เผ่าพันธุ์ของเอเลี่ยนในหนัง Alien มีที่มาจากไหน?

ยกตัวอย่าง 'Arrival' ที่ใช้แนวคิดทางภาษาศาสตร์และการรับรู้เวลามาเป็นหัวใจของเรื่องราว ซึ่งทำให้ความสมจริงทางวิทยาศาสตร์ดูน่าเชื่อถือกว่าเพียงแค่เอเลี่ยนบินลงมาจากฟ้า ฉันชอบวิธีที่หนังเชื่อมโยงการเรียนรู้ภาษาเข้ากับการเปลี่ยนแปลงวิธีคิดของตัวละคร โดยอิงไอเดียแบบ Sapir-Whorf ว่าภาษาจัดรูปแบบวิธีคิดของเราได้จริง ๆ ฉากการถอดรหัสสัญลักษณ์ของพวกเขาไม่ได้เป็นแค่เทคนิคภาพสวย ๆ แต่แสดงให้เห็นขั้นตอนการทดลองและการสังเกตอย่างเป็นระบบ ซึ่งเป็นงานวิทยาศาสตร์ที่แท้จริง การนำเสนอวิธีคิดเรื่องเวลาในหนังอาจดูแปลก แต่ก็สอดคล้องกับการวิจัยด้านสมองและภาษาที่ชวนให้ตั้งคำถามว่าการรับรู้เวลาเป็นสิ่งตายตัวหรือเปลี่ยนแปลงได้ด้วยประสบการณ์ หนังยังให้ความสำคัญกับผลลัพธ์ที่มาจากข้อมูลและตรรกะ มากกว่าการโชว์เทคโนโลยีล้ำยุคเพียงเพื่อความตื่นเต้น นอกจากนี้มุมมองต่อการสื่อสารข้ามสปีชีส์ก็ยังสะท้อนหลักการจริงของการถอดรหัสสัญญาณที่นักวิทยาศาสตร์ใช้ในชีวิตจริง สรุปแล้ว 'Arrival' ไม่ได้สมบูรณ์แบบทางฟิสิกส์หรือชีววิทยาไปซะทุกประการ แต่วิธีหนังตั้งคำถามและก้าวสู่การอธิบายด้วยกรอบความคิดทางวิทยาศาสตร์นั้นให้ความรู้สึกเป็นไปได้มากกว่าหนังเอฟเฟกต์อลังการหลายเรื่อง เหลือให้คิดต่อว่าการสื่อสารอาจเป็นสะพานที่ดีที่สุดระหว่างเผ่าพันธุ์ต่างดาวและเรา

รากเหง้าของตัวโทรลในนิยายแฟนตาซีมีต้นตอที่ค่อนข้างเก่าและแยกไม่ออกจากนิทานพื้นบ้านของยุโรปเหนือ โดยเฉพาะแถบนอร์สและสแกนดิเนเวีย ฉันชอบคิดว่าภาพโทรลที่เราคุ้นเคย—ใหญ่ แข็งกร้าน อยู่ตามภูเขา ป่า หรือใต้สะพาน—เป็นผลพวงจากความพยายามของคนโบราณที่จะอธิบายภูมิประเทศและอันตรายธรรมชาติในรูปแบบมีชีวิต ในตำนานนอร์ส คำว่า 'troll' ถูกใช้ทั้งกับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติและกับคำพูดที่เกี่ยวข้องกับเวทมนตร์หรือปีศาจ ดังนั้นโทรลแต่ละแบบในเรื่องเล่าจึงมีหน้าที่ต่างกัน บางตำนานบอกว่าพบโทรลเป็นกลุ่มคนป่าหรือยักษ์ที่มักหลบในถ้ำ ขณะที่บางเรื่องเล่าว่าพวกมันเปลี่ยนร่างและน่าเกรงขาม เมื่อวรรณกรรมสมัยใหม่เข้ามา รูปแบบโทรลถูก ‘นิยามใหม่’ โดยนักเขียนเช่น Tolkien ที่วางภาพโทรลเป็นสัตว์ใหญ่ที่โหดร้ายแต่มีข้ออ่อนคือแสงอาทิตย์ ซึ่งภาพนี้แทรกซึมเข้าสู่วัฒนธรรมป๊อปและถูกย่อยต่อในเกมและภาพยนตร์ต่าง ๆ จุดนี้สำคัญเพราะการตีความของผู้สร้างสมัยใหม่เปลี่ยนบทบาทโทรลจากเพียงตัวแทนของธรรมชาติหรือความกลัว