เพลงประกอบ แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน มีเพลงไหนติดหู?

เสียงดนตรีของภาพยนตร์ 'แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน แสงอรุณแห่งยุติธรรม' ทำงานเหมือนตัวละครที่ไม่พูด แต่ส่งอารมณ์ได้ชัดเจนและรุนแรงกว่าบทพูดใดๆ ในหนัง เรื่องนี้ฉันชื่นชอบวิธีที่โทนเสียงถูกตั้งค่าให้เป็นแบบสองขั้ว: ด้านหนึ่งเป็นจังหวะหนักแน่นและรังสีความโกรธของแบทแมน อีกด้านเป็นโทนเศร้าบรรเลงที่สื่อถึงความโดดเดี่ยวของซูเปอร์แมน ในหลายฉาก เสียงกลองลึกๆ และบีตอุตสาหกรรมของทอม โฮล์เคนบอร์ก (Junkie XL) ทำให้ฉากเปิดตัวแบทแมนมีพลังมากขึ้น เมื่อแบทแมนปรากฏตัว แทนที่จะให้ธีมฮีโร่แบบคลาสสิก หนังเลือกใช้ซาวด์สเคปที่กระทบจิตใจด้วยเสียงเบสหนัก เสียงลูทอันหายใจไม่ออก และการผลิตที่ทำให้ทุกหมัดและการชนดูมีน้ำหนักกว่าเดิม ส่วนซูเปอร์แมนถูกล้อมรอบด้วยเมโลดี้ที่ทอดยาวและคอร์ดบันไดเสียงที่บอกเล่าเรื่องการเป็นต่างชาติ ความหวังที่สลับกับความทุกข์ ความต่างนี้ทำให้การเผชิญหน้าของทั้งสองคนไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางร่างกาย แต่ยังเป็นการปะทะของความคิดและอุดมคติ ฉากท้ายเรื่องที่เครื่องดนตรีทั้งออร์เคสตราและเสียงประสานโครัสปะทะกับซินธ์หนักๆ นั้นทำให้ฉากแอ็กชันรู้สึกเหมือนจะถล่มลงมาทุกเมื่อ เพลงไม่ได้แค่เติมเต็มภาพ แต่วางกรอบความหมายของเหตุการณ์ ช่วยให้ฉากเศร้าโศกรู้สึกถล่มทลายและฉากสูญเสียมีมิติ ฉันออกจากโรงด้วยความรู้สึกว่าดนตรีเป็นตัวกำกับอารมณ์อีกคนหนึ่งในหนังเรื่องนี้ และนั่นทำให้การดูเป็นประสบการณ์ที่หนักแน่นไม่ลืมง่ายๆ

ท่วงทำนองเปิดฉากของ 'Batman v Superman: Dawn of Justice' มีพลังแบบปะทะชนิดที่ทำให้ฉากแรก ๆ รู้สึกหนักแน่นและคุกคามได้ทันที ผมชอบวิธีที่คอมโพสเซอร์ใช้เสียงทุ้มจากทองเหลืองและเพอร์คัชชั่นหนัก ๆ ร่วมกับคอรัสที่ความถี่ต่ำ ทำให้เกิดความรู้สึกว่ามีน้ำหนักและแรงโน้มถ่วงของเหตุการณ์ เพลงไม่พยายามทำให้ฮีโร่ฟุ้งหรือสว่าง แต่วางบรรยากาศความขัดแย้งตั้งแต่แรก จังหวะอึดอัดและธีมที่ถูกทำให้แตกสลายช่วยขับให้การปะทะดูเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉันชอบตอนที่ธีมของทั้งสองคนถูกนำมาเล่นพร้อมกันในฉากปะทะ — มันไม่ใช่แค่การรวมทำนอง แต่เป็นการปะทะของลักษณะดนตรีที่บอกเล่าแรงจูงใจของตัวละคร เพราะฉะนั้นเพลงประกอบกลายเป็นภาษาที่ทำให้เราเข้าใจความขัดแย้งภายในโดยไม่ต้องมีบทพูดมาก จบฉากด้วยเสียงที่ยังคงสั่นสะเทือนในอก เหมือนยังมีพลังค้างอยู่ต่อจากภาพ

