เทศกาลสยอง มีเพลงประกอบหนังเรื่องไหนที่ฮิตในงาน?

เสียงสังเคราะห์และท่อนเบสต่ำหนักๆมักเป็นสิ่งแรกที่ทำให้บรรยากาศงานเทศกาลสยองคึกคักขึ้นทันที เพลงประกอบจากหนังสยองขวัญคลาสสิกกลายเป็นซาวด์แทร็กของค่ำคืน ไม่ว่าจะเป็นธีมคีย์บอร์ดเรียบๆและเยือกเย็นจาก 'Halloween' ที่มักถูกเปิดตอนเดินเข้าฮาโลวีนมาร์เก็ตหรือช่วงพาเหรดคอสเพลย์ ตัวเมโลดี้ซ้ำๆของ John Carpenter สามารถเรียกฝูงคนให้หยุดมองและปรับอารมณ์ได้ภายในไม่กี่วินาที ส่วนชิ้นที่ใครๆ ก็ร้องตามได้คือท่อนระทึกของ 'Tubular Bells' จาก 'The Exorcist' ที่มักถูกใช้เป็นฉากเปิดสปอร์ตไลต์หรือเป็นเบื้องหลังโชว์สยอง เหตุผลที่ทั้งสองเพลงนี้ฮิตเพราะเสียงเรียบแต่มีพลัง มันทำให้พื้นที่งานเหมือนมีเรื่องเล่าใหญ่หนึ่งเรื่องคอยฉุดให้คนคิดถึงความขนลุกร่วมกัน

ตรงมุมจัดฮาโลวีนเฮ้าส์มักได้ยินท่อนคอร์ดสั้นๆจาก 'Psycho' ของ Bernard Herrmann ซึ่งเหมาะกับฉากช็อกอย่างที่สุด จังหวะไวๆ ของสายไวโอลินช่วยเซตอารมณ์ให้คนขวัญผวาได้ดี ในทางกลับกันเพลงเพราะๆ ที่มีเนื้อหาเข้าแก๊งวัยรุ่นอย่าง 'Cry Little Sister' จาก 'The Lost Boys' จะถูกนำมาใช้ในมุมสายดาร์กกอธิคหรือเป็นซาวด์แทร็กให้การแสดงเต้นที่มีธีมแวมไพร์ เพลงจากแอนิเมชันอย่าง 'This is Halloween' ของ 'The Nightmare Before Christmas' ก็ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน โดยเฉพาะช่วงมีขบวนแฟนซีหรือการประกวดคอสเพลย์ที่ชอบเล่นใหญ่ เพลงนี้ให้ความเป็นเทศกาลแต่ยังคงความหลอนแบบขี้เล่น ทำให้มันถูกเลือกเป็นฉากหลังสำหรับการเดินโชว์และปาร์ตี้คอสตูม

อีกด้านหนึ่ง งานเทศกาลสยองสมัยใหม่มักมีดีเจหรือวงดนตรีเล่นรีมิกซ์เพลงประกอบหนังดัง การผสมผสานซินธ์โมเดิร์นกับโมทีฟคลาสสิก เช่นการเอาท่อนธีม 'Jaws' มาแทรกเป็นบีตช่วงเล่นเกมส์ปาลูกโป่งหรือมุมปีนผีเสื้อ จนเกิดความรู้สึกคุ้นเคยแต่ยังคงความตื่นเต้น วงออเคสตร้าบางงานยังยกวงมาเล่นสดท่อนคลาสสิกแบบขยายสเกล ทำให้เพลงที่เคยอยู่ในหนังกลายเป็นประสบการณ์ร่วมเสมือนหนังสั้นฉากหนึ่งที่คนในงานได้สัมผัสร่วมกัน ผมชอบมุมที่เพลงถูกปรับให้เหมาะกับกิจกรรมแต่ยังคงแก่นของเพลงเอาไว้ เพราะมันทำให้ทั้งผู้ใหญ่และเด็กเชื่อมต่อกับความทรงจำของหนังสยองขวัญได้โดยไม่ต้องอาศัยภาพน่ากลัวมากมาย

ท้ายที่สุดแล้ว เสียงเพลงจากหนังสยองมีพลังพาให้ผู้คนมารวมตัวกันเพื่อหัวเราะ เสียว และตะลึงไปพร้อมกัน ในสายตาของผม มันคือหนึ่งในองค์ประกอบที่ทำให้งานเทศกาลสยองไม่ใช่แค่งานปาร์ตี้ธรรมดา แต่เป็นเวทีของความทรงจำและความกลัวที่สนุกไปพร้อมกัน