ผมชอบโทนนิ่งที่เงียบ ๆ และอินติเมต เหมือนเพลงประกอบเกมเนื้อเรื่องเข้มข้นที่เน้นบทบาทตัวละครมากกว่าเอฟเฟกต์ตระการตา เสียงเปียโนเปล่า ๆ บางท่อนกับกีตาร์โปร่งลูบไล้ จัดวางสเปซให้มีความว่าง เพื่อให้ช่วงเวลาดีเทลของตัวละครได้หยุดและหายใจ นึกถึงบรรยากาศที่ 'The Last of Us' สร้างตอนที่ต้องการความใกล้ชิดและโศกของตัวละคร
โมเน่หญิงสาวที่ผิดหวังในความรักจึงประชดชีวิ ตด้วยการไปนั่งดื่มที่บาร์หรูคนเดียวจึงได้เจอกับดราก้อนมาเฟียหนุ่มที่ทำงานอยู่ที่นั้นในคืนนั้น
"รู้จักไหม one night stand ?"
"....ทนให้ได้แล้วกันเพราะฉันจะไม่หยุด!"