ทำนองที่ผมฮัมแล้วลืมไม่ลงคงต้องยกให้ธีมหลักจาก 'Superman' ของจอห์น วิลเลียมส์ — เสียงทองเหลืองเปิดขึ้นมาราวกับแสงอาทิตย์ที่ทะลุเมฆ ทำให้ความรู้สึกฮีโร่ในตัวได้ตื่นทันที ความแข็งแกร่งของเมโลดี้ใน 'Superman' อยู่ที่ความเรียบง่ายแต่ว่ากล้าหาญ: ลายทำนองขึ้นสูง-ลงต่ำสั้น ๆ ซ้อนกับจังหวะเดินหน้าที่ชัดเจน ทำให้มันเข้าไปอยู่ในหัวได้ง่าย เหมือนฉากเปิดที่กล้องพุ่งผ่านเมืองแล้วเจอมุมกว้างที่สวยงาม ทราบแค่ว่าท่อนนั้นมาเมื่อไหร่ ใจก็พร้อมจะตั้งตรงและคิดถึงการบิน ช่วงที่เป็นธีมรักอย่าง 'Can You Read My Mind' ก็มีความติดหูแบบต่างออกไป — อ่อนโยนและหวานจนอยากฮัมตามในร้านกาแฟหรือตอนขับรถตอนกลางคืน ในมุมมองของคนที่เติบโตมากับเทปคาสเซ็ตต์หรือดีวีดีเก่า ๆ เพลงประกอบชุดนี้กลายเป็นสัญลักษณ์ของยุค; เวลามีใครเปิดเมโลดี้ของวิลเลียมส์ ผมจะนึกถึงฉากที่ซูเปอร์แมนโผล่จากไอควันหรือยืดอกพ้นแสงไฟ นอกจากความยิ่งใหญ่แล้วมันยังเป็นเพลงที่เข้าใจง่าย—เด็ก ๆ ก็ร้องตามได้ ผู้ใหญ่ก็ยิ้มได้ นี่คือทำนองที่อยู่ร่วมกับภาพยนตร์ไว้จนกลายเป็นไอคอนจริง ๆ และยังคงถูกหยิบยกใช้ในงานต่าง ๆ จนทำให้มันติดอยู่ในวัฒนธรรมป็อปไม่รู้จบ

ธีมหลักจาก 'The Batman' จับใจผมตั้งแต่โน้ตแรก เพราะมันหนักแน่นแต่ก็มีความเปราะบางในเวลาเดียวกัน ผมชอบการใช้เบสต่ำและสตริงที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจนกลายเป็นเมโลดี้ที่จำง่าย แม้ว่าจะเป็นเพลงบรรเลงแต่มันกลับกลายเป็น 'ทำนองติดหู' ที่กลับมาดังอยู่ในหัวหลังดูจบ ท่อนซ้ำๆ ที่ใช้เครื่องเป่าเบาๆ กับการกดจังหวะของเพอร์คัสชันสร้างบรรยากาศนิ่งๆ แบบเมืองที่เสี่ยงต่อความมืดมิด ถ้าต้องการโหลดหรือฟังแบบถูกลิขสิทธิ์ แผ่นเสียงและอัลบั้มดิจิทัลชื่อ 'The Batman (Original Motion Picture Soundtrack)' โดย Michael Giacchino มีให้ฟังบนสตรีมมิ่งหลักอย่าง Spotify, Apple Music, YouTube Music และ Amazon Music ส่วนถ้าอยากได้ไฟล์ความละเอียดสูง ให้ดูบริการที่เน้นเสียงแบบ lossless/hi-res เช่น Tidal HiFi หรือ Qobuz ส่วนการซื้อไฟล์ MP3/ALAC สามารถทำได้ผ่าน iTunes/Apple Store หรือร้านขายเพลงออนไลน์ทั่วไป และถ้าเป็นคนชอบสะสม แผ่นซีดีหรือวินิลจากร้านค้าปลีกออนไลน์หรือร้านขายแผ่นเพลงเฉพาะทางมักจะมีออกมาเป็นล็อตพิเศษ ท้ายสุด เสียงธีมนี้ยังทำให้ฉากหลายฉากของหนังมีน้ำหนักยิ่งขึ้น เป็นเพลงที่แฟนหนังฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้โดยไม่เบื่อ

