ผู้ชมไทยให้คะแนนหนังแฟนเก่าเรื่องไหนสูงสุดในปีนี้

อันดับสูงสุดจากนักวิจารณ์ไม่ค่อยมีคำตอบเดียวชัดเจนในปีนี้ ซึ่งทำให้การตอบคำถามนี้สนุกและวุ่นวายไปพร้อมกัน มุมมองส่วนตัวของฉันคือความต่างของเกณฑ์ตัดสินเป็นเหตุผลหลัก: บางสำนักให้ความสำคัญกับการเล่าเรื่องและประเด็นสังคม บางสำนักเน้นการกำกับภาพ งานภาพ และการแสดงที่เฉียบคม ทำให้หนังไทยบน Netflix หลายเรื่องกระโดดขึ้นมาเป็นตัวเต็งในสายต่างกัน ฉันมองเห็นกลุ่มหนังที่ได้คะแนนสูงสุดมักเป็นหนังดราม่าหนักๆ หรือหนังสยองขวัญที่มีแนวคิดเฉียบคม ไม่ใช่แค่หนังบันเทิงทั่วไป ถ้าต้องสรุปแบบกว้างๆ โดยไม่ยึดตามชาร์ตของแพลตฟอร์มเดียว แถวบนสุดของปีนี้เป็นกลุ่มเดียวกันที่นักวิจารณ์พูดถึงซ้ำๆ แต่จะบอกชื่อเรื่องเดียวว่าเป็นอันดับหนึ่งคงไม่แฟร์ เพราะคะแนนแตกต่างกันตามสำนัก อ่านคอมเมนต์ประกอบจะเห็นภาพชัดกว่า และนั่นคือสิ่งที่ฉันมักแนะนำเมื่อพูดถึงหนังที่ได้คะแนนสูงสุด

เวลาไล่ดูสถิติการสั่งซื้อในร้านของฉัน ความนิยมมักตกอยู่ที่ของที่ยกเอาความทรงจำจากหนังเก่าๆ ขึ้นมาพูดได้ทันที ฉันมองว่าของยอดฮิตอันดับต้นๆ จะเป็นโปสเตอร์รีโปรดักชั่นที่พิมพ์บนกระดาษหนาหรือผ้าแคนวาส เพราะลูกค้าชอบเอาไปแต่งห้องแล้วรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไป เช่น โปสเตอร์สไตล์วินเทจของ 'Back to the Future' ที่ขายดีเพราะมีทั้งดีไซน์คลาสสิกและสีสันที่ดึงสายตา นอกจากโปสเตอร์แล้ว เสื้อยืดลายพิมพ์คุ้นตา ฟิกเกอร์รีมาสเตอร์ขนาดจำกัด และแผ่นเสียงซาวด์แทร็กสภาพดีมักทำยอดได้สม่ำเสมอ ถ้าจะทำให้สินค้าพวกนี้ขายดีขึ้น ฉันมักเน้นการทำไลน์ลิมิเต็ด สตอรี่การ์ดเล่าที่มาของชิ้นงาน และบันเดิลที่จับคู่ของถูกกับของแพงเข้าด้วยกัน ผลคือทั้งนักสะสมและคนทั่วไปมีทางเลือก และร้านได้มูลค่าสูงขึ้น ฉันชอบเวลาเห็นสินค้าที่ทำให้ผู้ซื้อยิ้มเมื่อแกะกล่อง

ปีนี้ผมมองว่าเรื่องที่แฟน ๆ ให้คะแนนสูงสุดบนช่อง One คือ 'รักร้าย' — อย่างน้อยในกลุ่มเพื่อนและคอมเมนต์ที่ผมตามอยู่กระแสหนักมาก เนื้อหาของ 'รักร้าย' ผสมระหว่างโรแมนซ์กับดราม่าแบบที่คนดูชอบจิ้นได้เยอะ ตัวละครหลักมีเคมีชัด เพลงประกอบติดหู และตอนจบที่ไม่ยัดเยียดจนเกินไป ผมชอบที่การเล่าเรื่องเปิดช่องให้คนดูตั้งคำถามและเดาได้ตลอด ทำให้แต่ละตอนมีการพูดคุยในโซเชียลมีเดียเยอะ เรตติ้งไต่ขึ้นมาตั้งแต่สัปดาห์แรกและยังคงทรงตัวสูงจนจบซีรีส์ ถ้ามองแบบคนดูทั่วไป ผมคิดว่าปัจจัยที่ทำให้เรื่องนี้ได้คะแนนสูงคือการจับคู่พระนางที่ตรงใจตลาดและบทที่บาลานซ์ระหว่างความหวานกับความขมได้ดี ตรงนี้ทำให้คนดูกลับมาดูซ้ำหรือแนะนำต่อ ซึ่งเป็นเหตุผลที่เห็นคะแนนผู้ชมสูงมากในหลายแพลตฟอร์ม ส่วนตัวแล้วผมยังคงนึกถึงซีนเล็ก ๆ ในตอนกลางเรื่องที่ทำให้ยิ้มตามได้เสมอ

