เบื้องหลังการสร้างตัวละครเซบาสเตียน ชิเอล คืออะไร

แฟนๆ คงจะคุ้นเคยกับชื่อที่ถามมาในรูปแบบต่างๆ เพราะตัวละครที่มีชื่อคล้ายกันซึ่งได้รับความนิยมมากคือ 'เซบาสเตียน มิคาเอลิส' จากผลงานของ ยานะ โทโบโสะ ซึ่งมักถูกเรียกย่อหรือถ่ายทอดเสียงแตกต่างกันไปตามภาษาและการทับศัพท์ ทำให้บางครั้งชื่อปรากฏเป็นรูปแบบที่ต่างออกไปในสื่อหรือคอมเมนต์จากแฟนๆ แต่หากตั้งใจถามถึงตัวละครที่ชื่อคล้ายกันจริงๆ ฉันจะอธิบายการปรากฏตัวของ 'เซบาสเตียน มิคาเอลิส' ในงานหลักๆ ที่คนรู้จักกันดี 'เซบาสเตียน มิคาเอลิส' ปรากฏตัวเป็นตัวเอกคู่กับ 'ซีเอล ฟิโลเนล' ในมังงะต้นฉบับเรื่อง 'Kuroshitsuji' ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดตัวละครและเนื้อเรื่องทั้งหมด ตลอดการตีพิมพ์มังงะ เซบาสเตียนมีบทบาทต่อเนื่องในหลายชาร์ตอาร์คที่สำคัญ เช่น อาร์คตัวตลกและคณะละครสัตว์ อาร์คของคดีฆาตกรรมลึกลับ และอาร์คที่เกี่ยวกับเรือสำราญสไตล์วิคตอเรียน นอกจากมังงะแล้ว ตัวละครนี้ถูกนำไปดัดแปลงอย่างเป็นทางการในรูปแบบอนิเมะหลายชุด ได้แก่ 'Black Butler' ซีซันแรกที่ออกฉายในปี 2008 ซึ่งมีการตีความบางส่วนแตกต่างจากมังงะ, 'Black Butler II' ที่ดำเนินเส้นเรื่องแยก, และอนิเมะที่ยึดตามเนื้อหาในมังงะมากขึ้นอย่าง 'Black Butler: Book of Circus' รวมถึง OVA และภาพยนตร์อนิเมะเช่น 'Black Butler: Book of Murder' และ 'Black Butler: Book of the Atlantic' ที่นำเหตุการณ์สำคัญบางช่วงจากมังงะมาสร้างเป็นเวอร์ชันจอใหญ่ นอกเหนือจากมังงะและอนิเมะแล้ว เซบาสเตียนยังปรากฏในสื่อเสริมหลายรูปแบบที่แฟนๆ ให้ความสนใจ ทั้งละครเวทีมิวสิคัลที่ดัดแปลงจากเรื่องนี้ การแสดงสดในรูปแบบสเตจเพลย์ และภาพยนตร์คนแสดงที่เคยสร้างขึ้นในญี่ปุ่น ซึ่งจับคาแรกเตอร์และบรรยากาศแบบวิคตอเรียนมาสร้างในเวอร์ชันคนแสดง นอกจากนี้ยังมีการนำบทบาทของเขาไปใช้ในงานพิเศษอย่างไลฟ์อีเวนต์ แผ่นเสียงเสียง (drama CDs) หนังสือภาพ (artbooks) และผลิตภัณฑ์เกมในรูปแบบต่างๆ ที่มักจะเป็นเกมมือถือหรือเกมคอลแลบกับแฟรนไชส์อื่นๆ ทำให้เซบาสเตียนกลายเป็นหนึ่งในตัวละครที่แฟนคลับมักเจอได้ในสื่อต่างๆ มากมาย มองในมุมส่วนตัว การได้ติดตามการปรากฏตัวของเซบาสเตียนในหลายรูปแบบเป็นความสนุกที่ต่างกันไปในแต่ละเวอร์ชัน บางครั้งเวอร์ชันมังงะให้ความลึกทางจิตวิญญาณและโทนเรื่อง ด้านอนิเมะและภาพยนตร์กลับเล่นกับสเปกแทคคูลและซีนแอ็กชัน ส่วนละครเวทีทำให้สัมผัสการแสดงสดที่มีเสน่ห์เฉพาะตัว การเห็นตัวละครเดียวกันถูกตีความใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่าการเล่าเรื่องยังมีมุมมองใหม่ๆ ให้ค้นหาอยู่เสมอ และนั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันยังคงกลับไปดูเวอร์ชันต่างๆ อยู่บ่อยๆ ด้วยความชอบส่วนตัว

