เค้าโครงเกม RPG เขียนอย่างไรให้ผู้เล่นอยากทำเควส?

ฉันมองว่าเควสต์ที่มีพลังทำให้ผู้เล่นรู้สึกว่าโลกไม่ใช่แค่ฉากหลัง แต่เป็นพื้นที่ที่ตัดสินใจของเราเข้าไปเกี่ยวข้องจริง ๆ ความลับอยู่ที่การผสมผสานระหว่างเป้าหมายชัดเจนกับผลลัพธ์ที่รู้สึกมีน้ำหนัก ตัวอย่างที่ชัดเจนคือ 'The Witcher 3: Wild Hunt' — เควสต์รองบางอันเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ แต่พาไปสู่การตัดสินใจที่มีผลต่อชุมชนทั้งหมู่บ้าน และยังปลูกฝังความรู้สึกว่าการกระทำมีผลต่อโลก ฉันชอบองค์ประกอบสามอย่างที่ทำให้เควสต์ดึงดูด: ตัวละครที่มีมิติ, คอนเท็กซ์เชิงโลก และการให้ผลที่ไม่ใช่แค่ของรางวัลทางไอเท็ม ในหลายครั้งการได้เห็นวิธีที่เหตุการณ์เล็ก ๆ พันเข้าด้วยกัน (story weaving) ทำให้ฉันรู้สึกอยากค้นต่อ เช่น ตัวละครรองที่กลับมาหลังจากเควสต์ก่อนหน้า แสดงให้เห็นว่าโลกยังคงดำเนินต่อไปไม่ว่านักเล่นจะอยู่หรือไม่ สุดท้ายในฐานะคนที่ชอบสำรวจ ฉันมองว่าเควสต์ที่ดีต้องให้ช่องว่างสำหรับการค้นพบด้วยตนเอง — ฝังเบาะแสแบบไม่กระแทกหน้า ใช้สิ่งแวดล้อมเล่าเรื่อง และให้ผู้เล่นเป็นคนเชื่อมจิ๊กซอว์เข้าด้วยกัน แบบนี้แรงจูงใจจะยั่งยืนกว่าแค่ XP หรือของรางวัลสวย ๆ

ไม่มีอะไรจะน่าประทับใจไปกว่าภารกิจในเกม RPG ที่จบด้วยการขอพรหรือการแต่งงาน เพราะมันทำให้โลกเสมือนมีความอบอุ่นและผลของการตัดสินใจมีความหมายมากขึ้น ผมอยากแนะนำเกมที่ผู้เล่นมักพูดถึงกันว่าควรทำเควสต์ขอพรความรักหรือเส้นเรื่องรักให้ครบ เพราะฉากเหล่านี้มักเต็มไปด้วยอารมณ์และผลกระทบต่อตัวละครมากกว่าที่คิด ได้แก่ 'The Witcher 3', 'The Elder Scrolls V: Skyrim', 'Stardew Valley', 'Final Fantasy XIV' และซีรีส์ 'Persona' โดยแต่ละเกมให้รสชาติความรักที่ต่างกันและเหตุผลที่ผู้เล่นชอบแนะนำให้ทำเควสต์เหล่านั้นก็ไม่เหมือนกันด้วย ใน 'The Witcher 3' เควสต์ชื่อ 'The Last Wish' เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของภารกิจที่เกี่ยวพันกับคำสาบานหรือคำขอพรด้านความรัก ฉากในเควสต์นี้สร้างความซับซ้อนทางอารมณ์ให้กับความสัมพันธ์ของ Geralt กับ Yennefer และถ้าทำครบตามเส้นเรื่องแล้วก็จะมีผลต่อผลลัพธ์ความสัมพันธ์ในเกม ผู้เล่นให้คำแนะนำว่าควรทำเควสต์นี้ให้จบก่อนทำทางเลือกอื่น ๆ เพราะมันเป็นจุดหักเหสำคัญและเต็มไปด้วยบทสนทนาที่ทรงพลัง 'Skyrim' แม้จะไม่เรียกเป็นเควสต์ขอพรโดยตรง แต่ระบบการแต่งงานของเกมกับการใช้ 'Amulet of Mara' และการไปขอพรที่ศาลเจ้าทำให้มันรู้สึกเหมือนพิธีกรรมที่ให้พรด้านความรัก