Short
หญิงชนบทอาภัพที่ป่วยด้วยโรคติดเซ็กส์

หญิงชนบทอาภัพที่ป่วยด้วยโรคติดเซ็กส์

작가:  จินชุ่นจื่อ완결
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
7챕터
62.7K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ฉันเป็นหญิงชนบทคนหนึ่ง แต่กลับป่วยเป็นโรคเสพติดเซ็กส์ที่แสนจะทุกข์ทรมาน โรคร้ายที่กำเริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิ เมื่อไม่มีหนทางอื่น จึงต้องติดตามสามีไปพบนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งเดินทางมาหมู่บ้านเพื่อทำการรักษา แต่วิธีการรักษาของเขากลับทำให้ฉันแทบอยากจะกลั้นใจตาย....

더 보기

1화

บทที่ 1

I began my morning the same way I did every day for the past twelve months, tying my hair with a cheap ribbon and pretending it held my whole life together.

I slept like a pig last night, but I still felt tired.

Nevertheless, I rushed to work.

Nothing grand. I worked full-time as a waitress in a cafe. Fifteen bucks an hour.

By seven o’clock, the customers were already waiting outside for their daily morning ritual that was a cup of hot coffee.

I quickly wiped down a table, humming softly, but then I became aware of the small group of customers sneaking glances at me or maybe at my ponytail.

Sometimes, I wonder if they come here for the coffee or for me.

Either way, I think I should buy a better ribbon.

“Hey, daydreamer.”

A familiar voice drifted in from behind me.

Warm. Playful. A little cocky, to boot.

I turned around.

It was Ryan.

He slid behind the counter with a grin, holding two cups of caramel latte—one for himself and one for me.

I took it with a smile. “You’re early.”

“I have a girlfriend who gets grumpy without sugar,” he teased, tapping my nose.

I swatted his hand away but could feel warmth blooming in my chest.

With Ryan, everything felt… simple. Soft. Normal. Or at least normal enough.

He leaned on the counter, watching me tug my apron strings tighter. “You’re working a double today, aren’t you?”

“Of course, it’s the weekend,” I said lightly. “And rent doesn’t pay itself. I’ll be here until midnight.”

Ryan frowned. “Why work so hard on your own. If you asked your family—”

“No.” My tone hardened before I could soften it. “I left for a reason.”

He sighed but didn’t push. He never pushed. That’s what I love the most about him. He allowed me to be ordinary unlike my father who always insisted things be done his way.

A large shadow took shape outside the café window, followed by the reverberating purr of an engine much too expensive for this neighborhood.

A black sedan rolled up—luxury gleaming even under sunlight.

The owner of the cafe, Lucia, ran out like a cat chasing pristine meat to greet the rich customer.

The driver stepped out, adjusting his pristine gloves. His eyes darted around until he spotted me through the glass.

I immediately turned away, heart thudding. (Why the hell is that guy here?)

“Did that guy stare at you?” Ryan asked, brows scrunched.

“No. You’re imagining things,” my voice cracked. “This is my first time seeing him.”

“Is that so?” Ryan didn’t push me. “I don’t know why you ran away from your family, but you should reconcile with them.”

“The customer count is increasing. I gotta work.” I took a step to my right.

He held my hand, which he hadn’t done before in the cafe, so I was a bit shocked.

Before I could free myself, he let go of my hand.

“We’re going shopping this morning. I’ll buy a few pairs of clothes for you,” Ryan stated with a smile.

I was not expecting that. It moved my heart more than a bit. “Why so suddenly?”

“I got a promotion.” His smile stretched a little too wide, eyes gleaming in a way I didn’t quite recognize. He sounded both happy and proud of himself.

“That’s great.” I felt happy for him, but I was at work, so I couldn’t give him a hug. “But I… Uh.. I can’t come shopping today. There’s work.”

“I’ll talk with Lucia. You’re not the only waitress here, and we only need two hours at max, so…” he persuaded me with his unrelenting gaze.

And so I ended up nodding with hesitation.

Ryan poured some of his coffee into my cup before heading to Lucia.

Meanwhile, the car driver entered the cafe and came straight to the table I was cleaning.

He sat down and kept looking at me.

“I’m not coming home,” I said in a low voice. “Please tell that to my father.”

