เช่นผลงานใน 'shigatsu wa kimi no Uso' แม้จะเป็นเรื่องที่หนักด้านดราม่า แต่เทคนิคการวางเสียงเปียโนกับไวโอลินในตอนใกล้จบแสดงให้เห็นชัดว่าโน้ตเล็ก ๆ และการเว้นช่องว่างของเสียงสามารถทำให้การแลกจ้องตาหรือรอยยิ้มหนึ่งครั้งมีน้ำหนักมากขึ้น จังหวะที่ชะงักและการคลายคอร์ดตรงจุดเปลี่ยนจะทำให้โมเมนต์นั้นยืนยาวในอารมณ์มากกว่าภาพเพียงเฟรมเดียว