เพลงประกอบใน มหาเวทย์ ผนึกมาร มีเพลงไหนที่โดดเด่น?

เสียงเปียโนที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในฉากเปิดของ 'มหาเวทย์ผนึกมาร' ซีซั่นล่าสุดทำให้ฉันต้องหยุดมองหน้าจอแล้วฟังอย่างตั้งใจ ฉากนั้นไม่ได้ใช้แค่เมโลดี้สวย ๆ แต่ใส่ความไม่แน่นอนของจังหวะกับซินธ์เบา ๆ ลงไป ทำให้ความรู้สึกของความหวาดระแวงและความงดงามผสมกันอย่างแปลกประหลาด ฉันชอบที่องค์ประกอบดนตรีไม่พยายามจะครอบงำภาพ แต่กลับเสริมอารมณ์ของตัวละคร ทำให้ทุกช็อตเล็ก ๆ รู้สึกมีน้ำหนักขึ้นมาก ในมุมของแฟนที่ชอบสังเกตรายละเอียด ผมมักจะวนกลับมาฟังแทร็กนี้เฉพาะเวลาที่อยากเรียกคืนความตึงเครียดของเรื่อง มันเหมาะกับฉากเงียบ ๆ หลังการต่อสู้ เหมือนเป็นการให้หายใจ และยังมีท่อนที่พุ่งขึ้นมาในจังหวะสำคัญจนผมต้องยิ้มทุกครั้งที่ได้ยิน จบฉากด้วยความค้างคาแบบที่ยังคงวนอยู่ในหัวต่อไปอีกนาน

บอกเลยว่าช่วงแรกที่ฟังเพลงประกอบจาก 'มหา เวทย์ ผนึกมาร' ตอนที่ 18 ผมรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในบรรยากาศของฉากทันที เพลงเปิดและเพลงปิดที่คุ้นเคยอย่าง 'Kaikai Kitan' กับ 'Lost in Paradise' อาจไม่ใช่ BGM ของฉากเฉพาะตอนนี้ แต่พลังของธีมหลักเหล่านั้นทำให้ตอนต่อเนื่องทั้งตอนมีน้ำหนัก และเมื่อ BGM เฉพาะฉากเข้ามา มันยกระดับอารมณ์ได้อย่างชัดเจน ในมุมมองของแฟนที่ดูวนซ้ำ ผมชอบที่ทีมผู้ประพันธ์เลือกใช้การผสมผสานเสียงสังเคราะห์กับเครื่องดนตรีคลาสสิก ทำให้ฉากต่อสู้ของตอน 18 ฟังแล้วทั้งตื่นเต้นและขมบนไปพร้อมกัน มีช่วงที่ดนตรีดันความตึงเครียดขึ้นด้วยจังหวะหนัก ๆ แล้วค่อย ๆ ถอยลงจนเหลือเพียงโน้ตเปียโนเบา ๆ ซึ่งฉากนั้นทำให้ผมรู้สึกถึงความเปราะบางหลังการปะทะ เพลงประกอบตอนนี้โดดเด่นตรงที่มันไม่พยายามดังเด่นเกินฉาก แต่มันเข้าไปเติมความหมายให้กับภาพมากกว่าแค่เป็นพื้นหลัง และนั่นทำให้ผมยังนึกถึงตอนนี้ได้ทุกครั้งที่ได้ยินทำนองบางท่อนจบลงด้วยความแผ่วเบา

เพลงประกอบเปิดของ 'มหาเวทผนึกมาร' ที่ทำให้ฉันยืนหยุดเลือกทีวีคือท่อนที่เริ่มด้วยกีตาร์ไฟฟ้าเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ขยายเป็นออร์เคสตร้าเต็มรูปแบบ ฉากเปิดในตอนแรกที่ภาพซิกิลสีแดงค่อย ๆ ก่อตัวเข้ากับจังหวะเพลงยังคงติดหู เพราะมันผสมกันได้ลงตัวระหว่างความดิบและความยิ่งใหญ่ เสียงเปียโนตอนกลางเพลงย้ำความเหงาของตัวเอก ก่อนจะระเบิดสู่คอรัสที่ทำให้ฉากต่อสู้อีกเล่าโฉมใหม่ เพลงปิดอีกเพลงหนึ่งที่มักเล่นในฉากหลังคลี่คลายก็อบอุ่นและเปราะบาง