เซฮุนมีผลงานละครหรือซีรีส์เรื่องใดบ้าง

วันนี้บน Bugaboo TV สดมีไลน์รายการที่คละเคล้าทั้งข่าว บันเทิง และไลฟ์แบบอินเตอร์แอคทีฟให้เลือกดูได้ทั้งวัน เช้าจะเริ่มด้วย 'เช้าข่าวสดสบายๆ' ที่จับประเด็นข่าวเด่นแบบกระชับ แล้วต่อด้วย 'จิบกาแฟคุยเรื่องฮิต' ซึ่งเป็นโปรแกรมสัมภาษณ์เบาๆ เหมาะสำหรับคนอยากรู้เรื่องเทรนด์และชีวิตประจำวันของคนในวงการบันเทิง ส่วนสายวาไรตี้ที่ชอบความสนุกสดๆ มีช่วงบ่ายของ 'เกมบ่ายคลายเครียด' ที่เปิดให้ผู้ชมโทรเข้าเล่นเกมชิงของ รู้สึกได้บรรยากรณ์คนดูแบบเป็นกันเอง พอตกเย็นไฮไลท์จะเป็น 'สตูดิโอคุยเด็ด' โปรแกรมทอล์กโชว์สดกับแขกรับเชิญมีสีสัน และตามด้วย 'ละครรีเมกตอนเย็น' สำหรับคนที่ชอบเนื้อเรื่องหนักๆ ปิดท้ายดึกกับ 'มินิคอนเสิร์ตไลฟ์' ที่เชิญศิลปินมาเล่นกันสดๆ เสียงจริง บางช่วงจะมีโซนถามตอบผู้ชมทำให้รู้สึกใกล้ชิดกว่าแค่ดูรายการปกติ ชอบความหลากหลายตรงที่แต่ละช่วงทำคอนเทนต์ต่างกันเลย เลือกดูได้ตามอารมณ์ของวัน ส่วนตัวแล้วถ้าวันไหนอยากคุยเรื่องลึกๆ จะเปิด 'สตูดิโอคุยเด็ด' ก่อนแล้วค่อยสลับไปมินิคอนเสิร์ตตอนดึก มันคือช่องที่เหมือนมีเพื่อนคุยเรื่องบันเทิงครบวงจรคืนนี้ก็น่าจะมีอะไรให้ติดตามหลายช่วง

แพลตฟอร์มสตรีมมิงอย่าง Netflix หรือ iQIYI น่าจะเป็นตัวเลือกแรกที่หลายคนนึกถึง แต่ผมเพิ่งเจอว่าช่อง YouTube ทางการของ 'เดือนหลงเดือน' ก็อัพโหลด EP1 แบบฟรีๆ ไว้ด้วยนะ แถมภาพและเสียงคุณภาพดีไม่ต่างจากเว็บใหญ่เลย สำหรับคนที่ชอบดูแบบมีซับไทย ลองเช็กที่ Wetv หรือ Bilibili Thailand บางทีเขาอาจจะลงแปลไว้แล้ว แต่ถ้ายังไม่มี ลองรออีกสักพักเพราะซีรีส์แนวนี้มักจะได้การแปลค่อนข้างเร็ว เท่าที่เห็นคอมเมนต์ตอนนี้มีคนพูดถึงเว็บดูหนังออนไลน์อย่าง 123movies ด้วย แต่ต้องระวังพวกป๊อปอัพโฆษณาน่ารำคาญหน่อย

