกว่าเป็นแค่เครื่องมือกระตุ้นพล็อต เมื่อพูดถึงวิธีใช้อาเพศให้ได้ผล ผมมักจะแนะนำการเริ่มจากรายละเอียดเล็กๆ แล้วค่อยขยาย: กลิ่นที่ผิดปกติ เสียงนกร้องที่เงียบลง รอยแปลกบนผนัง หรือคนที่เปลี่ยนการพูดจา แล้วค่อยพาไปสู่เหตุการณ์ใหญ่ ที่สำคัญคืออย่าอธิบายจนหมด — ปล่อยให้ผู้อ่านต่อเติมช่องว่างด้วยความกลัวของตัวเอง ตอนจบที่ทรงพลังไม่จำเป็นต้องแสดงให้เห็นทั้งหมด แต่มันต้องทำให้ผู้อ่านรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของอาเพศที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตรงมุมมืดของเรื่อง นั่นแหละคือรสชาติที่ทำให้เรื่องยังคงค้างอยู่ในหัวหลังจากปิดหนังสือแล้ว

มีซีรีส์ไม่กี่เรื่องที่เล่นกับความฝันได้ละเอียดเท่า 'Twin Peaks' และวิธีที่มันหยิบเอาทฤษฎีของคาร์ล จุงมาแสดงบนจอทำให้ฉันหลงใหลเสมอ การใช้สัญลักษณ์อย่างห้องสีแดง (Red Room) หรือตัวละครคู่แฝด ถูกนำเสนอเหมือนแผนที่ของจิตไร้สำนึก ราวกับว่าผู้กำกับชวนให้ผู้ชมเดินเข้าไปในส่วนลึกของจิตนานาชาติ (collective unconscious) ที่จุงพูดถึง การฝันในเรื่องไม่ได้เป็นแค่ภาพแปลกประหลาดเพื่อช็อค แต่เป็นภาษาที่ตัวละครสื่อสารกับตัวตนที่ถูกกดไว้ เช่น โคอเปอร์ที่ได้เบาะแสจากความฝัน ซึ่งสะท้อนแนวคิดเรื่องอาร์คีไทป์และเงา (shadow) ฉันชอบตรงที่การเล่าเรื่องไม่อธิบายจนชัดเจน แต่ปล่อยให้สัญลักษณ์ทำงานเอง—นกเค้าแมว คำพูดประหลาด ลักษณะการย้อนซ้ำของภาพ—ทำให้ผู้ชมได้ทำหน้าที่เป็นนักตีความเอง นั่นแหละคือความเป็นจุงบวกความฝันบนทีวี: เปิดพื้นที่ให้จิตใต้สำนึกและสัญลักษณ์ชนบทของมันได้พูดคุยกันก่อนที่เราจะพยายามหาคำตอบ

คำว่า 'อาเพศ' ในบริบทของอนิเมะมักถูกใช้เพื่ออธิบายตัวละครที่ไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นชายหรือหญิงอย่างชัดเจน หรือไม่มีการยึดติดกับเพศใดเพศหนึ่งอย่างเป็นรูปธรรม ต่างจากความเป็น 'เพศกลาง' ที่หมายถึงรูปลักษณ์ที่ไม่ชัดว่าเป็นชายหรือหญิง 'อาเพศ' มุ่งไปที่ตัวตนภายในมากกว่า คือเป็นการบอกว่าเจตนารมณ์ทางเพศของตัวละครนั้นว่างเปล่า ไม่มีความรู้สึกว่าตัวเองมีเพศใดเป็นของตนเอง ตัวอย่างเช่น ตัวละครเหนือธรรมชาติ เทพ เจ้า วิญญาณ หรือสิ่งมีชีวิตที่ผู้สร้างตั้งใจให้เป็นเพศว่าง ก็สามารถถูกเรียกว่าอาเพศได้ แม้ภายนอกอาจแต่งกายหรือมีลักษณะคล้ายชายหรือหญิง แต่แก่นของการระบุอัตลักษณ์จะต่างออกไป ในการเล่าเรื่องและการรับชม ฉันเห็นว่าเรื่องของการตีความคำว่า 