MasukShare
บทที่ 1
Bab terbaru
นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ บทที่ 10
คงไม่ใช่ว่าจู่ๆ ก็มีมโนธรรมสำนึกผิด เลยทำใจฆ่าไม่ลงหรอกมั้ง?จนกระทั่งลู่ซิงฉือพูดออกมาว่า “จุดประสงค์ของพวกเขา เป็นอย่างอื่น”จู่ๆ สมองฉันก็แล่นปรู๊ด นึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งขึ้นมาถ้าหากว่าความสามารถในการทำให้ความปรารถนาเป็นจริงของลู่ซิงฉือ ไม่ได้เพิ่งมีตอนกลายเป็นสิ่งลี้ลับแต่เขาเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์พิเศษติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดล่ะเรื่องราวมันจะเป็นยังไง?ข้อสันนิษฐานที่น่ากลัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของฉันลู่ซิงฉือมีพลังวิเศษในการทำให้ความปรารถนาของคนอื่นเป็นจริงมาตั้งแต่เด็กทว่า ความปรารถนานั้นมักจะสัมฤทธิผลในรูปแบบที่เลวร้ายและบิดเบี้ยวที่สุดพ่อแม่กังวลว่าความสามารถนี้จะนำภัยพิบัติมาสู่ลูก จึงพยายามปกปิดไว้อย่างสุดความสามารถแต่สุดท้ายก็ถูกพวกคนรับใช้ที่อยู่ด้วยกันทุกวันล่วงรู้เข้าจนได้ดังนั้น พวกมันจึงรวมหัวกัน ใช้ความสามารถของลู่ซิงฉือ ทำให้พ่อแม่ของเขาต้องตายในกระบวนการนี้ย่อมต้องมีการใช้ลูกเล่นสกปรกบางอย่างยกตัวอย่างเช่นพาตัวลู่ซิงฉือลงมาที่ชั้นล่าง แล้วขอพรกับเขาว่า“ฉันอยากเจอพ่อแม่เธอเดี๋ยวนี้ เธอช่วยพาพวกเขามาหาด้วยวิธีที่เร็วที่สุดหน่อยได้ไหม?
นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ บทที่ 9
เขาถึงได้ยอมถามคำถามข้อสุดท้ายออกมา“นายเกลียดพวกนั้นไหม?”ลู่ซิงฉือพยักหน้า“เกลียด”ทั้งสองคนเดินจากไปพร้อมกับความครุ่นคิดรอจนกระทั่งทั้งสองคนเดินไปไกลแล้วฉันเดินเข้าไปหา มองลู่ซิงฉือที่เวลานี้หมอกดำรอบตัวดูหนาแน่นกว่าที่เคยแล้วถามคำถามสุดท้ายของฉันออกไป“ความสามารถในการทำให้ความปรารถนาเป็นจริงของนาย“มีมาตั้งแต่ตอนยังมีชีวิตอยู่ หรือเพิ่งได้รับหลังจากกลายเป็นสิ่งลี้ลับแล้ว?”แทบจะในวินาทีเดียวกับที่ฉันพูดจบประโยคหมอกดำรอบตัวลู่ซิงฉือก็ระเบิดออกทันทีห่อหุ้มตัวฉันเข้าไปไว้ข้างในภายในหมอกสีดำ คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นไอความแค้นที่แทบจะจับตัวเป็นก้อน เกือบจะทำให้ฉันจมน้ำตายผ่านไปเนิ่นนานฉันถึงได้ยินคำตอบจากเขา“…มีมาตั้งแต่ตอนยังมีชีวิตอยู่”วันสุดท้ายเสียงระบบแจ้งเตือนว่า[ภารกิจสุดท้าย: ‘ปรารถนา’ ได้รับการเผยแพร่แล้ว[ผู้เล่นทุกคนสามารถขอพรข้อสุดท้ายกับบอสได้[มีเพียงผู้ที่ขอพรได้ถูกต้องเท่านั้นที่จะรอดชีวิต[ผู้เล่นที่เหลือ จะถูกสังหารทิ้งทั้งหมด!][คำใบ้: ความปรารถนาสุดท้าย ไม่จำกัดอยู่แค่การเลือกวิธีการตายอีกต่อไป ผู้เล่นสามารถเลือกที่จะทำ
นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ บทที่ 8
[ขอให้ผู้เล่นทุกคน ระมัดระวังในการตั้งคำถาม]หมอกสีดำปกคลุมไปทั่วบริเวณลู่ซิงฉือลอยตัวปรากฏขึ้นอย่างช้าๆไม่รอให้คนอื่นทันได้ตั้งตัวฉันรีบชิงพูดขึ้นก่อนทันที“ฉันจะถาม!”ฉันจ้องมองลู่ซิงฉือเขม็ง ด้วยสายตาลุกวาว“เมื่อคืนตอนที่ฉันจูบนาย“ปากนายรสชาติเป็นยังไง?”ลู่ซิงฉือถึงกับอึ้งไปทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยความต่อต้านและจนใจทว่า กฎก็คือกฎต่อให้เป็นถึงบอสใหญ่ก็ต้องปฏิบัติตามในภารกิจย่อย ‘ความในใจของบอส’ นี้เขาไม่สามารถโกหกได้“…หวาน“รสเชอร์รี่”ทันทีที่สิ้นเสียงสองคนที่เหลือหันขวับมามองฉันทันทีสายตาเหมือนเห็นผีก็ไม่ปานอ้าปากค้างจนหุบไม่ลงส่วนในคอมเมนต์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหน้าจอไปหมดเมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจ ฉันก็ยิ้มมุมปากแล้วถามต่อทันที“คำถามที่สอง นายเท่าไหร่?”ลู่ซิงฉือขมวดคิ้วแม้น้ำเสียงจะราบเรียบ แต่ฉันกลับสัมผัสได้ถึงความสับสนเจืออยู่ด้วย“โอกาสถามมีแค่สามครั้ง“เธอแน่ใจเหรอว่าจะใช้ไปกับคำถามไร้สาระแบบนี้?”ไร้สาระ?จะเป็นไปได้ยังไงไม่มีคำถามไหนสำคัญไปกว่านี้อีกแล้ว“ฉันแน่ใจ”แม้ลู่ซิงฉือจะไม่เข้าใจ แต่ก็ยอมตอบ“
นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ บทที่ 7
“แถมตอนที่เธอเดินเข้าไปใกล้บอส“หมอกสีดำก็บดบังสายตาพวกเราไปหมด“ไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเธอคุยอะไรกัน“รู้แค่ว่าพอคุยจบ ไอ้หัวเกรียนที่ผลักเธอก็ตายทันที”เด็กหนุ่มตัวสูงรุกคืบเข้ามาทีละก้าว“ฉันได้ยินมาว่า ในบางดันเจี้ยน“NPC จะปลอมตัวเป็นคนธรรมดา ปะปนเข้ามาในกลุ่มผู้เล่น“ชักจูงให้ผู้เล่นตายยกทีม“ตอนนี้ ฉันมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าเธอคือ NPC คนนั้น”เด็กสาวอีกคนไม่ได้พูดอะไรแต่ใช้สายตาหวาดระแวงและเคียดแค้นมองมาที่ฉันเหมือนกันมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเป้อย่างเงียบเชียบดูเหมือนจะหยิบอาวุธออกมางานหยาบแล้วสิพูดตามตรง พอฟังเด็กหนุ่มตัวสูงวิเคราะห์แบบนี้ฉันก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองมีความเป็นไปได้ที่จะเป็น NPC อยู่เหมือนกันขำตายละ หาจุดโต้แย้งไม่ได้เลยสักนิดเด็กสาวหยิบปืนกระบอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเล็งมาที่หัวของฉันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ในตอนนี้ บรรยากาศรอบตัวเธอช่างแข็งกร้าว แตกต่างจากภาพลักษณ์บอบบางว่าง่ายในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง“นับจากนี้ไป ฉันถามอะไรเธอต้องตอบ”เด็กสาวพูดเสียงเย็น“คำถามแรก“ในดันเจี้ยนนี้เธอรับบทเป็นอะไรกันแน่?“แล้วมีความสัมพันธ์ยังไงกับบอส?”“นี่มันสอ
นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ บทที่ 6
“เคร้ง--”มีดและส้อมในมือของบอสหล่นลงพื้นทันทีแม้จะถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำจนมองไม่เห็นสีหน้าแต่ฉันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตื่นตระหนกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาชิน่ารำคาญชะมัดฉันกระชากคอเสื้อของลู่ซิงฉือเข้ามาเล็งตำแหน่งปาก แล้วประทับจูบลงไปทันทีส่งต่อเชอร์รี่สีแดงสดในปากเข้าไปในปากของเขาเรียวลิ้นเกี่ยวพันเขาพยายามหลบหลีกอย่างสุดชีวิตแต่ฉันไม่สนหรอก ฉันกัดเชอร์รี่ลูกนั้นให้แตกอย่างไม่ไยดีน้ำหวานฉ่ำที่หวานจนเลี่ยนค่อยๆ ไหลซึมออกมาจนกระทั่งเขาจำใจกลืนเชอร์รี่ทั้งลูกลงไป ฉันถึงได้ยอมถอนจูบพอมองดูลู่ซิงฉือที่หมอกดำรอบตัวระเบิดฟุ้งกระจายฉันก็กระดิกนิ้วเรียกเขาด้วยรอยยิ้มตาหยี“ยังมีครีมอีกนะ“กินไหม?”“เธอ… เธอ…“เธอนี่มัน ไม่มียางอายเลยสักนิด!”น้ำเสียงของลู่ซิงฉือเรียกได้ว่ากำลังสติแตกสุดขีดฉันขำพรืด“นี่คงไม่ใช่จูบแรกของนายหรอกนะ?”“…”บอสเริ่มลนลาน สะบัดหน้าหนีไม่สนใจฉันแล้วแต่พวกหมอกสีดำรอบตัวเขาน่ะสิมันลอยเข้ามาหาฉันราวกับนึกสงสัย แล้วแตะตัวฉันเบาๆแล้วโอบล้อมฉันไว้อย่างอ่อนโยน“พวกแก ห้ามไปตีซี้กับเธอนะ!”ลู่ซิงฉือพูดเสียงอู้อี้ ฟังดูน้อยใจหน่อยๆ
นางเอกสายหื่น ตะลุยเกมสยองขวัญ บทที่ 5
“เดาอาหารที่บอสชอบได้แล้ว“งั้นอาหารที่เกลียดล่ะ?“ถ้าเกิดมอบผิดขึ้นมา มีหวังได้ตายกันพอดี”ฉันยกมือขึ้นเงียบๆ“ฉันเจออัลบั้มรูปเล่มหนึ่งในห้องสมุด“ข้างในมีแต่รูปงานวันเกิดของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง“ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบไปจนถึงยี่สิบกว่าปี…“ฉันสังเกตเห็นว่า ทุกรูปไม่มีร่องรอยว่าเค้กถูกแตะต้องเลย“อาหารที่บอสเกลียด น่าจะเป็นเค้กผลไม้”หลังจากตัดตัวเลือกที่เสี่ยงตายออกไปได้แล้วปัญหาที่โหดร้ายยิ่งกว่าก็ตามมาในเมื่อทุกคนต้องมอบอาหารคนละหนึ่งอย่างงั้นเค้กที่ถูกลิขิตว่าจะนำความตายมาให้นี้ ใครจะเป็นคนมอบ?ท้ายที่สุด พวกเราก็ใช้วิธีจับฉลากหนุ่มผมเกรียนคนหนึ่งจับได้ใบที่ซวยที่สุดแววตาของเขาไหววูบ แล้วเผลอหันมามองฉันแวบหนึ่งโดยสัญชาตญาณงานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการเจ๊เฉินรีบนำสตูว์ผักครีมซอสเข้าไปมอบเป็นคนแรกทันทีเสียงที่ไพเราะของระบบดังขึ้น[ยินดีด้วย คุณได้มอบอาหารจานโปรดของบอส[ได้รับความโปรดปรานจากบอส สิทธิ์การขอพร +1[ตอนนี้ กรุณาเลือกวิธีการตายของคุณ!]เจ๊เฉินหายใจหอบถี่ ดวงตาเป็นประกายรีบเอ่ยปากอย่างอดรนทนไม่ไหว“ฉันขอเลือกที่จะตายด้วยสาเหตุที่อยู่นอกเหนือป