การสวมใส่ 'Amulet of Mara' และพูดคุยกับ NPC ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ประกอบพิธีจะปลดล็อกตัวเลือกแต่งงาน ซึ่งผู้เล่นมักจะแนะนำให้ทำเพื่อความสมจริงของการเล่นเป็นเรื่องรักและรับบัฟหรือประโยชน์จากคู่ชีวิตในบางสไตล์การเล่น 'Stardew Valley' เป็นอีกเกมที่ผู้เล่นแนะนำให้ทำเส้นเรื่องรักให้ครบเพราะการให้ของขวัญและอีเวนต์หัวใจ (heart events) นำไปสู่การแต่งงานที่อบอุ่น การเข้าร่วมเทศกาลเช่น 'Flower Dance' หรือการมอบ 'bouquet' หลังถึงระดับหัวใจที่กำหนดเป็นขั้นตอนที่แฟน ๆ แนะนำเสมอ เพราะมันเติมเต็มความเป็น RPG สไตล์ชีวิตชนบทและให้ความรู้สึกความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ เติบโตขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ สำหรับเกมออนไลน์ที่มีพิธีแบบสมจริง 'Final Fantasy XIV' มีระบบแต่งงานในเกมชื่อ 'Ceremony of Eternal Bonding' ซึ่งผู้เล่นสามารถจัดพิธีและแลกเปลี่ยนแหวนได้ ระบบนี้ต้องปลดล็อกผ่านภารกิจภายในเกมและขั้นตอนการเตรียมการค่อนข้างละเอียด ทำให้การได้จัดงานแต่งในโลกของเกมกลายเป็นสิ่งที่ผู้เล่นหลายคนมองว่าเป็นประสบการณ์พิเศษและคุ้มค่าที่จะแนะนำให้เพื่อนร่วมกิลด์ลองทำดู นอกจากนี้ซีรีส์ 'Persona' โดยเฉพาะ 'Persona 5' ก็มีระบบความสัมพันธ์/confidant ที่การพัฒนาไปถึงจุดหนึ่งจะนำไปสู่ฉากโรแมนติก ผู้เล่นจึงมักแนะนำให้เรียงลำดับเวลาทำกิจกรรมและเควสต์ให้ดีเพื่อไม่พลาดเส้นเรื่องความรักของตัวเอก ทั้งหมดนี้เป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เล่นถึงชอบแนะนำเควสต์เกี่ยวกับความรัก: บางเกมให้บทสนทนาลึกซึ้ง บางเกมให้พิธีกรรมที่สัมผัสได้จริง และบางเกมให้การเติบโตของความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไป การทำเควสต์เหล่านี้มักเพิ่มมิติให้กับการเล่นและทำให้โลกในเกมรู้สึกมีชีวิตขึ้น ซึ่งผมคิดว่านั่นคือเสน่ห์ของการเล่น RPG ที่ไม่อยากให้พลาด

การเปิดประตูสู่โลกใหม่ที่ทำให้ใจเต้นได้มักเกิดจากรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ผูกเข้ากับการเล่นโดยตรงมากกว่าการใช้คำพูดอธิบายยาวเหยียด ฉันชอบเห็นระบบการเดินทางที่ให้ผู้เล่นเลือกเองได้จริง ๆ อย่างเช่นในเกมแบบโลกเปิดที่มีทั้งทางด่วนให้ใช้และทางลัดที่ต้องค้นพบ ถ้าออกแบบให้มี 'จุดพัก' หรือ 'เวย์พอยต์' ที่มีเหตุผลทางโลกเรื่องเล่า ไม่ใช่แค่จุดวาป ผู้เล่นจะรู้สึกว่าการเดินทางมีความหมายมากขึ้น