เพลงประกอบที่ติดหูที่สุดในสายตาของแฟนหนังหลายคนคงหนีไม่พ้นเพลงจาก 'Home Alone' อย่าง 'Somewhere in My Memory' เพราะมันคือซาวด์แทร็กต้นฉบับที่ถูกแต่งขึ้นเพื่อบอกเล่าอารมณ์ของหนังและกลายเป็นเสียงประจำเทศกาลทันที จังหวะและทำนองของเพลงสร้างความอบอุ่นแบบคริสต์มาสที่ไม่หวือหวา แต่สามารถฝังอยู่ในหัวเราได้ทั้งวัน เหตุผลที่มันติดหูไม่ใช่แค่เมโลดี้เพราะๆ แต่เป็นการใช้คอร์ดเรียบง่ายผสมกับประสานเสียงโคร์สที่ทำให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยและโรแมนติกในเวลาเดียวกัน ฉากเปิด-ปิดของหนังที่ใช้ธีมนี้ซ้ำๆ ก็เสริมให้เมโลดี้นี่กลายเป็นสัญลักษณ์ของวันคริสต์มาสในวงการภาพยนตร์ทันที
อีกเพลงที่ยากจะหลุดหูและมักถูกยกขึ้นมาคลุกคลีในช่วงเทศกาลคือ 'You're a Mean One, Mr. Grinch' จาก 'How the Grinch Stole Christmas!' เพลงนี้มีเอกลักษณ์ที่เสียงร้องและเนื้อเพลงตลกร้ายผสมความเจ็บปวด ทำให้คนจดจำได้ง่าย โดยเฉพาะสำนวนการบรรยายตัวร้ายแบบฮาๆ ที่ทำให้ท่อนฮุกแทรกอยู่ในหัวตามไปอีกหลายวัน นอกจากนั้นเพลงคลาสสิกอย่าง 'White Christmas' จากหนัง 'Holiday Inn' หรือเวอร์ชันภาพยนตร์ชื่อเดียวกัน ก็ยังคงเป็นเพลงที่ติดอันดับความจำของผู้คนทั่วโลกเพราะทำนองที่เรียบง่ายและเนื้อหาที่ตรงกับบรรยากาศฤดูหนาว ซึ่งถูกนำไปใช้ประกอบภาพยนตร์หรือซีนน้ำตาคลอหลายต่อหลายครั้งจนกลายเป็นเพลงต้นแบบของคริสต์มาสไปแล้ว
เมื่อนึกเปรียบเทียบกันระหว่างเพลงต้นฉบับจากหนังกับเพลงป็อปที่กลายเป็นซาวด์แทร็กในหนัง เช่น 'All I Want for Christmas Is You' ของมารายห์ แครีย์ ซึ่งแม้จะไม่ใช่เพลงที่แต่งขึ้นมาสำหรับหนัง แต่การที่มันไปปรากฏในภาพยนตร์หลายเรื่องก็ช่วยยืนยันว่าความติดหูไม่ได้ขึ้นกับว่าถูกแต่งมาเพื่อภาพยนตร์หรือไม่ แต่ขึ้นกับการใช้ประกอบภาพและซีนอย่างไร ในมุมส่วนตัว เวลาที่อยากได้ความอบอุ่นและความทรงจำแบบบ้านๆ จะนึกถึง 'Somewhere in My Memory' ก่อนเพราะมันมีทั้งความเป็นซาวด์แทร็กและความสามารถในการสื่ออารมณ์ภาพยนตร์ได้ชัดเจน แต่ถ้าต้องการความฮาและจดจำทันที 'You're a Mean One, Mr. Grinch' ก็ชนะใจได้ไม่ยาก
เพลงประกอบจาก '28 Days Later' ชิ้นที่ติดหูที่สุดสำหรับฉันคงต้องยกให้ 'In the House - In a Heartbeat' ของ John Murphy
ทำนองเริ่มจากโน้ตไม่กี่ตัวแล้วค่อยๆ ขยายเป็นคลื่นเสียงที่พุ่งขึ้น พลังของมันไม่ได้อยู่ที่ความหวือหวา แต่คือความตึงเครียดที่ฝังลึกจนไม่หายไปง่ายๆ ฉันชอบความสามารถของเพลงนี้ที่เปลี่ยนอารมณ์จากความหวาดกลัวเป็นความโศกเศร้าโดยไม่ต้องเปลี่ยนธีมหลัก ช่วงที่เครื่องสายค่อยๆ ทวีขึ้นพร้อมจังหวะกลองเบาๆ นั้นทำให้ฉากสงบกลายเป็นสิ่งที่สั่นสะเทือนใจ
การฟังทีไรภาพของเมืองร้างและการวิ่งหนีก็ตีกลับมาเสมอ นอกจากความทรงจำจากหนังแล้ว เพลงชิ้นนี้ยังทำหน้าที่เหมือนสัญญาณเตือนให้รู้สึกถึงความเปราะบางของความเป็นมนุษย์ และนั่นแหละที่ทำให้มันติดหูฉันแบบไม่ยอมเลือนหายไปง่ายๆ