การดัดแปลงอนิเมะแรกของ 'Kuroshitsuji' เดินออกนอกเส้นทางของมังงะแบบชัดเจนจนรู้สึกได้ตั้งแต่ตอนปลาย ๆ ของฤดูกาลหนึ่ง ผมมองว่าเสน่ห์ของตอนต้น ๆ ในซีซันนั้นยังคงรักษาโทนวิคตอเรียนและเคมีระหว่างชิเอลกับเซบาสเตียนไว้ได้ดี แต่พอเข้าใกล้ตอนจบ ทีมผลิตเริ่มใส่พล็อตต้นฉบับของตัวเองจนเกิดตอนออริจินัลและบทสรุปที่ต่างจากต้นฉบับ มันทำให้ความสัมพันธ์แบบนาย-ไพรเวทบัตเลอร์มีการตัดสินใจและจังหวะอารมณ์ที่เปลี่ยนไป ซึ่งแฟนมังงะบางคนรู้สึกว่าบทสรุปนั้นขาดน้ำหนักเชิงเหตุผล ประสบการณ์ส่วนตัวผมคือการดูซีซันแรกครั้งแรกแล้วรู้สึกทั้งตื่นเต้นและแปลกใจในเวลาเดียวกัน — ตื่นเต้นเพราะงานภาพและบรรยากาศ แต่แปลกใจเพราะบางฉากสำคัญของชิเอลกับเซบาสเตียนถูกปรับให้สั้นลงหรือย้ายบริบทจนสูญเสียมิติเดิมไป ในมุมหนึ่งมันเป็นการทดลองที่กล้าหาญ แต่ในอีกมุมมันก็ทำให้คนที่ต้องการเส้นเรื่องเดียวกับมังงะรู้สึกคลางแคลงใจ ท้ายที่สุดผมคิดว่าซีซันแรกให้รสชาติน่าสนใจ แต่ไม่ใช่ตัวแทนที่แท้จริงของการเดินทางระหว่างสองตัวละครนี้

การวางบทบาทของชิเอลในต้นฉบับถูกออกแบบให้เป็นแกนกลางของเรื่องราวมากกว่าตัวเอกวัยเยาว์ธรรมดา ในฐานะแฟนที่ติดตามมาตั้งแต่ต้น ผมมองชิเอลเหมือนเครื่องจักรที่ใช้ความเจ็บปวดเป็นเชื้อเพลิง—เขาไม่ได้มีไว้แค่ให้คนดูเห็นน่าสงสาร แต่เป็นเจ้าของอำนาจและหน้าที่ที่ต้องแบกรับเอาไว้ ชื่อเสียงของตระกูล แผนธุรกิจของ 'Phantomhive' และตำแหน่งผู้เป็นเครื่องมือของพระราชินี ทำให้เขาต้องทำตัวเป็นทั้งผู้สืบสวนและนายของบ้าน ผู้เขียนใช้บทบาทนี้เพื่อขยายธีมเรื่องอำนาจ ความยุติธรรม และเด็กที่ถูกบังคับให้โตเร็วกว่าที่ควร ส่วนความสัมพันธ์กับเซบาสเตียนเป็นตัวขับเคลื่อนที่ซับซ้อน: เป็นทั้งข้อผูกมัดและความร่วมมือ เซบาสเตียนทำหน้าที่มากกว่าบัตเลอร์ทั่วไป เขาคือเครื่องมือที่ชิเอลใช้คืนแค้นและรักษาตำแหน่งของตน ในฐานะผู้อ่าน ผมชอบตรงที่ชิเอลยังคงเป็นปริศนา—เขาทั้งแสดงอำนาจอย่างไม่ลังเลและยังคงมีช่องว่างของความเปราะบางที่ทำให้เรื่องราวไม่แข็งกระด้าง การเป็นทั้งผู้บัญชาการและเชลยทางใจคือสิ่งที่ทำให้บทของเขาน่าสนใจและเต็มไปด้วยมิติ

เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่สังเกตว่าคู่นี้มีของออกมาหลายแบบเมื่อเดินผ่านชั้นสินค้าของร้านอนิเมะญี่ปุ่น สะสมเป็นคนหนึ่งแล้วต้องบอกเลยว่าของเด็ด ๆ ที่มักเจอเกี่ยวกับ 'Black Butler' คือฟิกเกอร์สเกล (PVC scale figures) ของ 'Ciel' และ 'Sebastian' ซึ่งมักออกเป็นชุดหรือเวอร์ชันพิเศษ นอกจากนี้ยังมี Nendoroid และอะคริลิกสแตนด์ขนาดตั้งโชว์, พวงกุญแจโลหะ/ยาง, และโปสเตอร์คุณภาพสูงสำหรับแต่งห้อง ชิ้นที่เป็นของลิขสิทธิ์จริงมักขายผ่านร้านค้าส่งตรงจากญี่ปุ่นอย่าง AmiAmi, Good Smile Online Shop หรือ CDJapan ถ้าต้องการของมือสองที่หายาก ลองเช็ค Mandarake และ Surugaya ซึ่งมีทั้งฟิกเกอร์มือสอง, บ็อกซ์เซ็ตดีวีดี/บลูเรย์ หรืออาร์ตบุ๊กบางลิมิเต็ด ส่วนผู้ซื้อในไทยสามารถหาได้ผ่านร้านนำเข้าใน Shopee หรือ Lazada บางร้านก็รับพรีออเดอร์จากญี่ปุ่นโดยตรง ระวังของเลียนแบบและเช็กรีวิวร้านก่อนกดชำระ ดูสภาพสินค้าและค่าใช้จ่ายส่งด้วย เพราะบางชิ้นค่าส่งกับภาษีนำเข้าอาจสูงกว่าราคาของจริง แต่พอได้ชิ้นที่ชอบมาแล้วความฟินยืนยาวเลย

มุมมองแรกที่อยากเล่าเป็นมุมมองของแฟนรุ่นเก่าซึ่งยึดติดกับเส้นเรื่องของ 'Kuroshitsuji' มากมายจนรู้สึกผูกพันกับความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักสองคนสุดๆ: ความสัมพันธ์ระหว่างชิเอลกับเซบาสเตียนเป็นแกนกลางที่ทั้งกินใจและเย็นชาในเวลาเดียวกัน ฉากที่เซบาสเตียนคอยทำทุกอย่างให้ชิเอลบรรลุเป้าหมาย แสดงให้เห็นถึงสัญญาผูกมัดที่ไม่ใช่แค่ความจงรัก แต่มันคือการแลกเปลี่ยนจิตวิญญาณที่เจ็บปวดและมีเลเยอร์ของอำนาจกับความต้องการส่วนตัว ความสัมพันธ์อื่นๆ ที่เด่นชัดและยังตรึงใจอยู่คือความผูกพันระหว่างชิเอลกับคนในบ้านฟานธ่อมไฮฟ์—พวกฟินเนียน เมอ-ริน บอลด์รอยย์ และทานากะซึ่งทำหน้าที่เหมือนครอบครัวที่บาดแผลเก่าๆ ของเขาไม่เคยให้มา ความสัมพันธ์กับเอลิซาเบธมีความน่ารักและเป็นการเยียวยาทางใจ ความผูกพันของชิเอลกับควีนก็ซับซ้อนในเชิงหน้าที่ เพราะตำแหน่ง 'สายตาของราชินี' ทำให้เขาต้องเข้มแข็งและแสดงด้านที่เยือกเย็นจนบางทีคนรอบข้างก็รู้สึกห่างไกล ส่วนนางเอกอีกคนที่ทิ้งร่องรอยหนักคือมาดามเรด—ความสัมพันธ์แบบผู้ปกครองและความทรงจำที่กลายเป็นแผล ซึ่งฉากนั้นยังคงติดตาและทำให้บทของชิเอลมีมิติขึ้นอีกมาก

