เนื้อเรื่องย่ออุ ล ต ร้า แมน ซี โร้ มีอะไรบ้าง?

ฉันแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟียมัตเตโออย่างลับๆ ทุกครั้งที่เขาเอากับรักแรกสมัยเด็ก เขาจะให้สัญญากับฉันว่าจะจัดงานแต่งงานที่สมเกียรติ ต่อหน้าห้าตระกูลใหญ่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มัตเตโอให้สัญญากับฉันถึงเก้าสิบเก้าครั้ง และทั้งเก้าสิบเก้าครั้ง เขาก็ทิ้งฉันไว้ที่แท่นพิธี ครั้งแรก แมวประกวดรางวัลชนะเลิศของเซซิเลียตาย เพื่อไปปลอบใจเธอ เขาเลื่อนงานแต่งงานออกไปถึงสามเดือน ฉันยืนอยู่ที่แท่นพิธีเพียงลำพัง ขอบตาแดงก่ำ พยายามระงับอารมณ์ของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล ครั้งที่สอง เซซิเลียอาละวาดในคาสิโนและทำแจกันโบราณมูลค่าร้อยล้านดอลลาร์แตกละเอียด เขาเปลี่ยนเส้นทางเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่เตรียมไว้สำหรับงานแต่งงาน แล้วรีบบินฝ่าความมืดในคืนนั้นเพื่อไปสะสางปัญหาให้เธอ และทุกครั้งก่อนจะถึงพิธีแต่งงานของเรา รักแรกสมัยเด็กของเขาก็มักจะมีเรื่องฉุกเฉินบางอย่างเกิดขึ้นเสมอ ฉันร้องไห้ ฉันกรีดร้อง ฉันถึงขั้นเอาปืนจ่อหัวเขาด้วยซ้ำ แต่มัตเตโอก็แค่กดร่างฉันไว้กับผนัง และปิดปากฉันด้วยจูบที่เย็นชาและรุนแรง “เธอมันก็แค่ที่ระบายความใคร่ แต่คุณคือคุณนายฟัลโคน หัดทำตัวให้มีระดับหน่อย” หลังจากครั้งที่เก้าสิบเก้า ในที่สุดฉันก็พอสักที ฉันเลื่อนเอกสารไปบนโต๊ะ น้ำหมึกยังไม่แห้งสนิท พร้อมตราประทับของตระกูลฟัลโคนที่ประทับอยู่ด้านล่าง “การแต่งงานของเรา พันธมิตรของเรา... มันจบลงแล้ว”

หย่าแล้วแต่งใหม่—ฉันจำไม่ได้แล้วว่าฉันกับอารอนแต่งงานและหย่ากันไปแล้วกี่ครั้ง ครั้งหนึ่งเขามองและปฏิบัติต่อฉันดั่งของมีค่า แต่ไม่ถึงปีหลังแต่งงาน เขากลับขอหย่าเป็นครั้งแรก เหตุผลเพียงแค่ วิเวียนกำลังกลับมา “วิเวียนเป็นคนมีชื่อเสียง” เขาบอกฉัน “ฉันไม่อยากให้ใครคิดว่าเธอเกี่ยวข้องกับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว” เธอเป็นนักแสดงระดับท้ายๆที่ไม่มีอะไรเลย เหลือเพียงแต่ชื่อที่พ่อของเธอเสียสละให้เท่านั้น พ่อของเธอรับกระสุนแทนอารอน ชีวิตแลกชีวิต เพราะแบบนั้น อารอนจึงรู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณเธอทั้งชีวิต ทุกครั้งที่วิเวียนกลับมา อารอนก็จะหย่ากับฉัน และทุกครั้งที่เธอไป เราก็จะแต่งงานกันใหม่ ครั้งแรกที่เราเลิกกัน ฉันจมกองน้ำตาไปกับวิสกี้และเดินโซซัดโซเซกลับบ้านของเขาในสภาพกึ่งเมา ไฟข้างในบ้านอบอุ่น ตอนนั้นเขาอยู่กับเธอ ส่วนฉันได้แต่ยืนอยู่ข้างนอก หนาวสั่นไปทั้งคืน ครั้งที่สอง ฉันตามเช็กทุกฝีก้าวของเขาทั้งร้านอาหาร งานประมูล งานกาล่าการกุศล เพียงแค่ “บังเอิญ” ได้เจอเขาอีกครั้ง หลังจากนั้น ฉันเรียนรู้มากขึ้น ทันทีที่เขาพูดถึงการหย่า ฉันเก็บกระเป๋าเงียบๆ และหายตัวไปจากคฤหาสน์ของเขา ความรักและความอับอายขายหน้าทำให้ฉันติดอยู่ในวงจรที่ไม่สิ้นสุดของการเลิกราและกลับมาคบกันใหม่ แต่ครั้งนี้ อารอนมารอฉันที่ศาลาว่าการเพื่อแต่งงานกันอีกครั้ง ฉันกลับไม่ไปปรากฏตัว

