อิทโผล่จากนรก 1 เพลงประกอบมีเพลงไหนที่คนจดจำ?

ฉันชอบแทร็กที่เป็นธีมของตัวร้ายใน 'It Chapter Two' มาก เพราะเสียงซินธ์กับเครื่องสายที่ค่อยๆ กัดกร่อนเข้ามาทำให้ความน่ากลัวมันฝังอยู่ในหูได้ง่าย ๆ เพลงชิ้นนี้กลายเป็นเพลงฮิตเพราะมันไม่ใช่แค่ท่วงทำนองน่ากลัวแต่ยังเป็น 'ตัวจดจำ' ของตัวละคร—ทุกครั้งที่ดนตรีวนมา ความรู้สึกว่าพลังชั่วร้ายกำลังใกล้เข้ามาก็มาเต็ม ฉันจำได้ว่าคลิปสั้น ๆ ของซีนที่คลาสสิกกับธีมนี้ถูกแชร์กันเยอะมากบนโซเชียล คนทำมิกซ์วิดีโอเอาไปใช้จนกลายเป็นมุกและมิวสิกวิดีโอแฟนอาร์ต มุมมองส่วนตัวอีกข้อคือเพลงนี้ทำหน้าที่มากกว่าบรรยากาศ มันกลายเป็นเหมือนสัญลักษณ์ที่สะกดคนดูให้ตั้งรับ ฉันเลยเห็นว่าผู้ฟังที่ไม่ได้สนใจซาวนด์แทร็กก็ยังจำเมโลดี้นี้ได้หลังดูจบ และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้แทร็กธีมตัวร้ายกลายเป็นหนึ่งในเพลงที่ถูกพูดถึงมากสุดของหนังเรื่องนี้

รู้ไหมว่าคนที่แต่งเพลงประกอบให้ 'It: Chapter Two' คือ Benjamin Wallfisch และผลงานของเขาในเรื่องนี้ชัดเจนมากจนแทบจะกลายเป็นตัวพากย์อารมณ์ของหนังไปเลย ผมชอบการเล่นธีมหลักที่ผสมความเศร้าเข้ากับความระทึก — โดยเฉพาะเพลงที่ใช้กับฉากรวมตัวของกลุ่ม Losers เมื่อพวกเขากลับมาพบกันในเมือง เด็กๆ ที่โตขึ้นถูกถ่ายทอดด้วยเมโลดี้ที่ละมุนแต่เต็มไปด้วยแอมเบียนต์ ซึ่งทำให้ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นมาแบบเจ็บปวดและอบอุ่นพร้อมกัน เสียงสายไวโอลินต่ำกับซินธิไซเซอร์เบลนด์กันอย่างเนียน จนฉากนั้นกลายเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่จับใจที่สุดของหนัง ตอนที่ฟังอัลบั้มเดี่ยวๆ ก็ยังรู้สึกได้ว่า Wallfisch ให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กๆ เช่นการใช้เสียงเด็กฮัมเล็กน้อยหรือคอรัสบางๆ เพื่อเชื่อมโยงกับเพนนีไวส์ ทำให้เพลงบางท่อนน่ากลัวโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดังตบจังหวะเยอะๆ — นี่แหละที่ทำให้ผมคิดว่าเพลงประกอบชิ้นนี้โดดเด่นและน่าจดจำอย่างแท้จริง

ซาวด์แทร็กของ 'อิทโผล่จากนรก 2' นับว่าเป็นหนึ่งในองค์ประกอบที่ยกอารมณ์ทั้งเรื่องให้สูงขึ้นแบบที่แกะออกจากหนังไม่ได้ง่ายๆ ด้านหนึ่งเสียงดนตรีประกอบที่ใช้กลไกลีบทำนองซ้ำ ๆ และเสียงเพอร์คัสชันเบา ๆ ทำหน้าที่เป็นเส้นใยความระแวดระวังตลอดทั้งเรื่อง ทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นไม่ปกติได้ในพริบตา สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษคือการเอาเมโลดี้เด็กๆ มาผสมกับความไม่ลงตัวของฮาร์โมนี จนเกิดความรู้สึกย้อนวัยแต่ก็ชวนขนลุกพร้อมกัน มุมอื่นที่น่าสนใจคือการเล่นกับความทรงจำโดยใช้เพลงยุคเก่าประกบน้ำเสียงสกอร์ ทำให้ฉากการรวมตัวของตัวละครผู้ใหญ่เต็มไปด้วยความขมและความหวัง เหมือนที่เสียงดนตรีในซีรีส์อย่าง 'Stranger Things' เคยทำเอาไว้ แต่ที่นี่จะเน้นโทนมืดกว่าและมีลูกเล่นหลอกล่อมากขึ้น ซึ่งทำให้ธีมของตัวร้ายและธีมของมิตรภาพมีพื้นที่ของตัวเองชัดเจนกว่าเดิม

