เพลงประกอบในอิท โผล่จากนรก ส่งอารมณ์อย่างไรบ้าง

เพลงธีมเวอร์ชันโทรทัศน์เก่า ๆ ของ 'It' ยังคงติดหูฉันจนแปลกใจ เพราะมันเรียบง่ายแต่ฝังลึก เสียงเมโลดี้หลักจากมินิซีรีส์ปี 1990 ที่ทำโดย Richard Bellis มีคุณภาพแบบโทรทัศน์ยุคก่อนหน้า — มีซินธิไซเซอร์กับแอมเบียนซ์ที่ให้ความรู้สึกหลอนแบบบ้าน ๆ ไม่ใช่การสยองแบบทันสมัย แต่เป็นความอึมครึมที่กวนความทรงจำวัยเด็กได้ดี การผสานเสียงคีย์บอร์ดกับคอร์ดเสียงต่ำทำให้เมโลดี้นั้นกลายเป็นสิ่งที่คนจำได้เมื่อพูดถึงชื่อนี้ เวลาได้ยินท่อนนั้นอีกครั้ง มันคืนบรรยากาศของการดูทางบ้านตอนดึก ๆ ให้กลับมา ทั้งที่เทคนิคอาจไม่ซับซ้อน แต่ความเรียบง่ายกับธีมดนตรีที่ยืนหยัดมานานช่วยให้มันเป็นหนึ่งในเพลงประกอบที่แฟนรุ่นเก่าจดจำได้ทันที นั่นคือเหตุผลที่เพลงจากมินิซีรีส์ยังมีเสน่ห์ ไม่ใช่เพราะยิ่งใหญ่ แต่เพราะมันสร้างความคุ้นเคยและความน่ากลัวแบบใกล้ตัวได้ดี

รู้ไหมว่าคนที่แต่งเพลงประกอบให้ 'It: Chapter Two' คือ Benjamin Wallfisch และผลงานของเขาในเรื่องนี้ชัดเจนมากจนแทบจะกลายเป็นตัวพากย์อารมณ์ของหนังไปเลย ผมชอบการเล่นธีมหลักที่ผสมความเศร้าเข้ากับความระทึก — โดยเฉพาะเพลงที่ใช้กับฉากรวมตัวของกลุ่ม Losers เมื่อพวกเขากลับมาพบกันในเมือง เด็กๆ ที่โตขึ้นถูกถ่ายทอดด้วยเมโลดี้ที่ละมุนแต่เต็มไปด้วยแอมเบียนต์ ซึ่งทำให้ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาแบบเจ็บปวดและอบอุ่นพร้อมกัน เสียงสายไวโอลินต่ำกับซินธิไซเซอร์เบลนด์กันอย่างเนียน จนฉากนั้นกลายเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่จับใจที่สุดของหนัง ตอนที่ฟังอัลบั้มเดี่ยวๆ ก็ยังรู้สึกได้ว่า Wallfisch ให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กๆ เช่นการใช้เสียงเด็กฮัมเล็กน้อยหรือคอรัสบางๆ เพื่อเชื่อมโยงกับเพนนีไวส์ ทำให้เพลงบางท่อนน่ากลัวโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดังตบจังหวะเยอะๆ — นี่แหละที่ทำให้ผมคิดว่าเพลงประกอบชิ้นนี้โดดเด่นและน่าจดจำอย่างแท้จริง

มีเพลงหลายชิ้นที่แค่ได้ยินก็ทำให้หนังจางไม่กลับเหมือนเดิม และถ้าจะให้ฉาก 'It' ที่โผล่จากท่อ/โผล่จากนรกน่ากลัวขึ้น ผมมองว่าเสียงประสานที่ไม่เป็นฮาร์โมนีกับคอร์ดที่แตกเป็นชิ้น ๆ จะได้ผลเยอะ ผมชอบเอา 'Threnody for the Victims of Hiroshima' ของ Krysztof Penderecki มาจินตนาการในบริบทนี้ เพราะการเขียนสายไวโอลินแบบ dissonant ที่เหมือนเสียงกรีด จะทำให้เส้นขอบของความหวาดกลัวคมขึ้นมาก เวลาปะทะกับภาพหน้าตาไม่ชัดของสิ่งมีชีวิตก็ยิ่งทำให้สมองจับคู่กันเองจนกลายเป็นความน่าขนลุก อีกชิ้นที่ควรพิจารณาคือ 'Tubular Bells' ของ Mike Oldfield — เมโลดี้เรียบง่ายแต่มีความเยือกและซ้ำซาก ทำให้ความคุ้นเคยกลายเป็นความไม่สบายใจได้ ส่วนถ้าอยากได้โทน 70s สยองแบบดิบ ๆ เสียงกลองแปลก ๆ และซินธ์แหวกจาก 'Suspiria' ของ Goblin สามารถเติมชั้นของความประหลาดและพลังโบราณให้กับฉากโผล่จากนรกได้ ฉันมักจะคิดภาพฉากค่อย ๆ เปิดเผยในความมืด แล้วดนตรีพวกนี้ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ จาคงอยู่ในหัวผู้ชมต่อไปอีกนาน