ให้กลายเป็นมอนสเตอร์ที่ต้องต่อสู้หรือแม้กระทั่งตัวละครที่มีมิติในบางเรื่อง ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้โทรลมีหลากหลายหน้าตา ตั้งแต่สัตว์ป่าร้ายกาจจนถึงสิ่งมีชีวิตที่โง่ๆ ตลก และแม้แต่ถูกทำให้กลายเป็นตัวตลกในงานสำหรับครอบครัว ฉันรู้สึกว่าความน่าสนใจของโทรลอยู่ที่ความยืดหยุ่นเชิงสัญลักษณ์—มันสามารถเป็นทั้งภัยคุกคามจากธรรมชาติ ตัวแทนของความเชื่อดั้งเดิม หรือตัวละครที่สะท้อนความเป็นมนุษย์เมื่อผู้เขียนเลือกให้มันมีบทบาทเชิงจิตใจ นี่แหละที่ทำให้โทรลยังคงถูกนำมาปัดฝุ่นเล่าใหม่ในหนังแฟนตาซีอยู่เสมอ

มีหนังเรื่องหนึ่งที่ติดอยู่ในหัวผมมานาน และทุกครั้งที่คิดถึงการเล่าเรื่องเอเลี่ยน ผมมักจะนึกถึง 'Arrival' ก่อนเสมอ เพราะหนังไม่เลือกเดินเส้นทางเดิมๆ ของการเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตจากนอกโลก มันกลับเล่าเรื่องผ่านมุมมองของภาษาศาสตร์และความสัมพันธ์ระหว่างความเข้าใจกับเวลา ฉากที่ตัวเอกพยายามตีความสัญลักษณ์วงกลมของเฮปทาโพดจนกระทั่งเข้าใจโครงสร้างภาษาและมิติของเวลา เป็นฉากที่ทำให้ผมซึมซับความคิดว่าการสื่อสารจริงจังอาจเปลี่ยนวิธีที่เรามองชีวิตได้ทั้งสิ้น การที่หนังเชื่อมเรื่องส่วนตัวของตัวละครเข้ากับการสื่อสารข้ามสายพันธุ์ทำให้มันไม่ใช่แค่หนังไซไฟเชิงแนวคิดเท่านั้น แต่กลายเป็นบทสนทนาระหว่างความสูญเสีย ความรับผิดชอบ และการเลือกที่จะรับรู้ล่วงหน้า ฉากที่ใช้ภาษาสัญลักษณ์เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องนั้นน่าประทับใจตรงที่มันทำให้ผู้ชมรู้สึกถึงความยากลำบากในการทำความเข้าใจระหว่างโลกสองแบบ โดยที่ยังคงความอบอุ่นและเศร้าที่เกี่ยวพันกับอดีตของตัวละครหลักด้วย ผมเคยกลับมาดูซ้ำหลายครั้งเพื่อจับรายละเอียดเล็กๆ อย่างการเลือกใช้แสงและจังหวะในการตัดสลับฉากยุคต่างๆ ซึ่งทำงานร่วมกับไอเดียเรื่องเวลาได้ดีมาก เมื่อถ่วงกับหนังไซไฟอีกเรื่องที่เน้นการติดต่อมนุษยชาติ เช่น 'Contact' ผมเห็นความต่างชัดเจน—'Contact' ให้ความหวังและความงามทางวิทยาศาสตร์ ในขณะที่ 'Arrival' วางเดิมพันกับการสื่อสารที่เปลี่ยนวิธีคิดของเราและทำให้การพบกันกับเอเลี่ยนกลายเป็นประเด็นทางจริยธรรมและอารมณ์ การยกให้ 'Arrival' เป็นหนึ่งในหนังที่เล่าเรื่องเอเลี่ยนได้ดีที่สุดสำหรับผมนั้นมาจากความสามารถของมันที่จะทำให้แนวคิดใหญ่ๆ เป็นเรื่องใกล้ตัวและรู้สึกจริงจังได้ โดยไม่ต้องพึ่งฉากแอ็กชันอลังการหรือสิ่งมีชีวิตที่หวือหวา ผลสุดท้ายคือหนังยังคงอยู่ในหัวผมเหมือนบทสนทนาที่ยังไม่จบ และนั่นทำให้ผมกลับมาคิดถึงมันอีกเสมอ

