ตอนที่ 1

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่ท้ายทอยลามไปจนถึงกระหม่อม ราวกับมีคนเอาค้อนเหล็กน้ำพี้มาทุบกะโหลกของนางอย่างแรงติดต่อกันนับสิบครั้ง

หลินซิงเยียนครางอืออาอยู่ในลำคอ พยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง สิ่งแรกที่โสตประสาทสัมผัสได้คือกลิ่น... มันไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล แต่เป็นกลิ่นอับชื้นของไม้ผุพัง ผสมกับกลิ่นกำยานราคาถูกที่ฉุนจนแสบจมูก

หญิงสาวฝืนลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ ปรับโฟกัสได้ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานไม้กระดานที่เก่าจนมีรอยร้าว และมีหยากไย่เกาะอยู่ตามมุมห้อง นางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกปวดเมื่อยระบมแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย เตียงที่นางนอนอยู่แข็งกระด้างราวกับแผ่นหิน ปูทับด้วยฟูกยัดฟางบางๆ ที่แทบจะไม่ได้ช่วยซับแรงกระแทกอะไรเลย

“ที่นี่... ที่ไหนเนี่ย?”

เสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและสั่นเครือ หลินซิงเยียนยกมือขึ้นกุมขมับ แต่แล้วนางก็ต้องชะงักงัน

มือคู่นี้... ไม่ใช่มือของนาง!

มือของพนักงานออฟฟิศ ตำแหน่งกราฟิกดีไซเนอร์วัยยี่สิบแปดปี ที่วันๆ จับแต่เมาส์กับปากกาดิจิทัล ควรจะนุ่มและมีเพียงร่องรอยของการกดแป้นพิมพ์ แต่มือที่อยู่ตรงหน้านกลับหยาบกร้าน มีรอยด้านหนาตรงง่ามนิ้วและฝ่ามือ ซึ่งเป็นร่องรอยของการกุมด้ามกระบี่และทำงานหนักอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลานาน แขนเสื้อที่สวมใส่ก็เป็นผ้าฝ้ายหยาบๆ สีเทาหม่น รูปแบบการตัดเย็บคล้ายกับชุดนักพรตหญิงหรือศิษย์สำนักยุทธภพในซีรีส์ย้อนยุคไม่มีผิดเพี้ยน

ทันใดนั้นเอง คลื่นความทรงจำมหาศาลก็ทะลักทะลวงเข้าสู่สมองของนางโดยไม่ทันตั้งตัว!

มันไม่ใช่ความทรงจำของนาง แต่เป็นของเด็กสาวอีกคนที่มีชื่อแซ่เดียวกัน... ‘หลินซิงเยียน’

เด็กกำพร้าที่ถูกเก็บมาเลี้ยงโดยสำนัก ‘ชิงหยาง’ สำนักเล็กๆ ปลายแถวที่ตั้งอยู่บนรอยต่อของหุบเขาเต่าดำ หลินซิงเยียนคนนี้เป็นเพียงศิษย์สายนอก ไร้พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร ไร้ภูมิหลัง ไร้คนหนุนหลัง วันๆ มีหน้าที่แค่หาบน้ำตักฟืน แบกเสบียง และฝึกเพลงกระบี่พื้นฐานงูๆ ปลาๆ ที่ต่อให้ฝึกไปอีกสิบปีก็คงเอาไปสู้กับโจรป่าไม่ได้ ในโลกยุทธภพที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ศิษย์สายนอกเช่นนางมีค่าความเป็นคนต่ำต้อยยิ่งกว่าสุนัขเฝ้าสำนักเสียอีก

หลินซิงเยียนเบิกตากว้าง หายใจหอบถี่ เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมเต็มหน้าผาก

‘ทะลุมิติ? ทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่นเนี่ยนะ! พล็อตนิยายน้ำเน่าแบบนี้มันเกิดขึ้นจริงงั้นเหรอ!?’

นางรีบกวาดตามองไปรอบห้อง เลิกลั่กมองหาตัวช่วยตามสูตรสำเร็จของนิยายทะลุมิติที่เคยอ่าน

‘ระบบ? ระบบอยู่ไหม! ฮัลโหล! ไอเทมโกงล่ะ? คัมภีร์ลับ? คุณปู่ในแหวนวิเศษ? มีใครอยู่ไหม!’ นางตะโกนก้องในใจ

ทว่า ความเงียบคือคำตอบเดียวที่นางได้รับ ไม่มีเสียงแจ้งเตือนไร้สติในหัว ไม่มีหน้าต่างระบบเรืองแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้า มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรดังมาจากนอกหน้าต่างกระดาษที่ขาดวิ่นเท่านั้น

“บัดซบ...”