เริ่มจากสิ่งที่ชัดเจนที่สุดก่อนเลย: ตัวละครเซบาสเตียนไมเคิลิสถูกสร้างสรรค์โดยนักเขียน-นักวาดชาวญี่ปุ่น Yana Toboso สำหรับผลงานมังงะชื่อ 'Kuroshitsuji' (หรือที่หลายคนเรียกกันว่า 'Black Butler') และถ้าจะพูดถึงแรงบันดาลใจ เบื้องหลังของเขาเป็นการผสมผสานระหว่างภาพลักษณ์บัตเลอร์แบบคลาสสิกในยุควิกตอเรียกับธีมแฟนตาซีมืดที่มีรากจากนิทานการทำสัญญากับปีศาจ ด้วยฉากหลังเป็นอังกฤษยุควิกตอเรีย เซบาสเตียนจึงถูกออกแบบให้ดูเรียบหรู สุภาพ และมีมารยาทเยี่ยม แต่ความคมโหดที่ซ่อนอยู่ภายใต้สูทสีดำและมือที่พร้อมจะทำงานอย่างไร้ปราณีทำให้เขากลายเป็นสัญลักษณ์ของความย้อนแย้งระหว่างความงามและความรุนแรง เรื่องราวสัญญาที่ผูกมัดเขากับนายหนุ่มทำให้นึกถึงโครงเรื่องแบบ 'Faust'—มนุษย์แลกความปรารถนากับปีศาจ—ซึ่งเป็นธีมคลาสสิกที่ Toboso นำมาเล่นด้วยมุมมองร่วมสมัย สิ่งที่ทำให้ฉันชอบงานออกแบบของ Toboso คือรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่บอกความเป็นตัวละครได้ชัดทั้งภาพและนิสัย เช่น ตำแหน่งตราบนมือที่เป็นสัญลักษณ์ของสัญญา การเคลื่อนไหวที่ประณีตแต่ทรงพลัง และการใช้ฉากวิกตอเรีย-กอธิกเป็นแบ็กกราวนด์ นั่นทำให้เซบาสเตียนไม่ใช่แค่บัตเลอร์ในแบบนิยายโรแมนติกทั่วไป แต่กลายเป็นตัวละครไอคอนิกที่สะท้อนทั้งวัฒนธรรมฝรั่งยุคเก่าและจินตนาการสมัยใหม่ ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยังคงมีเสน่ห์และถูกพูดถึงจนถึงวันนี้

ตั้งแต่ได้ตามอ่านคำสัมภาษณ์ของเซบาสเตียน ชิเอลมาระยะหนึ่ง ผมรู้สึกว่าประเด็นที่เขาพูดถึงสะท้อนทั้งชีวิตการทำงานและโลกทัศน์ของเขาอย่างชัดเจน ในบทสัมภาษณ์หลายชิ้นเขามักเล่าถึงที่มาของแรงบันดาลใจ — ทั้งจากประสบการณ์ส่วนตัว ภาพยนตร์ยุคเก่า นิยายที่อ่านตอนยังเด็ก และเพลงที่ฟังในช่วงเขียนงาน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่แยกเส้นแบ่งระหว่างแหล่งอ้างอิงต่าง ๆ ทำให้บทสนทนากับสื่อมักลึกไปถึงการยืมภาพแทน การใช้สัญลักษณ์ และวิธีผสมแนวที่ดูเหมือนไม่เข้ากันให้กลายเป็นเรื่องเดียวกัน ในอีกหลายบทสนทนาเขาพูดถึงกระบวนการสร้างตัวละครอย่างละเอียด — ไม่ใช่แค่ตั้งชื่อตัวละครหรือประวัติ แต่เป็นการใส่ช่องว่างให้ผู้อ่านเติมเอง เขาชอบพูดเรื่องบทสนทนาและจังหวะการเล่า ว่าสิ่งเล็กน้อย เช่น คำพูดที่ขาดหรือน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป สามารถเปลี่ยนทิศทางของซีนทั้งหมดได้ อีกประเด็นที่ถูกหยิบขึ้นมาบ่อยคือการทำงานร่วมกับผู้อื่น