เหมือนเสียงฮัมเบา ๆ ที่ตามหลังทุกการตัดสินใจในเรื่อง ฉันชอบว่าทางคอมโพสเซอร์ไม่กลัวจะใส่ทั้งองค์ประกอบสากลและเครื่องดนตรีพื้นบ้านเล็ก ๆ ลงไปร่วมกัน ทำให้แต่ละบทเพลงไม่เพียงช่วยสร้างบรรยากาศ แต่ยังเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องด้วย ฉันมักฟังทั้งอัลบั้มซ้ำ ๆ ตอนอยากนึกถึงฉากเด่น ๆ ของ 'มหาเวทผนึกมาร' และเพลงพวกนี้ก็มักพาให้คิดถึงช่วงเวลาในเรื่องได้เสมอ

เพลงเปิด 'Kaikai Kitan' ของวง Eve ทำให้จิตใจฉันพุ่งไปทันทีตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ยิน เสียงกีตาร์ที่คมและท่อนฮุกที่พุ่งทะยานเข้ากับภาพเปิดที่เต็มไปด้วยสีสันและจังหวะตัดต่อไว ทำให้ช่วงเริ่มต้นของ 'มหาเวทย์ผนึกมาร' กลายเป็นสัญลักษณ์ของอนิเมะเรื่องนี้สำหรับฉัน ท่อนร้องของ Eve มีทั้งพลังและความลุ่มลึกที่สื่อถึงความขัดแย้งภายในตัวละครได้อย่างชัดเจน ตอนดูครั้งแรกฉันรู้สึกว่ามันเหมือนประกาศว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่แค่การต่อสู้ธรรมดา แต่มีความเป็นมนุษย์แฝงอยู่ในความรุนแรง ดนตรีเปิดยังช่วยย้ำธีมของโชคชะตาและการต่อสู้กับตัวตนภายใน ซึ่งเข้ากับการเล่าเรื่องของตัวเอกได้ดีเยี่ยม นอกจากพลังแล้ว ฉันยังชอบการจัดชั้นเสียงในเพลงนี้ที่ให้ทั้งความทันสมัยและกลิ่นอายออเคสตราเล็กๆ เวลาที่เพลงขึ้นเต็มรูปแบบพร้อมกับซีนแอ็กชัน มันยกระดับภาพให้รู้สึกยิ่งใหญ่ขึ้นทันที นี่เลยเป็นเหตุผลที่ 'Kaikai Kitan' โดดเด่นในความทรงจำของฉันเมื่อนึกถึงซาวนด์ของซีซั่นแรก

เสียงกีตาร์เปิดของ 'Kaikai Kitan' ทำให้ขนลุกทุกครั้งที่เพลงเริ่มขึ้นและมันคือเพลงที่ฉุดให้คนดูเข้าไปในโลกของ 'มหา เวทย์ ผนึก มาร' ได้ทันที ผมชอบการผสมผสานของเมโลดี้ที่สดใสกับเนื้อร้องที่มีความเปราะบางและมืด เช่นเดียวกับภาพออปนิชั่้นที่จับโทนของอนิเมะไว้พอดี จะบอกว่านี่คือเพลงเปิดที่ทำงานเป็นเสมือนป้ายทางเข้าก็ไม่ผิด เพราะแค่สิบวินาทีแรกก็รู้แล้วว่าเรากำลังจะได้เห็นอะไร—ความว่องไว ความโหดร้าย และความเศร้าที่แอบซ่อนอยู่หลังความเก๋า เพลงนี้เป็นตัวอย่างที่ดีของการที่เพลงป็อปสมัยใหม่สามารถทำงานร่วมกับภาพเคลื่อนไหวเพื่อสร้างบรรยากาศได้อย่างทรงพลัง ในทางกลับกัน 'Vivid Vice' ให้ความรู้สึกต่างออกไปอย่างชัดเจน แนวดนตรีที่หนักขึ้น โทนเสียงที่อัดแน่นด้วยซินท์และเบส ทำให้ฉากบู๊หลายฉากพุ่งขึ้นไปอีกระดับ ฉันสังเกตว่าพอเพลงนี้เริ่ม ภาพเคลื่อนไหวถูกตัดต่อให้กระชับขึ้น