ธีมหลักใน 'The Batman' ที่ฉันยังคงได้ยินในหัวเสมอคือท่อนดนตรีต่ำ ๆ ที่หนักแน่นและทึบ ซึ่งให้ความรู้สึกเหมือนฝนโปรยบนควันไฟของเมือง มันไม่ใช่จังหวะฮีโร่แบบโอ่อ่า แต่เป็นธีมที่สื่อถึงความอึมครึม ความโกรธ และความเหน็ดเหนื่อยของตัวละครได้อย่างเจ็บปวด เมื่อฟังครั้งแรกฉันรู้สึกว่ามันฉุดให้เข้าไปอยู่ในโลกที่มืดและเปียกของกอธแธมได้ทันที โทนเสียงของไมเคิล จิแอคคีโนในสกอร์ชิ้นนี้ใช้เครื่องสายช่วงต่ำ เปียโนเสียงหนา และเพอร์คัชชันหนัก ๆ ร่วมกันจนเกิดพื้นผิวที่หนาแน่น แต่เขาก็สอดแทรกเมโลดี้เล็ก ๆ ที่อ่อนโยนไว้ให้มีเสน่ห์เฉพาะตัว อย่างฉากที่ต้องการความเงียบขรึมหรือความเศร้า จะได้ยินเปียโนหรือไวโอลินเบา ๆ ทำหน้าที่เป็นหัวใจ ในขณะที่ฉากไล่ล่าหรือการปะทะใช้กลองและโลหะสั่นเพื่อผลักดันจังหวะ — นี่คือเหตุผลที่ธีมหลักโดดเด่น: มันอ่านอารมณ์ได้ชัดและปรับตัวเข้ากับทุกฉากได้ อีกอย่างที่ไม่อาจมองข้ามคือการเลือกใช้เพลงนอกสกอร์ที่เข้ามาช่วยสร้างบรรยากาศ ในบางฉากเพลงนั้นกลายเป็นเสมือนเลเยอร์คนละชั้นที่ดึงความหมายของฉากให้ลึกขึ้น ทำให้บางช่วงเงียบลงและมีพลังทางอารมณ์มากขึ้น เมื่อรวมกันแล้วทั้งธีมหลัก ความเท็กซ์เจอร์ของสกอร์ และเพลงประกอบนอกล้วนเป็นตัวกำหนดโทนของ 'The Batman' มากกว่าที่จะเป็นแค่ดนตรีประกอบ — มันคือภาษาที่บอกเล่าแก่นเรื่องได้อย่างเงียบ ๆ และตราตรึงใจ

นี่คือรายการของสะสมที่ผมมองว่าน่าสนใจจริงๆ สำหรับแฟน 'แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน' ที่อยากมีของครบครันในชั้นโชว์ หรือมองเป็นการลงทุนระยะยาว: Hot Toys รุ่นสเกล 1/6 ของตัวละครจากหนังชิ้นนี้ ขนาด สัดส่วน และรายละเอียดเสื้อผ้า-หน้าตา ทำให้รู้สึกเหมือนหยิบฉากจากหนังมาไว้ที่บ้านเลย ซึ่งผมมักจะเลือกตัวที่มาพร้อมฐานฉากและอุปกรณ์เสริมครบชุด เพราะมันเพิ่มมูลค่าเวลาเอาออกโชว์ ชิ้นต่อมาที่ผมแนะนำคือรูปปั้นพรีเมียมจากค่ายที่ผลิตจำนวนจำกัด เช่น รุ่นขนาด 1/4 ที่ปั้นฉากการปะทะของแบทแมนกับซูเปอร์แมนไว้ได้เข้มข้น รายละเอียดงานปั้นและการลงสีแบบไฮเอนด์ทำให้ชิ้นนั้นกลายเป็นจุดเด่นของป้ายสะสม อีกทั้งหนังสือภาพหรืออาร์ตบุ๊กอย่างเป็นทางการของ 'แบทแมน ปะทะ ซูเปอร์แมน' ซึ่งรวบรวมคอนเซปต์อาร์ตและบันทึกการออกแบบ เป็นสิ่งที่ผมมองว่าให้มุมมองเชิงลึก เหมาะกับคนที่อยากเข้าใจเบื้องหลังงานสร้าง สุดท้ายชิ้นที่ผมมักหามาเก็บคือของที่มีลิมิเต็ดอิดิชัน เช่น รีพลิก้าโพรพที่ผลิตจำนวนจำกัด หรือเซ็ตสมุดภาพพร้อมแรงเซ็นจากทีมงาน แม้จะต้องรอราคาตลาดขึ้นบ้าง แต่ความพิเศษของชิ้นลิมิเต็ดทำให้ความภูมิใจเวลาเปิดโชว์สูงกว่าเดิม เสียงฝีเท้าของคนที่เดินผ่านแล้วหยุดมองชิ้นนั้นนั่นแหละคือความสุขของคนสะสมแบบผม