อีกไอเดียที่ทำให้ผมตื่นเต้นคือการใส่ความเสี่ยงลงไปในการเดินทาง เช่นพื้นที่บางจุดต้องใช้ทรัพยากรหรือเวลามากกว่า แต่จะให้รางวัลพิเศษ การแลกเปลี่ยนระหว่างความสะดวกและการผจญภัยนี่แหละที่ทำให้ผู้เล่นตัดสินใจด้วยหัวใจ การเชื่อมโยงโลกต่าง ๆ เข้ากับระบบเควส เมตาเกม และการปรับแต่งตัวละครช่วยเพิ่มคุณค่า บวกกับการให้ผู้เล่นออกแบบวิธีการข้ามโลกแบบคัสตอม เช่นพาหนะ เงื่อนไขสภาพอากาศ หรือแม้แต่การเรียก NPC ช่วยพาไป จะทำให้การข้ามมิติรู้สึกเป็นการผจญภัยแท้จริง ไม่ใช่แค่กดปุ่มแล้วถึงเท่านั้น มันต้องรู้สึกว่าทุกการตัดสินใจมีผลและโลกสองฝั่งยังคงสัมพันธ์กันในรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำให้คนอยากสำรวจต่อไป

หนึ่งในเควสทวงคืนที่ยังคงติดหัวใจฉันคือการตามหา 'Golden Claw' ใน 'The Elder Scrolls V: Skyrim' เพราะมันทำหน้าที่เป็นประตูเปิดสู่โลกของเกมได้ดีมาก—ทั้งการสำรวจ การแก้ปริศนา และการต่อสู้แบบคลาสสิกรวมอยู่ในชิ้นเดียว การไปยัง Bleak Falls Barrow เพื่อเอาของคืนให้กับ Lucan ในหมู่บ้านเป็นช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกว่าเกมกำลังสอนพื้นฐานของการเป็นนักผจญภัย: อ่านแผนที่ พูดคุยกับคนในเมือง แล้วก็ลงถ้ำที่เต็มไปด้วยศัตรูและกับดัก ปริศนาแหวนของ 'Golden Claw' ที่ต้องหมุนสัญลักษณ์ให้ตรงกับบานประตูเล็ก ๆ นั้นทำให้ฉันต้องหยุดคิดนอกเหนือจากการฟาดฟันศัตรู และฉากความมืดในสุสานกับเสียงเอคโค่ก็เพิ่มบรรยากาศจนลุ้นได้ตลอด ผลตอบแทนไม่ได้มีแค่ทองหรือไอเท็ม แต่เป็นความพอใจที่ได้จัดการกับเรื่องเล็ก ๆ ที่มีผลต่อชาวบ้านตรงหน้า มันเป็นเควสดีบั๊กสำหรับผู้เล่นใหม่ด้วย เพราะจะสอนระบบต่อสู้ มารยาทการสำรวจ และความหมายของการช่วยเหลือ NPC ได้อย่างเรียบง่าย ฉันชอบที่เควสแบบนี้ไม่ต้องเป็นภารกิจยิ่งใหญ่ระดับโลกก็สามารถทำให้โลกของเกมมีชีวิตจริง ๆ ได้

ทางที่ดีที่สุดคือเริ่มจากการสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวก่อนลงมือทำเควส การพูดคุยกับ NPC ทุกตัวที่เกี่ยวข้องในพื้นที่เริ่มต้นช่วยให้ฉันจับเงื่อนงำของไอเท็มสำคัญได้เร็วขึ้น เส้นทางเวิร์คช็อปหรือฉากสั้น ๆ ที่ดูเหมือนไม่มีความหมายมักแอบซ่อนเงื่อนไข เช่น ต้องทำภารกิจย่อยให้ครบ หรือไปเปิดสวิตช์/ประตูที่ไม่ได้ขึ้นมาบนมินิแม็ป ข่าวจาก NPC เล็ก ๆ มักเป็นกุญแจ เช่น การได้ชื่อสถานที่หรือคีย์เวิร์ดที่ต้องใช้ในไดอะล็อกกับตัวละครอื่น เมื่อเล่น 'เกม X' ฉันจะเปิดบันทึกเควส (journal) และมาร์กจุดที่เป็นไปได้หลายจุดแทนที่จะตามมาร์กเดียว เพิ่งเรียนรู้ว่าการกลับไปเช็กจุดเดิมหลังผ่านเวลากลางคืนหรือปรับสภาพอากาศจะทำให้ไอเท็มโผล่ออกมาได้ นอกจากนี้ การจัดการไอเท็มในช่องเก็บของและทำเควสย่อยที่เพิ่มความสามารถจะช่วยให้ผ่านภารกิจหลักได้ง่ายขึ้น เช่น ถ้าไอเท็มสำคัญต้องใช้พลังโจมตีระดับหนึ่ง การทำเควสเพิ่มพลังหรือหาวัตถุดิบเพื่อคราฟต์อาวุธก่อนจะเป็นแนวทางที่คุ้มค่ากว่า สุดท้ายแล้วฉันมักเซฟหลายจุดก่อนตัดสินใจสำคัญ เผื่ออยากลองเส้นทางเลือกหรือสลับการตัดสินใจที่อาจส่งผลต่อการได้ไอเท็ม บางเกมแม้แต่การตอบคำถามในบทสนทนาหนึ่งประโยคก็เปลี่ยนโอกาสได้ ดังนั้นความละเอียดและความอยากรู้อยากเห็นเล็ก ๆ น้อย ๆ มักพาไปถึงไอเท็มที่ต้องการได้เร็วกว่าการวิ่งบู๊อย่างเดียว

การออกแบบการต่อสู้ที่ทำให้ฉันไม่อยากวางจอยคือระบบที่ผสมทั้งความชำนาญของผู้เล่นและผลของการตัดสินใจเชิงกลยุทธ์เข้าด้วยกันอย่างลงตัว ฉันชอบเมื่อการกดปุ่มไม่ใช่แค่การกดแต่เป็นการเล่าเรื่อง — ทุกการโจมตีต้องมีน้ำหนัก ทุกการหลบต้องมีความหมาย และทุกความผิดพลาดต้องส่งผลที่จับต้องได้ ตัวอย่างที่ชัดเจนคือความตึงเครียดใน 'Dark Souls' ที่ทำให้ฉันตระหนักถึงการคุมจังหวะและการอ่านพฤติกรรมศัตรู อย่างไรก็ตามความโหดร้ายต้องมาคู่กับความยุติธรรม: เมื่อระบบให้ความชัดเจนว่าทำไมฉันพ่ายแพ้ ฉันกลับรู้สึกอยากกลับไปลองใหม่ นอกจากความยุติธรรมแล้ว ฉันชอบระบบที่ปล่อยให้ผู้เล่นคิดนอกกรอบ เช่นระบบการต่อสู้ของ 'Divinity: Original Sin' ที่เปิดโอกาสให้ใช้สภาพแวดล้อมเป็นอาวุธ การผสมธาตุหรือการย้ายตำแหน่งสามารถเปลี่ยนสถานการณ์ทั้งสนามได้ นี่คือสิ่งที่ทำให้การต่อสู้ไม่น่าเบื่อ เพราะทางออกมีหลายทางและผลลัพธ์เปลี่ยนไปตามวิธีเล่นของเรา สุดท้ายฉันให้ความสำคัญกับระบบรางวัลและความก้าวหน้า หากการอัปเกรดหรือการเรียนรู้ท่าใหม่ ๆ ทำให้ประสบการณ์ต่อสู้เปิดมิติใหม่ เช่นการค้นพบคอมโบที่เข้ากันได้ดีหรือการออกแบบสถานการณ์ที่กระตุ้นให้ใช้สไตล์การเล่นที่ต่างกัน—นั่นแหละคือความสุขของฉัน เวลาเล่นแล้วรู้สึกว่าทักษะของฉันพัฒนาไปพร้อมกับตัวละคร มันทำให้เกมคงอยู่ในความทรงจำได้ยาวนาน

มาดูกันว่าทฤษฎีทางคณิตศาสตร์และพฤติกรรมศาสตร์เข้ามาช่วยสร้างเควสในเกมอย่างไรบ้าง — มุมมองแรกจะเน้นที่โครงสร้างและการคำนวณเชิงเทคนิค การออกแบบเควสมักเริ่มจากการมองเป็นกราฟ: เควสแต่ละชิ้นเป็นโหนด และการเชื่อมโยงเงื่อนไขหรือภารกิจย่อยเป็นเส้นเชื่อม การใช้ทฤษฎีกราฟช่วยให้จัดการการขึ้นต่อกันของเควสได้ดี