การเคลื่อนกล้องที่เคยช้ากลายเป็นจังหวะฉับพลันเหมือนถูกกระตุ้นด้วยซาวด์แทร็ก เพลงนี้ช่วยเน้นความดุดันของเรื่องราวและพลวัตระหว่างตัวละครได้อย่างมีประสิทธิภาพ มากกว่าความโรแมนติกของ 'Kaikai Kitan' แต่ก็ยังคงจุดเด่นในเรื่องการอ่านอารมณ์ของตัวละครได้อย่างดี พอขยับมาที่ภาพยนตร์ เพลงธีมของภาพยนตร์อย่าง 'Itto' ให้ความรู้สึกแตกต่างโดยสิ้นเชิง—มันเป็นงานที่มีมิติและน้ำหนักมากกว่า เหมาะกับโทนเรื่องราวที่จริงจังและมีผลกระทบทางอารมณ์ เพลงประกอบฉากวิกฤตในภาพยนตร์มักจะใช้สตริงและเพอร์คัชชันเพื่อย้ำความตึงเครียด ซึ่งทำให้ฉากสูญเสียหรือการเผชิญหน้าสำคัญมีความเจ็บปวดและทรงพลัง ฉันชอบที่เพลงสำหรับภาพยนตร์ไม่พยายามเป็นเพลงเปิดเทรนด์ แต่เลือกทำหน้าที่เป็นเส้นเสียงที่ยึดเนื้อเรื่องเอาไว้แทน สุดท้ายแล้ว ทั้งเพลงเปิด เพลงปิด และ BGM ต่างช่วยกันเล่าเรื่องในมุมที่ซับซ้อนกว่าแค่ภาพเคลื่อนไหว มันคือการเข้าถึงอารมณ์ของตัวละครและการขับเน้นจังหวะของเรื่องราวซึ่งทำให้การชมมีความลึกขึ้นอย่างที่หลายครั้งคำพูดไม่สามารถทำได้

เสียงดนตรีในภาคสองของ 'มหาเวทย์ผนึกมาร' เป็นอะไรที่ฉีกความคาดหวังได้มากกว่าธีมเปิด-ปิดที่โดดเด่น เพราะฉากสำคัญแต่ละฉากถูกขับเคลื่อนด้วยงานซาวด์ที่ใส่รายละเอียดมาอย่างตั้งใจและมีการใช้โมทีฟซ้ำอย่างมีชั้นเชิง ทำให้ฉากโหด เลวร้าย หรือซึ้งๆ มีพลังขึ้นทันที เสียงเปียโนเรียบง่ายในบางช่วงกลับทำให้ความรู้สึกของอดีตและการสูญเสียหนักแน่นขึ้น ขณะที่ซินธิไซเซอร์และเครื่องเป่าในฉากการต่อสู้อีกด้านหนึ่งก็กระชากความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ผมชอบว่าทีมผู้ประพันธ์ยังคงรักษาโทนดนตรีที่เข้ากับโลกของเรื่องได้ดี แทนที่จะใช้ธีมที่ติดหูแต่แยกจากอารมณ์ของฉาก ทีมเลือกใช้การพัฒนาเมโลดี้เล็กๆ เป็นตัวบอกความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร เช่นมีโมทีฟที่วนกลับมาบ่อยๆ ในฉากที่เกี่ยวกับความทรงจำของตัวละครหลัก ทำให้เมื่อเราฟังอีกครั้งก็รู้สึกเหมือนเห็นร่องรอยอดีตอยู่ในปัจจุบันด้วย เพลงแบ็กกราวนด์ที่สอดแทรกด้วยสายเสียงต่ำและจังหวะสั้นๆ ทำให้ฉากในแผนการใหญ่ของศัตรูรู้สึกมีน้ำหนักและอันตรายมากขึ้น อีกจุดที่ผมชอบคือการใช้ความเงียบเป็นส่วนหนึ่งของดนตรี การตัดเสียงหรือการเว้นจังหวะก่อนจะระเบิดด้วยซาวด์หนักๆ ทำให้ทุกครั้งที่ดนตรีระเบิดออกมารู้สึกถึงผลกระทบทางอารมณ์ได้ชัดกว่าการใช้เพลงต่อเนื่องยาวๆ นอกจากนี้ยังมีธีมสั้นๆ ที่ถูกดัดแปลงให้เข้ากับอารมณ์ต่างๆ — จากท่วงทำนองนุ่มนวลกลายเป็นดนตรีอิเล็กโทรนิคขับเคลื่อนเมื่อสถานการณ์ขยายเป็นความรุนแรง — ซึ่งแสดงถึงความชาญฉลาดในการเรียบเรียงมากกว่าแค่เมโลดีสวยๆ อย่างเดียว โดยส่วนตัวฉากที่ผมคิดว่าดนตรีช่วยยกระดับมากที่สุดคือช่วงที่ความขัดแย้งส่วนตัวกับเหตุการณ์ใหญ่ๆ ผสานกัน เพลงพื้นหลังที่ลงมือน้อยๆ แต่เลือกคีย์และอารมณ์ได้แม่นยำ ทำให้ฉากนั้นติดอยู่ในหัวนานหลังจากจบดูกล้องวางลงแล้ว ผมมักจะย้อนกลับไปฟังตัวอย่างสั้นๆ ของธีมเหล่านั้นเพื่อรื้อฟื้นความรู้สึกที่ได้จากฉาก — มันเป็นความสุขแบบแปลกๆ ของแฟนเรื่องนี้ ที่รู้สึกเหมือนได้เจอมุมใหม่ของตัวละครผ่านเสียงดนตรีทุกครั้ง

เพลงที่แฟนๆ มักจะนึกถึงเป็นอันดับแรกคือเพลงเปิดของอนิเมะ นั่นคือ 'Kaikai Kitan' ของ Eve ซึ่งติดหูและกลายเป็นหนึ่งในซาวด์แทร็กที่คนเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์ของ 'มหาเวทย์ผนึกมาร' มากที่สุด อยู่ในความทรงจำของคนดูเพราะเมโลดี้และจังหวะที่พุ่งขึ้นมาให้ความรู้สึกตื่นเต้น เหมาะกับฉากเปิดตัวตัวละครหรือช่วงที่บรรยากาศกลายเป็นการปะทะสุดเดือด นอกจากนั้นเพลงปิดอย่าง 'Lost in Paradise' ของ ALI feat. AKLO ก็มีบทบาทสำคัญในการถ่วงจังหวะความรู้สึกหลังจากฉากหนักๆ ทำให้ตอนหนึ่งๆ ลงท้ายอย่างค้างคาและมีอารมณ์คงอยู่ในใจคนดูไปอีกนาน นอกเหนือจากเพลงเปิดและปิดแล้ว ฉากสำคัญภายในตอนมักถูกยกระดับด้วยเพลงประกอบฉบับออริจินัล (OST) ที่แต่งขึ้นสำหรับซีรีส์ เพลงพวกนี้ไม่ได้โดดเด่นเหมือนเพลงเปิด แต่ทำหน้าที่เสริมอารมณ์อย่างหนัก เช่นธีมที่ดุดันและใช้เครื่องดนตรีบาดลึกเมื่อเป็นฉากต่อสู้ หรือธีมที่เงียบ ซับซ้อน พร้อมซินธ์หรือไวโอลินเบาๆ ในฉากที่ต้องการความเศร้าและการสะท้อน พวกนี้แหละที่ทำให้ฉากจุดไคลแม็กซ์หลายฉากมีพลังขึ้น ไม่ใช่แค่ภาพแอ็คชัน แต่รวมทั้งการเล่าเรื่องผ่านดนตรีที่เชื่อมโยงกับความทรงจำของตัวละคร มุมมองของฉันคือความยอดเยี่ยมของเพลงใน 'มหาเวทย์ผนึกมาร' อยู่ตรงการผสมผสานระหว่างเพลงป๊อปและเพลงประกอบแบบออเคสตราอย่างลงตัว ทำให้ฉากที่จำเป็นต้องให้คนดูรู้สึกว่ามัน 'ใหญ่มาก' หรือ 'หนักมาก' ทำได้อย่างน่าเชื่อถือ ตัวอย่างเช่นฉากโชว์พลังของตัวละครหลัก เมื่อจังหวะและคอร์ดเปลี่ยนไป เพลงประกอบจะทำหน้าที่เหมือนตัวนำทางความรู้สึก ทำให้เรารู้สึกตื่นเต้น กลัว หรือเศร้าไปพร้อมๆ กัน นั่นสื่อว่าผู้สร้างตั้งใจใช้ดนตรีเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องไม่ได้แค่ฉาบฉวย โดยรวมแล้วคำตอบสั้นๆ ก็คือเพลงเปิด 