บทนำ

"อืมมม มาแล้วเหรอเธอ เหนื่อยไหม"

เสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆบนมุมปาก เมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดนุ่มนวลที่โถมเข้ามาหาตัวขณะที่เขากำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนโซฟาตัวกว้าง 

ซีนยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนของคนที่ซุกอยู่กับอกเขาอย่างแสนรัก วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา เขาเตรียมของขวัญและจัดห้องรอเธออยู่นาน นานจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

แกร็บ ตุ๊บ!

เสียงของหล่นกระแทกพื้นดังมาจากหน้าประตูห้อง ทำให้สติที่ยังเลือนรางของซีนตื่นตัวเต็มที่ เขาลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนที่นัยน์ตาคมจะเบิกกว้างเมื่อเห็นชัดเจนว่าคนที่กำลังกอดเขาอยู่ไม่ใช่แฟนของเขา

"พาย! ทำบ้าอะไรวะ!"

ซีนผลักร่างบางของเพื่อนสนิทในกลุ่มออกอย่างแรงจนพะพายเซไปชนขอบโต๊ะ

 ทว่าเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหันไปมองว่าเธอจะเป็นอย่างไร เพราะสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของใครอีกคนที่ยืนนิ่งค้างอยู่ตรงหน้าประตูห้อง

มีนา...

ดวงตากลมโตที่เขาหลงรักกำลังเบิกกว้าง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนสั่นระริก ที่ปลายเท้าของเธอมีถุงกระดาษใบสวยหล่นอยู่

 ข้าวของข้างในที่ดูเหมือนจะเป็นของขวัญทำมือกำลังเทกระจาดออกมาปนเปื้อนกับฝุ่นบนพื้น หยาดน้ำตาใสๆไหลลงมาอาบแก้มเนียน ก่อนที่เจ้าตัวจะหันหลังแล้ววิ่งหนีออกไปทันที

"มีนา! เดี๋ยว! ฟังซีนก่อน!"

ซีนสบถลั่นห้อง เขาดันตัวลุกจากโซฟา วิ่งตามร่างเล็กออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ขาหยาวก้าวฉับๆเพียงไม่กี่ก้าวก็คว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทันก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง

"ปล่อย!" มีนาสะบัดแขนอย่างแรง แต่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆหรือจะสู้แรงของเขาได้

"ไม่ปล่อย! เธอกำลังเข้าใจผิด มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน!" 

ซีนไม่ยอมแพ้ เขาออกแรงรั้งดึงกึ่งลากแฟนสาวให้กลับมาที่ห้อง แม้มีนาจะทุบตีและขัดขืนตลอดทาง เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ

ทันทีที่เหวี่ยงประตูห้องปิดลง ซีนก็หันขวับไปหาพะพายที่ยังคงยืนทำหน้าตื่นตระหนกอยู่ในห้อง

"กลับไปพาย! ออกไปเดี๋ยวนี้!" เสียงทุ้มตวาดอย่างที่แทบจะไม่เคยทำกับเพื่อนผู้หญิงคนไหนมาก่อน

"ซะ ซีน คือกูแค่..." พะพายทำเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าเหมือนคนถูกรังแก

"กูบอกให้ออกไปไงวะ!"

ความอดทนของซีนขาดผึง เขาชี้มือไปที่ประตู พะพายสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินก้มหน้าออกไปจากห้อง ทิ้งความเงียบและบรรยากาศที่หนักอึ้งเอาไว้

ภายในห้องที่ถูกตกแต่งด้วยลูกโป่งและป้ายตัวอักษรคำว่า 'Happy Anniversary' ตอนนี้กลับดูน่าสมเพชในสายตาของมีนา 

เธอแค่นยิ้มทั้งน้ำตา มองหน้าผู้ชายที่เป็นรักแรกและรักเดียวของเธอมาตั้งแต่มัธยม ผู้ชายที่เธอเลือกตามมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับเขาเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นภาพบาดตาบาดใจที่ทำลายความเชื่อใจจนไม่เหลือชิ้นดี

"จะให้อธิบายอะไรอีก ภาพมันก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ" มีนาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าแต่แฝงไปด้วยความประชดประชัน

"ภาพบ้าอะไร! ซีนหลับอยู่ ซีนคิดว่าเป็นเธอ ซีนถึงได้กอดตอบไง!" 