ย้อนกลับไปในปี 2538 เมื่อ 'สายโลหิต' เข้าฉาย ผมจำได้ว่าบรรยากาศรอบๆ ผลงานนี้เต็มไปด้วยการถกเถียงของนักวิจารณ์ทั้งเก่าและใหม่ ความเห็นโดยรวมไม่ตายตัว—มีทั้งคนที่ยกย่องการแสดงและบรรยากาศทางดนตรี แต่ก็มีเสียงวิจารณ์เรื่องโครงเรื่องและการเล่าแบบดราม่าจัดเต็ม เรียกได้ว่าเป็นผลงานที่แบ่งคนดูออกเป็นสองฝั่งชัดเจน ในมุมของผมซึ่งติดตามวงการภาพยนตร์ไทยมานาน จุดแข็งที่นักวิจารณ์ชื่นชมมากคือการแสดงของนักแสดงนำที่ถ่ายทอดความเข้มข้นของครอบครัวและความขมขื่นในความสัมพันธ์ได้อย่างทรงพลัง ฉากที่ใช้แสงและมุมกล้องช่วยเสริมอารมณ์ได้ดี เสียงเพลงประกอบบางช่วงสร้างความสะเทือนใจจนทำให้ฉากเรียบง่ายกลายเป็นฉากที่ตราตรึงใจ หลายคอลัมน์ที่ผมอ่านสมัยนั้นให้คำนิยามว่าเป็นงานที่กล้าลงรายละเอียดด้านอารมณ์มากกว่าหนังพาณิชย์ทั่วไป และยกย่องการเลือกโทนภาพที่กลมกล่อมเหมือนงานสร้างที่ตั้งใจทำอย่างจริงจัง อย่างไรก็ดี นักวิจารณ์อีกกลุ่มมองว่า 'สายโลหิต' ยังมีปัญหาเรื่องจังหวะการเล่าและการใส่องค์ประกอบดราม่าที่บางครั้งดูหนาเกินความจำเป็น ความขัดแย้งภายในเรื่องถูกขับให้ชัดเจนด้วยบทที่หนักไปทางอารมณ์ จนบางรีวิวบอกว่าอารมณ์ถูกบีบจนเกินพอดี และมีการวิพากษ์ว่าโครงเรื่องบางจุดคาดเดาได้ ซึ่งทำให้ผลกระทบทางอารมณ์ลดลงเมื่อเทียบกับงานไทยยุคเดียวกัน นอกจากนี้ บางเสียงยังเทียบกับหนังไทยแนวครอบครัวในยุคหลัง เช่น 'รักแห่งสยาม' เพื่อชี้ว่าการนำเสนอเรื่องความสัมพันธ์และบาดแผลทางจิตใจในงานสมัยใหม่มีวิธีเล่าเรื่องที่ละเอียดอ่อนกว่าในบางจุด สุดท้ายมุมมองของผมคือ การให้คะแนนของนักวิจารณ์ต่อ 'สายโลหิต' จึงไม่ใช่เรื่องเดียว แต่เป็นความผสมผสานของการชื่นชมด้านฝีมือการแสดงและงานภาพ กับการชี้จุดอ่อนในบทและจังหวะการเล่า เรื่องนี้จึงมักได้คะแนนอยู่ในช่วงกลางถึงค่อนข้างดีในรีวิวหลายฉบับ และยังเป็นงานที่ถูกหยิบยกมาพูดถึงเมื่อกล่าวถึงหนังไทยที่กล้าทดลองโทนอารมณ์ ซึ่งคงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันยังคงถูกพูดถึงในวงการจนถึงวันนี้

แฟนสายกินอ่านแล้วมักยิ้มตามกับฉากทำอาหารน่ารัก ๆ ในเรื่องนี้ 'มธุรสหวานล้ำ' มีมังงะแน่นอน และผู้เขียน-ผู้วาดคือ Gido Amagakure (雨隠ギド) ซึ่งเป็นคนวาดและเขียนทั้งเรื่องให้อารมณ์อบอุ่นแบบ slice-of-life ได้ดีมาก ผมชอบการจัดคอมโพสของภาพในมังงะที่ทำให้จังหวะการทำอาหารและบทสนทนาดูละมุน ไม่ใช่แค่สูตรหรือเมนู แต่เป็นวิธีเล่าเรื่องผ่านอาหารที่ทำให้ตัวละครใกล้ชิดกันขึ้น งานภาพของ Gido Amagakure นุ่มนวล มีเส้นที่ชัดแต่ไม่แข็ง ฉากครอบครัวเล็ก ๆ หรือมื้ออาหารกลางวันตัดสลับกับมุมกล้องโคลสอัพของอาหาร ทำให้ความอบอุ่นมันกระแทกใจมากขึ้น คนที่เคยอ่าน '3-gatsu no Lion' อาจจับความละมุนของการสื่ออารมณ์ผ่านฉากประจำวันได้คล้าย ๆ กัน แต่อันนี้เน้นบ้านและมื้ออาหารเป็นแกนกลางมากกว่า

