'In the House — In a Heartbeat' ของ John Murphy เป็นตัวอย่างดีของการสร้าง tension ทีละเลเยอร์ เสียงกลองหรือบีตที่คล้ายจังหวะชีพจรบวกกับซินธ์ที่ค่อย ๆ บิดเบี้ยว จะทำให้ความกลัวกลายเป็นความรู้สึกทางกาย ไม่ใช่แค่สายตา
อีกชิ้นที่ฉันชอบใช้เป็นอ้างอิงคือ 'The Host of Seraphim' ของ Dead Can Dance — เสียงร้องประสานแบบเหมือนพิธีศักดิ์สิทธิ์แต่เยือกเย็น ให้ความรู้สึกของโศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่ เมื่อนำมาผสมกับซาวด์เอฟเฟกต์สกปรกและสับจังหวะ ก็จะได้บรรยากาศ 'นรกที่สงบนิ่งแต่โหดร้าย'