เพลงประกอบของ 'The Batman' เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ฉันเปิดวนบ่อยสุดเมื่ออยากได้บรรยากาศมืด ๆ ลุ่มลึก ในมุมของฉัน แทร็กที่ต้องฟังก่อนเลยคือธีมหลักของเรื่อง — เสียงท่วงทำนองต่ำ ๆ และสื่อถึงความเกรี้ยวกราดแต่มีความเศร้านั้นทำให้ภาพตัวละครชัดขึ้นมาก ระหว่างฟังลองจับจังหวะเบสกับเครื่องตีและไวโอลินที่ค่อย ๆ ก่ออารมณ์ขึ้นมา มันไม่ใช่แค่เพลงประกอบฉากแอ็กชัน แต่เป็นการเล่าเรื่องด้วยเสียง อีกเพลงที่มีน้ำหนักไม่แพ้กันคือ 'Something in the Way' ของ 'Nirvana' ซึ่งถูกนำมาใช้เป็นเสมือนโทนสีให้กับโลกของแบทแมนในหนัง — ไม่ใช่เพียงเพลงประกอบปกติ แต่เป็นตัวช่วยเชื่อมต่ออารมณ์ระหว่างฉาก เงียบ ๆ แต่ทรงพลัง ถ้าชอบบรรยากาศแบบหนังสืบสวนและความเศร้าพร้อมกัน ลองฟังชุดทั้งอัลบั้มพร้อมกับฉากสำคัญจะยิ่งเข้าใจความตั้งใจของคอมโพสเซอร์มากขึ้น

เพลงประกอบของ 'แบทแมน อัศวินรัตติกาลผงาด' ให้ความรู้สึกเหมือนถูกพาเข้าไปในโลกที่หนักแน่นและมีแรงดันทางอารมณ์สูงตั้งแต่โน้ตแรกจนจบ ฉากที่ติดอยู่กลางคุกกับท่วงทำนองต่ำ ๆ และซ้ำ ๆ นั้นยังคงติดหู เป็นตัวอย่างชัดเจนของวิธีที่เพลงของฮันส์ ซิมเมอร์สร้างบรรยากาศมากกว่าการเป็นแค่ฉากหลัง ผมชอบการจัดวางธีมหลักของหนังที่ค่อย ๆ แตกแขนงเป็นชั้น ๆ — มีธีม 'การลุกขึ้น' ที่เป็นเหมือนแกนกลางและเสียงดรอนที่ลงลึกเพื่อสื่อถีงแรงกดดัน การผสมระหว่างเครื่องสายที่ลากยาวกับเสียงอิเล็กทรอนิกส์/เบสหนัก ๆ ทำให้ฉากการฝึกและการเดินทางกลับสู่เมืองมีพลังมากขึ้น อีกจุดที่เด่นคือช่วงที่จังหวะสโลว์ค่อย ๆ แปรสภาพเป็นจังหวะเร่ง เมื่อหนังเตรียมเข้าสู่ไคลแมกซ์ เพลงก็จะทวีความเข้มขึ้นจนรู้สึกว่าทุกพยางค์ของดนตรีกำลังดันตัวละครไปข้างหน้า ถ้าต้องยกเพลงเด่น ๆ จริง ๆ จะพูดถึงชิ้นที่ใช้ในช่วงการหลบหนีจากคุกและลีดอินสู่ฉากสุดท้าย เพราะสองชิ้นนี้รวบรวมองค์ประกอบหลักของอัลบั้มได้ทั้งหมด — โทนมืด การใช้มอทิฟซ้ำ และการปล่อยให้เสียงเงียบไปชั่วคราวก่อนปะทุออกมาอีกครั้ง มันทิ้งความอยากฟังซ้ำไว้ในใจได้ดี

