บทที่ 1 : อุ้มครรภ์สายเลือดอสูร

"คุณหนู... ตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้วขอรับ"

น้ำเสียงสั่นพร่าแหบโหยดุจใบไม้ร่วงหล่น ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในเรือนไม้ซอมซ่อ

เปลือกตาที่เคยปิดสนิทเบิกโพลงขึ้นในฉับพลัน นัยน์ตาสีดำขลับทอประกายเย็นเยียบดุจคมดาบกวาดมองรอบทิศทาง

"เจ้าเป็นใคร" น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถาม ราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงรังสีคุกคามจนอีกฝ่ายผงะหงายหลัง

"ขะ... ข้าน้อยคือหมอประจำจวน... คุณหนูเซียว ท่านสลบไปถึงสามวันเต็ม..." หมอชราละล่ำละลักตอบม่านตาของชายชราเบิกกว้าง สตรีตรงหน้าคือขยะตระกูลเซียวที่ใครๆ ต่างเหยียบย่ำ ทว่าบัดนี้กลิ่นอายรอบตัวกลับเปลี่ยนไปราวกับสัตว์นักล่าที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลและพร้อมจะขย้ำคอหอยเหยื่อ

"เมื่อครู่ เจ้าพล่ามเรื่องอันใด"

เซียวหนิงเยว่เค้นเสียงยันกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังตั้งตรงดุจคันศรที่ถูกง้างจนตึง สายตาเยือกเย็นล็อกเป้าไปที่เส้นเลือดใหญ่เต้นตุบๆ บนลำคอของหมอชรา ประเมินวิถีการลงมือในหัวอย่างรวดเร็ว หากชายผู้นี้ตุกติกเพียงสะบัดมือกระแทกลูกกระเดือก ทุกอย่างย่อมจบสิ้นในกระบวนท่าเดียว

"ขะ... ข้าน้อยมิได้พล่าม ชีพจรของท่าน... ชีพจรเต้นผสานรุนแรงดุจคลื่นกระแทกฝั่ง... มีร่องรอยของพลังชีวิตก่อกำเนิด..." หมอชราโขกศีรษะลงกับพื้นกระดานไม้เสียงดังปึง "คุณหนู... ท่านตั้งครรภ์ลูกของสัตว์อสูรตนใดมา เหตุใดกลิ่นอายในครรภ์จึงได้ดุร้ายและแผ่รังสีคุกคามถึงเพียงนี้"

ตั้งครรภ์...

คำสั้นๆ คล้ายกุญแจเปื้อนเลือดที่กระชากผนึกความทรงจำของ 'เจ้าของร่างเดิม' ให้ทะลักล้นออกมา

อดีตมือสังหารรหัสศูนย์ศูนย์หนึ่งที่เพิ่งทะลุมิติมาสวมรอยแทนคุณหนูผู้อาภัพที่สิ้นใจไปเมื่อสามวันก่อน ถึงกับต้องขบกรามแน่นเมื่อเศษเสี้ยวความทรงจำที่ไม่ใช่ของตน หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสำนึกดุจพายุหมุน

ภาพเหตุการณ์เมื่อหนึ่งเดือนก่อนปรากฏชัดเจน... ถ้วยชาที่ 'เซียวรั่วเสวี่ย' พี่สาวต่างมารดาสายเลือดอสรพิษหยกขาว ผู้มีฉากหน้าบริสุทธิ์ผุดผ่อง แสร้งทำเป็นหวังดีนำมาให้ แท้จริงแล้วซุกซ่อน 'หญ้ากลืนสติ' ยาปลุกกำหนัดฤทธิ์ร้ายกาจที่ผสมผสานกับยาสลายปราณ

รสชาติฝาดเฝื่อนที่ถูกหลอกให้กลืนลงคอ ตามมาด้วยการเตลิดหนีตายเข้าไปในส่วนลึกของป่าหมอกอสูร