หลินซิงเยียนสบถ พลางพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียง เดินโซเซไปที่โต๊ะเตี้ยมุมห้อง บนนั้นมีอ่างทองเหลืองใส่น้ำล้างหน้าตั้งอยู่ นางชะโงกหน้ามองเงาสะท้อนในน้ำ

ใบหน้าที่ปรากฏคือเด็กสาวอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี ผิวพรรณซีดเซียวเล็กน้อยจากการขาดสารอาหาร แต่โครงหน้ากลับดูหมดจด คิ้วเรียวพาดเฉียง ดวงตาดอกท้อที่ดูใสซื่อและมีความขี้ขลาดซ่อนอยู่ ลำคอระหงระคนบอบบาง หากจับมาขุนให้อ้วนกว่านี้อีกนิดและสวมชุดผ้าไหมดีๆ ก็จัดว่าเป็นดรุณีหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มคนหนึ่ง น่าเสียดายที่ในยุทธภพอันป่าเถื่อน หน้าตาที่ไร้ซึ่งวรยุทธ์คุ้มครอง มีแต่จะนำพามหันตภัยมาให้

นางยืนจ้องเงาตัวเองอยู่พักใหญ่ สมองเริ่มประมวลผลข้อมูลจากความทรงจำของร่างเดิม สายตาของนางเหลือบไปเห็นรอยขีดข่วนบนเสาไม้ข้างเตียง ซึ่งร่างเดิมมักจะใช้มีดสลักไว้เพื่อนับวันเวลาที่ผ่านไปในแต่ละเดือน

รอยขีดของเดือนนี้มาหยุดอยู่ที่ขีดที่สิบห้า ประกอบกับแสงจันทร์สีนวลกระจ่างที่สาดส่องลอดช่องหน้าต่างเข้ามา บ่งบอกชัดเจนว่าคืนนี้คือคืนจันทร์เพ็ญ... เดือนแปด วันเพ็ญสิบห้าค่ำ!

“เดี๋ยวนะ...”

หลินซิงเยียนตาเหลือก ใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “สำนักชิงหยาง... ศิษย์สายนอก... เดือนแปดสิบห้าค่ำ... นี่มันเนื้อเรื่องในนิยาย ‘กระบี่เทพสยบเก้าสวรรค์’ นี่หว่า!”

กระบี่เทพสยบเก้าสวรรค์ คือนิยายฮาเร็มกำลังภายในเรื่องยาวกว่าสองร้อยตอนที่นางเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนก่อนจะเผลอหลับคาโต๊ะทำงาน มันเป็นนิยายแนวพระเอกลูกรักสวรรค์ นามว่า ‘หลี่เทียนหมิง’ ที่เริ่มต้นจากศูนย์แต่โชคดีเก็บของวิเศษได้ เจอสาวงามกี่คนก็ตกเข้าฮาเร็มหมด และก้าวขึ้นเป็นยอดฝีมือปราบปรามลัทธิมารที่นำโดยตัวร้ายสุดโฉด ‘เยี่ยนอู๋จิ่ว’

แต่ปัญหาคือ... นางไม่ได้ทะลุมิติมาเป็นนางเอกในฮาเร็ม และไม่ได้เป็นเยี่ยนอู๋จิ่วจอมมารผู้ไร้เทียมทาน!

สำนักชิงหยาง... ในนิยายเรื่องนั้น สำนักแห่งนี้ถูกเอ่ยถึงอยู่แค่ ‘สามบรรทัด’ เท่านั้น!

มันอยู่ในบทที่สิบสอง! บทที่ผู้เขียนต้องการปูความโหดเหี้ยมและน่าสะพรึงกลัวของ ‘พรรคมาร’ ซึ่งมีโครงสร้างอำนาจแบ่งเป็น สามตำหนัก ห้าหอ และเจ็ดค่ายอสูร

ในคืนเทศกาลกลางฤดูใบไม้ร่วง ‘เซวียซา’ มารโลหิตผู้เป็นรองเจ้าหอสังหารโลหิต ได้เดินทางผ่านภูเขาลูกนี้ บังเอิญอารมณ์ไม่ดีที่สุราในโรงเตี๊ยมตีนเขารสชาติหมาไม่แดก จึงแวะขึ้นมาที่สำนักชิงหยางเพื่อระบายโทสะ และ...

‘คืนนั้น โลหิตเจิ่งนองย้อมบันไดศิลาเป็นสีแดงฉาน สำนักชิงหยางที่มีศิษย์ร้อยกว่าชีวิตถูกสังหารโหดไร้ปรานี ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ศพถูกสับเป็นชิ้นๆ เพื่อเป็นเครื่องสังเวยแก่ความกระหายเลือดของมารโลหิตเซวียซา’

นั่นคือสามบรรทัดที่บรรยายถึงสถานที่แห่งนี้!

และนางกำลังยืนอยู่ในสำนักที่ว่า ในฐานะหนึ่งใน ‘ศิษย์ร้อยกว่าชีวิต’ ที่กำลังจะกลายเป็นเศษก้อนเนื้อในอีกไม่กี่ชั่วยามข้างหน้า!