เสียงสกอร์ของ 'อิ ท โผล่จากนรก' ภาคแรกมีมิติที่ทำให้ฉันสะดุดตั้งแต่ฉากแรก เพราะมันไม่ใช่แค่เพิ่มความน่ากลัว แต่ยังสร้างความรู้สึกย้อนวัยควบคู่ไปด้วย Benjamin Wallfisch คือคนทำเพลงให้หนังเรื่องนี้ และงานของเขาได้แรงบันดาลใจจากหลายอย่างผสมกันอย่างชัดเจน — ทั้งการอ้างอิงถึงบรรยากาศของหนังวัยรุ่นยุค 80 ที่ให้ความอบอุ่นและความเป็นมิตร กับองค์ประกอบฮอรร์ที่เยียบเย็นและไม่คาดคิด เขาใช้เมโลดี้เรียบง่ายที่บรรเลงด้วยเปียโนและเครื่องสายเพื่อสื่อถึงมิตรภาพและความไร้เดียงสาของกลุ่ม Losers' Club แล้วในขณะเดียวกันก็สอดแทรกเสียงระยิบระยับของกล่องดนตรี เสียงประสานของเด็กร้องประสาน และการเล่นคอร์ดที่มีความคลุมเครือเพื่อสร้างความไม่สบายใจเมื่อ Pennywise ปรากฏ ในเชิงเทคนิคงานนี้ฉันชอบวิธีที่ Wallfischเล่นกับไดนามิก — เวลาที่หนังอยากให้เรารู้สึกอุ่นใจ ดนตรีจะเปิดกว้าง แนวทำนองชัดเจน แต่พอเตือนว่ามีอันตรายใกล้เข้ามา เสียงจะหดตัว ใช้เสียงสั้น ๆ ซ้ำ ๆ หรืออินเตอร์วัลที่ขัดกันจนรู้สึกแปลก ๆ นั่นทำให้ความตึงเครียดยิ่งเพิ่มขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดังตลอดเวลา ความร่วมมือระหว่างผู้กำกับและคอมโปสเซอร์ยังทำให้ธีมเพลงกับภาพมีการตอบโต้กันอย่างละเอียด — เหมือนดนตรีเป็นตัวบอกความลับของหนังบางส่วนที่ภาพยังไม่ยอมบอกทั้งหมด โดยรวมแล้วสกอร์ของ 'อิ ท โผล่จากนรก' ภาคแรกทำให้ฉันนึกถึงการผสมผสานของความคิดถึงวัยเด็กกับความน่ากลัวแบบสมัยใหม่ มันไม่ใช่แค่พื้นหลังประกอบฉาก แต่วางตัวเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งที่คอยกระตุ้นอารมณ์และความทรงจำของตัวละครในหนัง ซึ่งทำให้การดูหนังมีความลึกขึ้นมากกว่าการสะดุ้งเพียงชั่วคราว