ในค่ำคืนอันมืดมิดนั้น ไม่มีแสงจันทร์สาดส่อง ไม่มีถ้อยคำพลอดรักหวานหู มีเพียงเงาทะมึนขนาดมหึมาที่โถมทับลงมาดุจภูเขาถล่ม

"อึก..." เซียวหนิงเยว่กำผ้าห่มแน่น

กลิ่นอายบุรุษเพศและสาบสางของสัตว์ป่าในความทรงจำยังคงทำให้สติสัมปชัญญะพร่ามัว กลิ่นอายเหล่านั้นดุร้าย แข็งกร้าว และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณการครอบครองอาณาเขตราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังขย้ำเหยื่อชิ้นโอชะ

เดรัจฉานตนนั้นคือตัวใด... หญิงสาวจำใบหน้าไม่ได้ จำได้เพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วง เสียงคำรามต่ำลึกในลำคอ และนัยน์ตาสัตว์ป่าที่วาวโรจน์ทะลวงความมืดมิด

"คุณหนู... ร่างกายของท่านบอบบางไร้ปราณวิญญาณ ทว่าสิ่งอัปมงคลในครรภ์กลับกำลังสูดกลืนพลังชีวิตอย่างตะกละตะกลาม..."

เสียงของหมอชราดึงสติเซียวหนิงเยว่กลับสู่โลกความจริง "หากปล่อยไว้... ก้อนเลือดเดรัจฉานนี้จะสูบเลือดสูบเนื้อจนท่านแห้งตายกลายเป็นซากศพ"

"หุบปากสกปรกของเจ้าซะ"

วาจาเย็นเยียบดุจคมมีดน้ำแข็งตวัดตัดบท หมอชราหุบปากฉับราวกับถูกบีบคอหอย

อดีตมือสังหารเลื่อนฝ่ามือที่เคยเปื้อนเลือดคนมานับไม่ถ้วน สัมผัสลงบนหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกประหลาดสายหนึ่งแล่นปราดเข้าสู่หัวใจที่เคยตายด้าน

ในอดีตชาติ รหัสศูนย์ศูนย์หนึ่งคือเครื่องจักรสังหารที่ถูกหล่อหลอมมาด้วยเลือด ไร้ราก ไร้ครอบครัว ไร้คนเหลียวแล ถูกใช้งานและเตรียมถูกทิ้งขว้างดุจเศษขยะ

ทว่าบัดนี้... ภายใต้ฝ่ามือนี้ นางกลับสัมผัสได้ถึง 'สายใยชีวิต' อ่อนจางที่กำลังดูดกลืนพลังเพื่อดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างตะกละตะกลาม... ช่างเป็นสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถอดแบบมาจากนางไม่มีผิดเพี้ยน

นี่คือสายเลือดของนาง คือสมบัติชิ้นเดียวในสองภพชาติที่เป็นของนางอย่างแท้จริง

'เจ้าอสูรน้อย... ช่างตะกละตะกลามสูบพลังชีวิตข้าตั้งแต่ยังไม่เป็นตัวเชียวหรือ'

เซียวหนิงเยว่แค่นหัวเราะเบาๆ ทว่าฝ่ามือกลับลูบไล้หน้าท้องแบนราบอย่างทะนุถนอม นัยน์ตาที่เคยเย็นชาและว่างเปล่ามาตลอดชีวิต บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนผสานกับความรักอันลึกซึ้ง

นี่คือสายเลือดของนาง... คือครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่นางจะขอใช้ทั้งชีวิตเพื่อปกป้องและทะนุถนอม อดีตนักฆ่าสาบานกับตนเองในใจ ว่านางจะเลี้ยงดูเด็กคนนี้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี และจะผลักดันให้เขาเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแกร่งและสง่างามที่สุด

หากลูกของนางต้องการพลังงาน... มารดาผู้นี้ก็จะไปถลกหนังอสูรทมิฬทั้งป่ามาเคี่ยวสกัดให้ดื่มกินจนกว่าจะพอใจ!