ปีนี้แวดวงรีวิวหนังผีไทยมีเสียงหนึ่งที่เด่นสะดุดหูที่สุด เหมือนคนเขียนเปิดประตูแล้วชวนผู้อ่านเดินเข้าไปในความมืดอย่างตั้งใจ ผมถูกดึงเข้าไปเพราะบทความยาวฉบับนั้นไม่ได้แค่แจกคะแนน แต่เล่าอย่างละเอียดถึงการสร้างบรรยากาศ เทคนิคการตัดต่อ การใช้เสียง และการกำกับที่ทำให้ฉากหนึ่งฉากสะเทือนใจเหมือนไม่มีปลายทาง บทวิจารณ์ฉบับนี้เปรียบเทียบการจัดองค์ประกอบภาพกับงานสยองขวัญระดับสากลและยังเชื่อมโยงกับชิ้นงานไทยก่อนหน้า เช่น 'The Medium' เพื่อชี้ให้เห็นพัฒนาการของหนังไทย แทนที่จะให้คะแนนตามความน่ากลัวล้วน ๆ ผู้เขียนเน้นความกล้าทดลองของผู้กำกับและการแสดงที่ไม่พยายามฉายแสงเกินจริง นั่นทำให้ผมรู้สึกว่า 10/10 ที่ให้มามีนน้ำหนัก ไม่ใช่แค่เรตติ้งแฟนบอย โดยรวมแล้วรีวิวนั้นเป็นการอ่านที่ทำให้ผมเห็นมุมมองใหม่เกี่ยวกับการตัดสินผลงานสยองขวัญ — ไม่ใช่แค่ความน่ากลัว แต่คือความตั้งใจของผู้สร้างและวิธีที่หนังสื่อสารความกลัวกับผู้ชม การให้คะแนนสูงสุดของรีวิวนั้นสำหรับผมจึงดูสมเหตุสมผล และยังทำให้ผมอยากกลับไปดูหนังซ้ำเพื่อจับรายละเอียดที่บทความชี้ไว้

ขอแนะหนังเรื่องหนึ่งที่ยังส่งผลกับใจฉันเสมอ: 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีถ้าต้องการอินกับเรื่องแฟนเก่าอย่างลึกซึ้ง เนื้อหาไม่ได้เล่าแบบหวานปิ๊ง แต่ใช้แนวคิดการลบความทรงจำมาเป็นเครื่องมือทำให้ความรักที่เคยสดชื่นกลายเป็นภาพซ้อน ๆ ที่บิดเบี้ยว ฉันชอบการเล่าเรื่องแบบไม่เป็นเส้นตรงของหนังเรื่องนี้เพราะมันทำให้ผู้ชมได้ย้อนกลับไปในความรู้สึกของตัวละครทีละช็อต เหมือนกำลังสืบค้นว่าความสัมพันธ์ไหนควรเก็บไว้หรือทิ้งไป มุมที่ทำให้ฉันอินจริง ๆ คือรายละเอียดเล็ก ๆ — บรรยากาศในบ้าน รถไฟใต้ดิน ฉากที่สองคนพยายามซ่อนความทรงจำจากการถูกลบ — ทั้งหมดเชื่อมกับเสียงดนตรีและการแสดงที่เปราะบางของนักแสดง ฉันมองว่าหนังเรื่องนี้เหมาะกับคืนนอนคนเดียว เปิดไฟสลัว ๆ แล้วปล่อยให้ท่อนความทรงจำไหลเข้ามา มันไม่ใช่หนังที่ปลอบใจแบบตรงไปตรงมา แต่ถ้าอยากได้ความอินแบบเจ็บปนสวยงาม เรื่องนี้ตอบโจทย์ได้ดีและค้างอยู่ในใจนานพอให้คิดต่อหลังเครดิตจบลง