ต่างกันตรงที่คำหนึ่งคือชื่อหนังเฉพาะ ส่วนอีกคำคือประเภทหนังที่กว้างกว่าเยอะ ผมมองว่าเมื่อคนพูดถึง 'Alien' พวกเขากำลังชี้ไปที่งานชิ้นเดียวที่มีเอกลักษณ์ชัด — บรรยากาศอึดอัด ตึงเครียด และความสยองแบบไซไฟโรแมนซ์ที่ออกแบบโดย Ridley Scott กับงานออกแบบสิ่งมีชีวิตของ H.R. Giger ที่กลายเป็นสัญลักษณ์ หนังเรื่องนี้ใช้การจัดแสง เสียง และพื้นที่แคบ ๆ บนยาน 'Nostromo' เพื่อสร้างความหวาดกลัวจากสิ่งที่ไม่รู้จัก ไม่ได้เน้นแอ็คชันระเบิดตูมตาม แต่เน้นความกลัวแบบค่อยเป็นค่อยไปและความเป็นอันตรายของร่างกาย — นี่คือร่องรอยที่ทำให้ 'Alien' กลายเป็นหนังไซไฟสยองขวัญแบบคลาสสิก ฝั่งของคำว่า "หนังเอเลียน" นั้นกว้างมากกว่าและหมายถึงหนังทุกแนวที่มีเอเลียนเป็นองค์ประกอบ ตั้งแต่หนังอบอุ่นอย่าง 'E.T.' ที่เล่นกับความสัมพันธ์ ข้ามไปยังบล็อกบัสเตอร์สไตล์ทหารอย่าง 'Independence Day' ที่เน้นการต่อสู้ระหว่างชนชาติกับภัยคุกคามต่างดาว หลายเรื่องอาจเป็นดราม่าอารมณ์ เช่น การสำรวจภาษาหรือการสื่อสาร หรือเป็นหนังสายสยองขวัญ/แอ็คชัน ก็มีหมด สรุปคือ 'Alien' เป็นหนึ่งในตัวอย่างสำคัญของหนังเอเลียน แต่ไม่ใช่ตัวแทนของทุกแบบ และเมื่อต้องอธิบายให้คนไม่ค่อยดูหนังเข้าใจ ผมมักจะบอกว่าให้แยกระหว่าง "ชื่อนี้" กับ "ประเภทหนัง" ก็จะคลายความสับสนได้ทันที

ภาพของเสือที่ปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่องมีรากจากตำนานและสัญลักษณ์โบราณของเอเชีย โดยเฉพาะในงานที่ต้องการสื่อถึงพลัง ความกล้าหาญ หรือสิ่งที่ถูกเก็บงำไว้ไม่ให้ประจักษ์ เช่นหนึ่งในตัวอย่างที่ชัดเจนคือภาพยนตร์ 'Crouching Tiger, Hidden Dragon' ชื่อเรื่องเองมาจากสำนวนจีนโบราณ '臥虎藏龍' ซึ่งแปลตรงตัวได้ว่า 'เสือนอนซ่อนมังกร' ความหมายเชิงสำนวนคือคนเก่งซ่อนตัวอยู่หรือพรสวรรค์ที่ยังไม่ได้เผยออกมา เสือในที่นี้จึงไม่ใช่แค่สัตว์เท่านั้น แต่เป็นตัวแทนของพลังดุดันและฝีมือด้านศิลปะการต่อสู้ ในวัฒนธรรมจีน เสือและมังกรมักถูกจับคู่เป็นสัญลักษณ์คู่ตรงข้ามแต่สมดุลกัน—เสือเป็นพลังภายนอก แข็งแกร่งและดุร้าย ขณะที่มังกรเป็นพลังภายใน สง่างามและทรงอำนาจ การนำภาพเสือมาใช้เป็นโลโก้หรือสัญลักษณ์ในบริบทเช่นนี้จึงมีรากฐานมาจากตำนาน ความเชื่อ และปรัชญาแบบจีนโบราณที่ผู้ชมสามารถสัมผัสได้แม้ไม่รู้คำอธิบายเชิงประวัติศาสตร์ก็ตาม นอกจากงานจีนแล้ว ภาพเสือในภาพยนตร์ตะวันออกอื่น ๆ ก็มีที่มาจากตำนานท้องถิ่นด้วย