เสียงสกอร์ของ 'อิ ท โผล่จากนรก' ภาคแรกมีมิติที่ทำให้ฉันสะดุดตั้งแต่ฉากแรก เพราะมันไม่ใช่แค่เพิ่มความน่ากลัว แต่ยังสร้างความรู้สึกย้อนวัยควบคู่ไปด้วย Benjamin Wallfisch คือคนทำเพลงให้หนังเรื่องนี้ และงานของเขาได้แรงบันดาลใจจากหลายอย่างผสมกันอย่างชัดเจน — ทั้งการอ้างอิงถึงบรรยากาศของหนังวัยรุ่นยุค 80 ที่ให้ความอบอุ่นและความเป็นมิตร กับองค์ประกอบฮอรร์ที่เยียบเย็นและไม่คาดคิด เขาใช้เมโลดี้เรียบง่ายที่บรรเลงด้วยเปียโนและเครื่องสายเพื่อสื่อถึงมิตรภาพและความไร้เดียงสาของกลุ่ม Losers' Club แล้วในขณะเดียวกันก็สอดแทรกเสียงระยิบระยับของกล่องดนตรี เสียงประสานของเด็กร้องประสาน และการเล่นคอร์ดที่มีความคลุมเครือเพื่อสร้างความไม่สบายใจเมื่อ Pennywise ปรากฏ ในเชิงเทคนิคงานนี้ฉันชอบวิธีที่ Wallfischเล่นกับไดนามิก — เวลาที่หนังอยากให้เรารู้สึกอุ่นใจ ดนตรีจะเปิดกว้าง แนวทำนองชัดเจน แต่พอเตือนว่ามีอันตรายใกล้เข้ามา เสียงจะหดตัว ใช้เสียงสั้น ๆ ซ้ำ ๆ หรืออินเตอร์วัลที่ขัดกันจนรู้สึกแปลก ๆ นั่นทำให้ความตึงเครียดยิ่งเพิ่มขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งเสียงดังตลอดเวลา ความร่วมมือระหว่างผู้กำกับและคอมโปสเซอร์ยังทำให้ธีมเพลงกับภาพมีการตอบโต้กันอย่างละเอียด — เหมือนดนตรีเป็นตัวบอกความลับของหนังบางส่วนที่ภาพยังไม่ยอมบอกทั้งหมด โดยรวมแล้วสกอร์ของ 'อิ ท โผล่จากนรก' ภาคแรกทำให้ฉันนึกถึงการผสมผสานของความคิดถึงวัยเด็กกับความน่ากลัวแบบสมัยใหม่ มันไม่ใช่แค่พื้นหลังประกอบฉาก แต่วางตัวเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งที่คอยกระตุ้นอารมณ์และความทรงจำของตัวละครในหนัง ซึ่งทำให้การดูหนังมีความลึกขึ้นมากกว่าการสะดุ้งเพียงชั่วคราว

ไม่เคยคิดว่าดนตรีจะทำให้ฉันขนลุกได้ลึกขนาดนี้ — เสียงประกอบใน 'อิท โผล่จากนรก' เล่นกับความทรงจำและความกลัวของการเป็นเด็กอย่างฉลาดมาก ฉันได้ยินการผสมผสานที่ตรงกันข้ามกันอย่างชัดเจน: ทำนองที่เหมือนกล่อมเด็กซ่อนอยู่ท่ามกลางคอร์ดที่ไม่ลงตัว เสียงประสานของคอรัสเด็กหรือเสียงฮัมที่สูงและแหบต่ำสร้างความรู้สึกไร้ที่พึ่ง ในบางช่วงมีการใช้เสียงเบา ๆ อย่างเปียโนหรือกล่องดนตรีที่ฟังดูหวานแต่ถูกบิดให้กลายเป็นสิ่งที่แปลกประหลาด ฉันมักนึกถึงฉากที่ความเงียบถูกทำลายด้วยโน้ตเพียงไม่กี่ตัวแล้วความตึงเครียดก็พุ่งขึ้นทันที — เทคนิคนี้ทำให้ผู้ชมไม่สามารถเตรียมตัวรับมือได้ การออกแบบเสียงในภาพรวมทำงานเหมือนเล่าเรื่องคู่ขนาน: ดนตรีไม่ได้แค่เน้นความน่าสะพรึง แต่ยังขยายความหมายด้านอารมณ์ของฉากให้ลึกขึ้นไปอีก ฉันรู้สึกว่าดนตรีชิ้นนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเสียงจากความทรงจำที่บิดเบี้ยว เป็นการผสมผสานระหว่างความคุ้นเคยและความแปลกประหลาดที่ทำให้ความกลัวดูเป็นเรื่องใกล้ตัวมากขึ้นกว่าการใช้เสียงดังหรือจัมป์สแคร์เพียงอย่างเดียว ผลลัพธ์คือความไม่สบายใจที่ค่อย ๆ แทรกซึมและยังคงอยู่หลังจากเครดิตจบลง