เราเชื่อว่าฉากที่คนพูดถึงแฟนเก่ามากที่สุดมักเป็นฉากที่ผสมทั้งความเจ็บปวดกับความสวยงามทางความทรงจำ และไม่มีหนังเรื่องไหนจะสะท้อนหัวข้อนี้ได้ชัดเท่า 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' ฉากที่ทั้งคู่ถูกลบความทรงจำซึ่งกันและกันคือฉากที่ติดตาเพราะมันไม่ใช่แค่การเลิกราแบบธรรมดา แต่เป็นการลบตัวตนที่เคยร่วมทางด้วยกัน ฉากในรถไฟที่ความทรงจำของทั้งสองค่อยๆจางหายไป พร้อมๆ กับความพยายามของ Joel ที่พยายามซ่อน Clementine ไว้ในความทรงจำอื่นๆ เป็นมุมที่ทำให้คนเข้าใจได้ทั้งสองฝั่ง — ทั้งความต้องการหนีความเจ็บปวดและความกลัวที่จะสูญเสียความทรงจำที่เคยมีค่ามาก การเล่าเรื่องแบบกระจัดกระจายความทรงจำกับภาพที่ไม่เรียงตามเวลา ทำให้ฉากนั้นกลายเป็นตัวแทนของการเลิกลาในความรู้สึกของคนทั่วไป ฉากนี้ถูกยกมาพูดในบทสนทนา ไม่น้อยไปกว่าการอ้างถึงประโยคหรือมุมกล้อง เพราะมันจับแก่นของคำถามว่า “ถ้าเราลบความทรงจำ จะยังเป็นคนเดิมไหม” ได้อย่างดิบและอ่อนโยนพร้อมกัน ตอนดูครั้งแรกเราแทบจะทั้งปวดและยิ้มไปด้วย — นี่แหละคือเหตุผลที่คนยังวนกลับมาพูดถึงฉากนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มุมมองของสำนักวิจารณ์สากลในปีนี้ชัดเจนพอสมควร: หนังที่ได้รับการยกย่องสูงสุดจากแวดวงวิจารณ์ระหว่างประเทศโดยรวมมักเป็นผลงานที่สมดุลทั้งการกำกับ บท และการแสดง ซึ่งปีนี้หลายคนชี้ไปที่ 'Anatomy of a Fall' ว่าเป็นหนึ่งในผู้ชนะทางความเห็นของนักวิจารณ์ โดยเฉพาะในแง่ของโครงสร้างเรื่องที่เฉียบคมและการแสดงที่กดดันแต่ละเอียดอ่อน ฉันชอบวิเคราะห์ว่าทำไมหนังแนวนี้ถึงโดดเด่น: มันไม่เพียงแค่เล่าเหตุการณ์ แต่ยังตั้งคำถามกับผู้ชมและนักวิจารณ์เองเกี่ยวกับการตีความความจริง ทำให้บทวิจารณ์มีเนื้อหาน่าสนใจและเกิดการถกเถียงมากกว่าแค่ให้คะแนนฉาบฉวย ความสม่ำเสมอของเสียงวิจารณ์จากหลายสำนักทำให้ภาพรวมคะแนนสูงและเป็นที่กล่าวถึงในบทสรุปปลายปี ในฐานะแฟนภาพยนตร์ ฉันรู้สึกว่าความนิยมของหนังที่นักวิจารณ์ยกย่องสูงสุดมักสะท้อนการเปลี่ยนแปลงของรสนิยมสื่อและความคาดหวังของสังคม เห็นได้ชัดว่าหนังที่ท้าทายวิธีเล่าเรื่องและกระตุ้นให้คนคุยกันมักจะได้คะแนนนำมากกว่าผลงานที่เน้นความบันเทิงแบบเดิม ๆ