ทั้งนักวาด นักดนตรี และบรรณาธิการ เขาพูดถึงความสำคัญของความอดทนและการยอมรับฟีดแบ็กที่จริงใจ ซึ่งทำให้ผลงานสุดท้ายมีความสมจริงและไม่แข็งทื่อ เรื่องที่ผมชอบเป็นการส่วนตัวคือ เวลาที่เขาเล่าถึงปฏิสัมพันธ์กับแฟนคลับและปัญหาจากการแปลผลงานสู่ภาษาอื่น เขาไม่ปิดบังว่าบางครั้งความหมายหรือมู้ดของฉากสูญหายไปเมื่อย้ายข้ามวัฒนธรรม แต่ก็เห็นความพยายามในการทำงานร่วมกับผู้แปลเพื่อรักษาเจตนารมณ์ของต้นฉบับ นอกจากนี้ยังมีการพูดถึงประเด็นใหญ่กว่าอย่างบทบาทของศิลปะต่อสังคม และความรับผิดชอบของผู้สร้างเมื่อจับประเด็นการเมืองหรือประเด็นอ่อนไหว เขาไม่เคยให้คำตอบแบบชี้ชัดไปทางใดทางหนึ่ง แต่เลือกเล่ากระบวนการคิดและเหตุผล ทำให้การอ่านสัมภาษณ์ของเขารู้สึกเหมือนได้นั่งคุยกับคนที่จริงจัง แม้จะเหนื่อยล้าบ้างจากการทำงานหนัก แต่มุมมองแบบเปิดกว้างของเขาทำให้บทสนทนาทุกตอนมีสีสันและข้อคิดให้เก็บกลับบ้านเสมอ

บางวลีที่แฟนๆ ชอบหยิบมาใช้จาก 'Kuroshitsuji' มักจะกลายเป็นมุกในคอมมูนิตี้ได้อย่างรวดเร็ว และประโยคที่เตะตามากที่สุดขอยกให้ 'I am simply one hell of a butler.' — ประโยคนี้กลายเป็นแท็กไลน์ของ Sebastian ไปแล้ว ฉันชอบว่าประโยคนี้ทำงานได้หลายชั้น: ถ้าดูแบบจริงจังมันคือการยืนยันความสามารถของตัวละคร แต่พอเอาไปใช้ในมุขก็กลายเป็นคำพาดพิงเวลาภาพคอสเพลย์หรือเมมรูปที่ Sebastian ทำหน้าที่สุดเพอร์เฟ็กต์ เห็นใครแต่งตัวเป็นพ่อบ้านแล้วก็อาจจะใส่แคปชั่นแบบนี้ให้ตลก อีกอย่างที่ฉันชอบคือแฟนๆ มักนำประโยคนี้ไปดัดแปลงเป็นมุกภาพตัดต่อหรือเสื้อยืด บางทีเห็นรูปขนมบนโต๊ะแล้วมีแคปชันว่า 'I am simply one hell of a baker' — มันเป็นการเล่นคำที่ทำให้ตัวละครยังอยู่ในใจแฟนๆ แม้จะไม่ใช่บริบทเดียวกับในเรื่องก็ตาม

ในฐานะแฟนตัวยงที่ได้อ่านทั้งนิยายและมังงะของเซบาสเตียน ชิเอล ผมรู้สึกได้ชัดเจนเลยว่าทั้งสองเวอร์ชันเล่นกับองค์ประกอบคนละแบบเพื่อส่งอารมณ์และภาพลักษณ์ของตัวละครออกมาแตกต่างกันอย่างมีจุดประสงค์ มังงะใช้ภาพนิ่ง เงา เส้นขีด และคอมโพสิชันของเฟรมมาเป็นภาษาหลักในการเล่า ทำให้พฤติกรรมหรือแววตาของเซบาสเตียนมีน้ำหนักมากขึ้นในช็อตสั้น ๆ ขณะที่นิยายอาศัยคำบรรยายและความคิดภายในเล่า เชื่อมโยงแผนภูมิอารมณ์กับภูมิหลังและแรงจูงใจได้ละเอียดกว่า การเปรียบเทียบตรงนี้จะเห็นได้ชัดเมื่อต้องแสดงบทสนทนาเชิงจิตวิทยาหรือโมเมนต์ที่ต้องการ 'ความเงียบ' — นิยายให้เวลาเติมเต็มช่องว่างด้วยคำ แต่มังงะเติมช่องว่างด้วยสายตาและการจัดองค์ประกอบของภาพ เรื่องจังหวะการเล่าเป็นอีกจุดที่ผมสังเกตเห็นบ่อย ๆ มังงะมักย่อตอนหรือย้ายฉากให้รวดเร็วขึ้นเพื่อรักษาแรงดึงดูดในแต่ละตอน แผงหน้า-หลังและการตัดฉากทำให้บางเหตุการณ์รู้สึกมีความเร่งด่วนหรือเข้มข้นขึ้น ในทางตรงกันข้าม นิยายสามารถแช่ตัวในช่วงเวลาหนึ่งนาน ๆ ขยายบทสนทนา สอดแทรกความทรงจำ และอธิบายภูมิหลังของตัวละครหรือโลกได้เต็มที่ ผลลัพธ์คือบางซีนในมังงะอาจถูกตัดทอนหรือถูกสรุปสั้น ๆ เพื่อให้เข้ากับโครงสร้างตอน ส่วนฉากเดียวกันในนิยายอาจกลายเป็นบทยาวที่เปิดเผยความคิด ความลังเล หรือความขัดแย้งภายในของเซบาสเตียนได้ลึกกว่า ในด้านการตีความตัวละคร ผมชอบตรงที่มังงะมอบภาพลักษณ์ที่จับต้องได้และเป็นภาพทันที: ท่าทาง การแต่งกาย เงาหน้า และแสงเงาช่วยให้บุคลิกของเซบาสเตียนขยายความหมายได้อย่างรวดเร็ว แต่ข้อจำกัดคือบางความซับซ้อนภายในอาจถูกย่อหรือแปรไปตามภาษาในการ์ตูน นักเขียนมังงะบางครั้งเพิ่มฉากออริจินัลหรือปรับบทสนทนาให้เหมาะกับการสื่อสารภาพ เช่น ทำให้บทตลกชัดขึ้นหรือขยายมิตรภาพกับตัวประกอบ เพื่อให้ผู้อ่านหน้ากระดาษรู้สึกเชื่อมต่อได้ง่ายขึ้น ขณะที่นิยายมักจะรักษาโครงเรื่องต้นฉบับหรือเจาะลึกด้านจิตวิทยาและเหตุผลเบื้องหลังการตัดสินใจของเซบาสเตียนมากกว่า มุมมองส่วนตัวคือผมชอบทั้งสองแบบเพราะแต่ละสื่อให้ประสบการณ์ที่ต่างกัน: มังงะคือภาพยนตร์นิ่งที่เราสามารถจับรายละเอียดหน้าตาและอารมณ์ได้ในพริบตา ส่วนนิยายคือห้องสมุดที่ให้เวลาไตร่ตรองและเข้าใจแรงจูงใจของตัวละคร ฉบับมังงะเหมาะเวลาต้องการความเข้มข้นและภาพจำ ส่วนฉบับนิยายเหมาะเมื่ออยากลงลึกและใช้จินตนาการเติมเต็มช่วงว่าง ทั้งสองเวอร์ชันจึงเติมคุณค่ากันและกัน ทำให้การติดตามเรื่องราวของเซบาสเตียน ชิเอลไม่ว่าจะแบบไหนก็รู้สึกคุ้มค่าและเต็มไปด้วยมุมมองใหม่ ๆ เสมอ

ความลึกลับที่ห่อหุ้มตัวตนของเซบาสเตียนคือเสน่ห์แรกที่ทำให้เขาดูน่าสนใจ จากตอนแรกที่ปรากฏตัวใน 'Black Butler' เขาไม่ใช่แค่พ่อบ้านธรรมดา แต่เป็นปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ใต้รอยยิ้มอันเยือกเย็น สิ่งที่ทำให้เขาพิเศษคือความขัดแย้งภายใน ด้านหนึ่งเขาทำหน้าที่รับใช้ซีเอลด้วยความซื่อสัตย์ แต่ในเวลาเดียวกันก็แฝงไปด้วยความปรารถนาจะกลืนกินวิญญาณนายของเขา การเล่นกับเส้นแบ่งระหว่างความจงรักภักดีกับความโลภนี้แหละที่สร้างมิติให้ตัวละครออกมาได้สมบูรณ์แบบ