เพลงประกอบในมหาลัยเที่ยงคืนเพลงไหนน่าฟังที่สุด

ก่อนถึงเวลายื่นคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย สาวสวยประจำห้องผู้มีฐานะเป็นถึงลูกสาวมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งก็พูดขึ้นมาว่า เธอสามารถทำให้เพื่อนทั้งห้องสอบติดจุฬาฯได้ “พ่อแม่ฉันบริจาคตึกให้มหาลัยไปตั้งหลายหลัง แค่ฝากพวกนายเข้าเรียนน่ะเรื่องจิ๊บจ้อย” คะแนนของเพื่อนส่วนใหญ่ในห้องห่างไกลจากมหาวิทยาลัยจุฬาฯอยู่มากโข แต่พวกเขากลับเชื่อคำพูดของสาวสวยประจำห้องอย่างสนิทใจ ยอมสละสิทธิ์การยื่นคะแนน แล้วรอพึ่งเส้นสายของสาวสวยประจำห้องเพื่อเข้ามหาลัย ชาติที่แล้ว ฉันรู้ว่าคำพูดของสาวสวยประจำห้องเชื่อถือไม่ได้ จึงรีบเกลี้ยกล่อมไม่ให้พวกเขาทิ้งสิทธิ์ยื่นคะแนน ให้เตรียมแผนสำรองเอาไว้ แถมยังไล่โทรศัพท์ไปแจ้งผู้ปกครองของพวกเขาเรียงคน แต่เรื่องนี้กลับทำให้สาวสวยประจำห้องโกรธจัด เธอเยาะเย้ยว่าฉันมันพวกยาจกที่ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของสังคมชั้นสูง และกำลังทำลายอนาคตของเพื่อนทั้งห้อง แฟนหนุ่มก็ด่าทอฉันด้วยความโกรธว่าขี้อิจฉาเกินไป “ฉันว่าเธอมันก็แค่อิจฉาที่บ้านซาซารวย ทนไม่ได้ที่พวกเราจะได้ไปเรียนจุฬาฯกันหมด เธอก็แค่เรียนเก่งแล้วไง พยายามให้ตายทั้งชาติก็เทียบไม่ได้กับสมบัติที่บ้านเขาสั่งสมมาตั้งสามชั่วโคตรหรอก!” เห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้นมาสามปี ฉันเลยไม่อยากถือสาหาความ ก่อนถึงเส้นตายพอเห็นว่าพวกเขายังคงไม่ยื่นคะแนน ฉันก็รีบแจ้งตำรวจทันที และได้กระชากหน้ากากเปิดโปงตัวตนจอมปลอมของสาวสวยประจำห้อง สาวสวยประจำห้องถูกสังคมรุมประณามด่าทออย่างหนัก จนสิ้นหวังกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เพื่อนร่วมชั้นต่างก็พากันบอกว่าเธอสมควรตายแล้ว และขอบคุณที่ฉันช่วยกอบกู้อนาคตของพวกเขาเอาไว้ แต่ในงานเลี้ยงรุ่นอำลาของห้อง แฟนหนุ่มกลับวางยาพิษในเครื่องดื่มของฉัน เพื่อนทั้งห้องต่างก็ยืนมองฉันดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดด้วยสายตาเย็นชา “พวกเราอย่างมากก็แค่ไม่ได้เรียนมหาลัย แต่สิ่งที่ซาซาเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ได้กลับมาในวันที่สาวสวยประจำห้องโอ้อวดว่าตัวเองสามารถใช้เส้นสายได้

น้ำอุ่นถูกเพื่อนท้าให้ไปวันไนท์กับหนุ่มฮอตของมหาลัยเพื่อแลกกับคอนโดหรู เมื่อนายพรานสาวต้องออกล้าเหยื่อ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกเป็นเป้าของเสือร้ายตัวพ่ออยู่...

เทียร์ถูกเพื่อนสนิทกับคนรักหักหลัง แต่เธอก็ยังทำเป็นเข้มแข็งแล้วไปงานแต่งของพวกเขาอย่างไม่ยี่หระ ท่ามกลางสายตาเห็นอกเห็นใจของทุกคน เธอดื่มจนเมามาย และตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของไรวินท์ หนึ่งในผู้บริหารหนุ่มสุดฮอทของบริษัท แต่เขากลับบอกเธอว่าไม่อะไรเกิดขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะรู้สึกเสียหน้า หรือเป็นเพราะว่าเขามีเสน่ห์เกินต้าน เธอถึงได้ถามคำถามยัวยุเสือร้ายที่หลับใหลอยู่ให้ตื่นคืนมา ทำให้ชั่วคืนที่เธอน่าจะต้องนอนเศร้าเดียวดาย กลายเป็นค่ำคืนอันเร่าร้อนดุจเพลวเพลิง... เพียงชั่วคืน และเรื่องรักสุดวาบหวิวที่ทำให้หัวใจเร้าร้อน

"พีร์…" เธอพูดแผ่ว "รู้ไหม…เอื้อไม่เคยกลัวการถูกทิ้ง" เขามองเธอเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ "เอื้อกลัวอย่างเดียว กลัวการ ‘รอ’ ที่ทำให้ไม่เหลืออะไรเลย" "แต่เอื้อไม่โทษพีร์หรอก" เธอพูด "เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเอื้อ…ไม่ใช่คนที่เอื้อรักแล้ว" ประโยคนั้นทำให้พีร์สะอึก เหมือนโดนตบเบา ๆ ด้วยความจริง **************** พิชญะหยุดเดินเหมือนโลกทั้งใบหยุดพร้อมเขา ในวินาทีนั้น ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวเขาอย่างแรง ไม่ใช่แค่แวบเดียวเหมือนทุกครั้งแต่มาเป็น "ฉาก" เหมือนภาพยนตร์ แสงโคมปีแรกที่เขากับเธอรักกัน เสียงหัวเราะของเธอที่ดังใกล้หู มือของเขาที่จับมือเธอไว้แน่น เธอหันมายิ้มแล้วพูดอะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้ยินคำ แต่เขาจำความรู้สึกได้ชัดเจน ภาพตัดไปอีกฉากเหมือนทีเซอร์ เขาเห็นตัวเองยืนอธิษฐานโคมกับเธอ เห็นนิ้วของเธอแตะกระดาษเบาๆ เห็นสายตาที่เธอมองเขาสายตาที่เชื่อมั่นในตัวเขาอย่างไม่ลังเล หัวสมองเขาชา และตามมาด้วยร่างกายที่ชาไปทั้งตัว เหมือนมีใครผลักเขากลับเข้าไปในอดีต ในกล่องความทรงจำที่ปิดตายไว้กำลังพยายามเปิดประตูออกมาเอง

เมื่อสาวเวอร์จิ้นยุคปัจจุบันที่ไม่รู้จักแม้แต่การตกหลุมรักใครสักคน หรือความรักในรูปแบบของคนรัก กลับถูกส่งตัวเข้าไปในนิยายเพื่อสอนเรื่องรัก ๆ ให้กับพระเอก งานนี้จะรุ่งหรือร่วงก็คงต้องวัดกันเสียแล้ว

เขาร้ายใส่ทุกคนแต่อ่อนโยนแค่กับเธอคนเดียว มาวิน วิศวกรรมเครื่องกลปี 3 เพลงขวัญ ครุศาสตร์ ปี 1