'อาเพศ' มักสับสนกับการดูเป็นเพศกลาง (androgynous) หรือการเป็นไม่ระบุเพศ (genderless) ซึ่งทั้งสามอย่างมีความต่างที่สำคัญ: เพศกลางเกี่ยวกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ผสมชายและหญิง ในขณะที่อาเพศคือการไม่มีอัตลักษณ์ทางเพศภายใน ส่วนคำว่าไม่ระบุเพศอาจหมายถึงการที่ผู้สร้างไม่ได้ให้ข้อมูลเรื่องเพศเลย ทั้งนี้แฟน ๆ มักนำมาพูดถึงในเชิงแฟนดอม กล่าวถึงวิธีที่ตัวละครได้รับการนำเสนอหรือการใช้สรรพนาม เช่น ถ้าในเรื่องไม่เคยระบุหรือมีฉากที่ชี้ชัดว่าตัวละครไม่เชื่อมโยงกับเพศใด หลายคนก็จะยอมรับการเรียกอาเพศ แต่บางครั้งแฟนคอมมูนนั้นอาจขยายความให้กว้างขึ้นจนกลายเป็นแฟนคอนเทนต์ที่ไม่ตรงกับเจตนาของผู้สร้าง การแปลและการสื่อสารข้ามภาษาเป็นอีกประเด็นที่สำคัญ เพราะคำในภาษาญี่ปุ่นหรือภาษาอื่นอาจไม่มีคำเทียบเท่าในภาษาไทยที่ตรงเป๊ะ การใช้คำว่า 'อาเพศ' ในกลุ่มแฟนคลับจึงเป็นการตั้งชื่อให้เข้าใจง่าย แต่การจะติดแท็กหรือยืนยันอัตลักษณ์ให้ตัวละคร ควรอิงจากข้อมูลในเนื้อเรื่องหรือคำพูดจากผู้สร้าง หากไม่มีข้อมูลชัดเจน การเปิดพื้นที่ให้แฟน ๆ แปลความก็เป็นเรื่องปกติ แต่ก็ต้องระมัดระวังไม่ตั้งข้อสรุปแทนคนที่อาจเป็นตัวแทนของชีวิตจริงได้ ความเคารพและความละเอียดอ่อนสำคัญมากเมื่อพูดถึงอัตลักษณ์ทางเพศในสื่อ ท้ายที่สุดแล้วฉันชอบเวลาที่อนิเมะหรือมังงะเล่าเรื่องตัวละครอาเพศด้วยมิติและความเคารพ ทำให้เราเห็นมุมมองของการมีตัวตนที่ไม่ถูกกำหนดด้วยกรอบเพศแบบเดิม มันเพิ่มความหลากหลายให้โลกแฟนตาซีและทำให้การเล่าเรื่องมีความลึกขึ้น นั่นคือความรู้สึกส่วนตัวที่มักทำให้ฉันตั้งใจดูและคุยแลกเปลี่ยนเรื่องนี้กับเพื่อนๆ อย่างต่อเนื่อง

หนึ่งในซีรีส์ที่ทำให้ฉันคิดเรื่องความใคร่ในมุมสังคมลึกขึ้นคือ 'The Deuce' เพราะมันไม่ใช่แค่ฉากเซ็กซ์หรือความตื่นเต้น แต่เป็นการสำรวจระบบเศรษฐกิจ ความเหลื่อมล้ำ และการมองผู้คนเป็นสินค้า ฉันรู้สึกว่าซีรีส์เรื่องนี้ถ่ายทอดภาพการทำงานของอุตสาหกรรมหนังสำหรับผู้ใหญ่ในนิวยอร์กช่วงทศวรรษ 1970–80 อย่างไม่มีการปรุงแต่ง แต่ยังคงความเป็นมนุษย์ของตัวละครไว้ได้ การที่ตัวละครต้องตัดสินใจเรื่องการรับงาน พื้นที่สาธารณะกับความเป็นส่วนตัว ถูกขีดเส้นโดยกฎหมายและมุมมองสังคม ทำให้ความใคร่กลายเป็นปัญหาที่โยงกับชั้นวรรณะ เพศ และโอกาสทางเศรษฐกิจ มากกว่าแค่เรื่องปรารถนาเฉพาะบุคคล