ซาวด์แทร็กของ 'อิทโผล่จากนรก 2' นับว่าเป็นหนึ่งในองค์ประกอบที่ยกอารมณ์ทั้งเรื่องให้สูงขึ้นแบบที่แกะออกจากหนังไม่ได้ง่ายๆ ด้านหนึ่งเสียงดนตรีประกอบที่ใช้กลไกลีบทำนองซ้ำ ๆ และเสียงเพอร์คัสชันเบา ๆ ทำหน้าที่เป็นเส้นใยความระแวดระวังตลอดทั้งเรื่อง ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นไม่ปกติได้ในพริบตา สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการเอาเมโลดี้เด็กๆ มาผสมกับความไม่ลงตัวของฮาร์โมนี จนเกิดความรู้สึกย้อนวัยแต่ก็ชวนขนลุกพร้อมกัน มุมอื่นที่น่าสนใจคือการเล่นกับความทรงจำโดยใช้เพลงยุคเก่าประกบน้ำเสียงสกอร์ ทำให้ฉากการรวมตัวของตัวละครผู้ใหญ่เต็มไปด้วยความขมและความหวัง เหมือนที่เสียงดนตรีในซีรีส์อย่าง 'Stranger Things' เคยทำเอาไว้ แต่ที่นี่จะเน้นโทนมืดกว่าและมีลูกเล่นหลอกล่อมากขึ้น ซึ่งทำให้ธีมของตัวร้ายและธีมของมิตรภาพมีพื้นที่ของตัวเองชัดเจนกว่าเดิม

ฉันชอบแทร็กที่เป็นธีมของตัวร้ายใน 'It Chapter Two' มาก เพราะเสียงซินธ์กับเครื่องสายที่ค่อยๆ กัดกร่อนเข้ามาทำให้ความน่ากลัวมันฝังอยู่ในหูได้ง่าย ๆ เพลงชิ้นนี้กลายเป็นเพลงฮิตเพราะมันไม่ใช่แค่ท่วงทำนองน่ากลัวแต่ยังเป็น 'ตัวจดจำ' ของตัวละคร—ทุกครั้งที่ดนตรีวนมา ความรู้สึกว่าพลังชั่วร้ายกำลังใกล้เข้ามาก็มาเต็ม ฉันจำได้ว่าคลิปสั้น ๆ ของซีนที่คลาสสิกกับธีมนี้ถูกแชร์กันเยอะมากบนโซเชียล คนทำมิกซ์วิดีโอเอาไปใช้จนกลายเป็นมุกและมิวสิกวิดีโอแฟนอาร์ต มุมมองส่วนตัวอีกข้อคือเพลงนี้ทำหน้าที่มากกว่าบรรยากาศ มันกลายเป็นเหมือนสัญลักษณ์ที่สะกดคนดูให้ตั้งรับ ฉันเลยเห็นว่าผู้ฟังที่ไม่ได้สนใจซาวนด์แทร็กก็ยังจำเมโลดี้นี้ได้หลังดูจบ และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้แทร็กธีมตัวร้ายกลายเป็นหนึ่งในเพลงที่ถูกพูดถึงมากสุดของหนังเรื่องนี้

มีเหตุผลหลายประการที่ฉันคิดว่าแฟนๆ กลัวฉากใน 'อิท โผล่จากนรก' — โดยเฉพาะฉากที่กดดันจิตใจจริง ๆ เพราะหนังจัดองค์ประกอบหลอนแบบเป็นระบบและรู้ทางจิตใจของคนดู เริ่มจากตัวร้ายที่ไม่ใช่แค่หน้ากากตัวตลกธรรมดา แต่เป็นสิ่งที่คอยเลียนแบบความกลัวส่วนตัวของแต่ละคน ทำให้ฉากหนึ่ง ๆ กระทบจุดอ่อนของผู้ชมต่างกันไป ฉากเปิดที่มีเรือกระดาษล่องไปตามคูน้ำแล้วเกิดเหตุการณ์กับเด็กน้อยคือภาพจำที่ฉุดความหวาดกลัวตั้งแต่ต้นเรื่อง การที่ภาพนั้นผสมกับเสียงหัวเราะและความเงียบในจังหวะที่ถูกต้อง ทำให้สมองของผู้ชมเชื่อมโยงภาพเด็กหายไปกับความเป็นภัยจริง ๆ นอกจากการออกแบบมอนสเตอร์แล้ว เทคนิคภาพและเสียงยังเล่นใหญ่ คาดไม่ถึงว่าเครื่องถ่ายทำ การจัดแสง และมุมกล้องจะทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นฝันร้ายได้ ขณะที่บทหนังใช้ความทรงจำวัยเด็ก ความไม่มั่นคงในครอบครัว และความหวาดกลัวที่ดูเป็นเรื่องตลกมาเชื่อมโยงกัน ผลลัพธ์คือฉากหลายฉากรู้สึกอินและทำให้กลัวแบบติดตัวไปหลายวัน — นี่แหละเหตุผลที่ฉากบางฉากของ 'อิท โผล่จากนรก' ยังคงหลอกหลอนเราได้ถึงวันนี้