เพลงที่ทุกคนรู้จักที่สุดของแฟรนไชส์นี้สำหรับฉันคือ 'Techno Syndrome' — เสียงไซน์ธ์เปิดที่พร้อมกับเสียงกรีดร้องว่า 'Mortal Kombat!' มันเป็นคติประจำใจของวัยรุ่นยุค 90 ที่วิ่งไปที่ตู้เกมหรือเปิดเทปคาสเซ็ตต์แล้วต้องขยับตามทันที พอได้ฟังอีกครั้งทีไรก็ยังคงตื่นเต้นเหมือนเดิม เสียงเบสหนัก ๆ กับจังหวะอิเล็กทรอนิกส์ที่เรียบง่ายแต่ดุดัน ทำให้มันติดหูได้ง่ายกว่าท่วงทำนองคละเล็กคละน้อยอื่น ๆ ที่อยู่ในแฟรนไชส์ เพลงนี้ถูกออกแบบมาให้เป็นมาสคอตทางเสียง — สร้างบรรยากาศว่าต้องเกิดการต่อสู้ทันทีที่มันขึ้นมา และยังถูกเอาไปรีมิกซ์หรือใช้ในตัวอย่างหนังจนคนรุ่นหลังที่ไม่ได้เล่นเกมต้นฉบับก็รู้จักได้ไว นอกจากจะเป็นแค่ทำนองแล้ว การใส่เสียงวูปกับสังเคราะห์ซาวด์แบบนั้นยังเป็นลายเซ็นของยุคด้วย เมื่อคิดถึงจังหวะที่ทำให้เลือดสูบฉีด นี่แหละที่ผมจะหยิบมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ และบางทีการได้ยินท่อนหนึ่งของ 'Techno Syndrome' ก็เพียงพอที่จะทำให้หวนกลับไปนึกภาพการแข่งขันและคอมโบในเกมทันที

บอกเลยว่าฉันชอบพูดถึงต้นทางของเรื่องนี้ เพราะมันไม่ได้มาจากหนังสือเล่มเดียวแบบตรงๆ แต่มีร่องรอยชัดเจนจากงานคลาสสิกของวงการการ์ตูน ในมุมที่เด่นชัดที่สุด งานของแฟรงก์ มิลเลอร์อย่าง 'The Dark Knight Returns' ให้โทนและไอเดียหลักๆ — นักแบทแมนที่แก่กว่า กระด้างกว่า และการปะทะเชิงอุดมการณ์กับซูเปอร์แมน รวมถึงภาพการต่อสู้ที่มีความเป็นสัญลักษณ์ ซึ่งเห็นได้ชัดในฉากที่แบทแมนใส่ชุดเกราะออกสู้ นอกจากนี้องค์ประกอบสำคัญอีกชิ้นที่ถูกยืมมาอย่างเปิดเผยคือโครงเรื่องจาก 'The Death of Superman' ที่นำไปสู่การปรากฏตัวของศัตรูทรงพลังอย่าง Doom­sday และการเล่นบทการเสียสละของซูเปอร์ฮีโร่ ความน่าสนใจคือภาพยนตร์เลือกเอาแก่นและฉากสำคัญจากหลายแหล่งมาผสมกัน แทนที่จะคัดลอกพล็อตทั้งหมด ดังนั้นแม้จะมีพื้นฐานจาก 'The Dark Knight Returns' และ 'The Death of Superman' แต่สิ่งที่ได้คือเวอร์ชันผสมที่มีโทนของผู้กำกับและการตีความใหม่ ซึ่งสำหรับฉันแล้วเป็นการรวมกันระหว่างจินตนาการดั้งเดิมกับภาพยนตร์สมัยใหม่ที่อยากสร้างโลกที่ซับซ้อนขึ้น