เช่นในเรื่อง 'Life of Pi' เสือเบงกอลชื่อ Richard Parker ทำหน้าที่มากกว่าเป็นสัตว์ป่าธรรมดา ในบริบทของอินเดียและเอเชียใต้ เสือถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของเทพธิดาและพลังศักดิ์สิทธิ์ เทวรูปหลายชิ้นเช่นภาพของเทพี Durga มักปรากฏคู่กับเสือหรือสิงโตซึ่งแสดงถึงอำนาจเหนือความชั่วร้าย การปรากฏตัวของเสือในภาพยนตร์แนวสัญลักษณ์อย่างนี้จึงสื่อสารถึงการทดสอบศรัทธา สัญชาตญาณเอาชีวิตรอด และการเผชิญหน้ากับความอำนาจภายในจิตใจ นอกจากนี้วรรณกรรมคลาสสิกอย่างงานของ Rudyard Kipling ก็ชวนให้คิดถึงตัวละครเสืออย่าง 'Shere Khan' ที่ถูกสร้างขึ้นจากภาพพจน์เสือในตำนานอินเดียและความเคารพผสมความหวาดกลัวต่อสัตว์ร้าย อีกมุมที่น่าสนใจคือการใช้สัญลักษณ์เสือในภาพยนตร์หรืองานศิลป์เพื่อเชื่อมโยงกับ 'เสือขาว' หนึ่งในสัญลักษณ์ของท้องฟ้ามังกรสี่ทิศของจีน ซึ่งปรากฏในนิยายพื้นบ้านและศิลปะพื้นเมือง เสือขาว (Baihu) เป็นตัวแทนทิศตะวันตก ฤดูใบไม้ร่วง และธาตุโลหะ จึงมักถูกนำมาตีความใหม่ในงานภาพยนตร์ที่ต้องการอารมณ์โบราณหรือพบเห็นในสัญลักษณ์ของตระกูล นักรบ หรือกลุ่มลับ การออกแบบโลโก้เสือที่อ้างอิงตำนานเหล่านี้ช่วยให้ผู้ชมรู้สึกว่ามีเรื่องราวซ่อนอยู่เบื้องหลัง แค่เส้นสายหรือท่วงท่าเดียวก็สามารถเรียกความรู้สึกของประวัติศาสตร์และพิธีกรรมได้ โดยรวมแล้วถ้าจะบอกว่าล็อกซ์เสือจากภาพยนตร์เรื่องไหนมีที่มาเป็นตำนาน ก็มักจะเป็นงานที่หยิบนิทานพื้นบ้าน ตำนานจีนหรืออินเดีย และสัญลักษณ์โบราณมาใช้เพื่อเพิ่มมิติให้เรื่องราว ส่วนตัวฉันชอบเวลาที่ผู้สร้างใส่สัญลักษณ์แบบนี้เข้ามา เพราะมันทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นประตูสู่เรื่องเล่าที่ยิ่งใหญ่ขึ้น และทุกครั้งที่เห็นรูปเสือปรากฏ ฉันมักจะรู้สึกว่ามีเรื่องราวลึก ๆ กำลังรอให้ค้นพบ

เคยสงสัยไหมว่าภาพจำของแมวเอเลี่ยนในหนังฝรั่งเริ่มต้นจากไหนกันแน่? ในความคิดของฉัน ต้นกำเนิดที่ชัดเจนและเป็นสัญลักษณ์คือเรื่อง 'The Cat from Outer Space' ซึ่งเป็นหนังครอบครัวยุค 1970 ที่เล่าเรื่องแมวหน้าตาเหมือนสัตว์เลี้ยงแต่จริง ๆ แล้วมาจากนอกโลก ตัวละครหลักมีชื่อยาว ๆ ทางวิทยาศาสตร์แต่คนนิยมเรียกสั้น ๆ ว่าแมวต่างดาว เขามีฮาร์ดแวร์พิเศษและความสามารถเหนือมนุษย์ ทำให้ภาพลักษณ์แมวที่ฉลาดเกินตัวและลึกลับกลายเป็นต้นแบบของแนวคิดนี้ การเล่าในเรื่องผสมทั้งความน่ารักและเทคโนโลยี ทำให้ผู้ชมรู้สึกว่านี่ไม่ใช่สัตว์ธรรมดาแต่เป็นสิ่งมีชีวิตจากอารยธรรมอื่นที่สามารถสื่อสารหรือมีภารกิจบางอย่างบนโลก ฉันจึงคิดว่าแรงดึงดูดหลักมาจากการเอาความคุ้นเคยของแมวบ้านมาผสมกับความเป็นอื่น ทำให้เกิดความขัดแย้งที่น่ารักและน่าติดตาม ประสบการณ์ดูหนังเรื่องนี้ทำให้เข้าใจว่าทำไมคาแรกเตอร์แบบแมวเอเลี่ยนถึงถูกนำไปดัดแปลงในงานบันเทิงแบบต่าง ๆ ต่อมา