เราเริ่มต้นพูดถึงฉากที่แฟน ๆ พูดถึงมากที่สุดโดยไม่ต้องลังเลเลย นั่นคือฉากเปิดที่ฝนตกหนักและเด็กน้อยถือเรือกระดาษเดินตามข้างทาง ก่อนที่เขาจะโค้งลงมาดูเรือและเห็นหน้าของตัวตลกในท่อระบายน้ำ—ภาพเรียบง่ายแต่กลับกลายเป็นฝันร้ายทันที ความตรงข้ามระหว่างความไร้เดียงสากับรอยยิ้มของสิ่งที่ไม่ธรรมดาทำให้ฉากนี้ฝังอยู่ในหัวคนดูได้ง่ายมาก ในฐานะแฟนหนังวัยหนึ่ง ผมมองว่าฉากนี้ทำหน้าที่เหมือนคมมีดที่เฉือนอารมณ์ ความเงียบก่อนคำพูดแรกของตัวตลก การตัดต่อที่คม และการใช้เสียงฝนกับเสียงลมช่วยสร้างบรรยากาศสุดหลอน มันไม่จำเป็นต้องโชว์เลือดมากมาย แต่การกระทำที่เกิดขึ้นทำให้คนดูรับรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่ตามมาจะไม่ใช่หนังผีทั่วไป ฉากนี้ยังเป็นสัญลักษณ์ของหนังด้วย—ความกลัวที่เริ่มจากสิ่งเล็กน้อยและขยายตัวจนกลืนกินทั้งเมือง ซึ่งเป็นเหตุผลที่แฟน ๆ ยังคุยกันไม่หยุดเรื่องภาพเรือกระดาษและท่อระบายน้ำเมื่อพูดถึง 'It'

หนังเรื่องนี้มีช่วงที่ทำให้ใจเต้นแรงจนตัวชาได้เลย — โดยเฉพาะฉากที่เป็นภาพร่างยักษ์และบรรยากาศในท่อระบายน้ำซึ่งเต็มไปด้วยความชื้น กลิ่นเน่าเปื่อย และความรู้สึกถูกล้อมจับไว้จากทุกมุม รายละเอียดที่ควรระวังคือภาพเนื้อเน่า หรือฉากที่มีการฉีกแยกร่างกายอย่างชัดเจน รวมถึงมุมกล้องที่โคลสอัพให้เห็นเลือดและแผลที่ใกล้ชิดมาก ๆ ซึ่งสำหรับคนที่แพ้ภาพเลือดจริง ๆ จะรู้สึกทนลำบาก ส่วนใหญ่ฉากพวกนี้จะมาแบบกระชาก (jump scare) แบบที่ไม่ทันตั้งตัวเลย เวลาดูครั้งต่อไปผมแนะนำให้เตรียมใจไว้สำหรับความรู้สึกอึดอัดและเสียงประกอบที่กดดัน ถ้าอยากลดความตื่นเต้น ให้หาคนดูด้วยกันหรือเปิดไฟสลัว ๆ จะช่วยได้บ้าง แต่สำหรับคนชอบสยองแบบชัด ๆ ฉากพวกนี้ถือว่าออกแบบมาได้จงใจและทำงานกับความกลัวอย่างตรงจุด

