เพลงประกอบของ The Exorcists ใครแต่งและเพลงไหนเด่น?

เราไม่เคยลืมความรู้สึกแรกที่เพลงเริ่มขึ้นแล้วบรรยากาศทั้งโรงภาพยนตร์เปลี่ยนไปทันที — นั่นคือพลังของเสียงเพลงใน 'The Exorcist' ที่ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นสิ่งน่ากลัวจนฝังใจ เพลงที่คนมักจะพูดถึงเป็นอันดับแรกคือ 'Tubular Bells' ของ Mike Oldfield ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นผลงานอัลบั้มเดบิวต์ของเขา ไม่ได้แต่งมาเพื่อหนังโดยตรง แต่ผู้กำกับตัดสินใจใช้ท่อนฮุกจากชิ้นนี้เป็นธีมหลัก ผลลัพธ์คือความรู้สึกย้อนแย้งระหว่างท่วงทำนองที่ดูใสๆ กับคอร์ดและการเรียบเรียงที่ค่อยๆ สร้างความกดดัน ทำให้ทุกครั้งที่เสียงระฆังเบาๆ ดังขึ้น ผู้ชมจะรู้ได้ทันทีว่าเหตุการณ์สำคัญกำลังจะเกิดขึ้น

นอกจาก 'Tubular Bells' แล้ว หนังยังใช้ผลงานเพลงคลาสสิกร่วมสมัยเพื่อเพิ่มความไม่สบายใจ มุมมองของเราไปหยุดที่ผลงานของ Krzysztof Penderecki ที่มีเสียงหยาบและโทนเสียงไม่เป็นแนวเมโลดี้แบบทั่วไป Penderecki ให้พื้นที่ของเสียงที่บิดเบี้ยว เสียงสายดึงจนแทบไม่เป็นทำนอง และเสียงใส่เอฟเฟกต์ที่ทำให้ฉากเหนือธรรมชาติรู้สึก 'เป็นจริง' มากขึ้น การผสมกันระหว่างชิ้นดั้งเดิมของ Oldfield กับงานสมัยใหม่แบบ Penderecki จึงสร้างเลเยอร์อารมณ์ที่หลากหลาย: ดึงดูด แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้คลื่นความระทึกนั้นคงอยู่ต่อเนื่อง

ในฐานะแฟนหนังเก่าที่ชอบสังเกตเพลงประกอบ ผมมองว่าความสำเร็จของเพลงใน 'The Exorcist' ไม่ได้มาจากทำนองเดียว แต่เกิดจากการเลือกใช้ชิ้นที่มีคาแร็กเตอร์ต่างกันมาทับซ้อนกัน ทำให้หนังสามารถสลับระหว่างความสงบและความหวาดกลัวได้อย่างเนียน การได้ยิน 'Tubular Bells' วันนี้ยังทำให้รู้สึกเหมือนย้อนกลับไปดูฉากแรกๆ อีกครั้ง — นั่นคือพลังของเพลงที่ทำให้หนังอยู่ในความทรงจำได้นานกว่าสิ่งอื่นใด

ดิฉันมองว่าเมื่อต้องพูดถึงเพลงประกอบของแฟรนไชส์ 'The Exorcist' สิ่งที่น่าสนใจคือแต่ละภาคเลือกทิศทางดนตรีที่ต่างกัน ตัวอย่างชัดเจนคือ 'Exorcist II: The Heretic' ที่ได้ Ennio Morricone มาร่วมงาน ซึ่งสไตล์ของเขาเต็มไปด้วยเมโลดี้ที่ชวนให้ครุ่นคิด ขณะที่งานของ Morricone มักจะมีโทนเศร้าและมีองค์ประกอบโคลงเสียงร้องหรือห้องประสานเสียงบางครั้ง ทำให้ภาคนี้ได้บรรยากาศที่โหยหาและขมขื่น แตกต่างจากธีมซ้ำๆ ในภาคแรก

ส่วน 'The Exorcist III' ก็พาฉันเข้าสู่โลกของการเขียนดนตรีภาพยนตร์ที่เน้นความเข้มข้นและดนตรีออเคสตราที่หนามากขึ้น นักแต่งเพลงในภาคนี้ใช้เทคนิคการสร้างเท็กซ์เจอร์เสียงหนาทึบและคอร์ดที่มีความตึงเครียดสูง ช่วยขับให้ซีนแนวสืบสวน-จิตวิทยาดูมืดขึ้น ผลลัพธ์คือแต่ละภาคมีไดนามิกทางดนตรีของตัวเอง ถ้าจะเลือกเพลงเด่นนอกเหนือจาก 'Tubular Bells' ของภาคแรก ก็คงเป็นการฟังผลงานของ Morricone เพื่อรับรสด้านอารมณ์ที่ต่างออกไป และลองเทียบกับงานในภาคที่สามเพื่อเห็นว่าดนตรีสามารถเปลี่ยนทิศทางความหมายของเรื่องราวได้อย่างไร