ซีนพยายามก้าวเข้าไปหา เอื้อมมือจะจับไหล่บาง แต่มีนาก้าวถอยหลังพร้อมกับปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี

"คิดว่าเป็นเค้า? ตลกไปหน่อยมั้งซีน! พายเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงถ้าพี่ไม่เปิดประตูให้"

"ก็พายมันทักมาบอกว่าจะเอาของที่โซ่ยืมไปมาคืนให้ ซีนก็เปิดประตูรับของ แล้วซีนก็มานอนรอเธอที่โซฟาต่อจนเผลอหลับไป ใครจะไปรู้ว่ามันยังไม่กลับแล้วมาทำบ้าๆแบบนี้!"

ซีนอธิบายรวดเดียวจบด้วยความหงุดหงิด เขาเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่เคยโกหก และเกลียดที่สุดคือการถูกยัดเยียดความผิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ทำ แต่ดูเหมือนความจริงของเขา จะส่งไม่ถึงใจของคนที่กำลังถูกอารมณ์โกรธและภาพบาดตาครอบงำ

"อ๋อ เหรอ! งั้นก็คงเป็นความบังเอิญที่บ่อยมากๆเลยเนอะ!" มีนาขึ้นเสียง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง 

"เหมือนที่มันบังเอิญส่งข้อความมาหาพี่ตอนดึกๆ แล้วอ้างว่าส่งผิด เหมือนที่มันบังเอิญถ่ายรูปใส่ชุดนอนบางๆส่งมาให้ดู แล้วทุกครั้งพี่ก็เอาแต่บอกว่าไม่มีอะไร พี่คิดว่าเค้าโง่มากเหรอ ที่ดูไม่ออกว่าเพื่อนสนิทของพี่มันคิดยังไงกับแฟนน่ะ!"

"ก็ซีนบอกแล้วไงว่าซีนไม่ได้คิดอะไรกับพาย! มันก็แค่เพื่อน! ทำไมเธอถึงไม่ฟังกันบ้างวะมีนา!"

อีโก้ในตัวซีนเริ่มพุ่งสูงขึ้นตามแรงอารมณ์ เขาพยายามใจเย็นมาตลอด พยายามอธิบายดีๆ 

แต่พอถูกต้อนและถูกมองว่าผิดทั้งที่เขาบริสุทธิ์ใจ ความหัวร้อนที่เคยพยายามกดทับไว้ก็เริ่มปะทุ เขาไม่ชอบการถูกไม่ไว้ใจ โดยเฉพาะจากคนที่เขารักที่สุด

"ใช่! เค้ามันเป็นคนไม่ยอมฟังอะไรไง เค้ามันงี่เง่า!" มีนาตะโกนสวนกลับ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

"ถ้าการที่มีนาเชื่อในสิ่งที่ตาตัวเองเห็น เชื่อในเซนส์ของตัวเอง มันเรียกว่างี่เง่า งั้นเราก็ไม่ต้องทนกันอีกต่อไปแล้ว!"

สรรพนามที่เคยใช้เรียกกันอย่างน่ารักหายไปหมดสิ้น ซีนชะงักไปชั่วครู่ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ความรู้สึกวูบโหวงแปลกๆตีตื้นขึ้นมาในอก

"เธอหมายความว่าไง?" ซีนถามเสียงต่ำ ท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่เริ่มสั่นไหว

"เราเลิกกันเถอะ"

คำพูดสั้นๆแต่เหมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางความรู้สึก ซีนยืนนิ่งงันไปหลายวินาที ก่อนที่ความตกใจจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธจัด 

เขาอุตส่าห์เตรียมทุกอย่างเพื่อเซอร์ไพรส์เธอในวันครบรอบ เขาไม่เคยมองใครนอกจากเธอ แต่เธอแค่มองเห็นภาพบ้าๆนั่นแค่ไม่กี่วินาที ก็ตัดสินเขาและพร้อมจะโยนความสัมพันธ์ของเราทิ้งอย่างง่ายดายขนาดนี้เลยหรือ?