ภาพของเรือกระดาษลอยตามน้ำฝนและใบหน้าของเด็กน้อยที่มองลงไปในท่อระบายน้ำเป็นภาพหนึ่งที่ฉันยังไม่ลืมหลังจากดู 'It' ครั้งแรก ฉากเปิดที่มีจอร์จี้กับเรือกระดาษคือการตั้งโทนหนังได้เฉียบคม — มันเริ่มจากความไร้เดียงสาแล้วค่อย ๆ ดำดิ่งสู่ความน่าสะพรึง พอเสียงเพลงเบา ๆ ผสมกับเสียงฝนแล้วกล้องค่อย ๆ ซูมลงมาที่ฝาท่อ ความเงียบที่เกิดขึ้นก่อนจอร์จี้โผล่ใบหน้ายิ้ม ๆ ของตัวตลกมันต่างจากสไตล์สยองขวัญธรรมดา ๆ ตรงที่หนังหลอกให้คนดูรู้สึกปลอดภัยก่อนจะดึงความอ่อนโยนออกไปอย่างรวดเร็ว ฉากนั้นทำให้ตัวละครตัวเล็ก ๆ กลายเป็นเครื่องมือทางอารมณ์ที่ทรงพลัง ในฐานะแฟนหนังสยองขวัญ ฉันคิดว่าความทรงพลังของฉากนี้อยู่ที่การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชมกับเด็กน้อยก่อนจะทำลายมันเสียอย่างงดงาม พลังการแสดงของนักแสดงที่เป็นหน้าใหม่ เสียงที่ออกแบบมาอย่างละเอียด และการใช้มุมกล้องทำให้ฉากนี้กลายเป็นหนึ่งในโมเมนต์ที่ถูกจดจำมากที่สุด คนดูพูดถึงฉากนี้เพราะมันไม่ใช่แค่การโชว์ศพหรือการกระโดดหลอก แต่มันเป็นการล้มล้างความปลอดภัยของสิ่งที่เราคิดว่าไร้เดียงสา ฉากนี้ยังคงเป็นฉากไอคอนิกที่ถูกพูดถึงในวงกว้าง แม้เวลาจะผ่านไปแล้วก็ตาม

มีเพลงหลายชิ้นที่แค่ได้ยินก็ทำให้หนังจางไม่กลับเหมือนเดิม และถ้าจะให้ฉาก 'It' ที่โผล่จากท่อ/โผล่จากนรกน่ากลัวขึ้น ผมมองว่าเสียงประสานที่ไม่เป็นฮาร์โมนีกับคอร์ดที่แตกเป็นชิ้น ๆ จะได้ผลเยอะ ผมชอบเอา 'Threnody for the Victims of Hiroshima' ของ Krysztof Penderecki มาจินตนาการในบริบทนี้ เพราะการเขียนสายไวโอลินแบบ dissonant ที่เหมือนเสียงกรีด จะทำให้เส้นขอบของความหวาดกลัวคมขึ้นมาก เวลาปะทะกับภาพหน้าตาไม่ชัดของสิ่งมีชีวิตก็ยิ่งทำให้สมองจับคู่กันเองจนกลายเป็นความน่าขนลุก อีกชิ้นที่ควรพิจารณาคือ 'Tubular Bells' ของ Mike Oldfield — เมโลดี้เรียบง่ายแต่มีความเยือกและซ้ำซาก ทำให้ความคุ้นเคยกลายเป็นความไม่สบายใจได้ ส่วนถ้าอยากได้โทน 70s สยองแบบดิบ ๆ เสียงกลองแปลก ๆ และซินธ์แหวกจาก 'Suspiria' ของ Goblin สามารถเติมชั้นของความประหลาดและพลังโบราณให้กับฉากโผล่จากนรกได้ ฉันมักจะคิดภาพฉากค่อย ๆ เปิดเผยในความมืด แล้วดนตรีพวกนี้ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ จาคงอยู่ในหัวผู้ชมต่อไปอีกนาน

เพลงประกอบของหนัง 'It' ภาคแรกเน้นเป็นสกอร์ต้นฉบับที่แต่งโดย Benjamin Wallfisch เป็นหลัก ฉันชอบวิธีที่สกอร์พาอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ตั้งแต่ความหวานแบบบันทึกความทรงจำของเด็กๆ จนถึงความหวาดกลัวแบบแหลมคม โดยเพลงที่เด่นๆ ในอัลบั้มอย่างเป็นทางการที่ฉันจำได้มีชื่อเช่น 'Pennywise' ซึ่งเป็นธีมสั่นๆ ของตัวร้าย และอีกชิ้นที่ให้ความอบอุ่นแบบเหงาๆ อย่าง 'Losers Club' ที่ใช้ตอนฉากกลุ่มเพื่อนรวมตัวกัน นอกจากนี้ยังมีธีมตัวละครอย่าง 'Beverly' ที่อ่อนโยนแต่มีเส้นความตึงเครียดซ่อนอยู่ กับชิ้นที่พาไปยังพื้นที่สยองอย่าง 'The Barrens' หรือ 'Sewers' ที่ใช้ในฉากตามล่ากัน เพลงพวกนี้ช่วยสร้างบรรยากาศและขับเคลื่อนอารมณ์ในฉากสำคัญๆ ได้ดีมาก เหมือนเป็นอีกหนึ่งตัวละครในหนังเลยครับ