เพลงประกอบใน เมด อินอบิส มีเพลงไหนติดหูบ้าง?

เพลงเปียโนบางท่อนจาก 'เมด อินอบิส' ทำให้ฉันหยุดและฟังจนเพลงจบแม้จะดูฉากเดียวซ้ำแล้วซ้ำอีก เสียงเปียโนในหลายฉากไม่ได้เล่นเป็นเมโลดี้ยาว ๆ แต่เป็นการใช้โน้ตเรียงสลับที่สร้างความอึดอัดและความเศร้าเล็ก ๆ ซึ่งเหมาะกับช่วงที่ตัวละครต้องเผชิญกับอดีตหรือการสูญเสีย
การปรับและม็อดูลของคีย์เปลี่ยนบ่อย ๆ ทำให้อารมณ์ของฉากถูกผลักขึ้นลงอย่างไม่คาดคิด ฉันชอบวิธีที่นักประพันธ์ใส่เครื่องเป่าเบา ๆ หรือเสียงหวีดเล็ก ๆ ในพื้นหลังเพื่อเพิ่มความแปลกประหลาด ความเรียบง่ายของเปียโนเมื่อผสมกับองค์ประกอบเล็ก ๆ เหล่านี้ มันกลายเป็นมู้ดที่ติดตามฉันนอกหน้าจอได้เลย
นอกจากนี้ยังมีท่อนธีมเฉพาะตัวสำหรับตัวละครบางตัวที่แม้จะสั้นแต่จำได้ทันทีเมื่อมันกลับมา แทร็กพวกนี้ไม่ได้พยายามเป็นเพลงฮิต แต่เป็นเพลงที่เสริมการเล่าเรื่องได้อย่างทรงพลัง ฉันชอบที่ดนตรีช่วยขยายมิติของตัวละครแทนที่จะขโมยซีน—พอเพลงทำงานแบบนี้แล้ว ความทรงจำในฉากก็ติดแน่นขึ้นไปอีก

ท่อนฮัมของเพลงปิดใน 'เมด อินอบิส' ยังวนอยู่ในหัวหลังดูจบ วันต่อมาฉันยังคงได้ยินเมโลดี้นั้นแตะเข้ามาในช่วงเงียบ ๆ ของวัน เพลงปิดเลือกใช้โทนเสียงที่ทั้งเหงาและหวิดหวาน ทำให้ความรู้สึกของตอนจบไม่ว่าจะสุขหรือเศร้ากลายเป็นสิ่งที่นุ่มนวลขึ้น
ฉันมักจะชอบแทร็กแอ๊กชันที่มีการใช้เพอร์คัสชันหนาแน่นในฉากลุยหรือปะทะ—มันทำให้จังหวะการหายใจของฉากกระชับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เสียงกลองกับซินธ์ที่ผสมกันสร้างพลังดิบ ๆ แล้วผลักให้ฉากเดินหน้าไปด้วยแรงดัน ฉันเคยหยุดดูฉากสู้หนึ่งฉากซ้ำเพราะอยากฟังการเรียงจังหวะของเครื่องเคาะอย่างละเอียด ผลลัพธ์คือเพลงเหล่านั้นกลายเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ฉากแผ่พลังได้เต็มที่
สรุปว่าดนตรีของเรื่องไม่เพียงแค่ติดหู แต่ยังช่วยกำหนดความรู้สึกของแต่ละฉากจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์การดูสำหรับฉันเอง

เพลงเปิดของ 'เมด อินอบิส' ติดหูจนอยากกดกลับไปฟังซ้ำบ่อย ๆ เสมอ

สิ่งที่ทำให้ฉันหลงคือท่อนเมโลดี้เปิดที่ผสมเสียงซินธิไซเซอร์กับเสียงร้องใส ๆ แล้วขยับเป็นพาร์ทออร์เคสตราที่กว้างขึ้น พอเพลงพุ่งขึ้นมาในฉากต้นเรื่อง มันฉุดอารมณ์ให้รู้สึกทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวในคราวเดียว จังหวะบางช่วงมีการเว้นวรรคให้พื้นที่ความเงียบ ซึ่งทำให้เมโลดี้ที่ตามมาดูเด่นและฝังในหัวได้ง่ายมาก

อีกสิ่งที่ฉันชอบคือซาวด์แทร็กของ Kevin Penkin ไม่ได้หวือหวาด้วยท่อนฮุกสั้น ๆ เท่านั้น แต่มีการใช้ธีมซ้ำในหลายเวอร์ชัน—เวอร์ชันเปียโนเปราะ ๆ เวอร์ชันคอรัส และเวอร์ชันซินธ์แปลก ๆ ซึ่งแต่ละเวอร์ชันจะสอดคล้องกับอารมณ์ของฉาก เช่นฉากสำรวจชั้นล่างที่เงียบและน่ากลัว จะมีธีมเวอร์ชันช้าเศร้า ส่วนฉากค้นพบความจริงที่ยิ่งใหญ่จะถูกล้อมด้วยเสียงสังเคราะห์ชั้นสูงที่ฟังแล้วแทบขนลุก

โดยรวมแล้ว นอกจากท่อนเปิดที่จำง่ายแล้ว ยังมีแทร็กเล็ก ๆ หลายชิ้นที่โผล่มาในช่วงจังหวะสำคัญจนยากจะลืม ฉันมักจะเจอว่าตัวเองฮัมทำนองปลีกย่อยจากซาวด์แทร็กโดยไม่รู้ตัว—นั่นแหละสัญญาณว่าดนตรีติดหูกับหัวใจจริง ๆ