ในวันเกิดของฉัน สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟีย (ดอน) ดาเมียน มอบสร้อยไข่มุกของภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วให้เป็นของขวัญ ฉันสวมมันไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ และลูกเลี้ยงของฉัน ลีโอ ผู้เดือดดาลด้วยความโกรธ ก็สาดไวน์แดงใส่ฉัน ในชั่วพริบตา ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของงานเลี้ยงนั้น “นังแพศยา” เขากระซิบลอดไรฟัน “คิดว่าแค่ใส่เครื่องประดับของแม่ฉัน แล้วจะกลายเป็นเธอได้งั้นเหรอ” เขาจ้องฉัน ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะตะโกนลั่นออกมา “ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!” ทั้งที่แม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นทารก และคนที่เลี้ยงดูเขามาตลอด…คือฉัน มีใครบางคนกระซิบถ้อยคำอาบพิษใส่หูเขา พวกเขาบอกว่า ฉันคือคนที่ฆ่าแม่ของเขา ตอนนี้เขาเชื่อว่าฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ เป็นยัยผู้หญิงสารเลวที่หลอกลวงพ่อของเขา แล้วพ่อของเขาล่ะ? สามีของฉัน? เขาไม่เคยมองเห็นฉันเลย สิ่งที่เขามองเห็น…มีเพียงเงาของคริสต้า หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตก แต่มันแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ พวกเขาไม่เคยรักฉัน แม้แต่จะใส่ใจ…ก็ไม่เคย ดังนั้นฉันจึงเดินจากไป แล้วทำไม หลังจากที่ฉันจากไปจริง ๆ พวกเขาถึงกลับคลานกลับมา อ้อนวอน ขอให้ฉันกลับไป?

ฉันคือนักปลอมแปลงงานศิลปะและผู้เชี่ยวชาญด้านข่าวกรองที่เก่งที่สุดในชิคาโก และฉันก็ดันไปตกหลุมรักผู้ชายที่เป็นเจ้าของทุกอย่าง ดอน วินเชนโซ รุสโซ เป็นเวลาสิบปีเต็ม ฉันคือความลับของเขา อาวุธของเขา และก็ “ผู้หญิงของเขา” ฉันเป็นคนสร้างอาณาจักรให้เขาจากในเงามืด ฉันเคยคิดว่าซักวันจะได้แหวนซะอีก ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคืนที่เขาอยู่ในเมืองนี้ เขาก็เอาแต่จมอยู่กับตัวฉัน เสพสุขจากฉันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขามักจะกระซิบข้างหูว่าฉันเป็นของเขา และไม่มีใครทำให้เขารู้สึกดีขนาดนี้ แต่ครั้งนี้ หลังจากจบเรื่องบนเตียง เขากลับประกาศว่าเขากำลังจะแต่งงานกับ แคทเธอรีน่า เปตรอฟ คุณหนูมาเฟียรัสเซีย นั่นคือตอนที่ฉันรู้ตัวจริง ๆ ว่าฉันไม่เคยเป็นผู้หญิงของเขาเลย เขาต้องการแค่ร่างกายของฉัน เพื่อสร้างพันธมิตร เพื่อผู้หญิงคนนั้น เขากลับเขี่ยฉันทิ้ง เขาทิ้งฉันให้ตาย ฉันเลยทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยได้รับจากเขา ฉันโทรหาพ่อที่อิตาลีแค่สายเดียว แล้วฉันก็หายไปจากชีวิตเขา แต่ตอนที่ ดอน ผู้ชายผู้เป็นเจ้าของทั้งชิคาโกเขาหา “ของเล่นชิ้นโปรด” ของตัวเองไม่เจอ… เขาก็แทบเป็นบ้า

ฉันเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับคุณชายแห่งแวดวงเมืองหลวงเมื่อตอนเช้า พอตกบ่ายเขาก็พาฉันมาหย่า ฉันกำสมุดทะเบียนสีแดงและสีเขียวทั้งสองเล่มไว้แน่นขณะที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ขณะที่ข้างกายมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจจากพวกเพื่อนของเขา “เซี่ยชิงหาน นายถึงกับพาคุณหนูใหญ่มาจดทะเบียนแล้วก็หย่าจริง ๆ เพราะคำพูดประโยคเดียวของหลินซวงหัวเนี่ยนะ” “ฮ่า ๆ พวกนายดูสิ คุณหนูใหญ่หน้าซีดไปหมดแล้ว คงไม่ใช่ว่าจะร้องไห้หรอกนะ!” ทว่าเซี่ยชิงหานกลับโอบไหล่หลินซวงหัวผู้เป็นน้องสาวบุญธรรม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ได้ทะเบียนมาครบทั้งสองใบแล้ว ทีนี้ยอมยิ้มให้ฉันแล้วใช่ไหม??” หลินซวงหัวหลุดหัวเราะพรืด รอยยิ้มเบ่งบานบนใบหน้าที่เคยเย็นชา ฉันอยากเข้าไปเค้นถาม แต่กลับถูกพี่ชายทั้งสามคนดึงตัวเอาไว้แน่น พี่ใหญ่ที่เป็นประธานบริษัทขมวดคิ้ว “มีแค่เซี่ยชิงหานที่ทำให้ซวงหัวหัวเราะได้ เธอสะสมบุญกุศลบ้างเถอะ” พี่รองที่เป็นราชาจอเงินผลักฉันล้มลงกับพื้น “ชาติกำเนิดของเขาน่าสงสาร ส่วนเธอมีพร้อมทุกอย่าง ผู้ชายแค่คนเดียวไม่ได้ขาดแคลนหรอกน่า” พี่ชายคนที่สามซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้านชีววิทยาตีหน้าขรึม “เซี่ยชิงหานน่าจะแต่งงานกับเขาตั้งนานแล้ว เธออย่าไปตามตอแยพวกเขาอีกเลย” พวกเขาจับยัดฉันเข้าไปในรถ ไม่ยอมให้ฉันเป็นตัวขัดขวางความสุขของแสงจันทร์ขาวในดวงใจของพวกเขา ในที่สุดระบบที่หายไปนานก็ออนไลน์ขึ้นมา [โฮสต์ ตรวจพบว่าภารกิจจีบเป้าหมายสำเร็จแล้ว! ต้องการกลับสู่โลกจริงเลยไหมคะ] ฉันนั่งอยู่บนเบาะหลังพลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเศร้าหมอง ทว่ากลับเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ละครฉากเศร้าที่แสดงเพื่อภารกิจนี้จบลงแล้ว ความรักความแค้นของพวกเขา นับจากนี้ฉันไม่ขอร่วมวงด้วยอีกต่อไป!

เพราะอุบัติเหตุในวัยเยาว์ครั้งนั้นทำให้เธอต้องเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของมาเฟียอารมณ์ร้ายเอาแต่ใจคนนี้… “พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ เราเป็นพี่น้องกันนะ” “เสียใจด้วย ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว แล้วตอนนี้ฉันก็จะเอาเธอทำเมียด้วย”