He took out his mobile and speed-dialed a number. “Sir, I found Young Miss Elena. She refuses to return home.”

A few seconds passed.

The phone call ended, and the driver spoke once more, “Master Aldridge is sick. He wants to see you.”

My heart shook for a second, but then I quickly snorted, “I’m not a fool. He’s just lying about being sick to trick me into coming home. You should just go home, and don’t tell him that I’m working here!”

“He’s going abroad to get treated for cancer in a few days, and he wishes to see you,” the driver stated, a hint of sadness flowing through his tone.

My expression froze. My hands trembled a little. I put the coffee cup down. My other hand stopped wiping the table.

Just then, Ryan came over and put his hand on my shoulder. “I talked with Lucia. She gave permission. Be ready at 10. We have two hours to shop.” He quickly planted a kiss on my cheek before leaving in a hurry.

“Is he your boyfriend?” the driver asked. “What does he do?”

I swallowed hard, forcing my voice steady. “Tell my father I wish him all the best with his treatment.”

The driver watched me for a long moment before nodding.

As he walked away, I pressed a hand against my apron to keep it from trembling.

I had run from home to escape a marriage.

Now that my father knows where I am, I could feel my ribbon breaking—the life I tied together starting to slip apart.

My throat tightened as awful thoughts crept in before I could stop them.

Am I going to lose this job?

Am I going to lose Ryan?

For the first time in a year… I wasn’t sure I was ready for what came next.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

ชนิศา
ชนิศา
ดีมากสนุกมากค่ะ
2025-12-31 15:03:04
1
0
Kiatyong
Kiatyong
ทำไมอ่านบทที่ 3 ไม่ได้ ทำไมปลดล็อกไม่ได้ครับ ต้องแจ้ง หรือถามที่ไหน แอปนี้ใช้ยากจัง
2025-12-29 20:42:47
9
1
Yuparet Panyaw
Yuparet Panyaw
ทำไมอ่านอันต่อไปไม่ได้
2025-12-29 11:13:23
3
0
7 챕터
บทที่ 1
ระหว่างทางไปหาหมอกับสามี อาการกำเริบขึ้นมาอีก รู้สึกเหมือนมีงูนับพันเลื้อยอยู่ข้างใน คันคะเยอจนทนไม่ไหวฉันมองสามีด้วยสายตาเว้าวอนพลางหนีบขาแน่นเขาสบถเบาๆ ว่าฉันเป็นอีร่านน้ำตาพลันร่วงหล่นลงมา ตอนแรกที่ฉันป่วยเป็นโรคนี้ สามีก็ยังมีความสุขดีอยู่หรอก แต่พอนานวันเข้าเขาก็เริ่มจะทนไม่ไหวเขาหักฝักข้าวโพดอันใหญ่ส่งให้ฉัน "เข้าไปจัดการตัวเองซะ"ฉันรีบเข้าไปในไร่ข้าวโพด รีบถอดกางเกงเตรียมจะเริ่มจู่ๆ มีคนโผล่มากอดจากด้านหลัง ฉันนึกว่าเป็นสามีหันไปมองพลางหอบหายใจหนัก พอลืมตาขึ้นกลับไม่ใช่เขาฉันผลักเขาออกจะวิ่งหนี แต่ถูกคนนั้นกอดรัดไว้แน่น ฉันจึงต้องร้องขอความช่วยเหลือจากสามี แต่เขาไม่ตอบรับเลยสักคำในไร่ข้าวโพดโล่งๆ แบบนี้เขาจะไม่ได้ยินเสียงตะโกนได้ยังไง ฉันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเคยบอกว่าจะหาผู้ชายให้ฉันผู้ชายคนนี้น่าจะเป็นคนที่เขาตั้งใจปล่อยเข้ามาฝักข้าวโพดยังคาอยู่ข้างใน พอดิ้นรนขัดขืนยื้อยุดฉุดกระชากกันไปมาแบบนี้ ร่างกายฉันก็แทบจะอ่อนระทวยเป็นของเหลว ไม่นานนักก็หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะต่อต้านชายคนนั้นฉวยโอกาสจับฉันนอนหงายลงกับพื้น ยกขาทั้งสองข้างพาดบ่า ฉันทั้งตกใจทั
더 보기
บทที่ 2
เขายืนขึ้นแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะพอเห็นเขาเช็ดร่องรอยอันคุ้นเคยบนใบหน้าและมือออก ฉันก็อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีฉันมันเป็นนังร่านไร้ยางอายจริงๆ แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว ทำให้ใบหน้าสะอาดสะอ้านของคุณหมอต้องสกปรกเสียได้“ขอ...ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ฉันเอ่ยขอโทษเสียงแผ่ว“การตอบสนองพวกนี้เป็นเรื่องปกติ สำหรับผมแล้วคุณก็เป็นแค่คนไข้เท่านั้นแหละ” เสียงอ่อนโยนของหมอเฉา ทำให้ฉันสบายใจไปเปลาะหนึ่ง พอเห็นว่าฉันเอาขาลงแล้ว เขาก็เอ่ยว่า “ยกขาสูงๆ สิ ยังตรวจไม่เสร็จเลย”ฉันจึงต้องยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเขาเช็ดเสร็จแล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วถ่ายรูปจุดซ่อนเร้นของฉันเห็นฉันทำหน้าสงสัย เขาเลยอธิบายว่า “ของคุณดำมากเกินไปน่ะ ผมมองเห็นไม่ชัด”ฉันประดักประเดิดจนอยากขุดหลุมมุดหายไปเดี๋ยวนั้น ตอนแรกคิดว่าแค่จ่ายยาก็จบแล้ว ใครจะคิดล่ะว่าต้องตรวจแบบนี้ ถ้ารู้อย่างนี้คงจัดการโกนให้สะอาดตั้งแต่อยู่ที่บ้านแล้วเขามองดูรูปสักพัก ในที่สุดก็พบสาเหตุของโรค "คุณเป็นการติดเชื้อราที่เกิดจากความไม่สมดุลของแบคทีเรียในช่องคลอด มาหาหมอช้าไปหน่อย ตอนนี้การรักษาด้วยยาอย่างเดียวคงเป็นไปไม่ได้แล้ว"
더 보기
บทที่ 3
ฉันรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ไม่เคยคิดเลยว่าเครื่องมือที่เขาพูดถึงจะหมายถึงสิ่งนั้นหมอเฉาลุกขึ้นรีบสวมกางเกงอย่างร้อนรน กลับมาทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิมใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั้นราวกับว่าคนเมื่อครู่นี้ไม่ใช่เขา"ตรวจเสร็จแล้วครับ คุณเหมาะกับขนาดใหญ่ที่สุด"เขายังคงอธิบายวิธีใช้และข้อควรระวังอย่างจริงจังแต่ในหัวฉันเต็มไปด้วยภาพของสิ่งนั้นที่ใหญ่เท่าคนผิวดำ ฉันถึงขั้นแอบผิดหวังเล็กน้อย หากเมื่อกี้นี้ไม่ได้เปิดม่านดู ฉันคงจะได้ลองสัมผัสประสบการณ์กับของสิ่งนั้นแล้วมันจะต้องฟินมากกว่าของสามีฉันแน่ๆคิดไปคิดมา ฉันก็เกิดรู้สึกร้อนผ่าวและกระหายน้ำอย่างรุนแรง จึงคว้าขวดน้ำที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาดื่มฉันคิดว่าเป็นน้ำที่เตรียมไว้ให้ เลยยกขึ้นดื่มแบบไม่คิดอะไรหมอเฉาเงยหน้าเห็นฉันแตะขวดน้ำ สีหน้าเปลี่ยนอย่างฉับพลัน "อย่า!"แต่ฉันทำทุกอย่างไวมาก ตอนที่เขาร้องห้ามฉันก็กลืนน้ำลงคอไปอึกใหญ่แล้ว"นี่เป็นยากระตุ้นสำหรับผู้เสื่อมสมรรถภาพ คุณดื่มทำไมเนี่ย?"ฉันหน้าซีดทันที "อะไรนะ? แล้วทำยังไงดี? ฉันนึกว่าเป็นน้ำเปล่า"พูดจบ ฉันก็รู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนมีไฟแผดเผา ไล่ตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาและลามไปทั่วทั้งสร
더 보기
บทที่ 4
เขาหมดความอดทนในทันทีครั้งนี้ เขาทำอย่างหยาบคาย เร็วและรุนแรง ราวกับว่าฉันเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์ของเขาแต่เขาก็ยังดูเหมือนไม่ค่อยพอใจ แต่เพราะเขาใช้เวลานานเกินไป สามีฉันเคาะประตูเร่งหลายครั้ง ฉันต้องปิดปากไว้กลัวว่าจะส่งเสียงออกมาในที่สุดสามีฉันก็ทนไม่ไหว ทำท่าจะพังประตูเข้ามา เขาจึงจำใจสวมกางเกงขึ้นมาฉันรู้สึกเหมือนถูกรถบรรทุกทับจนร่างกายแทบจะแยกออกเป็นชิ้นๆ ต้องพักอยู่นานเลยกว่าจะกล้าออกไปสามีถามว่าทำไมนานนัก ฉันก็พยายามหาข้อแก้ตัวให้พ้นผ่านไปเห็นเขาไม่ถามอะไรอีก ฉันจึงโล่งใจต่างจากฉันที่รู้สึกผิดและกังวล หมอเฉาทำหน้าตาเป็นปกติ ราวกับว่าคนที่เพิ่งเรียกร้องจากฉันเหมือนคนตายอดตายอยากไม่ใช่เขา"ภรรยาของคุณไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ผมได้อธิบายแผนการรักษาให้เธอแล้ว ถ้าทำตามที่แนะนำ สิบวันถึงครึ่งเดือนก็จะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด"สามีฉันจับมือหมอเฉาขอบคุณอย่างสุดซึ้งฉันรีบลากสามีออกมาอย่างรวดเร็วต้องบอกว่าแผนการรักษาของหมอเฉานั้นได้ผลจริงๆผ่านไปประมาณสิบวัน อาการติดเซ็กส์ของฉันก็หายสนิท ไม่มีอาการควบคุมตัวเองไม่ได้อีกเลยข้าวโพดและข้าวฟ่างเก็บเกี่ยวเสร็จหมดแล้วในหม
더 보기
บทที่ 5
ฉันตะโกนขอความช่วยเหลือเขาถึงยอมปล่อย"ทำไมคุณถึงสนใจฉันนักล่ะ ฉันแก่พอจะเป็นแม่คุณได้แล้วนะ""อย่าถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม ต่อไปเมื่อเรียกต้องมาทันที"ไอ้หมอนี่คงตั้งใจจะใช้วิดีโอนี้มาข่มขู่ฉันสินะ แต่ถ้าต้องคอยไปตามที่เขาเรียก แล้วฉันจะต่างอะไรกับโสเภณีล่ะถึงแม้เขาจะหน้าตาดีและทำให้ฉันรู้สึกดีได้ แต่ฉันมีศีลธรรม รู้จักผิดชอบชั่วดี ฉันไม่อาจกลายเป็นทาสอารมณ์ได้แม้ในใจฉันจะกลัวมาก แต่ก็ยังขู่เขาว่า "คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่คุณทำอยู่มันผิดกฎหมาย รีบลบวิดีโอนั้นซะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!""