บทนำ

“ปวดหัวชะมัด...”

ความเจ็บปวดแล่นจากท้ายทอยขึ้นมาจนศีรษะแทบระเบิด ไนร่าขมวดคิ้วแน่น ความทรงจำสุดท้ายของเธอคือแสงแดดร้อนจัดเหนือแปลงข้าวโพด กล้าต้นเล็กที่ยังลงไม่หมด และภาพพื้นดินซึ่งเอียงวูบเข้าหาใบหน้า แต่กลิ่นที่สูดเข้าไปในเวลานี้กลับไม่ใช่กลิ่นดินชื้นในไร่ หากเป็นกลิ่นเลือด เหงื่อ หนังสัตว์ และควันไฟจาง ๆ ที่ลอยปะปนอยู่ท่ามกลางป่าดิบสูงเสียดฟ้า

“นายหญิง ลุกขึ้นก่อน เร็วเข้า!”

เสียงหวานละมุนของชายหนุ่มคนหนึ่งดังอยู่ข้างกาย มือเย็นสั่นเล็กน้อยเขย่าหัวไหล่เธอเบาๆ ไนร่าฝืนปรือตาขึ้น ภาพตรงหน้ายังพร่ามัว แต่เรือนผมสีขาวอมชมพูและหูกระต่ายยาวซึ่งตั้งชันอยู่บนศีรษะของเขากลับเด่นชัดสะดุดตา

ที่นี่คือที่ไหนกัน ทำไมคนถึงมีหูกระต่าย แล้ว ‘นายหญิง’ ที่เขาพูดถึงคือใครกัน

ไนร่าคิดอยู่ในใจ ก่อนจะปรือตาจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่มีหูกระต่ายบนศีรษะด้วยแววตาประหลาดใจ ใบหน้าของเขาอ่อนหวานชวนมอง  ทว่าดวงตาสีชมพูอมทองกลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ผิวกายขาวซีด ขาขวามีเลือดไหลอาบ ลงมาจนเปื้อนหนังสัตว์ที่พันอยู่รอบน่อง

“ขาฉันเจ็บ อุ้มเธอไม่ไหวแล้วจริงๆ รีบลุกเถอะนะ แล้วเธอจะตีฉันทีหลังก็ได้” คำพูดและท่าทางของเขาทำให้ไนร่าชะงัก ตีเขาทีหลัง นี่หมายความว่าอย่างไรกัน

 “เกิดอะไรขึ้น แล้วนายคือ...”

“เธออยากได้ขนของฉันใช่ไหม ฉันจะยอมถอนให้ทั้งหมดเลย ตอนนี้ช่วยลุกขึ้น วิ่งหนีได้ไหม” ถอนขนของเขา ไนร่าขมวดคิ้วแน่น ทำไมเธอต้องทำแบบนั้นด้วยกัน ทว่าเธอยังไม่ทันถามให้กระจ่าง ชายหูกระต่ายก็เม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาเปียกชื้น ท่าทางของเขาดูอ่อนแอและบอบบาง แต่กลับยังฝืนคุกเข่าอยู่ข้างเธอ ไม่ยอมหนีเอาตัวรอดไปก่อนทั้งทีดูมีท่าทีหวาดกลัวและร้อนรน

“ขอร้องล่ะ นายหญิง...”

“ไม่ต้องไปขอร้องเธอ!” เสียงคำรามต่ำพลันดังแทรกขึ้น ไนร่ายังไม่ทันเงยหน้ามองเจ้าของเสียง วงแขนแข็งแกร่งของใครบางคนก็ตวัดรัดร่างของเธอ ก่อนจะยกเธอขึ้นนั่งบนท่อนแขนอย่างฉับไว

“ว้าย!...” ไนร่าร้องอย่างตกใจ กับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทว่ายังไม่ทันตั้งสติ แรงลมก็ปะทะเข้าที่ใบหน้าของเธออย่างรุนแรง จนเธอต้องรีบตวัดแขนคล้องลำคออีกฝ่ายในทันที

“นายเป็นใคร ปล่อยฉันนะ!” เธอร้องบอกด้วยความตื่นตระหนก แต่ชายที่อุ้มเธอกลับไม่ตอบคำใด อีกทั้งยังไม่ลดความเร็วลงเลยสักนิด มือเรียวเกร็งกอดลำคอแกร่งของเขาแน่นมากขึ้น พลางหรี่ตามองสำรวจเขาอย่างยากลำบาก ผู้ชายคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผิวสีน้ำผึ้ง และเรือนผมดำที่ยุ่งเหยิงซึ่งขับให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันยิ่งขึ้น แต่ที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นหูเสือดำสองข้างซึ่งแนบลู่ไปทางด้านหลังตามแรงลม ดวงตาสีทองจับจ้องเส้นทางข้างหน้า โดยไม่ชายตามองเธอเลยแม้แต่น้อย

เคล้ง! เคล้ง! เสียงคล้ายเหล็กกระทบกันดังถี่ตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา เมื่อไนร่าก้มลงมองก็พบว่าข้อเท้าทั้งสองข้างของเขามีโซ่สีดำเส้นหนาพันอยู่ อีกทั้งโซ่หนาเส้นนั้นยังบาดเนื้อจนเกิดรอยเลือดไหลซึมเป็นทาง

“คารัน ระวังขาของนายด้วย” ชายหูกระต่ายกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ขณะที่ลำตัวถูกแขนอีกข้างของชายหูเสือประคองไว้ “นายหญิง เธอช่วยปลดโซ่ตรวนให้คารันก่อนได้ไหม ฉันรับรองว่าเขาจะไม่ทำร้ายเธอ”

‘ปลดโซ่ตรวน’ นี่หมายความว่า คนที่ใส่โซ่ตรวนให้กับชายหูเสือผู้นี้คือเธอหรือ 

ไนร่าหัวใจกระตุกวูบ มองที่ข้อเท้าของคารันซึ่งถูกโซ่ตรวนบาดเป็นแผลลึก แล้วเม้มริมฝีปากแน่น

“ไม่ต้องไปขอร้องเธอ!” คารันกล่าวเสียงต่ำ ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่เขาก็ยังอุ้มไนร่าแน่น สองเท้าที่บาดเจ็บวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

นี่มันเรื่องอะไรกัน เธออยู่ที่ไหน แล้วชายประหลาดสองคนคือใคร

............................................................................................................