ฉากเรือกระดาษยังติดตาฉันอยู่เสมอ — ภาพเด็กน้อยร้องเรียกชื่อจอร์จีถูกถ่ายทอดออกมาด้วยความเศร้าละเมียดละไมโดยนักแสดงหนุ่มที่รับบทบิลในวัยเด็ก, Jaeden Martell. ฉันชอบสังเกตว่าทีมเด็กใน 'อิท โผล่จากนรก' ทำงานร่วมกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ: Jaeden Martell (Bill Denbrough) นำบทหนักของความสำนึกผิดและแรงผลักดันให้กลุ่ม, Sophia Lillis (Beverly Marsh) ถ่ายทอดความซับซ้อนของการเติบโตและการเผชิญการล่วงละเมิดได้อย่างจับใจ, Finn Wolfhard (Richie Tozier) เติมสีสันด้วยมุกและจังหวะตลกที่ไม่ทำให้เรื่องหนักเกินไป, ส่วน Jack Dylan Grazer (Eddie Kaspbrak) สร้างมิติของความกลัวและความเปราะบางที่ทำให้ตัวละครดูมนุษย์มากขึ้น. เมื่อคิดถึงภาพรวม การเลือกนักแสดงเด็กชุดนี้ช่วยให้ฉากที่น่าสะพรึงและฉากที่อบอุ่นผสมกันได้อย่างลงตัว — แต่ละคนมีช่วงเวลาที่โดดเด่นของตัวเอง เช่น Jeremy Ray Taylor (Ben Hanscom) ที่ให้ความอบอุ่นทางอารมณ์ หรือ Wyatt Oleff (Stanley Uris) ที่แสดงความอึดอัดและความกลัวในแบบที่น่าจดจำ — ทำให้ทั้งบทของวัยเด็กมีพลังและทำงานได้เต็มที่ในฐานะแกนกลางของเรื่อง. โดยรวมแล้ว ชุดเด็กของ 'อิท โผล่จากนรก' เป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ทำให้หนังเรื่องนี้ติดตรึงใจคนดูนานหลังจากฉายจบ

เสียงดนตรีของ 'นรกน้ำตื้น' ทำให้บรรยากาศทั้งเรื่องหนักแน่นและแสบแทงใจในแบบที่ไม่ปล่อยให้ผู้ชมหลับหูหลับตาไปได้ง่าย ๆ ผมรู้สึกว่าการเรียงชิ้นดนตรีเลือกโทนต่ำและซาวด์ที่อบอวลด้วยรีเวิร์บมากกว่าใช้เมโลดี้งดงาม ทำให้เกิดความรู้สึกอึดอัดแบบคลื่นใต้น้ำ เสียงไวโอลินที่คล้ายจะร้องแต่หยุดกลางทาง แล้วถูกแทนที่ด้วยเสียงเบสที่นิ่งๆ สร้างช่องว่างให้ภาพกับความเงียบเล่นงานจิตใจ การใช้ธีมซ้ำแบบเปลี่ยนลักษณะเล็กน้อยเป็นเหมือนรอยแผลซ้ำ ๆ ที่ถูกกรีดในฉากต่าง ๆ ทำให้ฉากเศร้าดูหนักขึ้นและฉากตึงเครียดรู้สึกคมยิ่งขึ้น เทียบกับฉากใน 'Requiem for a Dream' ที่มักผลักความหนักด้วยจังหวะเร่งและริฟฟ์ซ้ำ ๆ เสียงประกอบใน 'นรกน้ำตื้น' เลือกจะบีบคั้นแบบช้า ๆ แต่ทรงพลังกว่า ผลลัพธ์คือผู้ชมรู้ตัวอีกทีก็จมอยู่ในบรรยากาศนั้นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นฉากเงียบ ๆ หลังเหตุการณ์ใหญ่ หรือฉากย้อนความทรงจำ ดนตรีมักทำหน้าที่เป็นตัวเชื่อมระหว่างความเจ็บและการยอมรับ แถมทิ้งร่องรอยความเหงาไว้ให้ linger นานหลังเครดิตจบ