ชีวิตที่จืดชืดกับระบบกู้ชีพ18+

"ชีวิตเฮงซวย..."

ลิลลี่ สบถออกมาพร้อมกับปามาม่าคัพที่เพิ่งกินหมดลงถังขยะ เธอเพิ่งโดนผู้ชายเทมาเป็นคนที่สิบของปี ไม่ใช่เพราะเธอไม่สวย แต่เพราะเธอ "เรื่องมาก" ในสายตาคนอื่น เธอต้องการความตื่นเต้น และรสชาดชีวิตที่มันพลุ่งพล่านเหมือนในนิยายติดเรทที่แอบซ่อนไว้ใต้เตียง ไม่ใช่ไอ้หนุ่มออฟฟิศที่ใส่ถุงยางยังผิดด้าน

เธอนอนมองเพดานห้องเช่าโทรมๆ สลับกับมองดูร่างนวลเนียนของตัวเองในกระจก

 "สวยขนาดนี้ แต่ต้องมานอนแห้งตายคนเดียวเหรอวะ"

ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบก็พุ่งออกมาจากหน้าจอมือถือที่เธอกำลังอ่านนิยายค้างไว้ มันสว่างจนแสบตา พร้อมกับเสียงผู้หญิงแหบพร่าที่ดังขึ้นก้องหัว

[ อยากได้ผู้ชายแซ่บๆ ใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจัดให้... แต่มีข้อแม้ว่าต้องเก็บแต้มให้ครบ ไม่งั้นเธอจะตาย! ]

"เห้ย! ใครวะ..."

ยังไม่ทันสิ้นเสียงพูด ร่างของลิลลี่ก็เหมือนถูกมือลึกลับกระชากวิญญาณออกไป ความรู้สึกเหมือนถูกปั่นอยู่ในเครื่องซักผ้าทำเอาเธอแทบอ้วก ก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลง

กลิ่นแรกที่เตะจมูกคือกลิ่นเหล้าแรงๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อผู้ชาย ลิลลี่ลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเตียงไม้ที่แข็งชิบเป๋ง รอบข้างมีแต่ผ้าสีแดงเต็มไปหมด เธอก้มดูตัวเองแล้วถึงกับตาค้าง

 "เชี่ย... นมใหญ่ขึ้นสองไซส์เลยเหรอวะ!"

หน้าอกหน้าใจอวบอิ่มขาวผ่องมันดันเอี๊ยมไหมตัวจิ๋วสีแดงจนแทบจะปิดหัวนมไม่อยู่ ผิวพรรณนุ่มลื่นเหมือนทาครีมตัวละหมื่นมาทั้งชีวิต ลิลลี่ลองลูบไล้ขาอ่อนตัวเองแล้วขนลุกซู่ ร่างนี้มันคือเครื่องจักรทางกามารมณ์ชัดๆ!

[ ระบบ: ภารกิจแรก... อมไอ้นั่นของแม่ทัพเซียวให้ยอมปล่อยน้ำออกมา รางวัล 1,000 แต้ม | ถ้าทำไม่ได้ มึงตาย! ]

"อีระบบผี! ให้เริ่มด้วยการอมเลยเหรอ!"

 ลิลลี่ด่าในใจ แต่ลึกๆ ในอกกลับสั่นระริกด้วยความเสียวซ่านที่เริ่มก่อตัว

ปัง!

ประตูถูกถีบออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเกราะสีดำก้าวเข้ามา หน้าตาเขาหล่อแบบดิบเถื่อน กรามเป็นสัน คิ้วเข้ม สายตาที่เขามองมามันไม่ใช่สายตาของคนรัก แต่มันคือสายตาของพยัคฆ์ร้ายที่อยากจะฉีกเหยื่อเป็นชิ้นๆ

"มู่หลานฮวา... นังผู้หญิงแพศยา เจ้ากล้าดียังไงมานอนรอข้าในสภาพนี้"

เซียวจวินเหยียน ตะคอกเสียงต่ำ เขาเดินเข้ามาประชิดเตียง กลิ่นอายความดุดันของเขาทำเอาลิลลี่หายใจติดขัด เธอรู้ดีว่าถ้าเป็นมู่หลานฮวาตัวจริงคงร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว แต่สำหรับอีลิลลี่... นี่แหละคือพ่อพันธุ์ที่เธอรอมาทั้งชีวิต!

ลิลลี่ไม่ได้ถอยหนี เธอค่อยๆ ชันเข่าขึ้นจนกางเกงผ้าแพรบางเฉียบรั้งขึ้นไปเผยให้เห็นเนินเนื้อสาวที่ไร้เส้นขน แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นหยาดเยิ้ม มือเรียวสวยเอื้อมไปคว้าชายเสื้อเกราะของเขาไว้แล้วดึงเข้าหาตัว

"ท่านแม่ทัพขา... ปากท่านมันเสียจังเลยนะเจ้าคะ"

ลิลลี่ใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ สายตาจ้องเขม็งไปที่เป้ากางเกงของเขาที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมา

"อยากรู้จังว่า... อย่างอื่นของท่านมันจะแข็งเหมือนปากหรือเปล่า?"