ฉากที่แสดงการต่อรองทั้งทางเศรษฐกิจและความปลอดภัยของร่างกายทำให้ฉันนึกถึงคำถามว่าใครได้ประโยชน์จากการมองความใคร่เป็นสินค้า และใครต้องจ่ายราคา เปรียบเทียบกับอีกเรื่องที่ฉันชอบคือ 'Masters of Sex' ซึ่งเอาแง่มุมการศึกษาและการคุมความรู้เกี่ยวกับเพศมาเป็นแกนสำคัญ ที่นี่ความใคร่ถูกจับมาวิเคราะห์เชิงวิทยาศาสตร์ แต่กลับสะท้อนว่าความรู้ไม่ได้ปลดปล่อยผู้คนจากการถูกตัดสินทางสังคมเสมอไป นักวิจัยในเรื่องต้องเผชิญกับการตีตรา ความสัมพันธ์ที่พังทลาย และข้อจำกัดของบริบททางวัฒนธรรม นี่ทำให้เห็นว่าการพูดถึงความใคร่ในสังคมต้องมองทั้งระดับสถาบันและชีวิตประจำวัน ไม่ใช่แค่ฉากโรแมนติกหรือสยิวเท่านั้น ทั้งสองเรื่องทำให้ฉันมองความใคร่เป็นปรากฏการณ์ที่เชื่อมโยงกับอำนาจ การทำมาหากิน และการต่อสู้เพื่อพื้นที่ท่ามกลางการตัดสินทางศีลธรรม — ประเด็นที่ยังคงสำคัญในทุกยุคสมัย

การนำเสนอเผด็จการในซีรีส์ไทยบน Netflix มักทำงานผ่านการย่อขนาดอำนาจให้อยู่ในบริบทที่คนดูคุ้นเคย แทนที่จะเป็นฉากรัฐประหารในข่าวสารทั่วไป ซีรีส์หลายเรื่องเลือกแสดงรูปแบบเผด็จการที่แฝงอยู่ในสถาบันเล็ก ๆ เช่น โรงเรียน บริษัท หรือชุมชน ซึ่งทำให้การใช้อำนาจดูใกล้ตัวและน่ากลัวกว่าเดิมมาก ในมุมมองของผม วิธีเล่าแบบนี้มีความเฉียบคม เพราะมันบีบให้ผู้ชมตั้งคำถามกับความยอมจำนนและความร่วมมือของพลเมือง ตัวอย่างเช่นฉากครูหรือหัวหน้าที่ใช้กฎระเบียบเป็นเครื่องมือกดขี่ จะไม่ถูกนำเสนอเป็นตัวตลกหรือคนร้ายอย่างเดียว แต่ถูกจัดวางให้เป็นระบบที่ดูมีเหตุผลและมีผลตอบแทนทางสังคม การตัดต่อกับภาพกิจวัตรประจำวัน—การเช็กชื่อ การประชุม การเผยแพร่ข่าวภายใน—ทำให้อำนาจเงียบ ๆ เหล่านั้นดูทรงพลังและคุกคามกว่าอวัยวะของความรุนแรงแบบเปิดเผย การใช้สัญลักษณ์และอารมณ์ร่วมก็เป็นอีกเทคนิคที่ทำให้เผด็จการในซีรีส์ไทยบนแพลตฟอร์มนี้มีมิติ ตัวอย่างเช่นการเล่นกับแสงเงา การปิดมุมกล้อง หรือฉากที่คนในชุมชนเงียบเมื่อมีคำสั่งผ่านมา ทำให้ความรู้สึกของการตรวจสอบและการห้ามต่าง ๆ แทรกซึมเข้าไปในชีวิตประจำวันได้ดี นอกจากนี้การให้มุมมองจากตัวละครหลายคน ทั้งผู้ถูกกดและผู้ร่วมมือ ช่วยให้เรื่องราวไม่กลายเป็นการตีตราแบบง่าย ๆ แต่กลายเป็นบทสนทนาเชิงจริยธรรมที่ชวนคิดต่อไป ผมมักชอบเวลาที่ซีรีส์ไม่บอกคำตอบว่าใครถูกหรือผิดแบบตายตัว แต่ปล่อยให้ความไม่แน่นอนนั้นเป็นส่วนหนึ่งของการสะท้อนสังคม ทำให้ความกลัวและความรับผิดชอบถูกถ่ายทอดอย่างหนักแน่นและคงอยู่ในหัวผู้ชมแม้หลังจบตอนแล้ว