แจ้งตำรวจ? เธอไม่กลัวฉันจะเอาวิดีโอไปลบโมเสกอกหรือไง ถึงตอนนั้นเธอต้องตกเป็นจำเลยสังคมแน่ วันนี้มีคนที่เธอรู้จักเห็นการแสดงอันยอดเยี่ยมของเธอตั้งหลายคน พี่ชุ่ยเสียยังถามผู้ใหญ่บ้านเลยว่าใครเป็นกระหรี่ที่ร่านได้ขนาดนั้น!"คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่กลัวตำรวจ ฉันคิดว่าหมอเฉาคนนี้ทั้งชั่วร้ายและวิปริต เขาจะต้องกล้าทำอย่างที่ข่มขู่แน่ฉันไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าชาวบ้านรู้ว่าคนในคลิปคือฉัน จะเกิดอะไรขึ้นบ้างเขาสั่งให้ฉันไปรอเขาที่กองฟาง ตอนห้าโมงเย็นในอีกสามวันข้างหน้า ถ้าไม่ยอมทำตามจะได้เห็นดีกันแน่ฉันร้องไห้ท
더 보기
บทที่ 6
ในห้องตรวจของโรงพยาบาล หมอเงยหน้าขึ้นมองฉันหลังจากดูผลตรวจ "คุณเคยกินยากระตุ้นอะไรหรือเปล่า?""ไม่เคยค่ะ" ฉันส่ายหน้าปฏิเสธด้วยความงุนงงร่างกายฉันแข็งแรงมาตลอด แม้แต่ไข้หวัดธรรมดาก็ไม่เคยทำให้ฉันป่วยหนัก สองสามวันก็หายเอง ไม่จำเป็นต้องกินยาอาการป่วยวันนี้ผิดปกติมากเกินไป ปวดแสบปวดร้อนจนทนไม่ไหว ฉันถึงได้มาโรงพยาบาลใครจะรู้ว่าคุณหมอจะขมวดคิ้วแล้วมองฉันด้วยสายตาพิจารณา "คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้กินยาอะไรมา? อย่าโกหกหมอนะ ไม่งั้นจะไม่ดีกับอาการของคุณ""ฉันไม่ได้กินจริงๆ ค่ะ"หมอเห็นว่าฉันจริงใจ จึงไม่ซักถามอีก แต่ยังคงมีสีหน้างุนงง "แต่ดูจากผลตรวจของคุณ นี่เป็นผลข้างเคียงจากการใช้ยากระตุ้นความต้องการทางเพศเป็นเวลานาน""คุณหมอพูดเรื่องอะไรน่ะ เป็นไปไม่ได้!" ฉันคว้าผลตรวจมาดู ในช่องสรุปผลเขียนว่าพบสารตกค้างของยากระตุ้นอารมณ์ในร่างกายฉันจริงๆฉันยังไม่อยากเชื่อ "คุณหมอ ช่วยดูให้ดีอีกทีได้ไหมคะ บางทีผลตรวจอาจผิดพลาด""พวกเราตรวจด้วยเครื่องมือ โปรแกรมพวกนี้ไม่มีทางผิดพลาด ถ้าคุณไม่ได้กินยา จะไม่มีทางตรวจพบสารตกค้างได้ และจากผลที่ออกมา มันแสดงว่าคุณกินยามานานแล้ว"ฉันเกร็งหลังตรงด้วยความ
더 보기
บทที่ 7
เขาเขียนในไดอารี่ว่า :ถ้าไม่ใช่เพราะคุณทอดทิ้งผมไป ผมก็คงไม่ตกต่ำขนาดนี้ อายุยังน้อยกลับต้องมาติดโรคร้ายที่ไม่มีวันรักษาหายถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงต่ำช้าคนนั้นแย่งคุณไป พวกเราคงมีความสุขไปตลอดชีวิต พวกคุณทั้งสองคนทำลายชีวิตผมผมจะต้องแก้แค้นคุณอย่างสาสม ให้พวกคุณตายตามผมไป เวลาเดินทางสู่ยมโลกจะได้ไม่เหงาเพราะเหตุนี้เขาถึงเกลียดสามีฉัน และเกลียดฉันด้วยเขาไม่ใช่นักศึกษาที่เพิ่งจบใหม่อย่างที่บอก ชื่อและตัวตนทั้งหมดเป็นของปลอมเขาวางยาฉันให้เข้าใจผิดคิดว่าตัวเองเป็นโรคติดเซ็กส์ แล้วมีความสัมพันธ์กับฉันหลังครั้งแรกเขาแอบเจาะเลือดฉันตอนตรวจร่างกาย เอาไปตรวจพบว่าฉันไม่ติดเชื้อ เขาถึงได้ข่มขู่จะมีความสัมพันธ์กับฉันอีกครั้งเพื่อแพร่เชื้อให้ฉันแผนของเขาคือแพร่เชื้อให้ฉันก่อน แล้วพอฉันมีความสัมพันธ์กับสามี สามีของฉันก็จะได้ติดเชื้อไปด้วยเป้าหมายของเขาก็จะสำเร็จอ่านจบฉันถึงกับตะลึงเรื่องพวกนี้มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันเลย ทำไมถึงมาโทษว่าเป็นความผิดของฉันล่ะ?นอกจากจะพูดไม่ออกแล้ว ฉันยังช็อกกับความชั่วร้ายของหมอเฉาอีกด้วยโชคดีที่วันนั้นฉันมีผื่นขึ้นตามตัว เลยไปตรวจที่โรงพยาบา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status