เช่นการหาทางลัดหรือป้องกันวงจรที่ไม่สิ้นสุด โดยแนวคิดเช่นการเรียงอันดับเชิงทอพอโลยี (topological sorting) มีประโยชน์เมื่อต้องการทำให้เควสเป็นเส้นตรงที่ไม่มีการย้อนกลับ นอกจากนี้การใช้เส้นทางสั้นที่สุด (shortest path) และอัลกอริทึมอย่าง Dijkstra/A ถูกนำไปใช้เพื่อวางเส้นทางให้ NPC หรือตัวผู้เล่นเดินสำรวจโลกและเชื่อมเควสอย่างมีเหตุผล ฉันมักนึกภาพการออกแบบโครงเควสที่ซับซ้อนแบบเดียวกับระบบภารกิจใน 'The Witcher 3' ที่มีเงื่อนไขและผลกระทบซ้อนกัน อีกมิติหนึ่งคือการวางรางวัลและการปรับระดับความท้าทาย ซึ่งทฤษฎีการตัดสินใจแบบเชิงความน่าจะเป็นและกระบวนการตัดสินใจแบบมาร์คอฟ (Markov decision processes) รวมถึงสมการแบบ Bellman ถูกใช้เพื่อคำนวณค่าคาดหวังของรางวัลและการเลือกเชิงนโยบาย (policy) ที่ทำให้เกมสนุกและสมดุล การใช้ทฤษฎีความน่าจะเป็นช่วยตั้งระบบดรอปของไอเท็มหรือสปอว์นศัตรูให้เป็นธรรมและเข้าใจง่ายสำหรับผู้เล่น ความรู้เรื่องความซับซ้อน (complexity theory) ยังมีบทบาทเมื่อออกแบบเควสที่เกี่ยวกับปริศนา—บางอย่างอาจตั้งใจให้เป็น NP-hard เพื่อรักษาความท้าทาย แต่ต้องระวังไม่ให้ผู้เล่นอารมณ์เสียมากเกินไป สรุปแบบไม่ทางการก็คือ การออกแบบเควสเป็นการผสมผสานศาสตร์หลายแขนงทั้งกราฟ ทฤษฎีความน่าจะเป็น ทฤษฎีการตัดสินใจ และบางครั้งก็ใช้หลักการจากทฤษฎีเกมเพื่อคาดการณ์พฤติกรรมผู้เล่น การคุมจังหวะและผลลัพธ์ให้ผู้เล่นรู้สึกว่าทุกการตัดสินใจมีน้ำหนัก ต้องอาศัยทั้งคณิตศาสตร์และความเข้าใจผู้เล่นไปพร้อมกัน

การเอาระบบความฝันมาเป็นกลไกหลักใน RPG ให้ความรู้สึกเหมือนเราได้ออกแบบกฎของจักรวาลอีกใบขึ้นมาเอง และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมตื่นเต้นทุกครั้งที่คิดถึงการออกแบบแบบนี้ ผมมักมองเห็นความฝันในฐานะ 'โลกคู่ขนาน' ที่มีตรรกะเป็นของตัวเอง — แผนที่ที่เปลี่ยนตามอารมณ์ของตัวละคร, ฟิสิกส์ที่บิดเบี้ยว, และไอเท็มที่มีความหมายเชื่อมโยงกับความทรงจำ การออกแบบเกมสามารถใช้ความฝันเป็นทั้งดันเจี้ยนแบบโร้กไลค์ที่สุ่มเปลี่ยนเส้นทางได้ หรือเป็นโซนที่ต้องแก้ปริศนาเชิงนิยามเพื่อปลดล็อกความทรงจำของตัวละคร ตัวอย่างที่ชวนคิดถึงคือประสบการณ์การสำรวจใน 'Yume Nikki' ซึ่งแสดงให้เห็นพลังของการสำรวจโลกความฝันแบบไม่มีคำอธิบายจนผู้เล่นต้องตีความเอง ขณะที่ฉากฝันใน 'Catherine' แปลงความฝันเป็นปริศนากดดันที่สะท้อนปัญหาความสัมพันธ์ — นี่คือสองแนวทางที่ต่างกันแต่ชัดเจนว่าความฝันสามารถขับเคลื่อนทั้งบรรยากาศและกลไกได้ จากมุมมองการออกแบบเกม ผมมักจะแยกการใช้งานความฝันออกเป็นสามชั้น: ชั้นเล่าเรื่อง (dreams-as-narrative) ที่ใช้ฉากฝันสื่อสารการเติบโตของตัวละครและการเปิดเผยพล็อต, ชั้นกลไก (dreams-as-systems) ที่ทำหน้าที่เป็นสนามรบหรือร้านค้าไอเท็มพิเศษ และชั้นผลสะท้อนจริง (dreams-affect-reality) ที่การกระทำในฝันมีผลต่อโลกจริง เช่น ปลดล็อกเส้นทางในแผนที่หลักหรือเปลี่ยนสถานะ NPC เพื่อให้เกิดผลลัพธ์ระยะยาว ความท้าทายอยู่ตรงการบาลานซ์: ให้ความฝันรู้สึกแปลกใหม่และมีอิทธิพล โดยไม่ทำให้ผู้เล่นสับสนว่ากฎคืออะไร การออกแบบภาพและเสียงมีบทบาทสำคัญที่นี่ — โทนเสียงที่ไม่เสถียร เอฟเฟกต์เสียงหลอน และการใช้ฟิลเตอร์ภาพสามารถบอกใบ้กฎเกณฑ์ในฝันโดยไม่ต้องใช้คำอธิบายยาวเหยียด สุดท้าย ผมคิดว่าการเชื่อมโยงความฝันกับการตัดสินใจของผู้เล่นคือสิ่งที่ทำให้กลไกนี้มีพลังมากที่สุด เมื่อการเลือกในความฝันสะท้อนผลลัพธ์ในโลกจริง ผู้เล่นจะรู้สึกว่าทุกคืนหลับคือการลงมือทำ — เป็นวิธีที่สวยงามในการผสมผสานเรื่องเล่า จิตวิทยาตัวละคร และเกมเพลย์เข้าไว้ด้วยกันโดยที่ทั้งสามฝ่ายยังคงส่งเสริมกันได้อย่างน่าสนใจ

การแยกเควสรายวันกับเควสเนื้อเรื่องควรเริ่มด้วยการมองเป้าหมายของการเล่นก่อนเสมอ — นี่คือหลักการง่ายๆ ที่ฉันใช้เวลาจัดตารางเกมของตัวเอง เควสเนื้อเรื่องมักให้ประสบการณ์ที่เข้มข้นและความคืบหน้าทางพล็อต ฉันมองมันเป็นช่วงเวลาเพื่อจมตัวลงไปในโลกเกม เลือกเล่นตอนที่มีสมาธิ เช่น ตอนเย็นหลังเลิกงานหรือวันหยุด ยกตัวอย่างใน 'Final Fantasy XIV' เควสเนื้อเรื่องสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยการพบปะตัวละครและเหตุการณ์ที่ทำให้ความคาดหวังของฉันต่อเกมเพิ่มขึ้นมาก ดังนั้นฉันมักจะตั้งใจเล่นทีละบท เพื่อให้โทนและอารมณ์ของเรื่องไม่ถูกตัดคอนไปกลางทาง สำหรับเควสรายวัน ฉันคิดแบบประหยัดเวลาและสร้างนิสัย ทำเป็นรายการสั้น ๆ ที่ทำได้ในช่วงเวลาสั้นๆ ระหว่างรออะไรสักอย่างหรือก่อนนอน เควสพวกนี้มักให้ทรัพยากรหรือเงินซึ่งจำเป็นต่อการเติบโตระยะยาว ฉันจะแบ่งเป็นชุดๆ และตั้งเตือนให้ทำในเวลาเดียวกันทุกวันเพื่อไม่ให้ขี้เกียจหลุดวงจร นอกจากนั้นก็มีเทคนิคการบีบรวมเควสที่อยู่ในพื้นที่เดียวกันหรือใช้ระบบออโต้ของเกม เพื่อให้การทำเควสรายวันไม่กลายเป็นภาระ สุดท้ายฉันชอบเก็บเควสพิเศษเอาไว้เป็นรางวัลให้ตัวเอง เช่น ถ้าวันไหนทำเควสรายวันครบทั้งหมด จะให้เวลากับเควสเนื้อเรื่องเป็นของขวัญ วิธีนี้ทำให้ทั้งสองประเภทของเควสมีความหมายและไม่ชนกันจนเสียความสนุก