ฉันเคยสงสัยมานานว่าไอ้เจ้าสัตว์ประหลาดสีดำตัวนี้จะถูกดึงเข้าไปในจักรวาล MCU ยังไง — พอได้ดูฉากเครดิตกลางของ 'Venom: Let There Be Carnage' ก็รู้สึกเหมือนเห็นประตูบานหนึ่งเปิดออกให้สองจักรวาลได้สบตากันจริง ๆ ฉากนั้นไม่ได้เป็นการคัมแบ็กแบบตัวละครโผล่มาเดินทักทาย แต่เป็นการใช้ข่าวโทรทัศน์และภาพประกอบจากเหตุการณ์ใหญ่ของจักรวาลอื่นเป็นสะพานเชื่อม: เอ็ดดี้และเวน่อมดูรายงานข่าวที่โชว์ภาพเหตุการณ์แปลก ๆ ซึ่งชวนให้นึกถึงปรากฏการณ์ข้ามมิติต่าง ๆ ที่ผู้ชมเพิ่งเห็นในภาพยนตร์ฮีโร่เรื่องอื่น ผลลัพธ์คือมันสร้างความเป็นไปได้เชิงนิยายว่าตัวละครทั้งสองโลกอาจรับรู้ซึ่งกันและกันได้โดยไม่ต้องโยนตัวละครข้ามจอมาแบบฉับพลัน ในเชิงเบื้องหลัง นี่สะท้อนการคุยงานระหว่างสตูดิโอ: Sony ไม่ได้ทำงานเดียวทางกับ Marvel Studios เสมอไป แต่เมื่อมีข้อตกลงร่วมกัน ก็เปิดทางให้เกิดการอ้างอิงข้ามจักรวาลได้อย่างเป็นทางการ ดังนั้นเนื้อเรื่องของ 'Venom: Let There Be Carnage' จึงทำหน้าที่สองอย่างพร้อมกัน — เป็นหนังของ Sony ที่ยึดโทนมืดขำ ๆ ของตัวมันเอง และเป็นจุดเชื่อมที่พูดเป็นนัยว่ามีความเป็นไปได้ในการพบกันระหว่างโลกของเวน่อมกับโลกของฮีโร่ MCU ไม่ใช่แค่กิมมิกเดียวแล้วจบ แต่เป็นการวางพื้นฐานให้แฟน ๆ คาดเดาทิศทางต่อไปได้มากขึ้น ซึ่งตรงนี้ทำให้ฉันตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ที่จะได้เห็นวิธีเล่าใหม่ ๆ ระหว่างโทนหนังที่แตกต่างกัน

บอกตามตรง ฉันยกให้ 'รักแห่งสยาม' เป็นผลงานที่ทำให้ใครหลายคนเริ่มมองมุมใหม่ของหนังไทยและเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในเส้นทางของมาริโอ้ เมาเร่ออย่างแท้จริง。 ฉากและการเล่าเรื่องที่กล้าพูดเรื่องความรักแบบข้ามเพศในบริบทครอบครัวและมิตรภาพทำให้หนังเรื่องนี้ได้รับการกล่าวถึงอย่างกว้างขวางทั้งในแง่วิจารณ์และงานประกาศรางวัลภายในประเทศ หนังเรื่องนี้ถูกหยิบไปพูดถึงในหลายเวทีและได้รับรางวัลจากสถาบันต่าง ๆ ที่ให้ความสำคัญกับภาพยนตร์ไทย ซึ่งส่วนตัวมองว่านั่นเป็นเพราะความสมจริงของตัวละครและเคมีระหว่างนักแสดงที่ทำให้ผู้ชมเชื่อถือได้ การเป็นหนังที่ถูกพูดถึงตามเทศกาลและเวทีต่าง ๆ ทำให้ผู้คนจากกลุ่มต่าง ๆ ได้เปิดใจคุยกันมากขึ้น เรื่องนี้ไม่ได้ดังแค่เชิงรายได้แต่ยังดังเชิงอิทธิพลทางวัฒนธรรมด้วย ในมุมมองของฉัน มาริโอ้ในบทบาทนี้แสดงให้เห็นความสามารถด้านการเข้าถึงอารมณ์ที่ลึกกว่าภาพลักษณ์นักแสดงหนุ่มทั่วไป และการที่หนังได้รับการยอมรับทั้งในงานประกาศรางวัลและการเข้าฉายในเทศกาลต่าง ๆ ก็ช่วยย้ำว่าหนังแบบนี้มีความสำคัญต่อวงการภาพยนตร์ไทย ไม่ว่าจะมองจากมุมแฟนหนังหรือคนทำหนังเองก็ตาม