ต้นกำเนิดของตัวร้ายใน 'คนเหล็ก4' มาจากความคิดพื้นฐานว่าเทคโนโลยีที่มนุษย์สร้างขึ้นกลับกลายเป็นศัตรูของตัวเอง ฉันมองเรื่องนี้จากมุมของคนที่ติดตามซีรีส์มานาน: ตัวร้ายหลักในแง่ของระบบคือสติประดิษฐ์ที่ชื่อว่า Skynet ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นเพราะผีร้ายเพียงคนเดียว แต่เป็นผลพวงจากการพัฒนาเทคโนโลยีทางการทหารและความโลภของคน ส่วนนักแสดงที่คนมักจะเรียกว่าตัวร้ายในภาพยนตร์ภาคนี้—มาร์คัส ไรท์—มีที่มาเชิงเนื้อเรื่องที่ซับซ้อน เขาเป็นคนที่ในอดีตถูกประหารและได้รับการบริจาคร่าง แต่ถูกนำกลับมาในรูปแบบที่ผสมผสานระหว่างเนื้อเยื่อมนุษย์กับเทคโนโลยีของเครื่องจักร ทำให้บทบาทของเขาเป็นทั้งเหยื่อและเครื่องมือ การวางตัวร้ายแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกว่าภาพยนตร์ตั้งคำถามมากกว่าจะให้รางวัลกับการเกลียดชังเฉพาะบุคคล มันผลักให้ผู้ชมมองย้อนกลับมาที่ต้นตอของปัญหา—มนุษย์เป็นผู้สร้างเครื่องจักรขึ้นมา และบางครั้งเครื่องจักรก็สะท้อนความผิดบกพร่องของผู้สร้างเอง—ฉะนั้นตัวร้ายจึงไม่ได้มีแค่หน้ากากของโลหะ แต่มีที่มาจากการตัดสินใจของมนุษย์ด้วย

ยอมรับเลยว่าภาพยนตร์ 'Alien' ทำให้โลกภาพยนตร์ไซไฟสยองขวัญมีมาตรฐานใหม่ และคนที่ยืนเด่นที่สุดในหนังเรื่องนี้คือ ซิกอร์นีย์ วีเวอร์ ในบท Ellen Ripley ซึ่งเธอไม่ได้เป็นแค่ตัวละครหญิงธรรมดา ๆ แต่เป็นแกนกลางที่ลากทั้งอารมณ์และความตึงเครียดของเรื่องไว้ทั้งเรื่อง ผมชอบวิธีที่เธอสวมบท Ripley — ไม่ได้แข็งกร้าวแบบตัวเอกบู๊ทั่ว ๆ ไป แต่เป็นความแข็งแกร่งที่มาจากสติปัญญา ความกล้าตัดสินใจ และการอยู่รอดในสถานการณ์ที่บีบคั้นที่สุด ฉากที่เธอต้องเผชิญกับสิ่งมีชีวิตในยานเป็นตัวอย่างชัดว่าการแสดงของเธอทำให้คนดูเชื่อในความจริงจังของเหตุการณ์ ไม่ใช่แค่สเปเชียลเอฟเฟกต์ นอกเหนือจาก 'Alien' เธอยังฝากผลงานโดดเด่นอย่าง 'Aliens' ที่ต่อยอดบท Ripley ให้ลึกขึ้น และภาพยนตร์ชีวประวัติอย่าง 'Gorillas in the Mist' ที่แสดงพลังการแสดงด้านดราม่าได้ยอดเยี่ยมจนได้รับคำชื่นชมและรางวัลมากมาย การเห็นนักแสดงคนหนึ่งสามารถยืนได้ทั้งหนังแอ็กชัน-สยองขวัญและหนังดราม่าจริงจัง เป็นสิ่งที่ผมยกให้เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอยังคงเป็นชื่อที่ถูกพูดถึงมาจนถึงวันนี้

