เนื้อเรื่องของ แฟรี่เทล ตอนที่ 127 เล่าเหตุการณ์สำคัญอะไร?

ชีวิตครั้งที่แล้วฉันพลาดไปที่อ่อนแอแต่เมื่อได้ย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมเป็นที่รองมือรองเท้าใครอีกแม้กระทั่งแม่สามีที่เกลียดชังฉันกับลูกเข้าไส้ ฉันจะทวงความยุติธรรมและสิ่งที่ลูกสาวสมควรได้คืนมา คำนำ เฟิงมี่ลูกสะใภ้คนรองของตระกูลมู่ ต้องมาจบชีวิตอย่างไร้ความเป็นธรรม จิตสุดท้ายที่เธอเป็นห่วงคือลูกสาวตัวน้อย กลัวว่าจะถูกกลั่นแกล้งรังแกเมื่อไม่มีเธอคอยปกป้องดูแล และคนที่รังแกและรังเกียจไม่ใช่ใครอื่นไกลแต่เป็นย่าของเธอ เพียงเพราะคิดว่าฮว๋าเย่ลูกของเฟิงมี่เป็นลูกของชายชู้ เธออ้อนวอนต่อสวรรค์จนลมหายใจสุดท้ายเธอได้หมดลง แต่ใครจะไปคิดว่าเธอจะได้ยินเสียงลูกสาวเรียกเธออีกครั้ง เธอลืมตาขึ้นดูใบหน้าที่เต็มด้วยหยาดน้ำตาของลูกสาว เธอโอบกอดแนบแน่นคิดว่าชาตินี้ทั้งชาติจะไม่ได้กลับมาหาลูกน้อยอีกแล้ว และเธอก็ได้รับรู้ว่าตอนนี้เธอได้ย้อนเวลากลับ แต่ทว่าครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้มันเป็นเหมือนเดิมอีกต่อ คนอ่อนแอให้แม่สามีกับพี่สะใภ้รังแกจะไม่มีอีกต่อไป ต่อจากนี้จะมีเพียงเฟิงมี่ที่สู้คนและจะทวงความยุติธรรมให้แก่ลูกสาว เรียกร้องในส่วนที่ฮว๋าเย่ลูกสาวไม่เคยได้รับมันเมื่อครั้งที่แล้ว

เป็นเรื่องราวของ แคโรไลน์ เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ที่เติบโตขึ้นในครอบครัวที่มีธุรกิจร้านอาหารที่สืบทอดกันมาตั้งแต่บรรพบุรุษ ที่ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางชนบท ซึ่งร้านอาหารเก่าแก่แห่งนั้นมีชื่อว่า "The Rusty Spoon" เธอจึงรอวันที่จะได้เป็นเชฟหลักของร้าน แต่แล้ววันหนึ่งความฝันนั้นกลับสะดุดเมื่อเธอได้รู้ว่า ธุรกิจครอบครัวกำลังย่ำแย่ เธอจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่างเพื่อช่วยเหลือครอบครัว และธุรกิจที่เคยรุ่งเรืองในอดีต แต่แล้วความบังเอิญเริ่มต้นจากแมวดำปริศนาที่พาเธอข้ามเวลาไปถึงหมู่บ้านแม่มด ในยุคสงครามดอกกุหลาบของราชวงค์อังกฤษ ศตวรรษที่ 14!!! ถึงเวลาผจญภัยของสาวน้อยผู้มีความฝันกันแล้ว เธอจะพบกับอะไรบ้าง แล้วจะหาทางช่วยวิกฤตที่บ้านได้หรือไม่ มาติดตามและเอาใจช่วยแคโรไลน์กันค่ะ ซึ่งในนิยายแฟนตาซีเรื่องนี้แม้จะมีการกล่าวถึงบุคคลและเหตุการณ์ในยุคสงครามดอกกุหลาบของราชวงค์อังกฤษ ศตวรรษที่ 14 และได้มีการสร้างตัวละคร และสถานที่ ขึ้นมาเพื่อความบันเทิง โดยไม่มีเจตนาพาดพิงหรือบิดเบือนเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ของยุคยุโรปกลางแต่อย่างใด ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาอ่านนิยายแฟนตาซีเรื่องแรกของไรต์ มาณ ที่นี่.