'Kaikai Kitan' และเพลงปิด 'Lost in Paradise' คือสองเพลงที่คนมักนึกถึงเมื่อพูดถึงฉากสำคัญของเรื่อง แต่ถาจะพูดถึงความทรงพลังเชิงอารมณ์จริงๆ ต้องให้เครดิตกับ OST ภายในตอนที่ถูกออกแบบมาเพื่อฉากนั้นๆ โดยเฉพาะ ฉันยังรู้สึกว่าดนตรีของซีรีส์ช่วยเชื่อมโยงเราเข้ากับตัวละครได้ลึก และบางทีก็ทำให้ฉากหนึ่งฉากกลายเป็นโมเมนต์ที่ไม่มีวันลืม

เพลงธีมหลักของ 'มหา เวทย์ ผนึกมาร 0' ที่สะกิดหัวใจผมที่สุดคือ 'Itto' ของ King Gnu ซึ่งเป็นไฮไลท์ที่ยากจะละเลย ท่อนเปิดที่มีความหนักหน่วงผสมกับเมโลดี้ที่พริ้วไหว ทำให้ฉากเปิดและช่วงมอนทาจของหนังมีพลังขึ้นทันที ความรู้สึกเปลี่ยนจากความงุนงงเป็นความมุ่งมั่นได้ในวินาทีเดียว เสียงกีตาร์และจังหวะกลองที่เรียงตัวมาอย่างมีชั้นเชิงช่วยยกสเกลอารมณ์ให้ดูยิ่งใหญ่ แต่ที่ผมชอบคือการจับจังหวะของเพลงกับจังหวะภาพได้อย่างลงตัว ทำให้ฉากที่ควรตึงเครียดกลับมีความไหลลื่น ไม่กระแทกกระทั้นเกินไป อีกจุดที่ทำให้เพลงนี้เด่นคือการผสมระหว่างสากลและท่วงทำนองญี่ปุ่นดั้งเดิม ซึ่งทำให้มันยังคงความเป็นตัวตนของเรื่องได้ แม้จะเป็นเพลงป๊อป-ร็อกที่ฟังติดหู แต่เมื่อย้อนไปฟังเฉพาะแทร็กอินสตรูเมนต์ จะเห็นชั้นเชิงของการเรียบเรียงออร์เคสตร้าที่ซ่อนอยู่ ซึ่งทำให้ฉากยามดราม่าหรือการปะทะกันของอารมณ์ยิ่งมีน้ำหนัก เพลงนี้สำหรับผมจึงเหมือนเป็นแกนกลางที่นำพาทั้งภาพและเรื่องราวให้ขยับไปด้วยกันอย่างมั่นคง

มิวสิกสกอร์ของ 'มหาเวทย์ผนึกมาร เดอะมูฟวี่' ถูกแต่งโดยทีมนักแต่งเพลงสามคนหลักคือ ฮิโรอากิ สึสึมิ (Hiroaki Tsutsumi), โยชิมาสะ เทรุอิ (Yoshimasa Terui) และ อาริสะ โอเคฮะซามะ (Arisa Okehazama) ซึ่งแต่ละคนเอาจุดแข็งมาผสมกันจนได้ซาวด์ที่ทั้งหนักแน่นและละเอียดอ่อนในเวลาเดียวกัน เห็นได้ชัดว่าผลงานนี้ตั้งใจสร้างอารมณ์ให้สอดรับกับทั้งฉากแอกชันแบบระเบิดพลังและฉากดราม่าที่หวลคืนความทรงจำ ทำให้เพลงประกอบไม่ใช่แค่แบ็กกราวด์ แต่กลายเป็นตัวเล่าเรื่องชิ้นหนึ่งของหนังได้อย่างแท้จริง ผมชอบว่าทีมผู้แต่งงานนี้ทำให้เนื้อหาเพลงมีหลายชั้น: มีธีมหลักที่อบอุ่นและเปราะบางสำหรับตัวละครอย่างยุตะ (Yuta Okkotsu) ซึ่งใช้เปียโนกับสายไวโอลินเรียงร้อยเป็นเมโลดี้เรียบง่ายแต่ซึ้งกินใจ ขณะที่อีกฟากหนึ่งมีคิวแอ็กชันที่ใช้กีตาร์ไฟฟ้า เบสหนัก และจังหวะกลองที่ขับเคลื่อนพลังคำสาปจนรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นตามจังหวะการต่อสู้ ช่วงไคลแม็กซ์ของหนังมักจะดึงเสียงคอรัสแบบกรีกโบราณหรือซินธ์สังเคราะห์มาเพิ่มมิติเพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ ซึ่งผมคิดว่าเป็นหนึ่งในเหตุผลทำให้ฉากต่อสู้บางฉากตราตรึงกว่าที่คิด มุมมองที่ผมให้ความสำคัญคือลายเซ็นของแต่ละคน: สึสึมิมักจะเติมเทกซ์เจอร์สมัยใหม่และบะแสไฟฟ้าให้กับธีมแอ็กชัน เทรุอิใส่การเรียบเรียงออร์เคสตราให้ฉากดราม่ามีแรงส่ง ส่วนโอเคฮะซามะจะเน้นเมโลดี้ที่อบอุ่นและละเอียดอ่อน ทำให้เมื่อรวมกันแล้ว OST ของหนังมีทั้งพลังและความเปราะบาง ถ้าต้องชี้ให้เห็นเพลงโดดเด่นในมุมแฟน ผมนิยมธีมที่เกี่ยวกับยุตะ — เมโลดี้ชิ้นนั้นทำให้ฉากย้อนอดีตและฉากที่ตัวละครต้องตัดสินใจสำคัญมีน้ำหนักขึ้นมาก อีกชิ้นที่ดึงความสนใจคือคิวการต่อสู้ช่วงท้าย ที่ผสมเสียงคอรัสกับเบสหนักจนได้บรรยากาศสะเทือนใจแต่ก็ฮึกเหิมในเวลาเดียวกัน โดยรวมแล้ว OST ของ 'Jujutsu Kaisen 0' หรือที่คนไทยรู้จักในชื่อ 'มหาเวทย์ผนึกมาร เดอะมูฟวี่' เป็นงานที่ผสมกลิ่นอายสมัยใหม่กับองค์ประกอบออร์เคสตราได้อย่างกลมกล่อม เหมาะสำหรับฟังแยกเป็นอัลบั้มเพื่อย้อนอารมณ์ของหนังหรือฟังขณะอ่านมังงะเพื่อเพิ่มมิติให้ฉากนิ่ง ๆ ผมมักจะเปิดธีมยุตะตอนอยากนั่งพินิจความรู้สึกตัวละคร ส่วนคิวแอ็กชันจะเปิดเวลาต้องการพลังบันดาลใจ — สรุปคือชอบมาก รู้สึกว่าเพลงช่วยยกระดับหนังจากฉากภาพให้กลายเป็นประสบการณ์ทางอารมณ์ที่จับต้องได้

เพลงธีมของ 'มหาเวทย์ผนึกมาร ซีโร่' ถูกขับร้องโดยวงร็อกญี่ปุ่นชื่อดัง King Gnu — เพลงที่ฟังกันทั่วคือ 'Itto' ซึ่งเป็นธีมหลักของภาพยนตร์ เรื่องนี้ไม่ได้มีการใช้ศิลปินขับร้องหลายคนเหมือนบางภาพยนตร์อนิเมะที่มักเรียงรายแขกรับเชิญ ทั้งฉากแอ็กชันคีย์และช่วงเครดิตปิดก็พาเสียง 'Itto' กลบอารมณ์ได้อย่างลงตัว ฉันรู้สึกว่าสไตล์การร้องและโทนเสียงของ King Gnu ช่วยยกระดับฉากสำคัญให้มีน้ำหนักขึ้นมาก เพราะเพลงมันมีทั้งความดิบและความคม เหมาะกับธีมเรื่องราวที่เข้มข้นและมีความเศร้าแฝงอยู่ ต้องบอกเลยว่าสำหรับคนดูที่สนใจรายชื่อผู้ขับร้อง รายชื่อหลักๆ ที่จะเห็นในเครดิตของเพลงธีมก็คือ King Gnu ส่วนเพลงประกอบฉากต่างๆ นั้นเป็นดนตรีประกอบเชิงอินสตรูเมนทัลที่ช่วยเล่าเรื่องโดยไม่มีนักร้องรับหน้าที่เพิ่มเติม โดยรวมแล้ว ถาถามตรงๆ ว่า 'มีใครบ้างที่ขับร้อง' คำตอบสั้นๆ ที่ชัดเจนคือ King Gnu เป็นผู้ขับร้องหลักของเพลงธีม ส่วนส่วนอื่นของซาวด์แทร็กเป็นงานดนตรีประกอบที่ขับเคลื่อนด้วยองค์ประกอบเชิงภาพและออร์เคสตรา ซึ่งทำให้ภาพยนตร์ทั้งเรื่องมีอารมณ์ครบถ้วนและลงตัวในแบบของมันเอง