พูดตามตรง ฉันคิดว่าเมื่อมองหาซีรีส์เกาหลีที่นำเสนอเนื้อหาเกี่ยวกับความรักระหว่างคนเพศเดียวกันอย่างสมจริง จะต้องแยกความต่างระหว่างงานที่เน้นความโรแมนติกแบบแฟนตาซีกับงานที่กล้าพูดถึงผลกระทบทางสังคม ครอบครัว และการใช้ชีวิตจริงๆ ซึ่งทำให้ซีรีส์บางเรื่องมีความหนักแน่นและอิ่มตัวทางอารมณ์กว่าแค่ฉากจูบหรือโมเมนต์หวานๆ 'Life Is Beautiful' เป็นตัวอย่างที่ฉันชอบมากเพราะมันใส่เรื่องการออกมาเป็นตัวตนจริงๆ ของตัวละครชายเข้าไปในบริบทครอบครัวใหญ่ การรับรู้ของคนรอบข้าง การตัดสินใจเรื่องชีวิตคู่ และแรงกดดันจากสังคมใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากกว่าการสร้างภาพให้สวยงามเพียงอย่างเดียว ซีรีส์นี้ไม่ได้สื่อย้ำแค่ความรัก แต่พาไปดูผลกระทบและบทสนทนาในบ้านเดียวกัน ซึ่งช่วยให้การนำเสนอดูเป็นผู้ใหญ่และสมจริงจริงๆ ในมุมของซีรีส์แนวเว็บหรือคอนเทนต์ที่เน้นผู้ใหญ่ที่สุด ฉันชอบ 'To My Star' เพราะมันให้ความรู้สึกใกล้เคียงชีวิตจริงของคนทำอาชีพที่มีความเสี่ยงต่อภาพลักษณ์เช่นนักแสดง เรื่องราวไม่ได้โฟกัสแค่ความสัมพันธ์โรแมนติก แต่ลงลึกถึงการจัดการกับความกลัว การยอมรับตัวตนในที่ทำงาน และการต่อรองกับความนิยมที่เปลี่ยนแปลงไป ทำให้ความสัมพันธ์มีทั้งช่วงเวลานุ่มนวลและช่วงเวลาท้าทายที่เราเห็นได้บ่อยในชีวิตจริง การนำเสนอการสื่อสารระหว่างคู่รัก การถกเถียงเรื่องอนาคต และความเปราะบางทางอาชีพ เป็นสิ่งที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้รู้สึกไม่เพียงแต่เป็นนิยายหวานๆ แต่เหมือนหนังชีวิตที่มีความซับซ้อน ยังมีงานอย่าง 'Where Your Eyes Linger' ที่แม้จะออกแนวโรแมนติกและมีมู้ดค่อนข้างฟุ้ง แต่มันก็สำคัญในเชิงการสร้างพื้นที่สำหรับความสัมพันธ์เพศเดียวกันบนหน้าจอ เพราะถึงแม้ภาพจะดูค่อนข้างสวยงามและมีสไตล์ แต่มันส่งสัญญาณว่าความสัมพันธ์แบบนี้มีสิทธิ์จะถูกเล่าในแบบที่หลากหลายได้ ข้อดีอีกอย่างคือซีรีส์สั้นๆ แนวเว็บส่วนใหญ่เปิดทางให้ผู้ชมที่ยังไม่คุ้นเคยกับแนวนี้เข้าถึงได้ง่ายกว่า อย่างไรก็ตาม ถ้าต้องการมุมมองที่ใกล้เคียงความสมจริงที่สุดให้เลือกงานที่กล้าแตะประเด็นครอบครัว การรับรู้ของสังคม และผลกระทบต่ออาชีพหรือความเป็นอยู่ เพราะนั่นแสดงถึงความจริงมากกว่าฉากโรแมนติกเพียงอย่างเดียว สรุปแล้วฉันมองว่าความสมจริงไม่ได้วัดจากฉากเซอร์วิสเท่านั้น แต่วัดจากความลึกของบท การให้พื้นที่กับปัญหาในชีวิตประจำวัน