แฟนคลับรุ่นเก่าๆ น่าจะยิ้มออกเมื่อพูดถึง 'Pee Mak' เพราะมันเป็นตัวอย่างของการรีบูตที่ไม่พยายามเปลี่ยนแก่นเรื่องจนกลายเป็นคนละอย่าง ในฉันมองว่าเคล็ดลับของ 'Pee Mak' คือการย่อมเอาเรื่องเล่าพื้นบ้านที่คนคุ้นเคยมาปรังปรุงในเชิงโทนให้ร่วมสมัย แต่ยังรักษาความเศร้าและความเทิดทูนของต้นฉบับไว้ได้ ทำให้คนที่โตมากับตำนานแม่นาคยังรู้สึกว่าเจอสิ่งที่คุ้นเคย ขณะเดียวกันแฟนหน้าใหม่ก็มีจุดเข้าใจจากมุกตลกและเคมีของตัวละคร ฉากที่เน้นความเป็นครอบครัวกับความรักที่ยอมเสียสละยังคงสะกิดใจเหมือนเดิม สรุปคือการบาลานซ์ระหว่างความเคารพต่อเรื่องเดิมกับการเติมไอเดียใหม่ๆ ทำให้แฟนเก่าพอใจได้ โดยไม่ต้องยัดเยียดความทันสมัยจนลืมรากของเรื่อง จบแบบยังคงให้ความอบอุ่นและความเศร้าเล็กๆ เหมือนนิทานที่เล่าให้หลานฟังก่อนนอน

แปลกดีว่าปีนี้มีหนังผีบน Netflix ที่ถูกยกให้เด่นสุดโดยนักวิจารณ์หลายคนจนพูดถึงกันหนาหู — สำหรับฉันชิ้นงานที่โผล่บ่อยสุดคือ 'His House' เพราะมันไม่ใช่แค่หนังผีแบบลุ้นระทึก แต่ผสมประเด็นสังคมและภาพยนตร์สยองขวัญเข้าด้วยกันได้อย่างคมคาย ฉากที่การย้ายถิ่นของตัวเอกถูกเล่าเป็นความผิดปกติทั้งภายในและภายนอก ทำให้คนดูรู้สึกไม่สบายใจแบบเป็นชั้น ๆ นักวิจารณ์ชมการแสดงที่ถ่ายทอดความผิดบาป ความผิดหวัง และความรู้สึกถูกเนรเทศออกมาอย่างละเอียด ฉันเองชอบที่หนังเลือกใช้สัญลักษณ์มากกว่าการโชว์ผีแบบสยองเพียงอย่างเดียว เพราะมันยังคงติดอยู่ในหัวหลังดูจบ และนั่นคือเหตุผลที่หลายสำนักให้คะแนนสูงสุดกับหนังเรื่องนี้

ปี 2022 เป็นปีที่ยากจะลืมไปจากฐานะคนคลั่งไคล้หนังทดลองและหนังครอบครัวผสมกัน ฉันมองว่าโดยรวมแล้วนักวิจารณ์ส่วนใหญ่ยกให้ 'Everything Everywhere All at Once' เป็นหนังใหม่ที่ได้คะแนนสูงสุดของปีนั้น เพราะมันทำอะไรหลายอย่างได้ลงตัวทั้งบท การแสดง และการออกแบบเสียง-ภาพ การที่งานของแดน ไชเนิร์ต (Dan Kwan) และแดเนียล แชนเชลท์ (Daniel Scheinert) ผสานแนวไซไฟ คอเมดี ดราม่า และแอ็กชันเข้าด้วยกันแบบไม่หนักหัว ทำให้นักวิจารณ์ทั้งสายสากลและสายเทศเห็นด้วยกันว่าหนังมีความสดใหม่และทรงพลัง หนังเรื่องนี้ยังชนะรางวัลใหญ่อีกมากมายจนกลายเป็นมาตรฐานอ้างอิงของปีนั้น ต่างจากหนังบล็อกบัสเตอร์เช่น 'Top Gun: Maverick' ที่ได้คำชมอย่างกว้างขวางด้านเทคนิคและความบันเทิง หรือหนังอินเดียอย่าง 'RRR' ที่ทำให้โลกตื่นเต้นกับพลังภาพและดนตรี แต่ถาวรที่สุดในเชิงคะแนนวิจารณ์ก็มักจะตกไปที่ 'Everything Everywhere All at Once' เสมอ นี่เป็นความประทับใจที่ยังคงอยู่กับฉันทุกครั้งที่คิดถึงปี 2022