"เธอจะเอางี้ใช่ป่ะ" ซีนกัดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาด้วยความผิดหวังไม่แพ้กัน 

"พูดคำว่าเลิกออกมาง่ายๆแบบนี้เลยดิมีนา"

"แล้วจะให้ทำยังไง! ให้มีนาทนหลับหูหลับตาดูแฟนตัวเองกอดกับเพื่อนผู้หญิงบนโซฟาในวันครบรอบของเรางั้นเหรอ!"

"ก็กูบอกว่าไม่ได้ตั้งใจกอดเว้ย! จะให้พูดอีกกี่รอบวะ!" ซีนตวาดลั่นจนเผลอหลุดคำหยาบ เขาเตะโต๊ะหน้าโซฟาอย่างแรงจนเค้กปอนด์เล็กที่เตรียมไว้สั่นสะเทือน

 "ถ้าอธิบายขนาดนี้แล้วยังไม่คิดจะฟังกันเลย งั้นก็เอาดิ!"

มีนามองภาพผู้ชายตรงหน้าด้วยหัวใจที่แตกสลาย นี่ไม่ใช่ซีนคนที่แสนอ่อนโยนและใจเย็นกับเธอเสมอในวันแรกๆที่คบกันอีกแล้ว

"เออ! เลิกก็เลิก! อยากเลิกนักก็เอาเลย!"

สิ้นคำประชดประชันที่หลุดออกมาจากปากของคนอีโก้สูง ความเงียบก็โรยตัวลงปกคลุมทั่วทั้งห้อง ซีนหอบหายใจแรง เขามองสบตาคนตรงหน้าด้วยความทิฐิ 

ในหัวคิดแค่ว่า 'เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน' เขาเชื่อว่าคนอย่างมีนา ถ้ารอให้อารมณ์เย็นลง เธอจะต้องยอมฟังเขา และเราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขาจะไม่ยอมก้มหัวง้อในตอนที่ตัวเองไม่ได้ทำผิดเด็ดขาด

มีนายกมือขึ้นปาดน้ำตาบนลวกๆ อย่างคนเด็ดขาด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆมองหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย

"ขอบคุณนะ สำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา"

ร่างเล็กหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ไม่มีอาการลังเลหรือหันหลังกลับมามองอีกเลย เสียงประตูห้องปิดลงเบาๆ แต่มันกลับดังก้องอยู่ในความรู้สึกของซีน

"แม่งเอ๊ย!"

ซีนสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างแรง ยกมือขึ้นขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่อง เขามองไปที่ลูกโป่งสีสวยและเค้กที่ยังไม่ได้จุดเทียนด้วยสายตาหงุดหงิด

ช่างเถอะ... ปล่อยให้ไปสงบสติอารมณ์ก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยไปง้อที่คณะ

ผู้ชายอารมณ์ร้อนและเอาแต่ใจอย่างเขาคิดแค่นั้นจริงๆ เขาคิดว่าความสัมพันธ์ที่คบกันมาตั้งแต่เธอมัธยม มันแน่นแฟ้นพอที่จะก้าวผ่านเรื่องงี่เง่าพวกนี้ไปได้ เขาคิดว่าวันพรุ่งนี้ของเธอกับเขาจะยังมีอยู่เสมอ

แต่ซีนไม่เคยรู้เลยว่า... คำว่าพรุ่งนี้สำหรับการแก้ตัวของเขา มันจะไม่มีวันมาถึงอีกแล้ว