เซียวจวินเหยียนยืนนิ่งดุจรูปสลัก กลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้บรรยากาศในห้องหอมันหนักอึ้งจนหายใจลำบาก แต่ลิลลี่กลับรู้สึกว่านี่แหละคือ "ยาปลุกเซ็กส์" ชั้นดี เธอขยับกายบนเตียงไม้เสียงดัง เอี๊ยดอ๊าด จงใจบิดสะโพกให้เอี๊ยมตัวจิ๋วรั้งขึ้นจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจนภายใต้แสงเทียนสีส้มรำไร

"เจ้าดูไม่กลัวตายเลยนะ มู่หลานฮวา"

 เขาเค่นเสียงลอดไรฟัน มือหนาเอื้อมมาบีบคางมนของลิลลี่อย่างแรงจนเธอรู้สึกเจ็บแปล็บ แต่มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในร่างสาวให้ตื่นตัว

"กลัวสิเจ้าคะ... ข้ากลัวว่าท่านแม่ทัพจะมีดีแค่ชื่อ"

 ลิลลี่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขา มือเรียวที่วางอยู่บนหน้าอกแกร่งเริ่มซุกซน เธอไม่ได้แค่ลูบ แต่ออกแรงขยำผ่านชุดเกราะแข็งๆ ราวกับจะค้นหาความอบอุ่นของเนื้อหนังที่ซ่อนอยู่ข้างใน

"ปากดี! เจ้าโดนพ่อของเจ้าส่งมาเป็นเครื่องสังเวยเพื่อรักษาชีวิตตระกูลขุนนางโฉด ยังกล้ามาทำระริกระรี้อยู่อีกงั้นหรือ?"

"โถ่... ท่านแม่ทัพ เรื่องการเมืองน่ะพักไว้ข้างนอกเถอะเจ้าค่ะ"

ลิลลี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอฟังดูยั่วยวนจนคนฟังถึงกับใจสั่นอย่างประหลาดใจ

"ตอนนี้มีแค่ท่านกับข้า... บนเตียงนี้ไม่มีขุนนาง ไม่มีแม่ทัพ มีแค่ผู้ชายป่าเถื่อนคนหนึ่ง กับผู้หญิงที่กำลังอยากจนตัวสั่น..."

พูดจบลิลลี่ก็ทำสิ่งที่เซียวจวินเหยียนไม่คาดคิด เธอโน้มตัวเข้าหาเขาจนทรวงอกอวบอิ่มบดเบียดเข้ากับแผ่นอกที่เต็มไปด้วยเกราะเหล็ก ความนุ่มหยุ่นปะทะความแข็งแกร่งทำเอาแม่ทัพหนุ่มถึงกับชะงัก ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นจากซอกคอขาวของเธอ

[ ติ๊ด! ค่าความโกรธของเป้าหมายลดลง 5%... ค่าความต้องการเพิ่มขึ้น 15%... โฮสต์รีบลงมือซะ! ]

เสียงระบบในหัวยิ่งตอกย้ำให้ลิลลี่กล้าแกร่งขึ้น เธอเลื่อนมือลงต่ำ จากหน้าอกผ่านหน้าท้องที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อแข็งปั๋ง จนกระทั่งมือของเธอไปหยุดอยู่ที่สายรัดเอวหนังเส้นหนา ลิลลี่ออกแรงกระตุกเพียงครั้งเดียว สายรัดนั้นก็หลุดออกอย่างง่ายดาย

"เจ้า!"

 เซียวจวินเหยียนคำราม แต่เขากลับไม่ปัดป้อง

"ชู่ววว... เงียบเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะแสดงให้เห็นว่านางแพศยาที่ท่านกล่าวหาอย่างข้า มีดีกว่าที่ท่านคิดไว้เยอะเลยเชียว"

ลิลลี่ค่อยๆ คุกเข่าลงบนเตียง สายตาของเธออยู่ระดับเดียวกับเป้ากางเกงของเขาพอดี เธอเห็นความนูนเด่นที่เริ่มขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ จนผ้าเนื้อหนาแทบจะปริขาด กลิ่นของความเป็นชายที่รุนแรงทำเอาลำคอของลิลลี่แห้งผาก เธอเลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ สายตาเยิ้มหยาดสบตาเขาอีกครั้งก่อนจะซบหน้าลงไปที่จุดยุทธศาสตร์นั้น