มีตัวละครคนนึงที่ทำให้ฉันอยากย้ายไปใช้ชีวิตช้าๆ บนเกาะบ้าง — เซอิชู ฮันดะจาก 'Barakamon' ทำให้การเรียงลำดับชีวิตดูเรียบง่ายแต่มีความหมายมากขึ้น การได้เห็นฮันดะค่อยๆ ปรับตัวจากคนเมืองที่เคยกดดันตัวเองไปเป็นคนที่ยอมให้พื้นที่ว่างกับความคิด เป็นสิ่งที่แปลกพอที่จะกระตุ้นใจฉัน เขาไม่ใช่คนที่หันมาสนใจการทำสมาธิหรือพูดปรัชญาหนักๆ แต่การลงมือวาดตัวอักษรด้วยความตั้งใจ การได้ออกไปคุยกับเพื่อนบ้าน การหัวเราะกับเด็กๆ — ทุกอย่างสะท้อนวิธีการอยู่ที่ไม่รีบร้อนและให้คุณค่ากับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการเห็นกระบวนการเติบโตแบบไม่บังคับ: ฮันดะเผชิญความผิดพลาด ขัดเกลาและเรียนรู้ที่จะยอมรับความไม่สมบูรณ์ นั่นทำให้วิถีชีวิตแบบเรียบง่ายของเขาดูมีพลัง ไม่ใช่การหนีจากปัญหาแต่เป็นการเลือกจัดการกับมันอย่างชาญฉลาด ถ้าคนเราต้องการแรงบันดาลใจให้ชะลอความเร็ว บางครั้งแค่มองไกลออกไปที่ภูมิทัศน์ของฮันดะแล้วลองถอนหายใจช้าๆ ก็เพียงพอแล้ว

ลงไปอุโมงค์มรณะไม่ใช่เรื่องเล่นๆ — แสงจากไฟฉายเพียงดวงเดียวอาจไม่เพียงพอในวันที่อากาศร้อนหรือมีฝุ่นละอองหนาแน่น ผมมักเริ่มจากการเตรียมไฟสำรองอย่างน้อยสองชั้น หัวไฟฉายคาดศีรษะที่แสงกว้างและไฟฉายมือที่มีแบตเตอรี่สำรองอยู่ในถุงกันน้ำ พกเชือกยาวพอประมาณกับอุปกรณ์ผูกเงื่อนพื้นฐาน เพื่อให้มีจุดอ้างอิงเมื่อต้องถอยกลับ บางครั้งแผนที่ที่วาดคร่าว ๆ ด้วยเครื่องหมายทิศทางและระยะจะช่วยได้มากกว่าเชื่อใจความจำของตัวเอง การสังเกตสภาพแวดล้อมก็สำคัญ — กลิ่นแปลก ๆ อาจบอกถึงแก๊สพิษ น้ำขังอาจบอกถึงกระแสน้ำที่เปลี่ยนทิศ แร่หรือหินบางชนิดเปราะและหลุดง่าย ผมเคยเจอชั้นดินลื่นที่ทำให้เกือบพลัดตก การเดินช้า ๆ วางเท้าทุกก้าว ตรวจสอบเพดานและพื้นรอบ ๆ จะช่วยลดความเสี่ยงได้มากกว่าการรีบเร่ง นอกจากนี้อย่าละเลยเรื่องการสื่อสาร — วิทยุแบบมีสายหรือสัญญาณฉุกเฉินช่วยให้คนที่อยู่นอกอุโมงค์รู้ตำแหน่งเราเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน พูดแบบตรงไปตรงมา ความหวั่นไหวทางจิตก็มีผลไม่น้อย ผมมักนึกถึงฉากในหนังอย่าง 'The Descent' ที่ความมืดและความอับทำให้การตัดสินใจแย่ลง พักถ้ารู้สึกคลื่นไส้หรือเวียนหัว เก็บแรงไว้ไม่ใช่แค่ร่างแต่รวมทั้งใจด้วย