หลังลืมตาขึ้นมาในโลกของนิยายกำลังภายในที่เพิ่งอ่านจบ นางกลับไม่ได้กลายเป็นนางเอกผู้เก่งกาจ ไม่ใช่คุณหนูผู้สูงศักดิ์ และไม่มีแม้แต่ระบบคอยช่วยเหลือ แต่กลับกลายเป็นเพียงศิษย์ไร้ชื่อแห่งสำนักเล็ก ๆ ผู้มีบทบาทในต้นฉบับเพียงไม่กี่บรรทัด และสิ่งเดียวที่จำเกี่ยวกับตัวละครนี้ได้อย่างแม่นยำก็คือ— ในบทที่สิบสอง สำนักแห่งนี้จะถูกฆ่าล้างจนไม่เหลือผู้ใดรอดชีวิต เมื่อรู้ว่าความตายกำลังรออยู่เบื้องหน้า นางจึงตัดสินใจทำสิ่งที่ง่ายที่สุด นั่นคือหนีออกจากสำนักก่อนเนื้อเรื่องจะดำเนินมาถึงวันนั้น และตั้งใจว่าจะไม่ข้องเกี่ยวกับพระเอก ตัวร้าย หรือเหตุการณ์สำคัญใด ๆ ทั้งสิ้น ทว่าระหว่างทาง กลับช่วยชายบาดเจ็บปริศนาคนหนึ่งเอาไว้ กว่าจะรู้ว่าคนผู้นั้นคือประมุขพรรคมาร ผู้ที่จะกลายเป็นศัตรูอันดับหนึ่งของยุทธภพในอนาคต ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว จากตัวประกอบที่สมควรตายโดยไม่มีผู้ใดจดจำ กลับกลายเป็นคนที่ประมุขพรรคมารพลิกแผ่นดินตามหา ยิ่งพยายามหลีกหนีจากเนื้อเรื่อง เหตุการณ์กลับยิ่งผิดเพี้ยนจากต้นฉบับ คนที่สมควรตายกลับมีชีวิต คนที่ควรมีชีวิตกลับถูกสังหาร แม้แต่ชะตาของตัวละครสำคัญก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละคน จนเริ่มสงสัยว่า— บางทีการที่นางมาปรากฏตัวในโลกแห่งนี้ อาจไม่ใช่อุบัติเหตุตั้งแต่แรก

เมื่อพ่อของเขา และ แม่ของเธอ ต้องกลายเป็นคนรักที่ไม่สามารถรักกันได้... ความไม่สมหวัง ...จะตกมายังพวกเขาหรือไม่ เขาจะทำอย่างไร เมื่ออุปสรรคความรัก คือแม่ของเขา... เธอจะทำอย่างไร จะมีความสุขได้อย่างไรในเมื่อแม่ของเธอไม่เคยสมหวังในความรัก...ไปเอาใจช่วย ไปรอลุ้นความรักของพวกเขากันใน... Fairy นางฟ้ามาเฟีย

- ผู้หญิงของฟีนิกซ์ - { ฟีนิกซ์ x โมเดล } ฟีนิกซ์ งอนบ่อย ๆ นะ เฮียชอบง้อ โมเดล เวลาเฮียดุมันน่ากลัวดี เดลชอบ>< "เฮียชอบเวลาหนูร้อง" "ทะ ทำไมเหรอคะ" "เพราะมันทำให้เฮียอย่างปลอบหนูแรง ๆ ยังไงล่ะ" "ป๊ายิกมีแปนเหย๋อก้ะ" "เยอร์ก็อยากมีแปน" คำหยาบ - เนื้อหารุนแรง - คลั่งรัก - พระเอกสายเปย์  เรื่องนี้ไม่มีการ 'นอกใจ' พระเอกคลั่งรัก นินายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจิตนาการของผู้แต่ง ไม่มีเจตนาพาดพิงถึงสถานที่หรือบุลคลที่ไม่เกี่ยวข้องแต่อย่างใด นิยายไม่ได้อิงจากความเป็นจริงทั้งหมด โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน  ไม่อนุญาตให้คัดลอดหรือดัดแปลงเนื้อหาทั้งสิ้น! หากพบเจอจะดำเนินคดีทางกฏหมายทันที Thanks for following me 🙏

จากเหตุเครื่องบินตกทำให้เธอและเขากลายเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาร่วมประสบชะตากำเดียวกัน ความโชคร้ายทั้งหมดของเขานั้นเป็นเพราะพ่อของเธอกระทำทั้งสิ้น ตอนที่เธออายุได้เพียงแปดขวบ และเขาอายุได้เพียงสิบขวบ ผู้พาเธอไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์ เธอคิดว่าท่าทางที่ดูใจและหวังดีของเขานั้นออกมาจากใจเขาจริงๆ เธอไม่รู้เลยว่านี่มันเป็นการแก้แค้น ในระยะเวลาสิบปี เธอคิดมาตลอดว่าเขานั้นเกลียดเธอ เขาช่างอ่อนโยนและมีเมตตากับโลกใบนี้เหลือเกิน แต่ไม่เคยมีให้กับเธอเลย เขาไม่ให้เธอเรียกเขาว่า “พี่ชาย” เธอจึงทำได้เพียงแค่เรียกชื่อของเขา-มาร์ค เทรมอนต์, มาร์ค เทรมอนต์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมันฝังลึกลงไปยังก้นบึ้งในจิตใจของเธอ