"ขะ... ข้าน้อยขอแนะนำให้ท่านดื่มยาขับเลือด... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"

หมอชราเสนอทางรอดด้วยความหวังดี มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะล้วงขวดหยกบรรจุโอสถสีดำคล้ำออกจากสาบเสื้อ

ทว่าขวดหยกยังไม่ทันแตะถึงมือเซียวหนิงเยว่ ฝ่ามือเรียวบางกลับปัดมันทิ้งจนแตกกระจายเสียงดังเพล้ง สมุนไพรข้นหนืดกลิ่นฉุนรุนแรงสาดกระเซ็นเต็มพื้นกระดาน

"ยาขับเลือดงั้นรึ"

เซียวหนิงเยว่เอียงคอ ม่านตาหดแคบลงดุจมัจจุราชล็อกเป้าหมาย รังสีฆ่าฟันแผ่ซ่านจนอุณหภูมิภายในห้องเย็นเยียบลงฉับพลัน

"หากเจ้ากล้าเอ่ยคำว่าทำลายสายเลือดของข้าอีกแม้แต่ครึ่งคำ ข้าจะควักลิ้นเจ้าออกมาสับเป็นชิ้นๆ แล้วยัดกลับลงไปในคอหอยเสีย"

หมอชราหน้าซีดเผือดดุจกระดาษ ล้มลุกคลุกคลานถอยร่นไปจนชิดกำแพง สตรีตรงหน้ามิใช่คุณหนูผู้อ่อนแออีกต่อไป หากแต่เป็นอสูรร้ายในคราบมนุษย์

"จำเอาไว้... เด็กในท้องคือสายเลือดของข้า ใครกล้าแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บ มันผู้นั้นต้องถูกส่งลงนรกขุมที่ลึกที่สุด"

น้ำเสียงเยือกเย็นตอกย้ำเจตจำนงเด็ดขาด ทุกถ้อยคำหนักแน่นดุจขุนเขาตอกลิ่มลงบนผืนปฐพี

สำหรับเครื่องจักรสังหารที่โดดเดี่ยวและไร้รากเหง้ามาทั้งชีวิต... สายเลือดในครรภ์นี้คือครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่เป็นของนางอย่างแท้จริง

แม้ต้นกำเนิดจะมาจากเดรัจฉานหน้าไหนในคืนอัปยศ แต่นี่คือสมบัติของนางแต่เพียงผู้เดียว สัญชาตญาณการหวงแหนของนักฆ่าถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ นับจากวินาทีนี้ ใครกล้ามาพรากสายเลือดไปจากนาง มันผู้นั้นต้องกลายเป็นศพ

ทว่าความเงียบสงบอันน่าขนลุกคงอยู่ได้เพียงชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น

ปัง!!... โครมมมม!!!

เสียงดังโครมสนั่นกึกก้องเมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกถีบกระจุยจากด้านนอก เศษไม้ปลิวว่อนเฉียดใบหน้าของเซียวหนิงเยว่ไปเพียงแค่คืบ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิทไม่แม้แต่จะกะพริบหลบ

กลิ่นอายคุกคามดุดันของสัตว์นักล่าพุ่งทะลวงเข้ามาในห้องอย่างป่าเถื่อน พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างสองสาย...

หนึ่งคือร่างสูงใหญ่ทะมึนแผ่กลิ่นอายอสูรพยัคฆ์เขี้ยวดาบดุดันเหี้ยมเกรียม อีกหนึ่งคือสตรีร่างอรชรที่แผ่กลิ่นอายเหม็นเขียว ผสานเสียงเกล็ดเสียดสีและเสียงสั่นกระดิ่งของอสรพิษทองแดง...

ทั้งสองก้าวเข้ามาแผ่รังสีสังหารปิดกั้นทางหนีทุกสัดส่วน