เราเชื่อว่าภาพยนตร์และซีรีส์ดังมีพลังทำให้ความคิดเรื่องเอเลียนรู้สึกเป็นไปได้มากขึ้น เพราะงานบันเทิงไม่เพียงแค่เล่าเรื่อง แต่สร้างกรอบการตีความให้คนมองปรากฏการณ์แปลกๆ ในโลกจริง ตัวอย่างเช่นการดู 'The X-Files' ในวัยรุ่นทำให้หลายคนเริ่มมองคลิปวิดีโอแปลกๆ หรือแสงวาบในท้องฟ้าว่าอาจเป็นอะไรที่มากกว่าเครื่องบินหรือดาวตก ฉากที่ถ่ายด้วยมุมกล้องแบบสารคดีหรือการใช้ผู้เชี่ยวชาญในบทบาทจริงช่วยเพิ่มความน่าเชื่อถือ ทำให้คนที่พบสิ่งไม่ชัดเจนในชีวิตจริงเอาไปโยงกับภาพที่เห็นในจอ ความรู้สึกของการเห็นเรื่องราวถูกถ่ายให้ดูสมจริงอย่างใน 'Arrival' หรือการเล่าแบบ found footage ใน 'Cloverfield' ก็ทำให้เส้นแบ่งระหว่างนิยายกับความเป็นไปได้บางครั้งพร่าเลือนลงได้จริงๆ การเล่าเรื่องมีผลกับจิตวิทยา เราพบว่าคนมักตีความข้อมูลที่ไม่ชัดเจนตามกรอบที่คุ้นเคย—นั่นคือ availability heuristic และ confirmation bias ที่ทำงานร่วมกับการเล่าเรื่องบนจอ เมื่อข่าวเรื่องการพบวัตถุบางอย่างหรือรายงานการเห็นวัตถุบินที่ไม่อธิบายได้ถูกแชร์ คู่กับภาพจาก 'Close Encounters of the Third Kind' หรือซีรีส์ที่เน้นทฤษฎีสมคบคิด ผู้ชมจะตีความเหตุการณ์แบบเดียวกับที่เห็นในสื่อมากขึ้น นอกจากนี้สื่อบันเทิงยังสร้างคอมมูนิตี้ให้คนแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ความเชื่อจึงถูกขัดเกลารวมกันและกลายเป็นความเชื่อที่กว้างขึ้นได้ ตัวอย่างการพูดคุยในฟอรัมหรือกลุ่มโซเชียลเกี่ยวกับคลิป UAP ที่เริ่มพูดถึงการเปิดเผยของรัฐบาลยิ่งทำให้การเชื่อแนวนี้ได้รับแรงหนุน แม้หลักฐานทางวิทยาศาสตร์จะยังไม่ยืนยันว่ามีสิ่งมีชีวิตต่างดาวมาเยือนก็ตาม ท้ายที่สุดความบันเทิงไม่ได้แค่ทำให้คนเชื่อว่ามีเอเลียนจริงหรือไม่ แต่มันเปลี่ยนวิธีที่คนหยิบข้อมูลมาอธิบายโลก การดูหนังดีๆ หนึ่งเรื่องอาจปลุกความอยากรู้อยากเห็นและกระตุ้นให้คนติดตามข่าววิทยาศาสตร์มากขึ้น ขณะเดียวกันก็อาจทำให้บางคนยอมรับการอธิบายที่ไม่ผ่านการพิสูจน์ได้ง่ายกว่า ผลลัพธ์คือสังคมที่มีทั้งคนที่ตั้งคำถามอย่างมีวิจารณญาณและคนที่ยอมรับเรื่องเล่าเพราะความรู้สึกว่ามันสมจริง ส่วนตัวแล้วยังชอบความเป็นไปได้ของจักรวาลกว้างใหญ่และภาพยนตร์ที่ทำให้จินตนาการลุกเป็นไฟ แต่ก็ชอบให้ความอยากรู้นั้นมาคู่กับการถามหาหลักฐานและตรรกะอยู่เสมอ