และการนำเสนอความหลากหลายของปฏิกิริยาในสังคม ถ้าต้องแนะนำจริงๆ ให้ลองเริ่มจาก 'Life Is Beautiful' กับ 'To My Star' แล้วค่อยขยายไปหาเว็บดราม่าหรือซีรีส์อิสระอย่าง 'Where Your Eyes Linger' เพื่อดูโทนที่ต่างกัน ทั้งสามแบบจะช่วยให้เข้าใจมุมมองหลากหลายและรู้สึกเชื่อมโยงได้มากขึ้น โดยส่วนตัวแล้วฉันชอบซีรีส์ที่กล้าเล่าเรื่องแบบเรียบง่ายแต่หนักแน่น เพราะมันทำให้รู้สึกว่าเรื่องรักของคนเพศเดียวกันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่ควรได้รับพื้นที่บนจออย่างเท่าเทียม

หลายครั้งการนำเสนอครอบครัวจีนแคะในซีรีส์ไทยถูกตั้งกรอบด้วยความเคารพต่อรุ่นพ่อรุ่นแม่และพิธีกรรมที่ส่งต่อกันมา ฉันสังเกตว่าซีรีส์มักให้ความสำคัญกับการทำพิธีบูชาเจ้าแม่หรือการเคารพบรรพบุรุษเป็นฉากที่สร้างอารมณ์ เช่น โต๊ะบูชาที่มีรูปภาพ โคมแดง และเครื่องสักการะ ซึ่งแสดงความต่อเนื่องของสายเลือดและการรักษาขนบประเพณี นอกจากนี้ชื่อ-นามสกุลที่ออกเสียงแบบจีนและการเรียกผู้ใหญ่ด้วยคำยกย่องช่วยตอกย้ำความเป็นชุมชนที่มีกฎเกณฑ์ของตัวเอง ในฐานะแฟนซีรีส์ ผมคิดว่าการใส่ภาษาแคะหรือสำเนียงจีนผสมกับภาษาไทยเป็นเครื่องมือที่ทำให้ตัวละครรู้สึกมีรากเหง้า แต่บางครั้งการย่อองค์ประกอบเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์มากเกินไปจนกลายเป็นตราสัญลักษณ์คลาสสิกของคนจีนในละครไทย แทนที่จะลงลึกถึงความหลากหลายภายในชุมชนเดียวกัน ซึ่งผมหวังว่าอนาคตจะเห็นการเล่าเรื่องที่ซับซ้อนและเฉพาะตัวมากขึ้น

เวลาพูดถึงซีรีส์ไทยที่เล่าเรื่องความสัมพันธ์กับกระเทยแบบจริงใจ ฉันนึกถึง 'Club Friday The Series' ก่อนเลย ฉันชอบที่มันเป็นรายการแนวสารคดีดัดแปลงจากเรื่องจริง ทำให้โทนการเล่าไม่น้ำเน่าและไม่ตัดบทความซับซ้อนออกไป การเล่าในบางตอนของ 'Club Friday' ใส่รายละเอียดความสัมพันธ์ที่เป็นไปได้ทั้งความรัก โรแมนซ์ที่ซับซ้อน และแรงกดดันจากครอบครัว โดยไม่พยายามทำให้ตัวละครกระเทยเป็นแค่ตัวตลกหรือสิ่งแปลกปลอม ฉันชอบมุมที่ตัวละครต้องเผชิญกับการถูกตัดสินจากสังคม แต่ยังมีช็อตเล็กๆ ที่แสดงความอบอุ่นระหว่างเพื่อนและคนรัก ทำให้เราเห็นความเป็นมนุษย์ของพวกเขาอย่างเต็มที่ ในฐานะคนดู ฉันรู้สึกว่าความจริงใจของการเล่าเรื่องมาจากการไม่ลดทอนปัญหาหรือเพิ่มดราม่าเกินจำเป็น ตอนดูแล้วเลยรู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละคร และยินดีที่สื่อไทยมีพื้นที่ให้เรื่องราวแบบนี้มากขึ้น